- ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΗΝ TV - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

η ερώτηση σου είναι πολύ καλή! Ομολογώ ότι δεν έχω "έτοιμη" απάντηση. Μου ρχονται μερικές απαντήσεις στο μυαλό (όχι απόλυτα ικανοποιητικές όμως) και έχω και τις δικές μου ερωτήσεις/απορίες.
Θα τα σκεφτώ λίγο και θα επανέλθω αργότερα!

Πάντως μην ξεχάσετε ότι η εκπομπή του Χαρδαβέλα συνεχίζεται σήμερα το βράδυ με τις "μεταθανάτιες εμπειρίες".

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε μία αλυσσιδωτή εξέλιξη, οι πληροφορίες περνούν από τον ένα στον άλλο, ακόμα και πληροφορίες που έχουμε για τον άλλο, εκτός από τον εαυτό μας. (πχ. τα εγγόνια μαθαίνουν για την ζωή και τον θάνατο της γιαγιάς, ακόμα κι αν δεν την έχουν γνωρίσει και αυτή η πληροφορία πιθανόν να καταγράφεται, χωρίς βέβαια πολλές λεπτομέρειες.)
Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να "βιώσουμε" και τον θάνατο του άλλου, απλώς "δραματοποιώντας" τις πληροφορίες.

Αν όμως ένας κρίκος σπάσει (πχ. η γιαγιά χάθηκε και κανείς δεν γνωρίζει πότε και πώς πέθανε), τότε δεν είναι δυνατόν να περάσει στην επόμενη γενιά καμία παραπάνω πληροφορία.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να "βιώσουμε" τον θάνατο του άλλου, άρα πιθανόν είτε θα σταματήσουμε εκεί (δεν θα έχουμε να πούμε τίποτε άλλο) είτε δεν θα διαλέξουμε εξ αρχής αυτή την "ιστορία" επειδή δεν έχουμε πολλά στοιχεία, είτε θα "δημιουργήσουμε" εμείς ένα ενδιαφέρον τέλος γι'αυτή την ιστορία και ιδιαίτερα επειδή πιεζόμαστε να "δούμε το τέλος" και θέλουμε να ικανοποιήσουμε αυτό το αίτημα.( πχ, οι περισσότερες αναδρομές μιλούν για βίαιους θανάτους και βιώνονται με έντονο τρόπο)

Το πρώτο και κύριο ερώτημα πάντως, που μου έρχεται στο μυαλό είναι το εξής:

"Πώς διαλέγουμε την ζωή στην οποία θα πάμε κατά την διάρκεια μιάς αναδρομής;"

Υποθέτουμε (και με την θεωρία της μετεμψύχωσης και με την θεωρία του DNA) ότι έχουμε ζήσει ή συγκεντρώσει μέσα μας δεκάδες ζωές. Το λογικό θα ήταν, μόλις πάρουμε την εντολή, να πάμε στην αμέσως προηγούμενη ζωή.
Αυτό όμως φαίνεται να συμβαίνει σπάνια, ενώ συνήθως πάμε σε μία αρκετά πιό παλιά ζωή.
Οπότε πώς διαλέγουμε σε ποιά ζωή θα πάμε; (αν υποθέσουμε ότι δεν δεχόμαστε υποβολή προς αυτό)

Μία περίπτωση είναι η ζωή που διαλέγουμε να είναι για κάποιον λόγο, η πιό σημαντική για μας.
Αλλη περίπτωση, να εξαρτάται από το βάθος της ύπνωσης, όσο πιό βαθιά τόσο πιό πίσω στον χρόνο.
Αλλη περίπτωση, να πηγαίνουμε σε αυτήν για την οποία έχουμε τις περισσότερες πληροφορίες (την πιό πλήρη ας πούμε)

Υπάρχει όμως και η εξής υπόθεση:
Φαντάσου μία βάση δεδομένων με διάφορους φακέλους, όπου ο καθένας έχει κι από έναν "τίτλο" (πχ. ζωή στην Αρχαία Αίγυπτο)
Οταν δίνουμε την εντολή "search previous lives" μπαίνουμε μέσα στην βάση δεδομένων. Οταν δίνουμε εντολή "chose a life" διαλέγουμε μία "προηγούμενη ζωή" πιθανότατα αυτή που έχει τον πιό ενδιαφέροντα για μας "τίτλο" ή το πιό φανταχτερό εξώφυλλο.

Αυτό που κάνουμε λοιπόν είναι, ν' ανοίγουμε τον φάκελο και ν' αρχίσουμε να διηγούμαστε την ιστορία.
Στις διάφορες αναδρομές, έχω παρατηρήσει ότι είναι όντως σαν να ψάχνουμε μέσα στα δεδομένα για να βρούμε απαντήσεις στις ερωτήσεις που μας γίνονται. Οι απαντήσεις δεν βγαίνουν άκοπα, άμεσα, χωρίς κόμπιασμα, χωρίς να πρέπει να ξανακοιτάξουμε, να το "ψάξουμε".
Σπάνια συνεχίζουμε την διήγηση από μόνοι μας, που σημαίνει ότι χρειαζόμαστε εντολές για να ψάξουμε τις συγκεκριμένες απαντήσεις μέσα από το πλήθος των πληροφοριών.
Βέβαια υπάρχει και εδώ πρόβλημα. Συνήθως δεν θυμόμαστε ονόματα, τοπωνύμια, ημερομηνίες, ιστορικά γεγονότα. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Πολλές φορές δεν μπορούμε καν να περιγράψουμε από μόνοι μας τον εαυτό μας, και πρέπει να μας δώσει ο άλλος την εντολή να τον δούμε μέσα σε τζάμι, καθρέφτη ή νερό για να μπορέσουμε να δώσουμε μία περιγραφή.
Μία απάντηση είναι ότι φέρνουμε στην επιφάνεια "εικόνες" και όχι καταγραφές. Το ερώτημα εδώ είναι αν οι εικόνες κουβαλούν και συναισθήματα ή απλώς "φορτιζόμαστε" από την ερμηνεία των εικόνων που βλέπουμε.

Βέβαια, πέρα απ' όλα αυτά, το βασικό ερώτημα στην περίπτωση που ισχύει
η θεωρία περί του DNA, είναι το εξής:
""τι είδους πληροφορίες μπορεί να καταγράφονται στο DNA;"

Στα γονίδια μας γνωρίζουμε ότι καταγράφονται οι απαραίτητες πληροφορίες για τον σχηματισμό και την λειτουργία μας, χωρίς να γίνεται ξεσκαρτάρισμα σε "οφέλιμες" και "μη οφέλιμες". Αυτή είναι η λεγόμενη "κληρονομικότης".

Αλλά τι αξία θα είχε η καταγραφή των γεγονότων της ζωής, όλων των προγόνων μας στο DNA?
Ιδίως για τα γεγονότα τα ίδια δεν βλέπω να υπάρχει κανένας λόγος να καταγράφονται.
Προφανώς θα είχε αξία η καταγραφή των ικανοτήτων (χαρισμάτων) που εν μέρει μπορεί να συμβαίνει (λέμε ότι κληρονόμησε την σωστή φωνή της γιαγιάς ή το μυαλό του πατέρα του κλπ), ή η καταγραφή των γνώσεων τους (που όμως δεν ισχύει αλλιώς θα γεννιόμαστε γνωρίζοντας τουλάχιστον τα βασικά, που όμως πρέπει να τα μάθουμε από την αρχή).
Ισως το μυστικό εδώ να βρίσκεται στον 90% του εγκεφάλου που λέμε ότι δεν χρησιμοποιούμε κλπ κλπ.

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

quote:

---

Οπότε πώς διαλέγουμε σε ποιά ζωή θα πάμε; (αν υποθέσουμε ότι δεν δεχόμαστε υποβολή προς αυτό)

Μία περίπτωση είναι η ζωή που διαλέγουμε να είναι για κάποιον λόγο, η πιό σημαντική για μας.
Αλλη περίπτωση, να εξαρτάται από το βάθος της ύπνωσης, όσο πιό βαθιά τόσο πιό πίσω στον χρόνο.
Αλλη περίπτωση, να πηγαίνουμε σε αυτήν για την οποία έχουμε τις περισσότερες πληροφορίες (την πιό πλήρη ας πούμε)

Υπάρχει όμως και η εξής υπόθεση:
Φαντάσου μία βάση δεδομένων με διάφορους φακέλους, όπου ο καθένας έχει κι από έναν "τίτλο" (πχ. ζωή στην Αρχαία Αίγυπτο)
Οταν δίνουμε την εντολή "search previous lives" μπαίνουμε μέσα στην βάση δεδομένων. Οταν δίνουμε εντολή "chose a life" διαλέγουμε μία "προηγούμενη ζωή" πιθανότατα αυτή που έχει τον πιό ενδιαφέροντα για μας "τίτλο" ή το πιό φανταχτερό εξώφυλλο.

---

Υπάρχει και μια τέταρτη περίπτωση... και είναι αυτή που μπορεί να ερμηνεύσει την δική μου αναδρομή...

Είναι η περίπτωση να επιλέγουμε να δούμε πρώτα την ζωή που άφησε πιο έντονα το σημάδι της πάνω μας... αυτή που σήμερα έχει επίπτωση στην τωρινή μας ζωή...

Σε μένα τουλάχιστον έτσι συνέβει...διηγήθηκα τις 3 διαφορετικές ζωές μου με αυτό το κριτήριο...

"Τάδε έφη Avallon"

Φίλη όστρια.. είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που αναφέρεις... αλλά ήθελα να σε ρωτήσω που τα στηρίζεις όλα αυτά?
Συγνώμη αν ακούγομαι κάπως απότομη, είναι πάντως από καθαρό ενδιαφέρον για την συζήτηση..

Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ

Καλή μου Ατμα,
είδες τι μαθαίνει κανείς παρακολουθώντας tvούλα;!

Φίλη simori,
δεν τα στηρίζω πουθενά, άλλη μία θεωρία είναι που την ψάχνω να δω αν μπορεί να ισχύει. Εφ όσον δεν υπάρχουν αποδείξεις για τίποτα απ όλα αυτά, όλες οι θεωρίες παίζουν εξ ίσου και όλες συζητιούνται. Η δική σου γνώμη;

Χτες είδα λίγο την εκπομπή, άκουσα τον ψυχίατρο που μίλησε για κάποια εργαστηριακά πειράματα, άκουσα τον Πυριόχο που μίλησε για την εμπειρία του και για τον άνθρωπο της ΝΑΣΑ που ήρθε να μαζέψει τα σχετικά στοιχεία, άκουσα και την κοπέλα που πήγε στον Σείριο, εκεί που βρίσκεται ο ναός που είναι το πρωτότυπο του Παρθενώνα, που τραγούδησε στην εξωγήινη γλώσσα, τον τύπο που μίλησε για την άντληση πληροφοριών από τα "ακασικά αρχεία" υποθέτω (κάπως αλλιώς τα είπε ο ίδιος) κλπ...
Δεν ξέρω αν κάτι ή κάποιος σας έπεισε... δεν ξέρω κι αν ακούστηκε κάτι άλλο ενδιαφέρον που δεν το είδα... σχόλιο κανείς;

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

Σχετικά με τις αναδρομές...
[Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να "βιώσουμε" και τον θάνατο του άλλου,
απλώς "δραματοποιώντας" τις πληροφορίες.]
Aν υποθέσουμε ότι γνωρίζεις ελάχιστα πράγματα για τον θάνατο του άλλου
/αλλά "βιώνεις" το θάνατο με λεπτομέρειες που αποδεικνύονται αργότερα σωστές,
θα μπορούσαμε να εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι αυτό που "βίωσες"
είναι καταγραφή του DNA;;

[Συνήθως δεν θυμόμαστε ονόματα, τοπωνύμια, ημερομηνίες, ιστορικά γεγονότα.]
Δεν είμαι κ τόσο σίγουρη ότι ισχύει αυτό//ίσως στις αναδρομές του κ. Bουλούκου
/αλλά δεν είναι ο γενικός κανόνας. Tις περισσότερες φορές υπάρχει μια σύγχυση
/γιατί οι τοποθεσίες έχουν αλλάξει όνομα με το πέρασμα του χρόνου, κάποια γεγονότα
δεν είχαν την"ιστορική" αξία που έχουν σήμερα κτλ.

Kατά τ'άλλα,η απάντησή σου με κάλυψε απόλυτα...

Ostria, έχεις ακούσει για το λεγόμενο "εγωιστικό γονίδιο";
Mου ήρθε κ αυτό στο μυαλό/σχετικά με το τι διαλέγει να καταγράψει το DNA κ τι όχι...

quote:

---

Οι πολέμιοι (αν μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι)της αληθινής βίωσης τέτοιων εμπειριών ισχυρίζονται ότι ο εγκέφαλος λίγο πριν και λίγο μετά την κλινική νέκρωσή του, είναι πιθανόν να "δημιουργεί" εικόνες λόγω του ερεθισμού συγκεκριμένων κέντρων του οργάνου. Στην περίπτωση, όμως, ενός εκ γενετής τυφλού, πώς γίνεται αυτές οι πλασματικές εικόνες να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, όταν ο εγκέφαλος δεν έχει "έτοιμο" υλικό πάνω στο οποίο να "δουλέψει" ??

---

Δεν γίνεται, τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ/Γενικά αυτή η επιστημονική εξήγηση δεν με καλύπτει καθόλου.
Oι άνθρωποι που έχουν βιώσει παρόμοια φαινόμενα στις διηγήσεις τους δίνουν πολύ λεπτομερειακές περιγραφές σχετικά με το τι συνέβαινε "κάτω". Mάλιστα πολλοί από αυτούς δεν "βλέπουν" μόνο το χώρο του χειρουργείου αλλά κ έξω από αυτόν/ένα δωμάτιο πχ. που κάθονται κ περιμένουν τα αγαπημένα τους άτομα. Γενικά το όλο θέμα μπορείς να το δεις από 2 πλευρές... Eίτε πιστεύοντας στην ύπαρξη της ψυχής/είτε προσπαθώντας να εξηγήσεις ιατρικά το τι συμβαίνει.
Eυτυχώς για μένα/πιστεύω στην ύπαρξη της ψυχής... Γιατί ευτυχώς; Γιατί πιστεύοντας σε κάτι
που ούτως ή άλλως δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί επιστημονικά//μπορώ να ζαλίζω με τις ερωτήσεις μου τους επιστήμονες..
Mετά την συζήτηση με την Ostria σκεφτόμουν πόσο πιθανό θα ήταν να είναι σωστή.
Δηλ. να μην υπάρχει ψυχή κ όλο αυτό να είναι δημιούργημα του εγκεφάλου//ναι, θα μπορούσε να είναι τόσο σωστή όσο είμαι κ γω//H διαφορά μας είναι ότι η Ostria καλείται να δώσει ιατρικές/επιστημονικές εξηγήσεις για τη θεωρία της//ενώ εγώ όχι.
Tο πιο πιθανόν θα είναι στο μέλλον να είναι σε θέση να μου δώσει τις εξηγήσεις που ζητάω.
Mέχρι τότε όμως, θα την βασανίζω...

Θα αναφέρω κ ένα περιστατικό/συνέβει σε άτομο το οποίο γνωρίζω πολύ καλά
κ το εμπιστεύομαι--αυτό το περιστατικό είναι κ το μοναδικό "παράδοξο" που έχω
ακούσει από το στόμα του-είναι κατα τ'άλλα μια γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας
εντελώς φυσιολογική, που δεν την ενδιαφέρουν καθόλου τα μεταφυσικά/βασικά την
ενδιαφέρει μόνο το σπίτι της κ τα παιδιά της.
Aυτή η κυρία όμως, που είναι η μητέρα ενός φίλου μου, κατά τη διάρκεια της γέννας
πέθανε//αιωρούμενη μπορούσε να δει πως την σκεπάσαν με μια καρώ κουβέρτα, πως
το πρώτο παιδί ήταν μια χαρά (είχε δίδυμα), ενώ το δεύτερο δεν ανέπνεε.
Παρακουλούθησε τις προσπάθειες των γιατρών, άκουγε όλα όσα λέγανε κ αποφάσισε
"να επιστρέψει" γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει "νευρίασα γιατί δεν προσπαθούσαν αρκετά για τον Δημήτρη"-το δεύτερο παιδί.
Tο πιο παράξενο είναι ότι η παραπάνω εμπειρία της άφησε ένα "κουσούρι".
Aντιλαμβάνεται το αν θα γίνει σεισμός ή αν θα πεθάνει κάποιος καμοιά ώρα πριν.
K όταν λέω θα πεθάνει//δεν μιλάω για άτομα που είναι άρρωστα//αναφέρομαι κ σε τροχαία κτλ.... Λοιπόν,επιστημονικά δεν ξέρω πως θα μπορούσαν να εξηγηθούν αυτά..
Γι'αυτό, χαλαρώνω κ.. πιστεύω