- Γνωριζοντας τα ζωα - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Όπως λες κι εσύ, στάθηκες διπλά τυχερή και για την επαφή που είχες με το γεράκι αλλά και για το ότι το γατί είναι σώο κι αβλαβές.

Γεράκι έχω δει κάποιες φορές μόνο στο εξοχικό μου στην Κρήτη, όχι στην Αθήνα.
Εκεί βέβαια έχω δει αρκετά ζώα που δεν είναι κι εύκολο να τα συναντήσω εδώ όπως φίδια, σκατζόχοιρους, χελώνες, αλεπούδες, νυφίτσες κλπ.

Σχετικά με τον σεισμό και την συμπεριφορά των ζώων, θυμάμαι ότι εκείνη τη μέρα καθόμουν το πρωί στην αυλή κι έβλεπα τις γάτες της γειτονιάς και την δική μου να έχουν όντως μια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά αλλά δεν φαντάστηκα ότι θα κάνει σεισμό.
Κάτι άλλο που θυμάμαι που είναι και λίγο αστείο είναι ότι εκείνες τις στιγμές του σεισμού, μέσα σε φωνές που ακολούθησαν, συναγερμούς κι όλο τον πανικό, άκουγα κάτι κουδουνάκια να κουδουνίζουν για ώρα στον δρόμο έξω από το σπίτι.
Μια γειτόνισσα που είχε κάποιες γάτες, τους είχε βάλει στο λαιμό κι από ένα κουδουνάκι.
Όταν λοιπόν έγινε ο σεισμός, αυτές φυσικά έτρεχαν σαν τρελές παντού οπότε κουδούνιζαν συνέχεια!

In anticipation of my resurrection...

χαιρομαι που εισαι καλα μετα απο την πτωση του ασανσερ!!
Τρομακτικη εμπειρια πραγματικα.
Ειναι υπεροχο το πως τα ζωα εχουν διατηρησει τα ενστικτα τους και μπορουν να μας προειδοποιησουν.

Στα μερη μου,συναντω τακτικα ζωα της φυσης.Στη θυμηση μου ερχονται αλεπουδες,διαφορα ειδη πουλιων,ασβοι,φυσικα σκαντζοχοιροι χελωνες φιδια σαμιαμιδια και πολλα ακομα.Οταν λοιπον ερθει σε καποια συζητηση με ατομα της πολης δεν με πιστευουν...Κι ομως αυτα υπαρχουν!
Παρολο που μου ειναι απιστευτο ακομα το οτι αγγιζα ενα γερακι!!!!

ΘΥμαμαι ακομα σαν παιδι, στα εντονα χιονια που βγαιναμε εξω τα παιδια της γειτονιας και μαζευαμε απο τα δεντρα οσα πουλακια μουδιαζαν απο το κρυο και δεν μπορουσαν να πεταξουν,παραμενοντας κουρνιασμενα κι ακινητα σε καποιο κλαδι δεντρου.
Τα μαζευαμε και τα πηγαιναμε σε εναν αλλον γειτονα που ειχε ενα τεραστιο συρματινο κλουβι τυλιγμενο με μια ζελατινη,διατηροντας τα οσο ζεστα μπορουσε και βαζοντας φαγακι και νερο.Την ανοιξη λοιπον μας φωναζε και πηγαιναμε και τα πιαναμε ενα ενα και τα ελευθεροναμαι!!!

Ως παλαβη με τα ζωα μια χρονια ειχα επιβαλει στους γονεις μου να κρατησουμε εναν σπινο ολο το χειμωνα μες το σπιτι ελευθερο!Ηταν πολυ ομορφος,αλλα δυστυχως κουτσουλουσε παντου και η μητερα μου φωναζε!Ακομα μια χρονια ειχα κρατησει ενα μικρο σκαντζοχοιρακι...την ανοιξη το ελευθερωσα φυσικα.Εκλεγα οταν χρειαστηκε να το αποχωριστω..
Αλλα σκεφτομαι ολα εκεινα τα παιδια που μεγαλωνουν στις πολεις που δεν εχουν καμια επαφη με τα ζωα και πραγματικα στενοχωριεμαι..

Φιλε Dying_Incubus,χαιρομαι που ειμαι και παλι κοντα σας!

Ποσο τυχερος αισθανεσαι αληθεια που ειχες αυτες τις εμπειριες?

Ελπιζω να μην σας κουραζω λεγοντας σας μια μικρη ακομα ιστοριουλα..

Σχετικα προσφατα ειχα ενα σκυλακι..
Αυτος ο σκυλος ηταν μεσαιου μεγεθους και απο ρατσα κατι περιεργο μιας και ηταν απο αυτα που πειραματιζονται οι Αμερικανοι για να φτιαξουν καινουργιες ρατσες.Απιστευτα καλο σκυλι και πραγματικα πανεξυπνος και υπακουος.Δεν χρειαζοταν ιδιαιτερη εκπαιδευση...μονο να το κοιτω στα ματια και να του μιλω!

Καποια στιγμη,αργα το βραδυ...τον βρηκα να εχει ανεβει σε μια πολυθρονα που βρισκοταν κατω απο ενα παραθυρο και να κοιταζει στο διπλανο σπιτι κλαιγοντας οπως οι λυκοι.
Του μιλουσα και του ζητουσα να κατεβει και να ερθει κοντα μου..
Εκεινος κατευαζε τα αυτια του,με κοιτουσε λυπημενος και συνεχιζε να κλαιει.Ομολογω πως δεν του πηγαινε αυτο το κλαμα και ηταν λιγακι αστειος γιατι δεν το πολυ πετυχαινε!

Ειχα ακουσει μια ιστορια πως οταν τα σκυλια κλαινε καποιος θα πεθανει,κι ειχα προιδεαστει αρνητικα.

Ο σκυλος συνεχιζε να το κανει αυτο για κανα διμηνο...
Ετσι αρχισα να τον μαλωνω γιατι θεωρησα πως απλα θα ακουσε καποιο αλλο σκυλι και θα το ειχε κανει συνηθεια..
Ενω παντα υπακουε..εκιενες τις μερες στο συγκεκριμενο θεμα,ακαθεκτος!

Ηρθε η στιγμη που ο καλος μου σταματησε να κλαιει κι απορησα.
Την τριτη μερα πληροφορηθηκα τον θανατο του γιου του γειτονα μου,που το σπιτι του βρισκοταν στην κατευθυνση που κοιτουσε ο σκυλακος μου!!
Το παλικαρι σκοτωθηκε απο τροχαιο και ακομα δεν μπορω να χωνεψω πως το αισθανθηκε ο σκυλος μου!

Μετα απο εναν χρονο περιπου εκανε και παλι τα ιδια,κοιταζοντας προς την αντιθετη κατευθυνση...κι εγω ανατριχιαζα καθε φορα!
Ημουν πια σιγουρη πως θα πληροφορηθω κι αλλο θανατο.
Οπως κι εγινε,πεθανε απο εσωτερικη αιμοραγια ενας ακομα γειτονας.

Ο καημενος ο σκυλακος μου το επανελαβε αυτο αλλη μια φορα.
Μονο που κοιτουσε καθε φορα προς αλλη κατευθυνση και ειχα μπερδευτει.
Τελικα διαισθανοταν τον δικο του θανατο..

Τελος παντων,αυτο που τελικα εχω βγαλει προσωπικα σαν συμπερασμα ειναι πως πρεπει να μην εγκαταλειπουμε την επαφη μας με την φυση.
Εχει να μας δωσει τοσα πολλα!
Μπορει να μας πονουν μερικα,μα...αν δεν πονουσαν τοτε σιγουρα δεν θα ειχαν και τοσο μεγαλη σημασια για μας!

Την αγαπη μου!!

Πιστευω πως ολοι ακολουθουμε τους μυθους σχετικα με το πως κυλα η ηλικια για τους μικρους μας φιλους!

Συμφωνα λοιπον με τον καλο μου κτηνιατρο,
για τον σκυλο και την γατα πρεπει να υπολογιζουμε για τα δυο πρωτα τους χρονια..πως καθε χρονος ισοδυναμει με 12 δικα μας.
Ετσι,αν εχουμε ενα ζωακι 2 ετων στα δικα μας χρονια αυτο ειναι 24περιπου.Καποιοι επιστημονες ισχυριζονται πως ο πρωτος χρονος ειναι 16 δικα μας ετη και πως ο δευτερος ειναι 5.Στα δυο του δηλαδη ειναι στα 21 δικα μας.

Μετα το δευτερο τους ετος καθε χρονος ισοδυναμει για 4 δικα μας.Καποιοι παλι υποστηριζουν με 5 δικα μας.
Οποτε αν εχουμε ενα σκυλο ή μια γατα 10 ετων τοτε εκεινο βρισκετε στο 56ετως της ηλικιας του.
Ή αν παρουμε την αλλη πλευρα στο 61 ετως της ηλικιας του.

Ελπιζω να βοηθησα ωστε να ειμαστε σε θεση να ξερουμε πως να φερθουμε και πως να φροντισουμε τον μικρο μας συντροφο!

Για να είμαι ειλικρινής, κάποιες συναντήσεις με φίδια δεν ήταν κι ό,τι πιο ευχάριστο...
Έχει τύχει όμως να βάλω επάνω μου φίδι που γνωρίζω ότι δεν έχει δηλητήριο κι ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία η επαφή μαζί του, με το δέρμα του κλπ.

Σχετικά μ' αυτό που λες για το σκυλάκι σου, έχω ακούσει κι εγώ ότι πολλές φορές μπορούν να διαισθανθούν τον θάνατο του ιδιοκτήτη τους ή κάποιου άλλου ανθρώπου ο οποίος πάσχει από κάποια αρρώστια, είναι ετοιμοθάνατος κλπ.
Δεν είχα ακούσει όμως ότι μπορεί και να διαισθανθούν τον θάνατο κι ενός ανθρώπου ο οποίος μπορεί να πεθάνει σε κάποιο ατύχημα, όπως στο παράδειγμα που ανέφερες.

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Για να είμαι ειλικρινής, κάποιες συναντήσεις με φίδια δεν ήταν κι ό,τι πιο ευχάριστο...
Έχει τύχει όμως να βάλω επάνω μου φίδι που γνωρίζω ότι δεν έχει δηλητήριο κι ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία η επαφή μαζί του, με το δέρμα του κλπ.

---

Πριν από λίγες μέρες είχα και εγώ μία "στενή επαφή" με ένα φίδι, συγκεκριμένα στο Σύνταγμα, ήταν ένας Πύθωνας γύρω στα 4 μέτρα(σχετικά μικρός), ο ιδιοκτήτης του τον έχει για να βγάζουν φωτογραφίες μαζί του οι περαστικοί, κοντοστάθηκα και μπήκα στον πειρασμό περισσότερο για να έχω την ευκαιρία της αίσθησης και της επαφής με αυτό το πλάσμα.

Την ώρα που το τοποθετούσε πάνω μου το κεφάλι του και συγκεκριμένα το στόμα του ακούμπησε στο μαγουλό μου, το βλέμμα μας διασταυρώθηκε για κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλά δεν είδα το "παγωμένο" βλέμμα του φιδιού αλλά ένα ήρεμο βλέμμα όπως βλέπω στον σκύλο μου όταν με κοιτάζει νωχελικά.Του χάιδευα απαλά τον λαιμό τα λίγα δευτερόλεπτα που κράτησε η φωτογράφιση. Ούτε για μια στιγμή δεν ανατρίχιασα ούτε σκέφτηκα αυτό που λέμε "φίδι".

Αργότερα στο σπίτι διάβασα για τους πύθωνες ότι σαν πλάσματα όταν γίνουν "οικόσιτα" είναι απαραίτητο να σε αισθάνονται συνέχεια, να έχουν επαφή μαζί σου και το χάδι σου, αυτό τα ηρεμεί πολύ, και γίνονται άκακα και πολύ ήρεμα.Αυτό περισσότερο επιβάλεται τους πρώτους μήνες της ζωής τους.Δεν συμφωνώ πάντως ότι τέτοιου τύπου πλάσματα όπως οι πύθωνες, τα ιγκουάνα, κάποια είδη πιθήκων, κλπ, γενικά πλάσματα που δεν είναι κατά βάσην οικόσιτα ότι είναι σωστό να τα αιχμαλωτίζουμε, και να μην ζουν στο πραγματικό τους περιβάλλον, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε την ματαιοδοξία μας.

Wolf

Μου ακούγεται εν μέρει λογικό το να γίνονται οι πύθωνες πιο ήρεμοι κι άκακοι όταν είναι οικόσιτοι και να αποζητούν την επαφή με τον άνθρωπο που επιμελείται την φροντίδα τους.
Υιοθετούν μια συμπεριφορά που είναι ανάλογη του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν.

Το θεωρώ κι εγώ παράλογο να παίρνεις ένα κατοικίδιο - όχι μόνο φίδι, ιγκουάνα κλπ - μόνο και μόνο για να ικανοποιήσεις τη ματαιοδοξία σου.
Είναι εντελώς άδικο και για το ίδιο το ζώο αλλά και σίγουρα αποτελεί μια ένδειξη για τον ίδιο σου τον εαυτό που θα πρέπει να λάβεις υπόψιν σου.
Για να αναλάβεις την φροντίδα του θα πρέπει να το κάνεις με όσο πιο αγνά κίνητρα μπορείς και νιώθοντας την αγάπη σου να σε καθοδηγεί προς την φροντίδα του ζώωου και την προσοχή του.

In anticipation of my resurrection...

Με παραμύθι θα μπορούσε να μοιάζει η ιστορία της μικρής φώκιας Βικτώριας που την έσωσε μια γυναίκα από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της Τήνου. Όμως, η ιστορία της μικρής ορφανής φώκιας είναι αληθινή και θα συνεχιστεί στο σπίτι της, στο φυσικό της περιβάλλον, τη θάλασσα.

Πριν από τρεισήμισι μήνες ήταν ένα μικρό νεογέννητο φωκάκι που πάλευε με τα κύματα στη θάλασσα της Τήνου και σώθηκε όταν μια γυναίκα, η Βικτωρία Δρούγα, βούτηξε με τα ρούχα, ακούγοντας τις χαρακτηριστικές κραυγές του, και το μάζεψε.

Χάρη στη φροντίδα των ανθρώπων της ΜΟm, της Εταιρείας για τη Μελέτη και την Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας, η Βικτόρια κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά είναι πλέον έτοιμη να επιστρέψει σπίτι της και μάλιστα πολύ νωρίτερα από ό,τι θα περίμεναν οι ειδικοί.

Η Βικτώρια -που πήρε το όνομά της από την κυρία που την έσωσε- ξεπέρασε τις αρχικές δυσκολίες και μεταφέρθηκε στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου.

«Στην αρχή η Ομάδα Περίθαλψης και εθελοντών της ΜΟm τάιζαν τη μικρή φώκια με ψαροπολτό με τη διαδικασία του force feeding (τάισμα με το ζόρι), προσπαθώντας να υποκαταστήσουν τη μητέρα φώκια», εξήγησε η υπεύθυνη επικοινωνίας της Mom, Πέπη Λαγωνίκα. «Σταδιακά, προσπαθήσαμε να της μάθουμε να κολυμπάει, βάζοντάς την στην πισίνα. Αντιδρούσε και δεν ήθελε το νερό και έπρεπε να την εκπαιδεύσουμε, όπως κάνουμε με ένα μικρό μωρό», πρόσθεσε.

Αφού συνήθισε το νερό, η Βικτώρια έπρεπε να μάθει να τρώει και μόνη της. «Μετά τον ψαροπολτό, αρχίσαμε να της δίνουμε φιλετάκια ψαριού με το χέρι, αλλά στη συνέχεια έπρεπε να την εκπαιδεύσουμε για να κυνηγάει μόνη την τροφή της», ανέφερε η κ. Λαγωνίκα.

Έτσι, οι ειδικοί της ΜOm, πετούσαν στο νερό νεκρά αλιευμένα ψάρια, τα οποία η Βικτώρια επεξεργαζόταν και νόμιζε πως ήταν ένα παιχνίδι σαν εκείνα που είχε στην πισίνα της για να απασχολείται. Αφού ανακάλυψε πως τρώγονται, άρχισαν να της πετούν ζωντανά ψάρια και συγχρόνως την άφηναν αρκετές ώρες μόνη για να αγριέψει. Στο μεταξύ, την παρακολουθούσαν μέσω κάμερας. Η μικρή φώκια monachus-monachus που γεννήθηκε 15 κιλά, σήμερα έφτασε τα 50 κιλά και είναι έτοιμη να επιστρέψει το Σάββατο στη θάλασσα.

Θα τα λένε από το... τηλέφωνο.

Ωστόσο, η ομάδα της Mom και η μικρή Βικτώρια δεν θα χάσουν επαφή. Θα επικοινωνούν μέσω κινητού. Για πρώτη φορά παγκοσμίως θα τοποθετηθεί στη μικρή φώκια πομπός που θα στέλνει πληροφορίες στη MOm, με sms.

«Μέσω γραπτού μηνύματος, που θα λαμβάνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα, θα πληροφορούμαστε για το γεωγραφικό στίγμα της νεαρής φώκιας, το βάθος κατάδυσης, το χρόνο που περνάει μέσα και έξω από το νερό, καθώς και την ταχύτητα κολύμβησης», ανέφερε η κ. Λαγωνίκα.

Η μέθοδος αυτή, σύμφωνα πάντα με την υπεύθυνη επικοινωνίας της MOm, θεωρείται ακόμη πιο αξιόπιστη από τη μέθοδο παρακολούθησης μέσω δορυφόρου, που χρησιμοποίησε, επίσης για πρώτη φορά, η MOm το 2004, στην περίπτωση του «Δημήτρη», μιας άλλης φώκιας. Τα δεδομένα αυτά είναι πολύ σημαντικά για ερευνητικούς λόγους.

«Η νεαρή φώκια, εφοδιασμένη με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας αλλά και εμβολιασμένη για επικίνδυνους ιούς, είναι η 16η Monachus monachus που επιστρέφει υγιής στο φυσικό της περιβάλλον μετά από περίθαλψη και αποτελεί διπλή χαρά για τη MOm, καθώς αναδεικνύει ακόμα περισσότερο τις 20ετείς προσπάθειες της οργάνωσης για την επιβίωση αυτού του σπάνιου είδους», όπως υπογράμμισε η κ. Λαγωνίκα.

Η μεσογειακή φώκια είναι απειλούμενο με εξαφάνιση είδος. Από τις συνολικά 500 φώκιες Μonachus Μonachus που υπάρχουν στον κόσμο, οι μισές ζουν στην Ελλάδα, η οποία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους για το είδος τους.

Το είδος αυτό της χελώνας ανήκει στα απειλούμενα με εξαφάνιση, βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού Ρότι στην Ινδονησία.Μοιάζει με συνδιασμό φιδιού και χελώνας, ζει στο γλυκό νερό και τρέφεται με ασπόνδυλα υδρόβια και μικρά ψάρια.Τον περισσότερο καιρό τον περνάει στο νερό μετακινείται στην στεριά μόνο και μόνο για να βρει περιοχή κατάλληλη για φωλιά να γεννήσει. Ο λαιμός της είναι περίπου το μισό του κελύφους.

Το χρώμα της είναι στις αποχρώσεις του καφέ.
Κατά τους θερινούς μήνες το θηλυκό σκάβει τρύπες στην άμμο η στα μαλακά ιζήματα και γεννά περίπου 10 αυγά, τα περισσότερα από τα αυγά τρώγονται από αρουραίους του νερού ή σαύρες.Οι νεογέννητες χελώνες συχνά γίνονται τροφή για πουλιά η ψάρια, ενώ οι ενήλικες μπορούν να σκοτωθούν κατά την διάρκεια της μετακίνησής τους στο δρόμο από οχήματα.

Καμπάλα, Ουγκάντα

Οι τρεις χώρες της Κεντρικής Αφρικής όπου ζουν οι τελευταίοι ορεσείβιοι γορίλες ξεκίνησαν για πρώτη φορά κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία του μεγάλου ανθρωποειδούς πιθήκου από την εξαφάνιση.

Μόλις δύο πληθυσμοί του ορεσείβιου γορίλα (Gorilla beringei beringei) υπάρχουν σήμερα στη φύση. Ο μεγαλύτερος από τους δύο αριθμούσε γύρω στα 380 άτομα στην απογραφή του 2003 και εντοπίζεται στα δάση της ηφαιστεαικής οροσειράς Βιρούνγκα, ανάμεσα στη Ρουάντα και την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο δεύτερος πληθυσμός, με περίπου 320 γορίλες, επιζεί στο Αδιαπέραστο Δάσος Μπουίντι στην Ουγκάντα.

Οι κυβερνήσεις των τριών χωρών ξεκινούν τώρα πρόγραμμα για την προστασία του γορίλα από τη λαθροθηρία και την καταστροφή του ενδιαιτήματός του. Ο ορεσείβιος πίθηκος απειλείται επίσης από τον ιό έμπολα.

Στο πιο πρόσφατο ανησυχητικό επεισόδιο, Κονγκολέζοι αντάρτες του αντικαθεστωτικού στρατηγού Λόρεντ Νκούντα κατέλαβαν μεγάλο μέρος του εθνικού πάρκου της Βιρούνγκα και εκδίωξαν τους φύλακες που προστατεύουν τα ζώα από τους λαθροθήρες.

Τον περασμένο Ιούλιο, τέσσερις γορίλες βρέθηκαν νεκροί και δεμένοι μέσα στο εθνικό πάρκο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.

Όπως αναφέρει το BBC, το 10ετές πρόγραμμα που παρουσιάστηκε την Τετάρτη στην πρωτεύουσα της Ουγκάντας Κεμπάλα μεταξύ άλλων αποθαρρύνει τις τοπικές κοινότητες από το να αποψιλώνουν τις γύρω εκτάσεις.

Το σχέδιο προβλέπει ότι οι κάτοικοι θα παίρνουν μερίδιο από τα 500 δολάρια που πληρώνει κάθε τουρίστας για την άδεια εισόδου στην περιοχή των γορίλων. Τα έσοδα για τις τρεις χώρες εκτιμώνται στα τρία εκατ. δολάρια ετησίως.

Τα πρώτα τέσσερα χρόνια του προγράμματος χρηματοδοτούνται με έξι εκατ. δολάρια από την κυβέρνηση της Ολλανδίας.

Ο ορεσίβιος γορίλας είναι ένα από τα δύο υποδείδη του Ανατολικού Γορίλα (Gorilla beringei), που αριθμεί συνολικά γύρω στα 17.000 άτομα.

Το δεύτερο είδος, ο Δυτικός Γορίλας (Gorilla gorilla), χωρίζεται επίσης σε δύο υποείδη, με πληθυσμούς που αριθμούν συνολικά 100.000 άτομα.

Newsroom ΔΟΛ

Ο γορίλας είναι ένα από τα είδη των ανθρωποειδών πιθήκων. Υπάρχουν δύο είδη, ο ορεινός γορίλας και ο πεδινός. Είναι μεγαλύτερος από τον άνθρωπο. Το ύψος του φτάνει τα 190 εκατοστά και το βάρος του τα 250 κιλά. Εχει κοντό και χοντρό τρίχωμα.

Ο γορίλας ζει στα δάση της κεντρικής και δυτικής Αφρικής. Περπατάει στο έδαφος στηριζόμενος και στους βραχίονές του. Στα δέντρα ανεβαίνει για να βρει την τροφή του που αποτελείται από φύλλα και φρούτα.
Οι γορίλες ζουν σε ομάδες των 10 - 20 ατόμων. Κάθε ομάδα έχει έναν αρσενικό για αρχηγό.

Όταν συναντηθούν δυό ομάδες , ο αρχηγός χτυπάει τις γροθιές του στο στήθος του για να δείξει ότι επιθυμεί να αποφευχθεί η σύγκρουση.
Οι θηλυκιές μετά το έκτο έτος της ηλικίας τους γεννάνε κάθε 4 χρόνια ένα μικρό που θα μείνει με τους γονείς του 3 χρόνια.

πηγή:web.auth.gr

Ο ορεινός γορίλας - έγινε διάσημος από τις μελέτες της Νταϊάν Φόσεϊ και την ταινία του Ντέιβιντ Ατένμπορο(Γορίλες στην ομίχλη)

Λευκός γορίλας

Το Νοέμβρη του 2003 πέθανε και ο τελευταίος λευκός γορίλας...

Τη Δευτέρα 24-11-2003, πέθανε στο ζωολογικό κήπο της Βαρκελώνης ο μοναδικός λευκός γορίλας στον κόσμο πέθανε. Ο «Κοπίτο δε Νιέβε» ήταν 40 χρονών (περίπου 80 χρονών σε «ανθρώπινα» χρόνια), είχε βρεθεί στα δάση της Γουινέας του Ισημερινού το 1966, ζύγιζε 140 κιλά κι έτρωγε πολύ γιαούρτι.

Σύνμφωνα με την ισπανική εφημερίδα El Mundo, τις τελευταίες εβδομάδες η υγεία του γορίλα, ο οποίος έπασχε από καρκίνο του δέρματος, είχε επιδεινωθεί ραγδαία. Είχε χάσει τουλάχιστον δέκα κιλά και οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου τον είχαν απομακρύνει από τους υπόλοιπους γορίλες.

Ο λευκός γορίλας με τα γαλάζια μάτια είχε 21 παιδιά, από τα οποία το μοναδικό αρσενικό πέθανε τον Αύγουστο του 2003. Κανένας από τους «απογόνους» του δεν κληρονόμησε τα σπάνια χαρακτηριστικά του.

Το 1966 που είχε εντοπιστεί ο «Κοπίτο δε Νιέβε» βρισκόταν σε ηλικία δύο ετών, ζύγιζε 8,75 κιλά και είχε ύψος 54 εκατοστά. Ένας Ισπανός κυνηγός τον πούλησε στον τότε δήμαρχο της Καταλονίας έναντι του ποσού των 15.000 πεσετών.

Σημειώνεται ότι ο «Κοπίτο» άνηκε σε μια οικογένεια γορίλων που κάποτε αριθμούσε τουλάχιστον 40.000 μέλη. Οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν στα δάση της Γουινέας του Ισημερινού, της Γκαμπόν και του Καμερούν.

πηγή:www.focusmag.gr

http://www.youtube.com/watch?v=epUk3T2Kfno

Μια εκπληκτική επιχείρηση διάσωσης πραγματοποιήθηκε στις ακτές της Νέας Ζηλανδίας. Δύο φάλαινες είχαν παγιδευτεί στα ρηχά νερά και οι άνθρωποι προσπαθούσαν μάταια να τις απεγκλωβίσουν. Και τότε ανέλαβε τη σωτηρία τους ένα δελφίνι.
Oι δύο πυγμαίοι φυσητήρες είχαν εξαντληθεί. Οι διασώστες είχαν προσπαθήσει να τις ξεκολλήσουν από την αμμούδα όπου είχαν παγιδευτεί και να τις σπρώξουν προς τα ανοικτά. Έπειτα από δύο ώρες προσπάθειας χωρίς αποτέλεσμα, κάποιοι από αυτούς σκέφτηκαν να θανατώσουν τα δύο θηλαστικά για να τα γλιτώσουν από ένα αργό και βασανιστικό τέλος. «Είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ήταν σαφές ότι δεν μπορούσαν να βρουν την έξοδο διαφυγής κι εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε για να τις σώσουμε», δήλωσε ένας από τους διασώστες. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε η Μόκο, όπως είχαν βαφτίσει οι ντόπιοι το ρινοδέλφινο που συχνάζει στην παραλία Μαχάια της Νέας Ζηλανδίας. Η Μόκο φάνηκε να αντιλήφθηκε τις απελπισμένες κραυγές της φάλαινας και του μικρού της και με μια κίνηση που εξέπληξε τους παρισταμένους, πλησίασε τις δύο φάλαινες, τις οδήγησε σε μια απόσταση 200 μέτρων κατά μήκος της ακτογραμμής και από εκεί στα ανοικτά της θάλασσας, αφού εντόπισε μια ελεύθερη δίοδο.
Μπήκε ανάμεσά τους

«Η Μόκο πετάχτηκε μέσα από το νερό και μπήκε ανάμεσα σ΄ εμάς και τις φάλαινες», αναφέρει ένα μέλος της ομάδας διάσωσης. «Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία. Η ωραιότερη ημέρα της ζωής μου», προσθέτει. Στην παραλία Μαχάια, στις ανατολικές ακτές της Νέας Ζηλανδίας, παγιδεύονται πολύ συχνά φάλαινες. Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου τριάντα περιστατικά και τις περισσότερες φορές οι διασώστες αναγκάζονται να θανατώσουν τα παγιδευμένα θηλαστικά. Κανένας σε ολόκληρη την περιοχή δεν είχε δει μέχρι εκείνη την ημέρα ένα δελφίνι να αναλαμβάνει τον ρόλο του διασώστη. Σύμφωνα με τις δικές τους μαρτυρίες, η Μόκο και οι πυγμαίοι φυσητήρες έβγαζαν ήχους σαν να επικοινωνούσαν μεταξύ τους. «Κάτι συνέβη μεταξύ τους και αυτό επέτρεψε στον Μόκο να οδηγήσει τις δύο φάλαινες στην ελευθερία», βεβαιώνει ο επικεφαλής της ομάδας. Αφού οδήγησε τις δυο φάλαινες με ασφάλεια στα ανοικτά, η Μόκο γύρισε στην παραλία για να συνεχίσει το παιχνίδι της.
«Έχουν αλτρουιστική φύση»

Η ΜΟΚΟ είναι ένα είδος ατραξιόν της παραλίας. Στη Μαχάια «εγκαταστάθηκε» πιθανότατα όταν χάθηκε από το κοπάδι της. Ο επικεφαλής των διασωστών, Μάλκολμ Σμιθ, λέει ότι η ενέργειά της ήταν άλλη μια απόδειξη της φιλικής φύσης των δελφινιών. «Τα δελφίνια είναι γνωστά για τις αλτρουιστικές τους πράξεις», δηλώνει από την πλευρά του ο Άντον Βαν Χέλντεν, στέλεχος του εθνικού μουσείου της Νέας Ζηλανδίας με ειδικότητα στα θηλαστικά. «Έχουμε δει πολλές φορές δελφίνια να χτυπούν με τις μύτες τους φάλαινες για να παίξουν», προσθέτει. «Αλλά είναι η πρώτη φορά που ακούω για μια επιχείρηση διάσωσης μεταξύ δύο διαφορετικών ειδών. Και αυτό είναι εκπληκτικό».

πηγή:ΤΑ ΝΕΑ

http://uk.youtube.com/watch?v=_LHoyB81LnE

Ζώα καλλιτέχνες!

Εδώ και πολλά χρόνια, τόσο ζωολογικοί κήποι όσο και ενυδρεία σε όλη την Αμερική, ενθαρρύνουν τα ζώα να ζωγραφίζουν έτσι ώστε να καταφέρνουν να διατηρούν την ψυχική τους ισορροπία.

Η Brittany κρατά το πινέλο της με επιδεξιότητα και σιγουριά, το εναποθέτει προσεκτικά στον καμβά για να δημιουργήσει με πράσινες γραμμές και πορτοκαλί κηλίδες αυτά που δεν μπορεί να αποκαλύψει. Με περίσσεια περηφάνια, κάνει πίσω, επιθεωρεί το έργο της και στη συνέχεια τεντώνεται για να πιάσει ένα νέο πινέλο.

Η Brittany, ένας Αφρικανικός ελέφαντας, κάνει ότι μπορεί για να συμβάλει στα έξοδα διαμονής της στον ζωολογικό κήπο της περιοχής Milwaukee. Οι δημιουργίες της πωλούνται σε μαγαζάκια του ζωολογικού κήπου.

Το χορτοφάγο θηλαστικό δεν είναι το μόνο ζώο σε αιχμαλωσία που παρουσιάζει καλλιτεχνικές τάσεις. Εδώ και πολλά χρόνια, τόσο ζωολογικοί κήποι όσο και ενυδρεία σε όλη την Αμερική, ενθαρρύνουν τα ζώα να ζωγραφίζουν έτσι ώστε να καταφέρνουν να διατηρούν την ψυχική τους ισορροπία. Συνήθως όμως τα έργα αυτά φυλάσσονταν ή κατέληγαν στο κάδο των απορριμμάτων.

Παρόλα αυτά, οι αρχές της χώρας ανακάλυψαν πρόσφατα ότι οι λάτρεις των ζώων δείχνουν πρόθυμοι να πληρώσουν εκατοντάδες έως και χιλιάδες δολάρια για τις δημιουργίες αυτών των πλασμάτων. Έτσι οι ζωοφιλικές οργανώσεις σε όλη τη χώρα τώρα καλούνται να ανακαλύψουν εάν οι καλλιτεχνικές ανησυχίες των ζώων αποτελούν μια ανεκμετάλλευτη πηγή εσόδων.

«Πραγματικά δείχνει να απολαμβάνει τη ζωγραφική, της αρέσει να δημιουργεί,» αναφέρει η εκπαιδεύτρια Danielle Faucett. «Φροντίζουμε όμως να επιδίδεται στο καλλιτεχνικό της ταλέντο μόνο μια φορά το μήνα έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι ότι η δραστηριότητα αυτή παραμένει σημαντική για το ζώο.»

Η Brittany είναι μια ανυπόμονη καλλιτέχνιδα. Καθώς πιάνει το πινέλο επιτίθεται στον καμβά με τέτοια ένταση όπως ο Ζορό με το ξίφος του και τελειώνει το έργο της μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ η εκπαιδεύτρια της ψιθυρίζει ενθαρρυντικά λόγια.

Άλλο ένα αξιόλογο παράδειγμα της καλλιτεχνικής φύσης των ζώων αποτελεί η ελεφαντίνα Hong, 8 χρονών, η οποία έχει μάθει από τον εκπαιδευτή της να σχεδιάζει έναν ελέφαντα, τον οποίο όμως βελτιώνει καθημερινά.

Καλλιτεχνικές τάσεις

Ο κατάλογος των ζώων που μπορούν να πιάσουν το πινέλο και να δημιουργήσουν μοιάζει μάλλον ατέλειωτος. «Στους ζωολογικούς κήπους όλου του κόσμου, οι ζωγράφοι είναι χιμπατζήδες, καγκουρό, αιλουροειδή, πάντα ακόμα και ρινόκεροι,» σχολιάζει η Jackie Marks, εκπρόσωπος του Association of Zoos & Aquariums στο Silver Spring, Md.

Ένας από τους πιο επιφανείς «ζωγράφους» είναι ο Towan, ένας 40χρονος ουρακοτάγκος από τον ζωολογικό κήπο του Woodland στο Seattle. Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο ζωολογικός κήπος δημοσίευσε στο eBay δυο δημιουργήματα του.

Όμως, όσο περιζήτητη και εάν έχει γίνει η δουλειά του Towan, οι υπεύθυνοι του ζωολογικού κήπου δεν μπορούν να του επιβληθούν για να παράγει μεγαλύτερο αριθμό πινάκων.

«Εάν προσπαθήσουμε να τον κάνουμε να ζωγραφίσει για δυο μέρες συνεχόμενα, τη δεύτερη μέρα δε θα το ανεχτεί. Η ζωγραφική δεν θα πρέπει να γίνει ρουτίνα για τα ζώα διαφορετικά χάνουν το ενδιαφέρον τους.»

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση για τους υπεύθυνους των ζωολογικών πάρκων, οι οποίοι λένε ότι δεν πρόκειται να θυσιάσουν την πληρότητα που νιώθει κάποιο ζώο στο όνομα του κέρδους, εκτός των άλλων, κάποια ζώα μπορεί να είναι τόσο ευέξαπτα όσο και οι άνθρωποι.

«Τα θαλάσσια λιοντάρια απλά κρατούν το πινέλο με το στόμα τους και σχεδιάζουν στον καμβά, όταν όμως δε θέλουν να ζωγραφίσουν δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να τους μεταπείσει,» λέει ο Henry Kacprzyk, διευθυντής του Pittsburgh Zoo & PPG Aquarium.

«Εάν δε θέλουν να συμμετέχουν, απλά θα σε αγνοήσουν και θα φύγουν. Δεν υπάρχουν και πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να το αποτρέψουμε. Στο κατω κάτω κολυμπούν πολύ πιο γρήγορα από εμάς.»

Η καλλιτεχνική φύση στα ζώα παρουσιάζει μια κατανομή παρόμοια με αυτή στους ανθρώπους. Όπως ακριβώς μερικοί άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη κλίση στις τέχνες σε σχέση με κάποιους άλλους το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους ελέφαντες, τους χιμπατζήδες κ.α.

Φυσικά η ομορφιά και το ταλέντο είναι υποκειμενικά. Οι άνθρωποι που αγοράζουν πίνακες από ζώα συνήθως δεν είναι οπαδοί της τέχνης αλλά άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα και πιστεύουν ότι τα λεφτά που θα δώσουν για ένα έργο θα χρησιμοποιηθούν για καλό σκοπό.

Παρόλα αυτά, τα έργα κάποιων ζώων έχουν ήδη κριθεί πολύτιμα, όπως αυτά ενός χιμπατζή ονόματι Congo, που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1950. Οι πίνακες του Congo πουλήθηκαν το 2005 σε μια δημοπρασία στο Λονδίνο για $26,352 ενώ τα έργα των Pierre Auguste Renoir και Andy Warhol παρέμειναν στα αζήτητα…

πηγή:news.pathfinder.gr

http://www.youtube.com/watch?v=3-jIP8i1djg&feature=related

ΛΙΑΡΔΑ!!!

Δείτε το βίντεο

Μία νέα έρευνα έδειξε πως ένα θηλυκό είδος ψαριού μπορεί να επιβιώσει χωρίς σεξ μέχρι και 100.000 χρόνια.

Σίδνεϊ — Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου πιστεύουν πως το Amazon molly ενδεχομένως να χρησιμοποιεί ειδικά γενετικά κόλπα επιβίωσης, προκειμένου να μην αφανιστεί ως είδος.

Το είδος αυτό, που συναντιέται στα ποτάμια του Τέξας και του Μεξικού «χρησιμοποιεί» τα αρσενικά άλλων ειδών προκειμένου να ενεργοποιήσει της αναπαραγωγική του διαδικασία.

Οι γόνοι είναι κλώνοι της μητέρας τους και δεν κληρονομούν τίποτα απολύτως από το DNA των αρσενικών.

Τυπικά, όσα πλάσματα αναπαράγονται βάσει της αγαμικής διαδικασίας, καταλήγουν να υφίστανται βλαβερές μεταλλάξεις στα γονίδιά τους μετά από μερικές γενιές. Τα είδη αυτά εμφανίζουν εντέλει πρόβλημα στην αναπαραγωγή και συχνά απειλούνται με εξαφάνιση.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου μελέτησαν πολύπλοκα μαθηματικά μοντέλα σε ένα εξαιρετικά δυνατό ηλεκτρονικό σύστημα προκειμένου να μελετήσουν την περίπτωση του Amazon Molly.

Υπολόγισαν τον χρόνο εξαφάνισης του είδους βάσει των πρότυπων γενετικών μεταλλάξεων σε χιλιάδες γενιές.

Σήμερα, για πρώτη φορά, είναι σε θέση να εξάγουν το συμπέρασμα ότι το Amazon Molly θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί εδώ και 70.000 χρόνια.

Οι επιστήμονες πιστεύουν πως το ψάρι, που κολυμπάει ακόμα στα νερά του νοτιοανατολικού Τέξας και του βορειοανατολικού Μεξικού, χρησιμοποιεί ειδικά γενετικά κόλπα επιβίωσης, που το βοηθούν να μην αφανιστεί.

Μία θεωρία είναι ότι το ψάρι ενδεχομένως να λαμβάνει κάποιες φορές τμήμα από το DNA του αρσενικού που ενεργοποιεί την αναπαραγωγική διαδικασία, προκειμένου να ανανεώσει τα γονιδιακά του αποθέματα.
Τα κόλπα

Ο Δρ. Laurence Loewe, εξελικτικός βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου στη Σκοτία, δήλωσε: «Αυτό που αποδείξαμε είναι ότι το συγκεκριμένο ψάρι χρησιμοποιεί πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο και θέτει σε εφαρμογή ειδικά κόλπα που το βοηθούν να επιβιώσει.

«Ίσως τελικά να κάνουν περιστασιακό σεξ με αγνώστους και έτσι να επιβιώνει το είδος, αλλά αυτή την απάντηση θα μας τη δώσουν μελλοντικές μελέτες.»

Ο Δρ. Loewe πρόσθεσε πως τα ευρήματα της έρευνας θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν περισσότερα πράγματα σχετικά με την λειτουργία άλλων ειδών.

«Αυτό που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου είναι ότι μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα για το πώς άλλα είδη χρησιμοποιούν τέτοιου είδους κόλπα. Τα ευρήματά μας έχουν μία ευρύτερη σημασία,» ανέφερε ο Δρ. Loewe.

Η μελέτη του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Δρ. Dunja Lamatsch του Πανεπιστημίου Wuerzburg της Γερμανίας, ενώ δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMC Evolutionary Biology.

BBC News-news.pathfinder.gr

Ο πλατύπους «μοιάζει να είναι το αποτέλεσμα εξελικτικού ατυχήματος»

Ουάσινγκτον: Ποιο είναι το ζώο που έχει ράμφος πάπιας, σώμα κάστορα, γεννά αβγά αλλά θηλάζει τα μικρά του; Είναι ο παράξενος πλατύπους της Αυστραλίας, του οποίου το γονιδίωμα διάβασαν οι επιστήμονες αναζητώντας στοιχεία για τη μετεξέλιξη των ερπετών σε πτηνά και θηλαστικά.

Ο πλατύπους, γνωστός και ως ορνιθόρυγχος (Ornithorhynchus anatinus), έχει τόσο ασυνήθιστη εμφάνιση ώστε οι Βρετανοί ζωολόγοι που εξέτασαν τα πρώτα δείγματα από την Αυστραλία, τον 18ο αιώνα, ήταν σίγουροι ότι επρόκειτο για φάρσα και έψαχναν για ραφές στη γούνα και το ράμφος.

«Σε μια πρώτη ματιά, ο πλατύπους μοιάζει να είναι το αποτέλεσμα εξελικτικού ατυχήματος» σχολίασε ο Δρ Φράνσις Κόλινς, διευθυντής του Εθνικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Ανθρώπινου Γονιδιώματος των ΗΠΑ, το οποίο χρηματοδότησε την έρευνα.

Αν και είναι πρωτόγονο ζώο -ο τελευταίος κοινός μας πρόγονος έζησε πριν από 170 εκατ. χρόνια- ο πλατύπους κατατάσσεται στα θηλαστικά, αφού θηλάζει τα μικρά του και έχει τρίχες. Διατηρεί ωστόσο και χαρακτηριστικά των προγόνων του των ερπετών, όπως τα αβγά και το δηλητήριο που έχουν στα πόδια τους τα αρσενικά, και χαρακτηριστικά πτηνών, όπως το σκληρό ράμφος και οι νηκτικές μεμβράνες ανάμεσα στα δάχτυλα.

Τα πρωτόγονα θηλαστικά που κάνουν αβγά ονομάζονται μονοτρήματα. Εκτός από τον ορνιθόρυγχο, η ομάδα περιλαμβάνει μόνο ένα ακόμα μέλος, το οποίο λέγεται έχιδνα και μοιάζει πολ'υ με σκαντζόχοιρο.

«Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι το γονιδίωμα, όπως και το ίδιο το ζώο, είναι ένα εκπληκτικό αμάλγαμα χαρακτηριστικών από ερπετά και θηλαστικά και αρκετών χαρακτηριστικών μοναδικών στον πλατύποδα» ανέφερε η Τζένι Γκρέιβς του Εθνικού Πανεπιστημίου Αυστραλίας.

Για παράδειγμα, πλατύπους έχει 10 φυλετικά χρωμοσώματα, αντί για 2 όπως ο άνθρωπος, και τα γονίδια που ελέγχουν το φύλο είναι τα ίδια με των πτηνών.

Περισσότεροι από 100 ερευνητές σε διάφορες χώρες συμμετείχαν στον προσδιορισμό της γενετικής αλληλουχίας, που δημοσιεύεται στη δημόσια βάση δεδομένων Genbank.

πηγή:tech.pathfinder.gr

_____________________________________
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ:
Αφαιρέθηκε τμήμα κώδικα διαφήμισης που
είχε προστεθεί κατά λάθος λόγω του copy
από τη σελίδα προέλευσης του άρθρου και
που λόγω του μήκους του άλλαζε το
πλάτος της παρούσας σελίδας.