whiz

Καλημερα!
καλη χρονια!

Εγω που δουλευω και παραμονες και της επομενες τι να πω.....?

Φιλε Krie,ξερεις τι παρατηρησα?
Σχεδον ολοι απο την δουλεια μπαινουμε....

Αυτο ειναι και το προβλημα μου με το συντροφο μου.
Εκεινος θελει να βολευετε σε καταστασεις και να ξερει ανα πασα ωρα και στιγμη τι εχει να αντιμετωπιση και εγω παντα ψαχνομαι για το κατι καλυτερο εργασιακα.
Ομως αυτο τον φοβιζει διοτι αντιλαμβανετε πως δεν ειμαι σταθερη στο θεμα εργασιας.Δεν μπορει ομως να καταλαβει πως τωρα θα δοκιμασω που ειμαι ακομα μικρη και δεν εχω κατι να χασω που εχω επιλογες.Ωστε αργοτερα να εχω βρει την καταλληλη δουλεια και να μην αναγκαζομαι να ανεχομαι ασχημες καταστασεις και να ειμαι δυστηχης επειδη δεν εχω αλλες επιλογες.

Εξαρτατε πως θελουμε να το δουμε.
Κι σε αυτο ακομα η επιλογη ειναι δικη μας!

Να 'σαι καλα καλε μου Mitsuko,

Λοιπον,
Το κουτι ειναι η ζωη που γνωριζουμε μεχρι σημερα,η εξελιξη του παρελθοντος μας και το παρον.

Τα αλλα πραγματα που αναφερομαι εχουν να κανουν με το αγνωστο ή διαφορετικα το πρωτογνωρο!Που πολλες φορες μας τρομαζει,ή μας ξενιζει.Το θεμα ειναι ποσο πολυ θελουμε κατι.

Αν απλα θελουμε κατι,επιθυμουμε κατι κι επειδη δεν γνωριζουμε τις επιπτωσεις ειτε θετικες ειτε αρνητικες και δεν τολμαμε,απλα περιμενουμε να δουμε ποιοι θα μπουν στην ζωη μας ή ποιες καταστασεις τοτε περιοριζουμε τις επιλογες μας και περιφερομαστε μονο γυρο απο αυτες.

Η ζωη ομως αν την προσεξουμε εχει πολλες επιλογες που εμεις δεν βλεπουμε,λες και φοραμε παροπιδες.Σαν ενα καλο εργο που οταν το ξανα δεις ανακαλυπτεις καποιες λεπτομεριες που πριν δεν ειχες προσεξει.

Εδω ειναι τα αλλα πραγματα,που απλα δεν προσεξαμε.Ηθελημενα ή οχι.

Ισως και να 'ναι πραγματικα ετσι οπως τα λες και οι επιλογές που κάνουν οι άλλοι να έχουν καθοριστεί από φυσικούς παράγοντες (τα βιώματα, τα γονίδια, οι συνθήκες την στιγμή που παίρνεις την απόφαση, κ.α.).
Απλα εγω πιστευω πως επηρεαζομαστε οσο εμεις θελουμε.

Kαλημερα παιδια!
Ωραιο το θέμα σου Mitsuko!

Εγω θα συμφωνησω με τον φιλο ellovos και τον φιλο Kost.

Επεισης καλη μου Κιρκη λες:
"Δεν νομιζω οτι ειναι τοσο απερισκεπτες οι επιλογες μας, αλλα οτι ακολουθουμε συγκεκριμενες συλλογιστικες οταν καλουμαστε να κανουμε καποια επιλογη. Επαναλαμβανουμε πορειες σκεψης παραπλησιες με αλλες που εχουμε κανει στο παρελθον και εχουν αποφερει θετικα αποτελεσματα.Δεν σκεφτομαστε εκ νεου.
Για αυτο το λογο ειμαστε προβλεψιμοι και για αυτο καποιες φορες οι συνεπειες δεν ειναι και οι καλυτερες.
Αν αναλογιστουμε ομως τους ρυθμους ζωης και το πληθος των επιλογων που καλουμαστε να κανουμε καθημερινα, θα καταλαβουμε οτι δεν θα ηταν δυνατον να σκεφτομαστε καθε φορα εξαρχης.
Αλλωστε για να λεμε και την αληθεια, τις περισσοτερες φορες αυτος ο τροπος σκεψης λειτουργει."

Εγω κολλησα στην λεξη προβλεψιμοι.Πως το βγαζεις αυτο το συμπερασμα ομως?
Γιατι μαλλον αν με γνωρισεις θα δεις πως δεν ειμαστε και τοσο προβλεψιμοι.

Εγω πιστευω πως υπαρχει η ελευθερια βουλησης.Και θα μιλησω καθαρα απο την δικη μου πλευρα.

Λοιπον,οταν εχω καποιες επιλογες μεσα σε καποια κατασταση,και δεν μου ταιριαζει καμια,δεν θα κατσω να σκασω.
Θα βρω μια αλλη πορεια ωστε να προσεγγισω,επιτυχω το αποτελεσμα που θελω.Παντα μεσα στα ηθικα μου ορια και τους προσωπικους περιορισμους μου.
Για παραδειγμα:
Ειμαι σε μια δουλεια,και οι συνθηκες δεν ειναι και οτι καλυτερο.Ολοι οι συναδελφοι μου παραπονιουντε,αλλα μεχρι εκει.Προσπαθουν να βρουν τις λύσεις μεσα σε αυτη την εργασια και γινονται δυστηχισμενοι.

Οταν ομως τους λεω να βρουνε μια αλλη δουλεια,η απαντηση ειναι πως δεν εχουν που να πανε και ευχαριστημενοι ειναι που εχουν δουλεια.Αλλωστε εξω υπαρχει ανεργια.

Εγω δεν συμφωνω,θα κατσω μεχρι να βρω κατι αλλο.Θα κανω πολλες δοκιμες μεχρι να βρω τι μου ταιριαζει.Θα τολμησω και σε κατι αγνωστο,θα ρισκαρω.Οι υπολοιπο δεν το κανουν αυτο γιατι θεωρουν πως δεν εχουν επιλογες.

Ενω εχουν απεριοριστες.
Τελικα απλα κλεινουμε σε ενα κουτι τον γυρο απο εμας κοσμο και μετα μεσα απο εκει κανουμε επιλογες.Η ζωη ομως δεν ειναι πολλαπλες επιλογες απαντησης.
Ειναι και αλλα πραγματα.

Παντα εμεις θα επιλεγουμε για την ζωη μας!
Ομως επιδη υπαρχει και η μοιρα.
Εμεις επιλεγουμε και κανονιζουμε για τον τροπο που θα ζησουμε και το πως θα περασουμε στην ζωη μας,που θα επενδυσουμε και που θα πιστωσουμε.
Αλλα το ποτε θα πεθανουμε,ποτε θα κανουμε παιδια και αν θα κανουμε,
ειναι καθαρα μοιραιο.Οποτε εκτος απο αυτα ολα τα αλλα τα επιχειρουμε και τα διαλεγουμε εμεις.

Φυσικα αυτες ειναι οι προσωπικες μου αποψεις.

Ξεχασα να σου πω πως ειναι ενα ειδος ιωσης.
Και ναι μεταδιδετε.

Πιθανοτερο ειναι να κανεις κρυοθεραπειες.
Και μονο που σκεφτομαι στο προσωπο μενει μονο να σου ευχηθω γρηγορη αναρωση και ανωδηνη.

Φιλε μου ειχα το ιδιο προβλημα στην πατουσα.
Δεν βρηκα πουθενα ακρη.
Μονο στο Συγγρου.Εκει θα σε γιατρεψουν.
Μην το καθηστερεις γιατι θα διαρκει ολο και περισσοτερο η θεραπεια,ασε που θα πεθαινεις στους πονους αν δεν γινετε αυτο ειδη.

Ελπιζω να σε βοηθησα1

υ.γ.
επεισεις αν εχεις δοκιμασει σε διαφορους γιατρους θα εχεις ξοδεψει και διαφορα ποσα.Στο Συγγρου ειναι μιδαμηνα τα εξοδα.

Φιλη amalia,

Σε ευχαριστω για την απαντηση,ολα κατανοητα!

Απλα αντεδρασα διοτι ο θεματοθετης και το θεμα που αναπτησει τελικα ειναι απαραδεκτο.Προφανος δεν προσεξα καλα την απαντηση του αναφερθεντα συντονιστει(ζητω συγνωμη).

Αγαπητε συνφορουμιτες και συντονιστες,

Συγνωμη βρε παιδια,απορω πως και αυτο το θεμα συνεχιζει να υπαρχει και ο αλλος ο κακομοιρης που ελεγε οτι θελει βοηθεια για τα μαγια που εχουν κανει στην κοπελα του αντι να του πει καποιος πηγαινε σε εναν παπα,του κλειδωθηκε το θεμα!

ΕΛΕΟΣ!

Εδω δεν βλεπω εσωτερισμο,παρανοια βλεπω, ο αλλος τουλαχιστον ζητουσε λιγη βοηθεια...

Ζητω συγνωμη για την αντιδραση μου μα δεν την βρισκω παραλογη.

Με εκτιμηση Άντα

Αλλα οτι και συνεβαινε τοτε,το καλο ειναι πως περασε και δεν με απασχολει πια.
Τωρα για τα συναισθηματα μου..μπορω να πω πως ηταν ακρως ανησυχητικα.
Μαλιστα δυσκολευονουν νατα εχω καλα με τον εαυτο μου.

Μην σε ανησυχει παντως.
Δεν νομιζω να το ξανα βιωσεις.
Εγω τοσα χρονια μετα και ακομα δεν εχω κανενα τετοιο κρουσμα.

Μην το σκεφτεσαι ομως και σου μπαινουν ιδεες.
Παρτο σαν ενα κακο ονειρο.
Την καλησπερα μου!

Κατι παρομοιο μου ειχε συμβει σε ηλικια μεταξυ 13και15.
Καταλαβαινω πολυ καλα το πως αισθανθηκες ειδικα γιατι εμενα μου ηταν πολυ συχνο το φαινομενο αυτο.
Σε σημειο να ζηταω απο τους γονεις μου να με πανε σε καποιον ψυχιατρο γιατι ειχε κλωνιστει η εμπιστοσυνη στον ιδιο μου τον εαυτο.

θα σου φερω ενα παραδειγμα απο τα πολλα..

Ημουν στο δωματιο μου,ημερα Σαββατο πρωι,οχι πολυ πρωι αλλα ουτε και αργα...
Παντως μια φορα εγω χαζολογουσα στο δωματιο μου με την γνωστη βαραμαρα της εφηβιας.
Μπαινει λοιπον στο δωματιο μου η μητερα μου και ξεκινα διαλογος.

-Αντα,θα παμε με τον πατερα σου για ψωνια θελεις να ερθεις μαζι?
-μπα,βαριεμαι..(τις απαντω)
-θελεις κατι να σου παρουμε??
-Οχι δεν θελω κατι.
-Σιγουρα?
-Σιγουρα.

Δεν περανανε 5λεπτακια και σκεφτομαι πως καλυτερα να βγω λιγακι εξω για να ανεβασω και την διαθεση μου κι ετσι παω γρηγορα γρηγορα στο σαλονι να τους προλαβω να τους πω πως θα τους ακολουθησω.

Βλεπω λοιπον την μητερα μου να πλενει κατι στο νεροχυτη της κουζινας.
Και τωρα ξεκινω εγω τον διαλογο

-Ευτυχως σας προλαβα,βαζω παπουτσια κι ερχομαι ναι?
-που?
-Δεν θα πατε ακομα?
-Που να παμε?
-Για ψωνια βρε μαμα,που αλλου?
-Οχι,πως σου ηρθε αυτο.
-Καλα τωρα δεν ηρθες και που ειπες πως θα πατε για ψωνια?
-Παιδι μου εισαι καλα?
-Μαμα θα με τρελανεις..?????

Και αυτη ηταν η αρχη του κακου.
Απο τοτε πολλα παραξενα ακολουθησαν μεχρι που ,ευτυχως,αυτα αρχισαν να λαμβανουν τελος.

Με οποιους και να το συζητησα δεν πηρα ποτε καποια απαντηση ικανοποιητικη.Ολες ηταν γυρω απο την σφαιρα της φαντασιας.
Κι οσο για την υγεια μου ..δοξα το θεο!!

Ευχομαι λοιπον να μην εχεις καποια επαναληψη απο αυτο το συμβαν γιατι θα σε τυρανισει απιστευτα...
Προσπαθησε να μην το πολυ σκεφτεσε ομως γιατι οσο το σκεφτεσαι τοσο περισσοτερο θα επηρεαζεσαι αρνητικα.

Την καλησπερα μου σε όλους!

Πολυ ωραιο το θεμα σου φιλη λίλιθ,

θα προσπαθησω να μεταφερω μια εικονα απο την σκοπια μου.

Εχω πιστευω πως η ΄παστα' καθε ανθρωπου ειναι το κυριο 'συστατικό' για το μαγειρεμα ας πουμε του εαυτου μας.

Δηλαδη πως προυπαρχει κατι στην ψυχη μας και αναλογα με την αντιληψη μας και τα βιωματα μας αναπτυσετε θετικα ή και αρνητικα οποια στοιχεια που μας συνθετουν ως χαρακτηρες.

Αν τα βαζαμε σε μια πυραμιδα πιστευω πως η βαση θα ειναι η ψυχη μας.
Δευτερη ερχετε η αντιληψη μας,και επανω της ακουμπανε τα βιωματα μας.
Απο αυτο το σημειο συνεχιζουμε μονοι μας την ολοκληρωση της πυραμιδας με προσωπικη προσπαθεια.

Οσο αφορα το παραδειγμα για το:

"Αν για παράδειγμα ένα άτομο έχει διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που
να είναι ενοχικό, (και αυτό δεν είναι κάτι ούτε τραβηγμένο, ούτε σπάνιο),
μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να νιώθει ενοχές;
Και αν ναι, αν μπορεί όντως να ελέγξει αυτό τον ψυχολογικό μηχανισμό,
σε πιό βάθος θα μπορεί να τον ελέγχει;"

Το παιδι που θα αναπτυξει ενα ενοχικο τροπο συμπεριφορας και αυτοεκτιμησεις πιστευω πως ειναι ενα παθητικο πλασμα εκ φυσεως.Που δεν εχει τολμη στο να αντιδρασει και με τον τροπο που μεγαλωνει γινετε εσωστρεφεις με συνεπεια την ενοχικοτητα του χαρακτηρα του.
Γιαυτο το παιδι ειναι η αμυνα του.Το πιο ευκολο γιαυτο μιας και δεν ειναι σε θεση να αποδοσει καπου αλλου την οποια,επιτρεψτε μου θα χαρακτηρισω,αρνητικη ενεργεια.

Φυσικα σε αντιθεση με ενα πιο εξωστρεφες παιδι που σε καθε τι που παει να καταπιεσει την προσωπικοτητα του μεσα απο την διαπαιδαγωγιση του αυτο αντιδρα.

Γιαυτο και η εφηβεια ειναι απο τις πιο κρισιμες περιοδους της ζωης του καθε ανθρωπου.Σε αυτη την ηλικια συνανταμε πολλα αντιδραστικα παιδια που το παιζουν αναρχικοι,πρωτοποροι,κλπ
Αυτα ειναι τα παιδια που αντιδρουν γιαυτο και οι γονεις πρεπει να προσεχουν πως να χειριζοντε τα παιδια αυτα επειδη μια αποτυχιμενη εφηβεια πιστευω οδηγει στα ναρκωντικα στις κλοπες και γενικοτερα στο να αμυνονται παντα αυτοι οι χαρακτηρες,μεσα αποτην αντιδραση.Για αυτους αυτη ειναι και η αμυνα τους.

Ή και παιδια πιο ντροπαλα που μιλανε περισσοτερο την γλωσσα του σωματος.Εδω βρισκονται τα ενοχικα παιδια που στην εφηβικη ηλικια κανουν σκεψεις αυτοκτονιας.Μιας καιδεν μπορουν πια να εξωτερικευσουν και να ξεδιπλωσουν την προσωπικοτητα τους απο ντροπη απο εσωστρεφεια,απο ενοχες.

Νομιζω πως στην εφηβικη ηλικια που θεωρω και την καταλληλοτερη μπορουμε ή να ξεπερασουμε ή να καταπνιξουμε για παντα το εγω μας.

Τωρα εαν αυτο δεν γινει σε αυτη την ηλικια πιστευω πως δεν θα ξεπεραστει ποτε,απλα θα προσπαθει να εκτονοθει κανοντας εκρηξεις και αφηνοντας καταλοιπα κι αποθημενα.

Νομιζω πως το κρατος θα επρεπε να κανει σεμιναρια συμπεριφορας στους γονεις ωστε να αποφευγονται αυτα τα τραγικα λαθη στα οποια ευθυνη τις περισσοτερες φορες δεν εχουν οι γονεις.Ωστε να διαπαιδαγωγουμε τα παιδια μας αφηνοντας παντα τον αερα για να εκφραστει η δικη τους προσωπικοτητα και ο εσωψυχισμος τους.

Ελπιζω να μην σας κουρασα,πολυ!
Οπως και να εβαλα κι εγω ενα λιθαρακι...

Με εκτιμηση Άντα

Την καλησπερα μου σε όλους!

Πολυ ωραιο το θεμα σου φιλη λίλιθ,

θα προσπαθησω να μεταφερω μια εικονα απο την σκοπια μου.

Εχω πιστευω πως η ΄παστα' καθε ανθρωπου ειναι το κυριο 'συστατικό' για το μαγειρεμα ας πουμε του εαυτου μας.

Δηλαδη πως προυπαρχει κατι στην ψυχη μας και αναλογα με την αντιληψη μας και τα βιωματα μας αναπτυσετε θετικα ή και αρνητικα οποια στοιχεια που μας συνθετουν ως χαρακτηρες.

Αν τα βαζαμε σε μια πυραμιδα πιστευω πως η βαση θα ειναι η ψυχη μας.
Δευτερη ερχετε η αντιληψη μας,και επανω της ακουμπανε τα βιωματα μας.
Απο αυτο το σημειο συνεχιζουμε μονοι μας την ολοκληρωση της πυραμιδας με προσωπικη προσπαθεια.

Οσο αφορα το παραδειγμα για το:

"Αν για παράδειγμα ένα άτομο έχει διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που
να είναι ενοχικό, (και αυτό δεν είναι κάτι ούτε τραβηγμένο, ούτε σπάνιο),
μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να νιώθει ενοχές;
Και αν ναι, αν μπορεί όντως να ελέγξει αυτό τον ψυχολογικό μηχανισμό,
σε πιό βάθος θα μπορεί να τον ελέγχει;"

Το παιδι που θα αναπτυξει ενα ενοχικο τροπο συμπεριφορας και αυτοεκτιμησεις πιστευω πως ειναι ενα παθητικο πλασμα εκ φυσεως.Που δεν εχει τολμη στο να αντιδρασει και με τον τροπο που μεγαλωνει γινετε εσωστρεφεις με συνεπεια την ενοχικοτητα του χαρακτηρα του.
Γιαυτο το παιδι ειναι η αμυνα του.Το πιο ευκολο γιαυτο μιας και δεν ειναι σε θεση να αποδοσει καπου αλλου την οποια,επιτρεψτε μου θα χαρακτηρισω,αρνητικη ενεργεια.

Φυσικα σε αντιθεση με ενα πιο εξωστρεφες παιδι που σε καθε τι που παει να καταπιεσει την προσωπικοτητα του μεσα απο την διαπαιδαγωγιση του αυτο αντιδρα.

Γιαυτο και η εφηβεια ειναι απο τις πιο κρισιμες περιοδους της ζωης του καθε ανθρωπου.Σε αυτη την ηλικια συνανταμε πολλα αντιδραστικα παιδια που το παιζουν αναρχικοι,πρωτοποροι,κλπ
Αυτα ειναι τα παιδια που αντιδρουν γιαυτο και οι γονεις πρεπει να προσεχουν πως να χειριζοντε τα παιδια αυτα επειδη μια αποτυχιμενη εφηβεια πιστευω οδηγει στα ναρκωντικα στις κλοπες και γενικοτερα στο να αμυνονται παντα αυτοι οι χαρακτηρες,μεσα αποτην αντιδραση.Για αυτους αυτη ειναι και η αμυνα τους.

Ή και παιδια πιο ντροπαλα που μιλανε περισσοτερο την γλωσσα του σωματος.Εδω βρισκονται τα ενοχικα παιδια που στην εφηβικη ηλικια κανουν σκεψεις αυτοκτονιας.Μιας καιδεν μπορουν πια να εξωτερικευσουν και να ξεδιπλωσουν την προσωπικοτητα τους απο ντροπη απο εσωστρεφεια,απο ενοχες.

Νομιζω πως στην εφηβικη ηλικια που θεωρω και την καταλληλοτερη μπορουμε ή να ξεπερασουμε ή να καταπνιξουμε για παντα το εγω μας.

Τωρα εαν αυτο δεν γινει σε αυτη την ηλικια πιστευω πως δεν θα ξεπεραστει ποτε,απλα θα προσπαθει να εκτονοθει κανοντας εκρηξεις και αφηνοντας καταλοιπα κι αποθημενα.

Νομιζω πως το κρατος θα επρεπε να κανει σεμιναρια συμπεριφορας στους γονεις ωστε να αποφευγονται αυτα τα τραγικα λαθη στα οποια ευθυνη τις περισσοτερες φορες δεν εχουν οι γονεις.Ωστε να διαπαιδαγωγουμε τα παιδια μας αφηνοντας παντα τον αερα για να εκφραστει η δικη τους προσωπικοτητα και ο εσωψυχισμος τους.

Ελπιζω να μην σας κουρασα,πολυ!
Οπως και να εβαλα κι εγω ενα λιθαρακι...

Με εκτιμηση Άντα

Την καλησπερα μου σε όλους!

Πολυ ωραιο το θεμα σου φιλη λίλιθ,

θα προσπαθησω να μεταφερω μια εικονα απο την σκοπια μου.

Εχω πιστευω πως η ΄παστα' καθε ανθρωπου ειναι το κυριο 'συστατικό' για το μαγειρεμα ας πουμε του εαυτου μας.

Δηλαδη πως προυπαρχει κατι στην ψυχη μας και αναλογα με την αντιληψη μας και τα βιωματα μας αναπτυσετε θετικα ή και αρνητικα οποια στοιχεια που μας συνθετουν ως χαρακτηρες.

Αν τα βαζαμε σε μια πυραμιδα πιστευω πως η βαση θα ειναι η ψυχη μας.
Δευτερη ερχετε η αντιληψη μας,και επανω της ακουμπανε τα βιωματα μας.
Απο αυτο το σημειο συνεχιζουμε μονοι μας την ολοκληρωση της πυραμιδας με προσωπικη προσπαθεια.

Οσο αφορα το παραδειγμα για το:

"Αν για παράδειγμα ένα άτομο έχει διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που
να είναι ενοχικό, (και αυτό δεν είναι κάτι ούτε τραβηγμένο, ούτε σπάνιο),
μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να νιώθει ενοχές;
Και αν ναι, αν μπορεί όντως να ελέγξει αυτό τον ψυχολογικό μηχανισμό,
σε πιό βάθος θα μπορεί να τον ελέγχει;"

Το παιδι που θα αναπτυξει ενα ενοχικο τροπο συμπεριφορας και αυτοεκτιμησεις πιστευω πως ειναι ενα παθητικο πλασμα εκ φυσεως.Που δεν εχει τολμη στο να αντιδρασει και με τον τροπο που μεγαλωνει γινετε εσωστρεφεις με συνεπεια την ενοχικοτητα του χαρακτηρα του.
Γιαυτο το παιδι ειναι η αμυνα του.Το πιο ευκολο γιαυτο μιας και δεν ειναι σε θεση να αποδοσει καπου αλλου την οποια,επιτρεψτε μου θα χαρακτηρισω,αρνητικη ενεργεια.

Φυσικα σε αντιθεση με ενα πιο εξωστρεφες παιδι που σε καθε τι που παει να καταπιεσει την προσωπικοτητα του μεσα απο την διαπαιδαγωγιση του αυτο αντιδρα.

Γιαυτο και η εφηβεια ειναι απο τις πιο κρισιμες περιοδους της ζωης του καθε ανθρωπου.Σε αυτη την ηλικια συνανταμε πολλα αντιδραστικα παιδια που το παιζουν αναρχικοι,πρωτοποροι,κλπ
Αυτα ειναι τα παιδια που αντιδρουν γιαυτο και οι γονεις πρεπει να προσεχουν πως να χειριζοντε τα παιδια αυτα επειδη μια αποτυχιμενη εφηβεια πιστευω οδηγει στα ναρκωντικα στις κλοπες και γενικοτερα στο να αμυνονται παντα αυτοι οι χαρακτηρες,μεσα αποτην αντιδραση.Για αυτους αυτη ειναι και η αμυνα τους.

Ή και παιδια πιο ντροπαλα που μιλανε περισσοτερο την γλωσσα του σωματος.Εδω βρισκονται τα ενοχικα παιδια που στην εφηβικη ηλικια κανουν σκεψεις αυτοκτονιας.Μιας καιδεν μπορουν πια να εξωτερικευσουν και να ξεδιπλωσουν την προσωπικοτητα τους απο ντροπη απο εσωστρεφεια,απο ενοχες.

Νομιζω πως στην εφηβικη ηλικια που θεωρω και την καταλληλοτερη μπορουμε ή να ξεπερασουμε ή να καταπνιξουμε για παντα το εγω μας.

Τωρα εαν αυτο δεν γινει σε αυτη την ηλικια πιστευω πως δεν θα ξεπεραστει ποτε,απλα θα προσπαθει να εκτονοθει κανοντας εκρηξεις και αφηνοντας καταλοιπα κι αποθημενα.

Νομιζω πως το κρατος θα επρεπε να κανει σεμιναρια συμπεριφορας στους γονεις ωστε να αποφευγονται αυτα τα τραγικα λαθη στα οποια ευθυνη τις περισσοτερες φορες δεν εχουν οι γονεις.Ωστε να διαπαιδαγωγουμε τα παιδια μας αφηνοντας παντα τον αερα για να εκφραστει η δικη τους προσωπικοτητα και ο εσωψυχισμος τους.

Ελπιζω να μην σας κουρασα,πολυ!
Οπως και εβαλα κι εγω ενα λιθαρακι...

Με εκτιμηση Άντα

Κι εγω θα ηθελα με την σειρα μου λιγη βοηθεια..
Μηπως καποιος απο εσας ξερει που θα βρω τον Φρουφρου και τους thuntercats?

Φιλε Phantom Duck,
εισαι απιστευτος πολυ καιρο εψαχνα κι εγω του κουτιου τα παραμυθια.
Να εισαι καλα!Με χαροποιησες παρα πολυ!

λες:
"Eγω δεν καταλαβαινω γιατι δινεται αυτη η μονοδιαστατη εμφαση στην αγαπη."

Εγω αυτο που καταλαβαινω ειναι πως η αγαπη ξεχωριζει σα τον ηλιο.
Πιστευω πως ειναι πηγη ζωης!
Πστευω πως η αγαπη ειναι η μανα,που γενναει τα υπολοια σσυναισθηματα.
Απο αυτην τρεφονται πολλα συναισθηματα,ακομα και το μισος ειναι η ελλειψη της αγαπης.

Ακομα πιστευω πως αν αρνηθεις κποιο αλλο συναισθημα δεν θα εχει το ιδιο κοστος με αυτο της αγαπης.

Παντα γνωμη μου ετσι?

Καλε μου Dying_Incubus,

Δεν αγαπαμε μονο το αντιθετο φυλλο.

Αγαπαμε και την οικογενεια μας!
Αυτο που θελω να πω ειναι πως οταν ,για παραδειγμα,ενω αγαπαμε την οικογενεια μας αλλα αυτη μας κανει κακο...
Και δεν εννοω αθελα της.
Διοτι υπαρχουν και κακοι γονεις,κακες σχεσεις κιας υπαρχει η αγαπη.

Εκει?
Εκει το κοστος της αρνησης της αγαπης μας,που γινετε για την προστασια μας στην ουσια,μηπως τελικα υπαρχει κερδος?

Ή απλα ειναι κουφοβραση των συναισθηματων μας?

Θα μου πεις πως με αγαπη μπορεις να αντιμετωπισεις τα παντα!
Οταν ομως προσπαθεις αλλα μονο απογοητευση γευεσαι δεν ειναι εοιζημια η αγαπη σου?
Πρωτα απο ολα σε εσενα τον ιδιο?

Με εκτιμηση Άντα

Καλησπερα φιλοι μου,

Να ρωτησω κι εγω με την σειρα μου.

Κι οταν η αγαπη βλαπτει τι γινετε?

Οταν απο αγαπη πρεπει να κρατας αποστασεις?

Οταν η αγαπη δεν εχει ανταποκριση,
δεν ειναι αμοιβαια?

τοτε.........

τοτε τι γινετε?

με την αρνηση της αγαπης...

Υπαρχει παντα ΚΟΣΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ?

Κι οταν υπαρχει ΚΕΡΔΟΣ?

Στις βραδινές
αναπολήσεις μου
Στης καρδιάς μας το βυθό
Σ’ αναμνήσεις, βιώματα
Πόσο σε θέλω..
δεν είσαι εδώ…

Και στο ξύπνημα
να σε κρατώ
Και το βλέμμα σου γι αρχή,
Να κοιτάζει στο πρόσωπο
Να σου δίνω..
ένα φιλί

Και μετά φυλακή
η σιωπή
Το κορμί να ζητά
ανακωχή
Μα η μνήμη
να τρέφει θυμό
Δυο λέξεις πνίγω…
σε αγαπώ!

-------------------------------------------

Κατω απ' το μαξιλαρι μου

Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου….
Ο θυσαυρός κρυμμένος
Να φυλακίζει δάκρυα…
Κι αγκάθια ξεχασμένος….

Κάτω απ το μαξιλάρι μου…
Η κάθε μου ελπίδα….
Που χω εσένα στην καρδιά…
Η κάθε μου λεπίδα

Κάτω απ το μαξιλάρι μου…
Ρέουν τα βάσανά μου
Κι όσα κι αν κρύβω μέσα μου
Στολίζουν τα ‘νείρα μου

Κάτω απ το μαξιλάρι μου…
έψαξα και με βρήκα
Μαζί με σαράντα κύματα
Και στεναγμό για προίκα

----------------------------------------

Προστυχη νυχτα

Άτιμη η νύχτα
κοσκινά τα όνειρα μου
και τα τινάζει
στου γυαλού τ' αφροκύματα
παίρνει απ' το χρώμα μου
κι όσα βρεί σιμά μου
τα μηδενίζει
στ' όυρανού τα φτερουγίσματα

Παίρνει απο τ' άστρα
όλο το φώς και την χάρα μου
και τα θαμπώνει
αφήνοντάς τα αδειανά
κι έπειτα παίρνει
την χολή απ' την ματιά μου
και την καρφώνει
με μανία στην καρδιά

Πρόστυχη νύχτα
ειν' η νύχτα στην πλαγιά μου
και με ματώνει
σα να ζω στην ξενιτιά
ύφος πουλάει
άφου κόψει τα φτερά μου
στείρο νησί...
νιώθω η ψυχή μου στ' ανοιχτά

Mε εκτιμηση Άντα