- Ζευγάρι Σκελετών σε Τρυφερή Αγκαλιά - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Πρόκειται για δύο ανθρώπινους σκελετούς δύο νέων ανθρώπων, ενός άνδρα και μιας γυναίκας που χρονολογούνται στην νεολιθική επόχή, ανάμεσα στο 6.000 και 5.000 π.Χ.
Το μοναδικό της ανακάλυψης έγκειται στο γεγονός ότι οι δύο σκελετοί βρέθηκαν σε στάση τρυφερού εναγκαλισμού.
Αν αναρωτιώσασταν λοιπόν πόσο παλιά είναι η αγάπη και ο ραμαντισμός, να η απάντηση.
Όσο παλιός είναι και ο άνθρωπος.
http://www.foxnews.com/story/0,2933,250602,00.html
http://edition.cnn.com/2007/TECH/science/02/07/prehistoric.love.ap/index.html
Αυτό που άρχισα αμέσως να σκέφτομαι, βλέποντας την είδηση, είναι ο λόγος που πέθαναν αυτοί οι 2 άνθρωποι σ' αυτή την τρυφερή στάση.
Οπότε άρχισα να "πλέκω" σενάρια...
Ένα παράδειγμα θα ήταν οτι έχουμε μια περίπτωση Ρωμαίου κι Ιουλιέττας ενώ μια άλλη περίπτωση είναι ένας μυστήριος θάνατος κατά την πρώτη νύχτα γάμου...
Χεχε! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
το 'φαγε το παιδί η σκρόφα...το ξεζούμισε
και μετά τι?
Αυτοκτόνησε μαζί του?
Παίζει και το ενδεχόμενο να τους βάλανε σε αυτή τη στάση μετά θάνατον...
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Εμένα η πρώτη εντύπωση που μου έκανε η φωτογραφία ήταν πως θα μπορούσε να γίνει ένα καταπληκτικό εξώφυλλο gothic άλμπουμ...
Όντως, το τι πραγματικά συνέβη είναι μυστήριο.
Εγώ ως ρομαντικός πάντως θα πάω με την ερμηνεία που θέλει τους ερωτευμένους να πεθαίνουν μαζί.
Love will tear us apart που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Ian Curtis.
quote:
Εγώ ως ρομαντικός πάντως θα πάω με την ερμηνεία που θέλει τους ερωτευμένους να πεθαίνουν μαζί.
Βρε, λες να είναι ό,τι απέμεινε από το Ρωμαίο και την Juliette?
In anticipation of my resurrection...
συγκινήθηκα με το νέο και σκέφτηκα, έστω και λίγο αργά,
(5.000 - 6.000 χρόνια) να στέλναμε στα παιδιά μια μικρή
τουρτίτσα για να γιορτάσουν τον έρωτά τους!
Πέρα από αυτή την κάπως "black humor" παρέμβαση, θα ήθελα
να πω ότι για κάποιους που θεωρούν ότι ο "πρωτόγονος άνθρωπος"
ήταν ένας άγριος χωρίς πολιτισμό, ή εκλεπτισμένα συναισθήματα,
όπως ο σύγχρονος (γκούχου - γκούχου), ίσως κάνουν κάποιο λάθος...
Τέλειο!!!
Και χρόνια πολλά σε όσους είναι ερωτευμένοι!
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Πολυ καλη η φωτογραφια οντως!
Μπραβο Λιλιθ!!!!
Παντως ειναι πολυ συγκινιτικο και αξιοθαυμαστο να βλεπεις 2 ανθρωπους πραγματικα σε ζωη και θανατο μαζι.
Τι αλλα μενει να πουμε....
Μονο να ειχαν περασει ετσι τρυφερα,σα την εικονα που μας δινουν,και στην ζωη τους.
Παρολαυτα ειναι και λιγο μελαγχολικη εικονα δεν νομιζετε?
Mε εκτιμηση Άντα
Ένα παράξενο γύρισμα της τύχης, έφερε λοιπόν τους δύο εχθρούς
αντιμέτωπους σε μια σώμα με σώμα μάχη, από την οποία
δε βγήκε κανείς από τους δύο ζωντανός.
Όταν τους βρήκαν, ήταν αδύνατο να τους χωρίσουν, μια που
τα μαχαίρια, που ο ένας έχωσε με κακία και μίσος στον άλλο,
είχαν βρει τη θέση τους μέσα στους σκελετούς.
Έτσι, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν, τους έθαψαν
μαζί σε αυτή τη στάση του σφυχταγκαλιάσματος...
Τρομερό, δε νομίζετε;
quote:
Παρολαυτα ειναι και λιγο μελαγχολικη εικονα δεν νομιζετε?
Άντα, ναι έχεις δίκιο, για αυτό είπα για gothic...
quote:
Τρομερό, δε νομίζετε;
Χμ...Λίλιθ μου το χάλασες.
Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να γίνει ένας διαγωνισμός διηγημάτων με θέμα την καλύτερη ιστορία για το τι κρύβεται πίσω από τους δύο σκελετούς...
Καλε μου A. Kircher,
καταρχην παρελειψα να σε συγχαρω που μοιραστικες μαζι μας τις πληροφοριες για το συγκεκριμενο ευρημα.
Μου αρεσει πολυ και η ιδεα σου στο να πλασουμε με την φαντασια μας τι πιθανον να ειχε συμβει στο ζευγαρι αυτο.
Το βρισκω υπεροχο,κι ας μην ηταν στα πλαισια διαγωνισμου.
Καλη μου Λιλιθ,εχεις δικιο.
Θα μπορουσαν πολλα να ειχαν συμβει.
Μονο που η σταση που εχουν οι δυο αυτοι σκελετοι,μαρτυραει περισσοτερο κατι πιο ερωτικο παρα εχθρικο.(γνωμη μου φυσικα)
Mε εκτιμηση Άντα
Ας δούμε τι ιστορία μπορεί ο καθένας μας να σκαρφιστεί.
Κάνω το πρώτο βήμα
...
Οι τελευταίες στιγμές
Ήταν καιρός που το είχε νιώσει, όταν κοίταζε μέσα από τα κρυστάλλινα παράθυρα του καταλύματος, πως όλα είχαν αρχίσει πια να παίρνουν τον δρόμο χωρίς γυρισμό. Σα μια βαθιά ανατριχίλα μέσα από το δέρμα του, αυτή η κρυφή αίσθηση που δε σήκωνε αντίρρηση τον προειδοποιούσε, λες και θα μπορούσε να κάνει κάτι για να αλλάξει τα πράγματα, λες και θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στα συντριπτικά γεγονότα της εποχής του ως προστάτης του γένους του κι όχι σαν ένας απλός παρατηρητής ανάμεσα σε τόσους άλλους. Ένας παρατηρητής όμως, που είχε βάλει το χέρι του για να συντελεστεί αυτή η καταστροφή κι ας το είχε κάνει για ένα καλύτερο μέλλον – μάταια! Οι σπόροι που έριξε αυτός, όσο και οι άλλοι υπεύθυνοι του προγράμματος, αντί να γίνουν λουλούδια και να ομορφύνουν τον κόσμο όπως είχαν οραματιστεί, μετατράπηκαν σε αδηφάγα ζιζάνια και τώρα δα έβλεπε την εκτός ελέγχου ανάπτυξή τους: ο κόσμος που γνώριζε, ο κόσμος που τόσο είχε αγαπήσει και που προοριζόταν να γίνει ένας παράδεισος, βρισκόταν λίγα λεπτά πριν από το κατώφλι της δύσης του. Λίγα λεπτά, πριν από την καταστροφή.
Απέσυρε το βλέμμα του από το θλιβερό θέαμα που εξελισσόταν απ’ άκρη σ’ άκρη, όσο μπορούσε να δει κάτω από το παράθυρο και γύρισε να την κοιτάξει. Τα μάτια τους συναντήθηκαν. Δε χρειαζόταν καν να μιλήσουνε. Εκείνη ήξερε τις σκέψεις του και οι δικές της σκέψεις του ήταν γνωστές. Με την ίδια πίκρα και αίσθηση ευθύνης απέναντι σε μια κατάσταση που άφησαν και οι δυο να δημιουργηθεί, χωρίς όμως να μπορέσουν να κάνουν τίποτε για να την εμποδίσουν, αντάλλαξαν ένα πικρό χαμόγελο. Η καταστροφή πλησίαζε και την περίμεναν ως υπομονετικοί αποδέκτες ενός πεπρωμένου, που αλλιώς το φαντάστηκαν και αλλιώς τους προέκυψε. «Θέλαμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλλίτερο» του ψιθύρισε κι εκείνος την κοίταξε ξάφνου με ένα βλέμμα ελπίδας, όση ελπίδα θα μπορούσε να κρυφτεί στα μάτια ενός ανθρώπους που αντικρίζει έναν τεράστιο πολιτισμό στα πρόθυρα της καταστροφής του.
Τα λόγια που είπε στη συνέχεια, έμοιαζαν λες και δεν ήταν δικά του, λες και μια άλλη φωνή τα υπαγόρευε:
«Κάθε κόσμος γεννιέται και πεθαίνει. Σβήνει το παλιό και η ιστορία γράφει νέα επεισόδια. Την ώρα που όλα όσα γνωρίσαμε και αγαπήσαμε σβήνουν, κάτι νέο είναι μόλις έτοιμο να γεννηθεί. Σαν τον φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του, το παρελθόν κάνει πέρα για να δώσει χώρο σε κάτι νέο, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια νέα μορφή του παρόντος. Υπάρχει κάτι που μπορεί να μείνει αθάνατο μέσα στις στάχτες του πολιτισμού μας; Υπάρχει κάτι που μπορούμε να αφήσουμε, για να το διαβάσουν ίσως μετά από χιλιάδες χρόνια οι διάδοχοί μας;»
Γύρισαν και οι δυο τα μάτια τους και εξερεύνησαν τον χώρο. Τι θα μπορούσαν να αφήσουν ως δώρο σε μια μελλοντική γενιά; Τι θα μπορούσε να είναι τόσο νεκρό, όσο μια χούφτα από στάχτες και συνάμα τόσο ζωντανό, όσο η πρώτη ανάσα ενός φοίνικα;
Καθώς η λάβα τους πλησίαζε από τα βουνά και τα παλιρροιακά κύματα βρισκόντουσαν λίγα χιλιόμετρα μακριά τους, σε ένα σκληρό στοίχημα τι από τα δύο θα τους καταπιεί, βγήκαν έξω και ανοίγοντας δρόμο μέσα από το πλήθος που έτρεχε να σωθεί από τη φωτιά και από το νερό, προχώρησαν αποφασιστικά προς τη λάβα. Πλησίαζαν και η ζέστη ήδη είχε αρχίσει να λιώνει τις στολές τους, αλλά κρατημένοι χέρι με χέρι δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο. Ήταν δυο γυμνοί άνθρωποι που βάδιζαν προς έναν σίγουρο θάνατο, που ήταν έτοιμος να καταπιεί κάθε ζωντανό ον της πρωτεύουσας της Ατλαντίδας. Ήταν δύο επιστήμονες που είδαν τη γνώση και το όραμά τους να γίνεται όπλο στα χέρια αδηφάγων ανθρώπων – τεράτων. Δεν είχαν τη δύναμη ούτε την πολυτέλεια να περισώσουν κάτι από τον μεγαλύτερο πολιτισμό που είχε ανθίσει ποτέ στη γη. Το μόνο που τους άνηκε εκείνη τη στιγμή, ήταν το σώμα τους και κάτι αόρατο που το μοιραζόντουσαν και βρισκόταν πάντα ανάμεσά τους.
Αφήνοντας την τελευταία τους πνοή, σφιχταγκαλιάσθηκαν με γαλήνη, γνωρίζοντας πως μέσα στις δύσκολες περιστάσεις αυτού του ολοσχερούς χαμού, θα μπορούσαν να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές κάτι τόσο αδιόρατο στην υλική του μορφή, αλλά και τόσο σαφές ως μήνυμα...
Απολιθώθηκαν ευτυχισμένοι.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
καταπληκτική ιστορία και ιδιαίτερα συγκινητική!
Μακάρι να μπορούσα και εγώ να εκφράσω έτσι αυτά που νοιώθω.
Δυστυχώς όμως δεν έχω λογοτεχνικές ικανότητες αν και όπως μου λένε έχω μεγάλη φαντασία.
Μιας και λοιπόν δεν έχω κάτι πρωτότυπο να παρουσιάσω, παραθέτω τους στίχους από το τραγούδι "Atlantis, Farewell..." των Visions of Atlantis
As even wishes play their game
It's like the joy of lying naked in the sand
And yet no reason to constrain..."
Sleeping as she took herself to the ground
While the questions are waiting in time
Praying for answers and moments that pass
On her shoulders the burden of light
Let her see her final morning
For a while she gets too far
For the lifespan of a teardrop
Will this sunrise take her heart
And a lapse of reason then
For the beauty of the end
"Fare thee well, my sweet Atlantis, for our paths will cross again
This goodbye now will not last and the day of my return
Is so sure as it can be"
And she starts to smile again
Οι Αμαδρυάδες που ζούσαν στα δέντρα χάνονταν μια προς μια όσο εκείνα καίγονταν ή έπεφταν στο χώμα άψυχα και μαυρισμένα ενώ τα ζώα που έτρεχαν κατατρομαγμένα εγκλωβίζονταν στις φλόγες για να βρουν ένα φρικτό θάνατο.
Ο φοβερός καπνός ανέβαινε προς τους ουρανούς ενώ ο ήχος από τα δέντρα που καίγονταν αναμιγνυόταν με τις κραυγές των ζώων που πέθαιναν.
Κι όμως, όσο περισσότερο καίγονταν τα πάντα, οι ήχοι αυτοί άρχισαν να καλύπτονται από μια ολοένα και πιο δυνατή πένθιμη μελωδία.
Η μελωδία αυτή ήταν της Ψυχής του Δάσους, σημάδι πως θρηνούσε για τον επικείμενο θάνατο των πλασμάτων που είχαν βρει καταφύγιο σ' αυτό.
Ίσως και να ζητούσε βοήθεια από τους Θεούς, εκείνοι όμως είχαν στρέψει αλλού το βλέμμα τους.
Όχι από αδιαφορία ούτε από σκληρότητα.
Το δάσος όμως έπρεπε να θυσιαστεί για να δείξει στους υπαίτιους ανθρώπους τις συνέπειες των πράξεων τους.
Όλα τα πλάσματα ανεξαιρέτως του έπρεπε να χαθούν, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο.
Η μοίρα τους ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη και γνώριζαν ότι τίποτα δε μπορούσε να την αντιστρέψει, όσο κι αν το προσπαθούσαν...
Μέσα σ' όλο αυτό τον χαλασμό από την πυρκαγιά και με τα ζώα να τρέχουν αφηνιασμένα έτρεχαν και 2 φιγούρες, ένα ξωτικό και μια νεράιδα.
Οι υπόλοιποι σύντροφοι τους είχαν ήδη χαθεί κι οι ίδιοι γνώριζαν οτι ήταν οι τελευταίοι εναπομείναντες των ειδών τους που κατοικούσαν σ' αυτό το μεγάλο δάσος.
Μέσα στην φρίκη και την αγωνία που ένιωθαν και μέσα στην προσπάθεια τους να σώσουν την ζωή τους, προσπαθούσαν να καταλάβουν τους λόγους που ώθησαν τους ανθρώπους να διαπράξουν αυτό το έγκλημα.
Το μυαλό τους κατακλυζόταν από αναμνήσεις που συνυπήρχαν αρμονικά κι ευτυχισμένα με τους ανθρώπους των γύρω χωριών, μπορούσαν να θυμηθούν πόσες πολλές φορές επισκέπτονταν ο ένας τον άλλον και περνούσαν αρκετό χρόνο μαζί.
Τα ξωτικά κι οι νεράιδες είχαν την επαφή που τόσο πολύ ήθελαν να έχουν με τους ανθρώπους κι οι άνθρωποι μπορούσαν να γίνουν κοινωνοί - έστω και λίγο - των μυστικών της Φύσης και της μαγείας ενός άλλου πολιτισμού...
Τα 2 πλάσματα έτρεχαν με όλη τους την δύναμη, βλέποντας γύρω τους τα πάντα να χάνονται.
Δίπλα τους έβλεπαν τα ζώα που τόσο αγαπούσαν να είναι νεκρά, τις νεράιδες να κείτονται νεκρές κι άψυχες ενώ τα ψηλά δέντρα έπεφταν καμμένα μπροστά τους σα να τους ικέτευαν για βοήθεια.
Σκοπός τους ήταν να φτάσουν στο τέλος του δάσους για να φύγουν μακριά από όλη αυτή την τραγωδία, να καταφέρουν να επιβιώσουν.
Σύντομα έφτασαν σε ένα ξέφωτο και τότε κατάλαβαν οτι η προσπάθεια τους τελείωνε εκεί...
Μπορούσαν να δουν μακριά, προς το τέλος του δάσους οτι οι φλόγες έκαιγαν αλύπητα τα πάντα ενώ τριγύρω τους δεν υπήρχε καμία δίοδος για να ξεφύγουν.
Σ' αυτή την θέα η κοπέλα γονάτισε αμίλητη και τα δάκρυα της άρχισαν να βρέχουν το όμορφο πρόσωπο της.
Ο άνδρας την κοίταξε με λύπη και κατάλαβε πως η κοπέλα μπροστά του φοβόταν όσο εκείνος.
Προσπαθώντας να κρύψει την απελπισία του έσκυψε δίπλα της και της χάιδεψε τα μαλλιά.
- Αυτό είναι το τέλος λοιπόν...
Η κοπέλα τον κοίταξε με απορία προσπαθώντας να μιλήσει αλλά ο νέος σα να κατάλαβε την ερώτηση που θα του έκανε, δεν την άφησε να αρθρώσει λέξη.
- Δεν εννοώ μόνο το δικό μας τέλος.
Εννοώ το τέλος των ανθρώπων...
Προτίμησαν να μείνουν μόνοι τους, μας απαρνήθηκαν και μας έδιωξαν.
Δεν εκτίμησαν τα δώρα που θα τους δίναμε, επέλεξαν να μείνουν μόνοι τους κι εμείς είμαστε η απόδειξη για αυτό.
Η κοπέλα τον κοίταξε με κατανόηση και κατάλαβε πως ο θάνατος τους, ο θάνατος των συντρόφων τους είχε ένα νόημα, πολύ βαθύτερο από αυτό που νόμιζε.
Κοιτάζοντας τον με ηρεμία και γαλήνη του έκανε την πιο απρόσμενη ερώτηση.
- Πως σε λένε?
Το ξωτικό την κοίταξε και χαμογέλασε.
- Δεν έχει νόημα πια...
Ξάπλωσε στο χώμα και την πήρε στην αγκαλιά του.
Ήταν απλά δύο άγνωστοι μεταξύ τους που έτυχε να βρεθούν μαζί αυτή την στιγμή και προσπάθησαν απλά να σωθούν.
Κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον υπέμειναν τον θάνατο τους, την απόδειξη της ασέβειας των ανθρώπων...
Τα χρόνια πέρασαν, και το χώμα σκέπασε το έγκλημα του ανθρώπου απέναντι στην Φύση.
Τα ξωτικά, οι νύμφες, οι Αμαδρυάδες κι οι νεράιδες συνέχισαν να ζουν στα δάση, στις λίμνες και στα ποτάμια.
Ποτέ ξανά όμως δεν επισκέφθηκαν άφοβα τους ανθρώπους και ποτέ ξανά δεν δέχθηκαν την παρουσία τους όπως πρώτα.
Έγιναν διστακτικά, απομακρύνθηκαν και χάθηκαν από τα ανθρώπινα μάτια για να διαφυλάξουν τα Μυστικά τους που κάποτε προσέφεραν τόσο απλόχερα σ' αυτούς που τα απαρνήθηκαν...
Υ.Γ. Μην βαράτε τον ποιητή!
In anticipation of my resurrection...
A.Kircher είναι τέχνη να μπορείς να συνδυάσεις κάποια πράγματα με τρόπο που να μπορούν να φιλοξενήσουν μία ιδέα, ένα συναίσθημα, ένα μήνυμα. Πολύ ωραία η επιλογή σου.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Καποτε στην πολη του ερωτα και της αγηπης τη Ρωμη,αγαπηθηκαν δυο νεοι.
Ολα ξεκινησαν απο παιχνιδια που ηθελαν να κανουν οι μοιρες...
Ηταν δυο νεοι πολυ διαφορετικοι ο ενας απο το αλλο.Γιαυτο και παντα προσπαθουσαν οι ,μοιρες να τους φερνουν κοντα..
Ηθελαν να δουν τι ειναι πιο δυνατο.Η μοιρα που τους ενωνει η τους χωριζει ?
Η μηπως η αγαπη που ισως αναπτυχθει αναμεσα τους.
Παντα ο ενας εβρισκε στο προσωπο του αλλου κατι το γνωριμο και το ζεστο.Λες και γνωριζοντουσαν χρονια..
Σιγα σιγα αρχισανε να πλησιαζει ο ενας τον αλλο..και ερωτευθηκαν πολυ !
Ενα γλυκο δειλινο το ζευγαρι αποφασισε να ζησει μαζι σε μια διπλανη πολη.Να ξεκινησουν μαζι απο την αρχη να δημιουργουν καθε επομενο βημα του μελλοντος τους.
Τωρα θα ζουσαν ολα οσα ονειρευοντουσαν να ζησουν παντα!
Δυστηχως ομως,οι μοιρες ειχαν υπολογισει πως το ζευγαρι αυτο δεν θα μπορουσε να μεινει δεμενο γιατι ειχαν πολλα να τους χωρισουν.
Και το σημαντικοτερο απο ολα ηταν το εγω τους.
Συντομα ξεκινησαν οι πρωτοι καυγαδες...
Το εγω του ενος να περνει την πρωτια μπροστα στο εγω του αλλου.Συνεχισαν ετσι με αποτελεσμα να φτασουν στην αδιαφορια και φυσικα να καταστρεψουν ολα οσα τους ενωναν.
Τωρα ειχαν το πιο δυσκολο πραγμα να αντιμετωπισουν...
τους εαυτους τους!
Πως να καταπιεσεις την καρδια σου για να γεμισεις το εγω σου?
Και πως μπορει το εγω να επισκιαζει τα συναισθηματα σου ?
Το ζευγαρι χωρισε,και πηρε ο καθε ενας το δρομο του.
Η αγαπη ομως υπηρχε..
Το εγω δεν την αφηνε να βγει στην επιφανεια.
Η αποσταση μεταξυ του ζευγαριου ολο και μεγαλωνε,λες και υπηρχε αναμεσα τους ενας μαγικος φραχτης απο τριανταφυλλα,με κατι αγκαθια που αν ενα σε τσιμπουσε,γεμιζες πλυγες σε ολο σου το κορμι!
Περασε λιγος καιρος μεχρι το ζευγαρι να το ξαναενωσουν οι μοιρες παλι στην Ρωμη και να δουνε τα αποτελεσματα του πειραματος τους.
Ηθελαν να δουν τελικα ποιο θα ειναι το αποτελεσμα του ανταγωνισμου την καρδιας και του εγω..
Ετσι ενα βραδυ το αγορι γεματο μελαγχολια στην καρδια αποφασισε να βρει την αγαπημενη του και να της εξωτερικευση ολα τα συναισθηματα του.
Πηγε λοιπον ,κι οσο της μιλουσε ..τοσο σκιρτουσε η καρδια της κοπελας.Κιαυτη τα ιδια ακριβως αισθανοταν..
Ειδαν πως το μονο εμποδιο στην αγαπη τους ειναι το εγω τους.Και αποφασισαν να παραμερισει ο καθε ενας το δικο του και να ζησουν μονο ο ενας για τον αλλο στο εξης.
Επειδη ομως εκεινη την στιγμη ο αγερας..συγκινηθηκε απο την αγαπη του ζευγαριου και την δυναμη τους αποφασισε να τους αποκαλυψει το παιχνιδι που παιζανε οι μοιρες εις βαρος τους..
Το ζευγαρι ξαπλωσε κατω απο το πρωτο δεντρο που βρηκε και ορκιστηκε να μην φυγει ο ενας διπλα απο τον αλλο οτι μα οτι κι αν συμβει.
Και να αποδειξουν στις μοιρες πως τα παντα γινονται μεσα αποτις δικες τους επιλογες.
Ετσι αδιαμαρτυρητα παρεμειναν εκει χωρις τροφη,νερο και χωρις να παιρνει ο ενας το βλεμμα του απο τον αλλο.
Απο την αγαπη τους δημιουργηθηκε ενα μυστηριο πεπλο..
που τους σκεπαζε.Και κανενας δεν μπορεσε ποτε να μαθει η δει αυτο το ζευγαρι.
Μεχρι σημερα,που οι μοιρες καταλαβαν πως η αγαπη ειναι το σημαντικο συναισθημα για να μπορει να υπαρχει ζωη!Και αποφασισαν να μας επιτρεψουν να δουμε την αφοσιωση και την αγαπη του ζευγαριου για να αναλογιστουμε τι κοσμο δημιουργουμε.
Μετα απο περιπου 7000χρονια να παρουμε μια δοση απο την μαγεια της αγαπης και το εγω να παψει να κατεχει την θεση της καρδιας και των συναισθηματων..
Mε εκτιμηση Άντα