- ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ: ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ανοίγω ετούτο το θέμα μετά από κάποιες σκέψεις που έκανα
πάνω σε προσωπικά μου βιώματα.
Μιλώ για τα βιώματα που έχω μέσα στην οικογένειά μου,
και που κατά τη γνώμη μου επηρέασαν και διαμόρφωσαν πολλά από
τα στοιχεία του ψυχολογικού μου προφίλ, και συνεχίζουν σε κάποιο
βαθμό να στερεώνουν και σήμερα αυτή τη διαμόρφωση.
Νομίζω ότι δεν είμαι η μόνη, που βρίσκομαι στη θέση
να έχω παρόμοια βιώματα...
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ο Ρέντφιλντ αναφέρει π.χ.
τον τύπο του "Τρομοκράτη" ή τον "Απόμακρο", και χαρακτηρίζει
την όλη διαδικασία μέσα από την οποία διαμορφωθήκαμε, αλλά και
διατηρούμε στη συμπεριφορά μας, ένα "Θέατρο".
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το Θέατρο;
Μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ;
Αν για παράδειγμα ένα άτομο έχει διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που
να είναι ενοχικό, (και αυτό δεν είναι κάτι ούτε τραβηγμένο, ούτε σπάνιο),
μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να νιώθει ενοχές;
Και αν ναι, αν μπορεί όντως να ελέγξει αυτό τον ψυχολογικό μηχανισμό,
σε πιό βάθος θα μπορεί να τον ελέγχει;
Γιατί, κατά την άποψή μου, τέτοιοι μηχανισμοί, οι οποίοι έχουν
στερεωθεί πολύ βαθιά μέσα μας και μας έχουν διαμορφώσει σε πολλά
επίπεδα, δύσκολα ξεριζώνονται, όταν μάλιστα εκφράζονται και προκαλούν
συμπεριφορές, αυτό το κάνουν με έναν πολύ ύπουλο τρόπο...
Έχουμε εν τέλη περιθώρια επιλογής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Είναι το ερώτημα που θα ήθελα να σηζητήσουμε και θα ήθελα πρώτα απ'
όλα να εξετάσουμε το θέμα μέσα στα πλαίσια των οικογενειακών μας
καταβολών και βιωμάτων, που κατά τη γνώμη μου αποτελούν τη βάση
σε ετούτη τη διαμόρφωση...
Edited by - λίλιθ on 24/09/2006 22:37:44
Πολύ ωραίο το θέμα σου !
Ας δούμε τα πράγματα από μία διαφορετική σκοπιά....
Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη επιλέγει ή της επιλέγουν (ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής της) την ανάλογη οικογένεια, ώστε αυτή να αποτελέσει τη «βάση» για τα «μαθήματα» που έχει να λάβει ή για την αποστολή της, ερχόμενη στη γη.
quote:
λίλιθΜπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό το Θέατρο;
Μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ;
Εδώ είναι που χρειάζεται δουλειά ! Μέσα από την αυτογνωσία, μπορούμε να αλλάξουμε το ψυχολογικό μας προφίλ και να εντάξουμε τις εμπειρίες μας μέσα στην οικογένεια σαν ένα μέρος των «μαθημάτων» μας ή της «εκπαίδευσής» μας στη γη.
Φιλικά, http://astro.forumup.com/
η karma
Καταρχάς όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα βιώματα μας από το οικογενειακό μας περιβάλλον καθώς αυτό είναι και το πρώτο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε, διαμορφώνουμε τις πρώτες μας απόψεις για τον κόσμο γύρω μας, για εμάς, για τους υπόλοιπους ανθρώπους κτλ.
Για αυτό το λόγο είναι λογικό να υϊοθετούμε κι εμείς τα διάφορα φίλτρα αλλά και τις διάφορες παγιωμένες αντιλήψεις των υπολοίπων μελών της οικογένειας.
Αυτά τα φίλτρα δύσκολα τα αποχωριζόμαστε στην παιδική μας ηλικία, είναι σχεδόν αδιανόητο.
Όταν μπαίνουμε στην εφηβεία κι έχοντας έρθει σε επαφή σε μεγαλύτερο βαθμό με άλλους φορείς αντιλήψεων (σχολείο, φίλοι κτλ) αρχίζουμε και διαφοροποιούμαστε σε κάποιο βαθμό (ή κι εντελώς) σε διάφορα θέματα.
Αυτός είναι κι ένας σημαντικός λόγος που τα παιδιά έρχονται σε ρήξη με τους γονείς τους για παράδειγμα κατά την εφηβική τους ηλικία, καθώς ο έφηβος προσπαθεί να δώσει το δικό του στίγμα.
Εδώ βέβαια θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αν κι οι απόψεις που υϊοθετούμε από τους άλλους φορείς μας αντιπροσωπεύουν πραγματικά ή όχι...
Ας μην ξεφύγω όμως! 
Είναι επίσης πολύ πιθανό όλοι μας να θυμόμαστε ιδιαίτερα κάποια γεγονότα που έχουν σημαδέψει την παιδική μας ηλικία.
Αυτά είναι και τα γεγονότα που είχαν ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση για εμάς πχ μια μεγάλη χαρά ή κάτι πολύ στενάχωρο κι έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητο μας.
Δυστυχώς μια επαναλαμβανόμενη (συνήθως) αρνητική εμπειρία θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο να αποκτήσουμε κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Όπως είπες κι εσύ μια ενοχική συμπεριφορά για παράδειγμα.
Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από εμάς στην πράξη.
Κι αν γίνει αντιληπτό μετά από κάποια διαδικασία δύσκολα μπορούμε να το αντιστρέψουμε ή να το παλέψουμε.
Όταν έχουμε φτάσει σε μια ηλικία που η προσωπικότητα κι οι απόψεις μας είναι διαμορφωμένες, πρέπει να παλέψουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είναι πολύ δύσκολο για να γίνει αυτό, όμως θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας οτι δεν είναι ανέφικτο.
Όπως είπε κι η αγαπητή karma, χρειάζεται αυτογνωσία και μόχθος.
Να αντιληφθούμε οτι μπορεί για την γέννηση μιας συνήθειας μας να ευθύνονται κάποιοι άλλοι (που το ίδιο συνέβη και σ' αυτούς βέβαια) αλλά για την συνέχιση της ευθυνόμαστε εμείς.
Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια είχα παρακολουθήσει ένα επεισόδιο από μια σειρά η οποία δεν έχει και τη μεγαλύτερη αποδοχή του κόσμου (ειλικρινά δε μπορώ να θυμηθώ τώρα ποιά είναι, πάνε και τόσα χρόνια 
).
Είχε ειπωθεί όμως κάτι το οποίο είναι πολύ σωστό και μου έμεινε:
"Για να νικήσεις τους τους εχθρούς σου χρειάζεται δύναμη, για να τους νικήσεις όμως πρέπει να νικήσεις πρώτα τον εαυτό σου.
Κάι για να νικήσεις τον εαυτό σου χρειάζεσαι γνώση."
In anticipation of my resurrection...
quote:
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Ο Αριστοτέλης πρώτος είχε αναφέρει ότι η ανθρώπινη ψυχή, όταν πρωτοεμφανίζεται στον κόσμο, μοιάζει με έναν άγραφο πίνακα που πάνω του γράφεται σταδιακά κάθε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, κάθε γνώση, κάθε προτέρημα και ελλάτωμα. Το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον και η διαπαιδαγώγηση μέσα από αυτό παίζουν καθοριστικό λόγο στην δημιουργία της ατομικής προσωπικότητας και του χαρακτήρα. Αυτή η άποψη αναπτύχθηκε αργότερα από τον καθολικό φιλόσοφο Θωμά Ακινάτη και μετέπειτα από τον Τζον Λοκ και ουσιαστικά αποτελεί την βάση της σύγχρονης συμβατικής ψυχολογίας.
quote:
Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη επιλέγει ή της επιλέγουν (ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής της) την ανάλογη οικογένεια, ώστε αυτή να αποτελέσει τη «βάση» για τα «μαθήματα» που έχει να λάβει ή για την αποστολή της, ερχόμενη στη γη.
Όταν εμφανίστηκε η θεωρία του Αριστοτέλη ήρθε σε κάθετη αντίθεση με την προυπάρχουσα θεωρία του Πλάτωνα πως η ανθρώπινη ψυχή ως οντότητα προυπήρχε της ενσάρκωσης της στο υλικό σώμα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ψυχή έχει εκ των προτέρων την γνώση των υπερβατικών ιδεών που εμπεριέχονται σε κάθε τι υλικό και χειροπιαστό. Η ψυχή ενσαρκώνεται για να ξαναθυμηθεί τις αλήθειες που έχει ξεχάσει, και αυτή η διαδικασία παίρνει αρκετό χρόνο και πολλές μα πάρα πολλές ενσαρκώσεις.
Θεωρώ πως, αν και φαινομενικά οι παραπάνω απόψεις είναι αντικρουόμενες, στην πραγματικότητα αλληλοσυμπληρώνονται.
Το άτομο αποτελεί μια έκφραση της υπερούσιας Ιδέας αλλά ερχόμενο στον κόσμο δεν έχει καμμία αντίληψη της Ιδέας που το ενεφάνισε και καμία αντίληψη της Αλήθειας.
Χωρίς καμία αμφιβολία, η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό και άμεσο περιβάλλον μέσα στο οποίο διαπαιδαγωγήται η ψυχή. Μέσα σ'αυτό το περιβάλλον δημιουργούνται ή επιβάλλονται πολλές φορές προδιαθέσεις, προτερήματα και ελλατώματα.
quote:
Γιατί, κατά την άποψή μου, τέτοιοι μηχανισμοί, οι οποίοι έχουν
στερεωθεί πολύ βαθιά μέσα μας και μας έχουν διαμορφώσει σε πολλά
επίπεδα, δύσκολα ξεριζώνονται, όταν μάλιστα εκφράζονται και προκαλούν
συμπεριφορές, αυτό το κάνουν με έναν πολύ ύπουλο τρόπο...
Έτσι είναι. Μεγάλο ρόλο παίζει επίσης και ο βαθμός ελευθερίας του περιβάλλοντος. Η ανελευθερία στην οικογένεια, η καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης οδηγεί πολλές στο θάνατο της αληθινής προσωπικότητας και στη μη εκδήλωση της. Σε τέτοιο περιβάλλον το άτομο θα δυσκολευτεί πολύ να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του.
quote:
Έχουμε εν τέλη περιθώρια επιλογής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Επιλογή σημαίνει ελευθερία. Δυστυχώς η πνευματική δουλεία είναι πολύ βαρύτερη από την υλική. Όλοι μας, άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό, είμαστε υποδουλωμένοι εξωτερικά και εσωτερικά. Εξωτερικά μέσα από τις συνθήκες και τις συνήθειες και εσωτερικά μέσα από τα ελλάτώματα.
quote:
Όταν έχουμε φτάσει σε μια ηλικία που η προσωπικότητα κι οι απόψεις μας είναι διαμορφωμένες, πρέπει να παλέψουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.Είναι πολύ δύσκολο για να γίνει αυτό, όμως θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας οτι δεν είναι ανέφικτο.
Η πάλη με τον ίδιο τον εαυτό είναι το έργο της ατομικής μας δημιουργίας. Είναι η επαφή με την αληθινή Ιδέα μέσα μας που θα παραληφθεί από την ψυχή ώς αισθήματα και θα εκδηλωθεί στο εξωτερικό περιβάλλον ως έργο ζωής. Όντως πολλές φορές το συνειδησειακό βάρος ή οι προδιαθέσεις μας βυθίζουν στην πλάνη δεν μας αφήνουν να δούμε το Εγώ, την πραγματική εκδήλωση της Ιδέας. Η πάλη που αναφέρει ο φίλος Dying Incubus αρχίσει μόλις εκδηλώνεται το Εγώ το οποίο αποτελεί και το μεγάλο σύμμαχο σε αυτήν την μάχη.
Έν κατακλείδι:
Θεωρώ ότι το ανθρώπινο ον μπορεί να κυριαρχίσει και να περιορίσει τις δυσμενείς προδιαθέσεις του και τον επιβραδυντικό ρόλο τους στην πνευματική πορεία, αλλ' αυτό θα γίνει μόνο όταν ο άνθρωπος αναζητήσει την Συνείδηση.
Infinitum Finitum Producit
Η συνήθεια ακόμα και σε πολύπλοκες εργασίες , μειώνει το μέγεθος της προσοχής που χρειαζόμαστε για να εκτελέσουμε μία εργασία (ακόμα και πνευματική) - και έτσι απελευθερώνεται ή ικανότητα της συγκέντρωσης σε εφαρμογή σε άλλες εργασίες
το ψυχολογικό σου προφίλ στηρίζεται σε αυτές τις συνήθειες ...
τώρα εάν θες να το ονομάσει ένα θέατρο - όπου κάνεις τις ίδιες "παραστάσεις" με τους ίδιους ανθρώπους (οικογένεια) ... be my guest
να ξεφύγει από το θέατρο ...?
αλήθεια ..?κατά πόσο ωφέλιμο θα ήταν αυτό στην εξέλιξή σου... έχεις δαπανήσει τόσο πολύ ενέργειά και προσοχή που ήταν δύσκολο να τα πετάξεις - αποβάλεις
και στην φύση (πιστεύω ότι είναι γραμμένο και στο υποσυνείδητο μας ) οι οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια ....σπάνια επιβιώνουν
εάν μπορείς να το αλλάξεις ... ?
... εάν "λειτουργεί" δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξεις ...
μπορείς να αλλάξεις τους χαρακτήρες με εσένα σε διαφορετικό ρόλο ...ή να "ανεβάσεις" άλλο έργο......... αλλά θα εξακολουθεί να είναι ένα "θέατρο"
quote:
"Για να νικήσεις τους τους εχθρούς σου χρειάζεται δύναμη, για να τους νικήσεις όμως πρέπει να νικήσεις πρώτα τον εαυτό σου.
Κάι για να νικήσεις τον εαυτό σου χρειάζεσαι γνώση."
how about this for Gnosis -
οι ζωντανοί οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια σπάνια επιβιώνουν
-
οπότε βάζεις τους εχθρούς σου να σπαταλούν την δύναμή/ προσοχή τους
Γιώργος
Αμαρτία 666 : Tρεις άσπρες τρίχες στον δεξιό κρόταφο
- that wasnt the deal ρεεεεε (απευθυνόμενος σε μία - όχι - και τόσο ευχάριστη οντότητα
quote:
και στην φύση (πιστεύω ότι είναι γραμμένο και στο υποσυνείδητο μας ) οι οργανισμοί που σπαταλούν ενέργεια ....σπάνια επιβιώνουν
Αγαπητέ Γιώργο, υπάρχει κάποιος οργανισμός που σπαταλά ενέργεια χωρίς να προσλαμβάνει παράλληλα?
Όταν καταναλώνεις περισσότερη ενέργεια από αυτή που λαμβάνεις σύντομα οδηγείσαι στην εξάντληση.
Το ωφέλιμο κατά την δική μου αντίληψη είναι να σπαταλάς ενέργεια για να λαμβάνεις οφέλη.
Ειδάλλως δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το κάνεις.
Κι η σπατάλη ενέργειας στην περίπτωση μας πιστεύω πως αξίζει τον κόπο...
quote:
... εάν "λειτουργεί" δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξεις ...
Εάν ζούσαμε σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη θα είχαμε οδηγηθεί στην εξέλιξη μας άραγε, αγαπητέ?
In anticipation of my resurrection...
Πρίν 3-4 χρόνια είχα πάει σε κάποιο νηπιαγωγείο για δουλειά.
Εκεί σε κάποιο σημείο του τοίχου είχε κρεμασμένο ένα καδράκι.
Στην επόμενη επίσκεψη είχα μαζί μου και την φωτογραφική μηχανή:
" ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΧΘΡΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΥΓΑΔΙΖΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΡΩΝΕΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΑΛΟ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΟ"
" ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΠΑΙΝΟ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ
ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ"
Αυτό λοιπόν ήταν το καδράκι.
Δυστυχώς ο δρόμος της μεταμόρφωσης (και από προσωπική εμπειρία) είναι πραγματικά δύσκολος.
Αλλά όχι ανέφικτος με ισχυρή θέληση, υπομονή και επιμονή.
Καλό βράδυ σε όλους
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A
quote:
Σύμφωνα με τον Ρέντφιλντ στην Ουράνια Προφητεία, ο τρόπος που
μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε μέσα στην οικογένεια, μας έχει
κληρονομήσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Αυτοί που δεν μεγάλωσαν σε οικογένεια τί κληρονόμησαν;
Αυτοί που ποδοπατήθηκαν από την οικογένειά τους τί κληρονόμησαν;
Και κάτι τελευταίο : μια μάνα έκανε και μεγάλωσε δυο γιους. Ο ένας έγινε δολοφόνος και ο άλλος σωτήρας. Ποιός κληρονόμησε τι...
Προσωπικά πιστεύω πως μέσα μας φέρουμε μια χ προδιάθεση απέναντι στα πράγματα. Το πως την διαμορφώνουμε (εμείς και όχι οι άλλοι) αντανακλάται κατά τρόπο δυνατό προς τα έξω. Οι επιλογές υπάρχουν, η παιδεία και η γνώση για να κριθούν δεν υπάρχουν, διαμορφώνονται.
(Ελπίζω να μην φάνηκα επιθετικός)
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Kληρονομίσανε και κληρονομίσαμε τις καταγραφές του παγκόσμιου λόγου!
Τις καταγραφές αυτής της μεγάλης υπερ-φυλακής, που περιλαμβάνει και όλες τις μικρότερες άλλες.
Και ο σωτήρας και ο δολοφόνος είναι συστατικά στοιχεία και ουσία αυτής της υπερ-φυλακής! Είναι διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας φύσης. Γι αυτό και όταν βιαζόμαστε να επαινέσουμε τους σωτήρες μας και να κατακρίνουμε τους δολοφόνους μας, χωρίς να έχουμε τη βέβαιη και ολοκληρωτική επίγνωση των συνθηκών μέσα στις οποίες οι ενέργειές τους εκδηλώνονται είμαστε το λιγότερο πρόχειροι!
Ίσως γι αυτό και ο Θεός δεν κάνει διαχωρισμούς...
Το θέμα είναι βαθύτατα ωραίο...
quote:Αγαπητέ Γιώργο, υπάρχει κάποιος οργανισμός που σπαταλά ενέργεια χωρίς να προσλαμβάνει παράλληλα?
Όταν καταναλώνεις περισσότερη ενέργεια από αυτή που λαμβάνεις σύντομα οδηγείσαι στην εξάντληση.
Το ωφέλιμο κατά την δική μου αντίληψη είναι να σπαταλάς ενέργεια για να λαμβάνεις οφέλη.
Ειδάλλως δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το κάνεις.
Κι η σπατάλη ενέργειας στην περίπτωση μας πιστεύω πως αξίζει τον κόπο...
μάλλον έχουμε διαφορετικές απόψεις για την έννοιά σπατάλη ... ίσως να μην το έγραψα καλά .... ή αγγλική λέξη που θέλω να πώ ειναι ... waste
όταν σπαταλάς ενέργεια ,τα χρήματά σου ,ή την προσοχή σου .... δεν βγάζεις κανένα όφελος ....
quote:
...
Εάν ζούσαμε σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη θα είχαμε οδηγηθεί στην εξέλιξη μας άραγε, αγαπητέ?
εγώ πιστεύω ότι οδηγούμαστε από την εξέλιξή .... από εκεί και πέρα το τι προσωπείο θες να της δώσεις για να αισθάνεσαι άνετα, είναι αυτό που ονομάζω ¨λειτουργεί"
Η αγαπητή Λίλιθ αναφέρει κάπου για την Οικογένεια και τα βιώματα που την έχουν διαμόρφωση ...
Η οικογένειά όμως όπως την ξέρουμε τώρα , μπαμπάς - μαμά - παιδί (nuclear family) είναι σχετικά πρόσφατο δημιούργημα - εξελίχτηκε με την βιομηχανική επανάσταση - ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής - πριν είχε διαφορετική έννοια
δεν θα είχε λοιπόν διαφορετική διαμόρφωση - βιώματα - και ψυχολογικό προφίλ ...?
και τι εξέλιξη μπορεί να έχουν τα πιστεύω της (αυτά είναι που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας - τα άλλα θα μπορολυσαμε να τα ονομάζουμε απλά opinions (για οποιοδήποτε θέμα) - από την στιγμή που γίνεται δόγμα ...
μπορεί ένα δόγμα να έχει εξέλιξή ... ? και όμως μεγάλο ποσοστό της ψυχολογικής μας διαμόρφωσης έχουν να κάνουν με δόγματα ... (όπως και πιστεύω)
ο κόσμος τα επαναλαμβάνει και φυσικά τα κληρονομήσει (όσο δυνατόν αυτούσια ) στη επόμενη γενιά ....
γιατί το κάνει αυτό...?
Γιώργος
Αμαρτία 67: ναι.. το παραδέχομαι έχω κάνει καραόκε... μια βραδιά μόνο ήταν (ορκίζομαι)
quote:
μάλλον έχουμε διαφορετικές απόψεις για την έννοιά σπατάλη ... ίσως να μην το έγραψα καλά .... ή αγγλική λέξη που θέλω να πώ ειναι ... wasteόταν σπαταλάς ενέργεια ,τα χρήματά σου ,ή την προσοχή σου .... δεν βγάζεις κανένα όφελος ....
Φίλε Γιώργο, ενδεχομένως να χαθήκαμε όντως κάπου στη μετάφραση!
Εάν εννοούσες το υπέρμετρο ξόδεμα ενέργειας από την πλευρά μας, θα συμφωνήσω.
Για να ξεφύγουμε λοιπόν από κάποια ενδεχόμενη εννοιολογική τούμπα, επαναδιατυπώνω και μετατρέπω τη λέξη "σπαταλώ" στη λέξη "αφιερώνω μέρος της ενέργειας μου".
Καλύτερα?
Σχετικά με την πυρηνική οικογένεια (ή αλλιώς κλειστή) θα συμφωνήσω πως είναι ένα σχετικά νέο πρότυπο οικογένειας.
Παλιότερα η οικογένεια κινούταν σε άλλα πλαίσια καθώς περιελάμβανε περισσότερα πρόσωπα, η πατριαρχική αντίληψη ήταν εντονότερη κτλ κτλ.
Εάν η φίλτατη λίλιθ αλλά κι ο κάθε ένας από εμάς είχε μεγαλώσει μέσα σε ένα άλλο οικογενειακό περιβάλλον σίγουρα θα είχαμε να κάνουμε με έναν διαφορετικό άνθρωπο, ο οποίος ενδεχομένως να είχε ένα άλλο σύνολο αξιών, πεποιθήσεων, επιδράσεων και χαρακτηριστικών γνωρισμάτων.
Τώρα αν αυτή η εναλλακτική πραγματικότητα ήταν καλύτερη ή όχι, δεν το γνωρίζουμε.
Επειδή όμως γνωρίζουμε την ήδη υπάρχουσα προσπαθούμε να εργαστούμε επάνω σ' αυτήν και να την διαμορφώσουμε στον βαθμό που μπορούμε.
quote:
και τι εξέλιξη μπορεί να έχουν τα πιστεύω της (αυτά είναι που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας - τα άλλα θα μπορολυσαμε να τα ονομάζουμε απλά opinions (για οποιοδήποτε θέμα) - από την στιγμή που γίνεται δόγμα ...μπορεί ένα δόγμα να έχει εξέλιξή ... ? και όμως μεγάλο ποσοστό της ψυχολογικής μας διαμόρφωσης έχουν να κάνουν με δόγματα ... (όπως και πιστεύω)
Η εξέλιξη που θα έχουν τα πιστεύω μας θα είναι αυτή που εμείς οι ίδιοι θα τους επιτρέψουμε να έχουν όταν τα γνωρίσουμε σε βάθος.
Και πιστεύω πως ναι, κι ένα δόγμα μπορεί να έχει εξέλιξη.
Όταν αντιληφθούμε την ύπαρξη του αλλά και την φύση του δε μπορούμε να εργαστούμε επάνω σ' αυτό?
quote:
ο κόσμος τα επαναλαμβάνει και φυσικά τα κληρονομήσει (όσο δυνατόν αυτούσια ) στη επόμενη γενιά ....γιατί το κάνει αυτό...?
Φυσικά και τα επαναλαμβάνουμε, αυτά μας είναι γνώριμα και σ' αυτά πιστεύουμε (άσχετα αν αυτά είναι καλά ή κακά).
Επιπλέον είναι κι ένας τρόπος για να προεκτείνουμε τον εαυτό μας.
Πολλοί γονείς δεν θεωρούν το παιδί τους ως προέκταση τους (που πρέπει να τους μοιάσει) κι όχι τόσο ως μια ξεχωριστή προσωπικότητα?
quote:
Αμαρτία 67: ναι.. το παραδέχομαι έχω κάνει καραόκε... μια βραδιά μόνο ήταν (ορκίζομαι)
Η αμαρτία νάμπερ σίξτυ έϊτ ποιά είναι?
In anticipation of my resurrection...
Έλειπα από την έδρα μου τις προηγούμενες 3 μέρες, έτσι άφησα το
θέμα "παιδί" μου χωρίς "μητέρα". Αυτό όμως μπορεί τελικά να ήταν
και καλό, γιατί δεν του κληρονόμησα τη δική μου ψυχολογική
διαμόρφωση!
Πέραν του μικρού αστείου...
Διάβασα τις απόψεις σας και είναι πολύ ενδιαφέρουσες.
Αν και θα επανέλθω αργότερα για να τοποθετηθώ πιό ενδελεχώς,
θα ήθελα τώρα να γράψω κάποια λίγα πράγματα.
Η ψυχολογική διαμόρφωση, όπως διάβασα σε κάποιο μήνυμα, πολύ σωστά,
αποτελεί τη βάση για την κοινωνική διαμόρφωση. Μέσω της κοινωνικής
διαμόρφωσης το άτομο εντάσσεται στην κοινωνία, παίρνοντας κάποιο
ρόλο. Αυτή του η ένταξη έχει και θετικά αλλά και αρνητικά γνωρίσματα.
Χωρίς θέση, χωρίς ρόλο, χωρίς ένταξη, το άτομο δυσκολεύεται να
προσαρμοστεί και να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Η ψυχολογία
του ατόμου αποτελεί και αυτή ένα είδος γλώσσας. Τα γλωσσικά γνωρίσματα,
έντονα χαρακτηριστικά, είναι η έμφαση, η δύναμη της γλώσσας. Χωρίς
αυτά, (ενδεχομένως κάποιες αδυναμίες και ελλατώματα συμπεριέχονται)
το άτομο δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να γίνει αντιληπτό.
Ωστόσο, δεν παύει η ψυχολογική, και κατ' επέκταση κοινωνική
διαμόρφωση να αποτελεί ένα πέπλο, που σκεπάζει την αλήθεια, την
ελευθερία, τη βούληση, που ιδανικά είναι ωφέλη, που θα έπρεπε να
μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι και να μην είναι προνόμοιο των λίγων.
Γιατί, αλλιώς, πώς θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε το γεγονός ότι για
κάποιους μεν ανθρώπους η ψυχολογική διαμόρφωση λειτουργεί θετικά
ενώ για κάποιους άλλους αποτελεί εμπόδιο στην εξέλιξή τους;
Γιατί η κοινωνία περιθωριοποιεί κάποιες συμπεριφορές, και αυτές οι
συμπεριφορές προέρχονται μέσα από αυτήν, από τις οικογένειες,
που αποτελούν τα κύτταρά της.
Άρα, δεν μπορούμε εύκολα να αποφανθούμε για το αν η ψυχολογική
διαμόρφωση, το θέατρο που ανέφερα, είναι κάτι το οποίο πρέπει να
καταδικάσουμε, να θεωρήσουμε θετικό, η να διερευνήσουμε διαφορετικά...
προσδιορίζει σχεδόν κατά το 100% στη συμπεριφορά μας. Ακόμη κι αν
προσπαθήσουμε πάρα πολύ, δε θα καταφέρουμε να "αλλάξουμε", παρά σε
ένα πολύ μικρό ποσοστό.
Αυτό συμβαίνει επειδή η ψυχολογική διαμόρφωση, ως διαμόρφωση εμπεριέχει ως ορισμός την έννοια της μορφής. Η Ψ.Δ. είναι μια μορφή, μια
"χαρακιά" αν θέλετε, στα πεδία της προσωπικότητας, κάτι που έχει
γραφτεί και δεν μπορεί να ξεγραφτεί.
Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Τολτέκων, η ψυχολογική διαμόρφωση αποτελεί
το "νησί του Τονάλ" του κάθε ατόμου. Το νησί δε μπορεί να αλλάξει, αλλά
μπορεί να αλλάξει ο τρόπος που χρησιμοποιούνται από το άτομο τα
χαρακτηριστικά του νησιού του Τονάλ του.
Όπως έγραψα και στο προηγούμενο μήνυμα, δεν θέλουμε να καταδικάσουμε
την ψυχολογική διαμόρφωση σε καμμία περίπτωση. Το ζητούμενο είναι να
την συνειδητοποιήσουμε και να εκλεπτύνουμε κάποιες εκφάνσεις της.
Πώς μπορούμε όμως να το κάνουμε αυτό; Πώς θα μπορέσουμε να διαχωρίσουμε
τη "σπατάλη ενέργειας" που αναφέρει ο Γιώργος, που ενδεχομένως
συνοδεύει την προσπάθεια να επιβληθούμε στον "παλίο-μας-χαρακτήρα"
από την οικονομική διαχείρηση της ενέργειας προκειμένου να
βελτιώσουμε τις όψεις που είναι απαραίτητο να βελτιωθούν;
Δεν ξέρω όχι μόνο κατά πόσο αυτό είναι εφικτό αλλά και κατά πόσο αυτό είναι ωφέλιμο.
Όλοι μας έχουμε τα πάθη μας, τα ελαττώματα μας, τις ανασφάλειες μας, τα θετικά χαρακτηριστικά μας.
Από όλα όμως κάτι εξάγεται, κάποιο δίδαγμα έχουν αν μπορέσουμε και δούμε πως είναι αυτά σε συνάρτηση με εμάς.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε λίγο και να τα εξετάσουμε ως εξωτερικοί παρατηρητές.
Πίστεψε με, το να μπορέσουμε να επιτύχουμε κάτι τέτοιο είναι μια διαδικασία πολύ δύσκολη γιατί στην ουσία πρέπει να παρατηρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό προσπαθώντας να είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί γίνεται.
Θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο προκειμένου να αποδυναμώσουμε τις εμμονές μας, να δουλέψουμε επάνω στα ελαττώματα μας προσπαθώντας να τα μετριάσουμε ή να τα μετατρέψουμε σε κάποια προτερήματα.
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητοί φίλοι γεια σας,
Στην ζωή των περισσότερων ανθρώπων, καλώς ή κακώς, υπάρχει μια περίοδος κορυφαίας εμπειρίας, ένα διάστημα στο οποίο είμαστε στην καλύτερη φόρμα μας, ίσως επειδή αντιμετωπίζουμε κάποια πρόκληση, αντέχουμε σε κάποια δοκιμασία, απολαμβάνουμε κάποια ειδική αναγνώριση ή μεταχείρηση, βρίσκουμε μια παρατεταμένη και αδιανόητη ως τότε απόλαυση ή απλώς αισθανόμαστε ευτιχισμένοι και ελεύθεροι. Τότε υπάρχει μια τάση να παγώσουμε ψυχολογικά σε αυτόν τον χαρούμενο πάγο και να μετατρέψουμε τον εαυτό μας σε ζωντανά απολιθώματα για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.
Αφήνεται αποκλειστικά στον καθένα μας - αφού ήδη κρατάμε στα χέρια μας το χρονικό κουβάρι - η δυνατότητα της βουτιάς στο ελκυστικό κεχριμπάρι του παρελθόντος και η αναβίωση των εποχών που συνέβει αυτή η αυτοταρίχευση.
Ο Χέρμαν Έσε, μας έχει πάντως προειδοποιήσει : "Το Μαγικό Θέατρο δεν είναι για όλους".
Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να ομολογήσω ότι αν μου χάριζαν μία και μοναδική βόλτα με χρονομηχανή, δεν θα επέλεγα να γυρίσω πίσω στις αυτοταριχευτικές εποχές μου. Όχι, όσο ανεξίτηλα κι αν έχουν σφραγιστεί αυτές οι χρονιές στους ιστούς της μνήμης μου, όσο ενθουσιασμό κι αν προκαλούν μερικές φορές οι αναμνήσεις των, είναι πράγματα που έχω ζήσει και έχω κάνει, και κατά πάσα πιθανότητα θα προτιμούσα να ταξιδέψω στο Παρίσι την περίοδο της Μπελ Επόκ ή στην Ιαπωνία του δέκατου πέμπτου αιώνα όπου θα μπορούσα να εξερευνήσω το χαλάκι του διαλογισμού, τα μονοπάτα των βουνών, τα μπαρ του σάκε και τα μπορντέλα μαζί με το είδωλό μου, τον Ικίου Σοτζούν. Όμως η άρνησή μου να μην μείνω προσκολλημένος στα χρόνια που με διαμόρφωσαν δεν σημαίνει ότι θα κάθομαι άπραγος ενώ διάφοροι άσχετοι γραφιάδες, βαρετοί επικρισιομανείς και πιτσιρίκια που κατά βάθος ζηλεύουν, συκοφαντούν μια περίοδο της πρόσφατης ιστορίας μας που υψώνεται πάνω από όλες τις άλλες σε φωτεινές υποσχέσεις, ανεξάρτητα από τα κατάγματα που έπαθαν αυτές οι υποσχέσεις όταν τελικά έπεσαν από την ανεμόσκαλα.
Edited by - Totem on 01/10/2006 09:56:08
quote:
Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Τολτέκων, η ψυχολογική διαμόρφωση αποτελεί το "νησί του Τονάλ" του κάθε ατόμου. Το νησί δε μπορεί να αλλάξει, αλλά μπορεί να αλλάξει ο τρόπος που χρησιμοποιούνται από το άτομο τα χαρακτηριστικά του νησιού του Τονάλ του.
Αγαπητοί φίλοι γεια σας,
Ικανοποιητική ερμηνεία για κάποιους. Όμως, επιτρέψτε μου, εδώ που τα λέμε, να αναρρωτηθώ και να παραθέσω έναν προβληματισμό μου βάσει αυτής της διδασκαλίας.
Πιθανόν να έχετε υπ' όψη σας, πως κατά την διάρκεια σοβαρών κλιματολογικών αλλαγών και σεισμογενών περιόδων, ολόκληρα νησιά εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και άλλα εμφανίστηκαν σαν εκνευριστικά τσουτσέκια ή αλητάκια που πετάν μια θεϊκή ατάκα και σπάνε πλάκα με την πάρτη μας. Δεν είμαι σίγουρος λοιπόν και δεν έχω πειστεί ακόμη, αν αυτό το νησί, το νησί του Τονάλ κατά τους Τολτέκους, πράγματι δεν μπορεί να αλλάξει.
Τι θα συμβεί στο νησί αν για παράδειγμα το χτυπήσει αλλύπητα ένα ενισχυμένο δεκάρι ρίχτερ ;
Κατά την άποψή μου λοιπόν, το νησί του Τονάλ μπορεί να αλλάξει! Όμως χρειάζεται ένας τόσο μεγάλος σεισμός, ώστε να επιρρεάσει την γεωδεσία του. Κι όχι μόνο δηλ. ένα νησάκι της πλάκας, όλος ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, όλος ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει.
Edited by - Totem on 01/10/2006 19:21:05
quote:
Πιθανόν να έχετε υπ' όψη σας, πως κατά την διάρκεια σοβαρών κλιματολογικών αλλαγών και σεισμογενών περιόδων, ολόκληρα νησιά εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και άλλα εμφανίστηκαν σαν εκνευριστικά τσουτσέκια ή αλητάκια που πετάν μια θεϊκή ατάκα και σπάνε πλάκα με την πάρτη μας. Δεν είμαι σίγουρος λοιπόν και δεν έχω πειστεί ακόμη, αν αυτό το νησί, το νησί του Τονάλ κατά τους Τολτέκους, πράγματι δεν μπορεί να αλλάξει.Τι θα συμβεί στο νησί αν για παράδειγμα το χτυπήσει αλλύπητα ένα ενισχυμένο δεκάρι ρίχτερ ;
Κατά την άποψή μου λοιπόν, το νησί του Τονάλ μπορεί να αλλάξει! Όμως χρειάζεται ένας τόσο μεγάλος σεισμός, ώστε να επιρρεάσει την γεωδεσία του. Κι όχι μόνο δηλ. ένα νησάκι της πλάκας, όλος ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, όλος ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει.
Αγαπητέ/οι Totem,
ο συλλογισμός σας δεν είναι λανθασμένος. Ωστόσο η περίπτωση να
αλλάξει η ψυχολογική διαμόρφωση ενός ανθρώπου από μια πολύ
δυνατή στιγμή είναι κατά την άποψή μου πολύ σπάνια.
Θα αναλύσω λίγο παραπάνω τί ακριβώς εννοώ:
Ο άνθρωπος -φυσιολογικά- αναπτύσσεται και διαμορφώνεται με βάση
κάποιους ρυθμούς. Για το σώμα γνωρίζουμε αρκετά το πώς διαμορφώνεται,
ενώ για την ψυχολογική και νοητική διαμόρφωση γνωρίζουμε λιγότερα.
Ακόμη κι έτσι όμως, γνωρίζουμε η διαμόρφωση -γενικότερα- είναι
αποτέλεσμα της μάθησης, (αλλιώς γνωστής και ως εκπαίδευσης).
Η μάθηση λοιπόν εξαρτάται πάρα πολύ από την επανάληψη. Ακόμη και ένα
πολύ δυνατό σοκ, πρέπει να "επαναληφθεί" ώστε να προκαλέσει τη
μάθηση. Αλλιώς, θα έπρεπε να είναι ένα "καθολικό" σοκ, και αυτό
καταλαβαίνω ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο να συμβεί.
Το πολύ ξαφνικό σοκ εγώ θα το ονόμαζα δυνατή "συγκίνηση" και θα το
διαχώριζα από το "πάθος" και το "συναίσθημα". Το χαρακτηριστικό της
συγκίνησης είναι η πολύ μεγάλη της ένταση και η μικρή διάρκεια. Για
να έχουμε μια αλλαγή όμως στην ψυχολογική διαμόρφωση, θα πρέπει μέσα
από τη συγκίνηση να οδηγηθούμε στο "πάθος", το οποίο είναι πιό βαθύ,
και έτσι δύναται να βαθύνει την αρχική "χαρακιά" της συγκίνησης,
και μετά να οδηγηθούμε στο "συναίσθημα", το οποίο προσδιορίζεται από
τη διάρκεια και προκαλεί την ουσιαστική αλλαγή.
Έτσι λοιπόν, από το σεισμό που αναφέρετε, δυνατή συγκίνηση κατά τη
δικά μου άποψη, μέχρι την ανα-διαμόρφωση μεσολαβούν το βάθος και η
διάρκεια. Μέχρι να μεταβεί το άτομο στην τρίτη φάση της αναδιαμόρφωσης
θα πρέπει να εργαστεί πάνω στην αρχική συγκίνηση, και αυτή είναι μια
διαδικασία πολύ επίπονη, συχνά μάλιστα εξαρτούμενη και από τυχαία
περιστατικά, που μπορεί να επηρεάσουν το άτομο.
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ,ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΔΥΣΚΟΛΟ.ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ Η ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ.
ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ,ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ,ΩΣΤΕ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ.
ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΜΟΝΗ.
ΦΥΣΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ.ΤΟΣΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.ΑΛΛΑ ΕΝ'ΤΕΛΕΙ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo