Tryfield

Σε αυτά που έγραψες και που με πολύ ενδιαφέρον διάβασα, θα ήθελα να προσθέσω ένα κομμάτι κειμένου από ένα βιβλίο που διάβασα, πιστεύοντας πως μπορεί να ενισχύσει περισσότερο το βάθος του συλλογισμού σου.

-ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Πρώτη δύναμη του ανθρώπου η λογική...

"...Κοιτάζοντας τις ακτίνες της λογικής σου, πάνω στο μαγνητικό σου πεδίο, κινούνται δύο-δύο, ταξιδεύοντας παράλληλα. Η πρώτη ακτίνα ονομάζεται οδηγός-παρατηρητής. Η δεύτερη είναι ο κατάσκοπος της πρώτης. Αυτήν η δεύτερη ακτίνα επιστρέφει φέρνοντας την πληροφορία για κάθετι, για ό,τι βλέπει η ακτίνα παρατηρητής. Όταν κοιτάζεις τον ουράνιο θόλο, το απέραντο, η μία ακτίνα της λογικής σου, ο οδηγός-παρατηρητής χάνεται ταξιδεύοντας στο απέραντο. Η δεύτερη ακτίνα-κατάσκοπος επιστρέφει φέρνοντας την πληροφορία, σε πληροφορεί στο σύνολο των αισθήσεών σου. Η λογική σου αποκωδικοποιητής νιώθει τη διαφορά. Η λογική παρατηρεί τις διαφορές, μένοντας συνεχώς στο τώρα. Μένοντας σε ένα συνεχόμενο παρόν.

Δεύτερη δύναμη στον άνθρωπο είναι το υποσύνείδητο...

Υποσυνείδητο έχουν και τα ζώα καθώς και όλες τις επόμενες δυνάμεις που θα αναφέρω. Τα ζώα στερούνται μόνο λογική και λογική είναι ο αποκωδικοποιητής των συναισθημάτων, αναλύοντάς τα σε διαφορές. Καθώς οι δυνάμεις του ζώου διέρχονται δεν κλείνουν. Το ρολόι των δυνάμεών τους μένει ανοιχτό, χωρίς να δίνονται ή να έχουν πνευματική εξέλιξη. Μιας και ποτέ δεν έχουν πνευματική πτώση. Είναι, μένουν, παραμένουν, το ίδιο.
Ελεύθερα σου γράφω, ότι τα ζώα στερούνται, δηλαδή έχουν τρεις διαφορές σε σχέση με τον άνθρωπο. Η μία είναι η λογική. Ακόμα κι αν ένα ζώο το εκπαιδεύσεις εκτελεί αυτό που το έμαθες, χωρίς ποτέ να μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι εκτελεί αυτό. Δεν αναγνωρίζει τη διαφορά και δεν βλέπει τη συνήθειά του. Πράττει, εκτελεί κάτω από τη δύναμη της συνήθειας, χωρίς να κατανοεί την ίδια τη συνήθειά του.
Πρώτη δύναμη στον άνθρωπο είναι η λογική, δεύτερη το υπο-συνείδητο. Η λογική λέει και το υποσυνείδητο-συνειδητό γράφει. Το υπο-συνείδητο είναι ο γραφιάς της λογικής. Το υπό-συνείδητο είναι ο συνειδητός γραφιάς της λογικής, ένα σύστημα που γράφει, καταγράφει, καταχωρίζει κάθετι που λέει, που νιώθει, που αισθάνεται, που ονειρεύεται, που ζει και βιώνει, που σκέφτεται ό,τι κι αν κάνει η λογική. Είτε πραγματικό είτε φανταστικό, το υπο-συνείδητο είναι όλο σου το παρελθόν, σε σκέψεις, σε βιώματα, σε κάθετι που άκουσες, σε κάθετι που είδες, σε ό,τι κι αν φαντάστηκες, είτε σε κατάσταση ύπνου, είτε σε κατάσταση ξύπνιου, ό,τι κι αν έζησες είναι η ασημένια αποθήκη των πληροφοριών σου.
Η λογική λέει και το υπο-συνείδητο γράφει. Είναι ο γραφιάς της λογικής. Στην πραγματικότητα είναι καταγραφικό σύστημα που έχει μονάδες δύναμης εννιά. Κατγράφει, γράφει και καταχωρίζει, εννιά φορές περισσότερες πληροφορίες απ΄ όσα η λογική το πληροφορεί, γι΄ αυτό που η λογική το πληροφορεί. Αλλά πρόσεξέ το με τη λογική. Το υποσυνείδητο σου γραφιάς καταγράφει πάντα με βάση την ένταση που λαμβάνει από τη λογική σου, αφού προηγουμένος το πολλαπλασιάσει ενισχύοντάς το εννιά φορές περισσότερο. Εάν η λογική σου έχει ένταση ένα, το υποσυνείδητο γραφιάς, καταγράφει ενισχύοντάς το εννιά φορές. Ο αριθμός που χρησιμοποιώ είναι για να δημιουργώ διαφορές, ώστε να καταλάβει η λογική σου, που βλέπει τις διαφορές, ότι αυτές οι διαφορές της χαρίζουν τη νόηση.
Η λογική λέει, πάντα λέει στο τώρα. Το υποσυνείδητο γράφει μη έχοντας τώρα. Το τώρα το υποσυνείδητο όμως το γράφει παρελθόν. Η λογική ζει στο τώρα. Το υποσυνείδητο γραφιάς βιώνει το τώρα σαν παρελθόν. Για το υποσυνείδητο γραφιά το μέλλον και το παρόν είναι ένα συνεχές παρελθόν.
Η λογική τώρα κατάλαβε. Το υποσυνείδητο είναι ο συνειδητός γραφιάς που γράφει, καταχωρίζει, καταγράφει, ενισχύει, ισχυροποιεί εννιά φορές περισσότερο, αρχειοθετεί ως αρχειοφύλακας, ως αποθηκάριος πληροφοριών. Είναι υπηρέτης της λογικής και ο λόγος που ισχυροποιεί εννιά φορές περισσότερο, έχει ως ανώτερο σκοπό και μόνο, την καλύτερη εξυπηρέτηση της λογικής, οποιαδήποτε στιγμή κι αν αυτή ζητήσει πληροφορίες.
Η λογική λέει: " Αχ δεν αισθάνομαι καλά, νιώθω αδυναμία, μπορεί να αρρωστήσω. Νιώθω μια αδυναμία." Ας πούμε ότι το λέει με μια ένταση 50 μονάδων. Το υποσυνείδητο γραφιάς γράφει: " Αχ δεν αισθάνομαι καλά, νιώθω αδυναμία, μπορεί να αρρωστήσω. Νιώθω μια αδυναμία." Πολλαπλασίασε επί εννιά, σε μονάδες ζωτικής δύναμης, έγραψε κατέγραψε, ισχυροποίησε τετρακόσιες πενήντα μονάδες για ό,τι είπε πιο πάνω. Ποτέ-ποτέ δε γράφει πράγματα που η λογική δεν είπε. Η λογική δεν μπορεί να στραφεί εναντίον του υποσυνείδητου γραφιά. Θα καεί! Μοιάζει με μια ακτίνα, που στρέφεται προς μια δέσμη εννιά ακτίνων. Τότε οι εννιά ακτίνες θα κάψουν τη μία.
Από την άλλη το υποσυνείδητο-συνειδητό γραφιάς υποχρεώνει τη λογική να παλέψει και να συμμορφώνεται σύμφωνα με όσα αυτήν έχει πει. Η λογική μάχεται, ζει στο τώρα και το υποσυνείδητό της γραφιάς την υποχρεώνει να συμμορφώνεται και να αγωνίζεται με βάση αυτά που η ίδια έδωσε, είπε, ένιωσε μέσα από το σύνολο των πέντε αισθήσεών της.
Το υποσυνείδητο γραφιάς, δεύτερη δύναμη του ανθρώπου, μετρά την ένταση, που η λογική δέχεται ή απορρίπτει μέσα από το σύνολο των πέντε αισθήσεών της, και αυτορυθμίζεται με βάση την έντασή της.

Κοίτα, μέσα από το σύνολο των πληροφοριών, που το υποσυνείδητό σου γραφιάς έχει συγκεντρώσει και καταχωρίσει βγαίνουν έντεκα γενικοί νόμοι. Αυτό είναι νόμος.
Είναι αυτά που οι μελετητές της ψυχολογίας ονομάζουν προσωπικότητες, οι αποκρυφιστές βέιλενς, θέατρα, αυτά που το άτομο βιώνει ως ρόλους. Όλα αυτά είναι απλά σκιές. Το υποσυνείδητο γραφιάς μέσα από ολόκληρο το σύνολο των πληροφοριών που συγκέντρωσε βγάζει τους γενικούς κανόνες νόμους, που με αυτούς ντύνει τη λογική υπόσταση και ο άνθρωπος-άτομο ζει, βιώνει, αντιδρά, αντανακλά, σύμφωνα και κάτω από αυτούς τους έντεκα νόμους, που πηγάζουν και ξεπηδούν από το υποσυνείδητό του-συνειδητό γραφιά.
Υποσυνείδητο, όλη η λογική του παρελθόντος σου.

Η τρίτη δύναμη του ανθρώπου το ασυνείδητο...

Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΠΟΥ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΕΙΧΑΝ, ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΤΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΕΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΟΦΙΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΓΙΑ ΦΤΗΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ, ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΕΛΕΓΞΑΝ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ. ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΤΕΛΟΥΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥΣ, ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΓΡΑΨΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ: Ο ΠΙΟ ΒΡΩΜΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΠΙΟ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΘΑ ΔΑΚΡΥΖΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΙΧΑΝ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΦΙΑ, ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ.

Κοίτα, άκου: Σαν αρχή στο ονομάζω: ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΜΑΤΙ, που παρακουλουθεί την κάθε συναλλαγή μεταξύ λογικής και υποσυνείδητου. Η τρίτη δύναμη στον άνθρωπο είναι ένα καταγραφικό σύστημα-παλμογράφος, στο κάθε δέκατο του δευτερολέπτου καταγράφει κάθε συναλλαγή μεταξύ της λογικής και υποσυνειδήτου γραφια.
Πρόκειται για ένα σύνολο ψυχικών δυνάμεων: μονάδες εννιακόσιες ενενήντα εννιά και είναι όλο το μαγνητικό σου πεδίο με κέντρο το κέντρο του σώματος που εκπέμπεις ενεργοποιώντας, ακτινοβολώντας και συνδεόμενος με το μαγνητικό πεδίο της γης. Καλώ τη λογική σου να καταλάβει την τρίτη δύναμη σαν τον τελειότερο δικαστή μεταξύ των συναλλαγών λογικής και υποσυνειδήτου σου.
Τις συναλλαγές των δύο τις κρίνει παλμογραφώντας με βάση τρεις κινήσεις μετρώντας σε μονάδες ζωτικής δύναμης.

Πρώτη Κίνηση: Όφελος, κέρδος σε μονάδες ζωής.
Δεύτερη Κίνηση: Απώλεια, σε μονάδες ζωής.
Τρίτη κίνηση: Αδιάφορο που το νοεί ως παύλα.

Κάθε φορά που το ασυνείδητο παλμογραφεί απώλεια, διακόπτει, σταματά να τροφοδοτεί με μονάδες ζωής το υποσυνείδητο και τη λογική και με αυτό τον τρόπο αναγκάζει, πειθαναγκάζει τη λογική να διορθώσει την απώλεια που δέχτηκε. Παρατήρησε ότι σε αυτή τη φάση που το ασυνείδητο σου παλμογραφεί, γράφει απώλεια, σταματά, διακόπτει, δε δίνει ζωτική δύναμη στο άτομο, στο υποσυνείδητο, και στη λογική. Με αυτό το τρόπο διακόπτοντας την τροφοδοσία πυροδοτεί, αναγκάζει, πειθαναγκάζει τις δύο πρώτες δυνάμεις να διορθώσουν την απώλεια που δέχτηκαν, πιέζοντας ακριβώς με μαθηματική ακρίβεια, ώσπου να διορθώσουν την απώλειά τους.
Κι αν δεν διορθώσουν, δεν θα λάβουν ποτέ αυτές τις ζωτικές μονάδες δύναμης που έχασαν στη συγκεκριμένη συναλλαγή. Θα τις χάσουν για πάντα.
Κοίτα, ποτέ, ποτέ, μα ποτέ δε ζητά στο ελάχιστο παρακάτω.
Η λογική λέει στο τώρα, στο παρόν. Υποσυνείδητο γράφει στο παρελθόν. Το ασυνείδητο εκπέμπει, ακτινοβολεί και ενεργοποιεί στο μέλλον σου, καθίστασαι ένας ισχυρότατος μαγνήτης, συνδέοντάς σε και εναρμονίζοντάς σε με τους κοσμικούς κύκλους της γης, εκπέμπεις και έλκεις τα γεγονότα της ζωής.
Τρίτη δύναμη ο άγγελός σου, ο άγγελος της ψυχής σου. Και ο άγγλός σου δεν ξέρει τι θα πει ψέματα και τι αλήθεια. Όχι πως δε γνωρίζει. Ίσα-ίσα αυτός ξέρει. Ο ρόλος του και ο σκοπός του είναι να μεταφέρει κάθε τι στην ψυχή σου. Τρίτη δύναμη στον άνθρωπο, ο αγγελιοφόρος της ψυχής σου. Το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΣΟΥ. Η γέφυρα που ενώνει εσένα με την ψυχή σου.

Η τέταρτη δύναμη είναι η καθαρή σου συνείδηση, το ανέκφραστο ναι της ζωής προς εσένα, με μονάδες δύναμης άπειρου αριθμού. Η καθαρή συνείδηση παρακολουθεί τη λογική, το υπο-συνειδητό και το συνειδητό. Δεν επεμβαίνει ποτέ στην εργασία τους. Απαντά πάντα ανέκφραστα ναι. Κοίτα, στη λογική σου το λέω. Η καθαρή συνείδηση γνωρίζει τα σφάλματά της και ανταποκρίνεται ανάλογα με τον βαθμό του σεβασμού με τον οποίο μεταχειρίζονται τις μονάδες της ζωής που τους δίνει. Κι όταν το συνειδητό σου γράψει απώλεια, δεν σου δίνει γιατί δεν του έδωσε η ψυχή. Μα και όταν γράψει όφελος κέρδος σου δίνει γιατί του έδωσε η ψυχή. Κοίτα, στη λογική σου το λέω, εάν η καθαρή συνείδηση δει πως το άτομο, λογική, υπο-συνείδητο, συνειδητό δε σέβεται και δεν εκτιμά τη ζωή, ακριβώς όσο δε σέβεται, δε δίνει, έτσι ώστε το άτομο πειθανγκάζεται, πιέζεται, αναγκάζεται να εκτιμήσει την αξία της ζωής και το ελάχιστο της κάθε μονάδας της.
Αφού εσύ λες πως δεν αξίζει να ζω, δεν μπορώ, δε γίνεται, αδύνατον, απαντά ανέκφραστα ναι.
Τέταρτη δύναμη στον άνθρωπο η καθαρή σου συνείδηση. Άπειρη δύναμη που έχεις, κατέχεις. Το ναι της ζωής σου, που για κάθε σου δύναμη, κάθε σου σκέψη, αίσθημα, για κάθε λειτουργία του σώματος σου τροφοδοτείσαι ασταμάτητα με ζωτική δύναμη από την ψυχή σου, από την καθαρή συνείδησή σου. Ή όπως θέλεις έσύ ονόμασέ την. Όποιο όνομα κι αν της δώσεις αυτήν παραμένει πάντα αγνότητα, φωτεινότητα. Και απαντά ανέκφραστα ναι.

Η ψυχή κάθε ανθρώπου ζει στο άχρονο. Μέσα από το αιώνιο παρελθόν αντλεί πληροφορίες από προηγούμενες ζωές ανθρώπων που έζησαν στη γη, τις οποίες λαμβάνει εξολοκλήρου ως δικές της..."

Αέναον φυσικός στο φως,

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την τοποθέτησή σου.
Όσον αφορά τα εξωτερικά ερεθίσματα και εγώ αυτό εννοούσα, τις σειρήνες που φωνάζουν από παντού. Γι αυτές δεν υπάρχει βουλοκέρι για να σου κλείσουν τα αυτιά, παρά μόνο το καθαρό, το ελεύθερο της θέλησης να συνεχίσεις στο λυτρωτικό σου ταξίδι.
Από την άλλη έχεις δίκιο να λες ότι δεν μπορούμε να αποκοπούμε από τα ερεθίσματα. Και μου άρεσε πάρα πολύ το σημείο που λες πως πρέπει να περάσουμε μαχητές μέσα από όλα εκείνα που μας φωνάζουν σαν σειρήνες. Ναι συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, πρέπει να τα γνωρίσουμε όλα φίλε μου. Να τα γνωρίσουμε όλα, και σαν πολεμιστές της πνευματικής ωραιότητας να πολεμήσουμε απορρίπτοντας κάθε τι ψεύτικο μέσα μας.

Η θέληση όμως για να συνεχίσουμε τη μάχη, να συνεχίσουμε τον σκληρό αγώνα, εξαρτάται κι από τη γνώση του τι χάνουμε, και τι θέλουμε να κερδίσουμε.

Αλλιώς μάχεται ο ελεύθερος, και αλλιώς ο δούλος...

Ο ελεύθερος μάχεται για τα δικά του, ενώ ο δούλος μάχεται για τα ξένα.
Έτσι αν αυτά που υπάρχουν μέσα μας είναι της δικιάς μας επιλογής, δηλαδή αποτέλεσμα συνειδητής και ελεύθερης επιλογής, τότε ο αγώνας είναι σκληρός και μέχρις εσχάτων. Η θέλησή μας ατσαλώνεται με το δίκιο του αγώνα που κάνουμε υπερασπιζόμενοι το ύψιστο δικαίωμα στην ελευθερία. Την ελευθερία του να είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι της ποιότητας του λόγου που μέσα μας ενσαρκώνουμε.
Αν αυτά που κρατούμε μέσα μας βρεθήκανε εκεί χωρίς να γνωρίζουμε, χωρίς συνείδηση, τότε πολύ γρήγορα θα βρεθούμε ριψάσπιδες. Αφού κανένας δεν υπερασπίζεται μέχρις εσχάτων, κάτι το οποίο δεν γνωρίζει και έτσι δεν το θεωρεί δικό του. Αλλά ακόμα κι αν τύχει και τα θεωρεί δικά του αυτά που υπερασπίζεται, από τη στιγμή που δεν γνωρίζει το κέντρο του, αγνοεί την αλήθεια. Αγνοεί πως υπερασπίζεται αυτά που δεν βλέπει. Κι αν δεν βλέπει, τότε είναι τυφλός. Τυφλός που υπερασπίζεται τα ξένα, παρακινούμενος όχι από την συνειδητή κι ελεύθερη συμμετοχή στην ανώτερη του εαυτού του γνώση, αλλά από δουλική υπακοή προς όλα εκείνα που αγνοεί και δεν βλέπει. Γιατί δεν θα πρέπει να αγνοούμε πως και οι δούλοι ρίχνονται στη μάχη χωρίς να γνωρίζουν. Ρίχνονται γιατί πρέπει να υπακούσουν σε όλα αυτά που άλλοι τους προστάζουν. Έτσι για το δούλο είτε νικήσει, είτε χάσει, δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δούλος ήταν πριν, δούλος θα παραμείνει και μετά τη μάχη.
Η μόνη διαφορά του είναι αν θα ζήσει, ή αν θα πεθάνει. Έτσι όσο η μάχη κορυφώνεται και φαίνεται πως ίσως κερδίσουν, όλοι θέλουν να βγουν στην πρώτη γραμμή για να φανούν, να κλέψουν λίγη από τη δόξα των νικητών. Αν όμως η μάχη δεν πάει καλά, τότε όλοι τους σπρώχνονται στις πίσω γραμμές, γιατί για το δούλο αυτό που μετράει δεν είναι η θυσία στο βωμό της ελευθερίας. Δεν θα θυσιαστεί κανένας τους για τον συμπολεμιστή τους, δεν θα πολεμήσει κανείς τους μέχρις εσχάτων. 'Ολοι θα κοιτάξουν να σώσουν την ζωίτσα τους.

Και δεν θα πρέπει να αγνοούμε πως η μεγαλύτερη και η τελειότερη έκφραση της αγάπης είναι η συνειδητή θυσία για να σωθεί ο συνάνθρωπός μας. Στο σταυρό εγώ για να σωθείς εσύ!

Έτσι στην πνευματική μάχη που όλοι μετέχουμε με έπαθλο τη λύτρωση, είτε γνωρίζοντας είτε αγνοώντας, στο τέλος μένει η αδιάψευστη των γεγονότων αλήθεια. Οι ελεύθεροι θα πολεμήσουν μέχρις εσχάτων και δεν θα παραδοθούνε ποτέ στις σειρήνες της καλής ζωίτσας. Κι αν ο αγώνας τους είναι άνισος, θα προτιμήσουν συνειδητά να θυσιαστούνε κρατώντας την ελπίδα ζωντανή. Την ελπίδα οτι η θυσία τους θα αποτελέσει πραγματικό φάρο για αυτούς που έπονται και ακολουθούνε τα χαραγμένα μονοπάτια της ζωής.

Όσο για τους δούλους κανείς δεν νομίζω πως μπορεί πραγματικά να τους κατηγορίσει...

Σε καταλαβαίνω D_I απόλυτα όταν θέτεις το όριο στην θρησκειολογία για το συγκεκριμένο topic και θα το σεβαστώ. Απλά τα δικά μου ερεθίσματα υπήρξαν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και από εκεί αντλώ τα πρότυπα σύγκρισης που χρησιμοποιώ στην λογική μου επεξεργασία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν απορρίπτω τίποτα, ειδικότερα αν δεν γνωρίζω επ΄ αυτού!

Συμφωνώ μαζί σας ότι η ανώτερη συνειδητοποίηση του εαυτού μας είναι το κλειδί για την πνευματική εξέλιξη. Και δεν θα διαφωνίσω πως σε αυτό το σημείο υπάρχουν αρχές και κανόνες που κάποιος οφείλει τουλάχιστον να γνωρίζει πριν αποπειραθεί να εμβανθύνει στην εσωτερική αναζήτηση.

Ανέφερα και πιο πριν πως το αισθάνομαι σαν έναν χάρτη τον οποίον πρέπει να διαθέτεις, ο οποίος να σου επιτρέπει τουλάχιστον να προσανατολιστείς με κάποια ακρίβεια. Θα πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε που είμαστε και που θέλουμε να πάμε. Έτσι δεν είναι;

Οι πληροφορίες που διαθέτουμε σε αυτό το σημείο είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων συγκεχυμένες, για να μην πω αντιφατικές. Είναι αυτό ακριβώς που συζητήσαμε παραπάνω D_I σχετικά με τους πολλούς δρόμους και τις επιλογές. Βρισκόμαστε συνεχώς σε σταυροδρόμια επιλογών. Το ζητούμενο εδώ όμως δεν αποτελεί το όμορφο της διαδρομής αλλά ο προορισμός. Η Ιθάκη μας όπως σωστά ανέφερες D_I.

Η αίσθησή μου είναι ότι το πρώτο πράγμα που κάποιος προσπαθεί να ορίσει ξεκινώντας το ταξίδι, είναι τα επίπεδα τηε ελευθερίας που έχει στην βούλησή του. Πόσους βαθμούς ελευθερίας διαθέτει στις επιλογές που θα κληθεί να κάνει. Αν η βούλησή μας είναι επαρκής (ελεύθερη), τότε είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι οι επιλογές που θα κάνουμε δεν θα αλλοιωθούν από εξωτερικούς παράγοντες, δηλαδή από εξωτερικά ερεθίσματα. Έχοντας ως αφετηρία την συνείδηση των δυνατοτήτων της ελευθερίας των επιλογών και της βούλησης, και την επίγνωση του προορισμού, δεν βλέπω κανένα λόγο που να μας αποτρέπει αργά ή γρήγορα, να φτάσουμε στην Ιθάκη μας. Να φτάσουμε δηλαδή στο δεύτερο στάδιο της πνευματικής μας εμβάνθυνσης, αυτό της φώτισης.

Η άποψή μου όμως είναι πως ενώ εκατομμύρια άνθρωποι ψάχνουν, αναζητούν, ταξιδεύουν, εντούτις βλέπω πως ελάχιστοι ή και κανένας δεν φτάνει στον προορισμό. Κανείς αντικειμενικά δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά πραγματικά φωτισμένου ανθρώπου. Τουλάχιστον δεν το γνωρίζω εγώ. Άρα το συμπέρασμά μου είναι πως κάπου, κάπως, υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται σωστά. Ή το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτό που ορίζουμε ως σημείο αναφοράς-έναρξης (το τί είμαστε, τί επίπεδο συνείδησης αρχικά έχουμε), ή το πρόβλημα βρίσκεται στα επίπεδα της βούλησης και των επιλογών που στην πορεία κάνουμε, ή το πρόβλημα τελικά βρίσκεται στον ορισμό του προορισμού.

Όπως και να έχει όλα συμπυκνώνονται μάλλον στην έναρξη. Αν ξεκινίσεις το ταξίδι χωρίς να έχεις την πλήρη συναίσθηση του που βρίσκεσαι, που πατάς, τότε και οι επιλογές που θα κάνεις όση ελευθερία κι να διαθέτεις θα στηρίζονται σε λάθος αρχική εκτίμηση. Σε λάθος λογική εκτίμηση. Αυτό σαν αλυσίδα θα συμπαρασύρει όλη την μετέπειτα ροή των επιλογών προς λάθος κατεύθυνση. Έτσι ακόμα κι αν έχεις ορίσει ορθά τον προορισμό, οι επιλογές αν βασίζονται σε λάθος αρχικές εκτιμήσεις είναι σίγουρο πως θα οδηγήσουν σε λάθος συμπεράσματα, και άρα σε λάθος επιλογές. Το πρόβλημα όμως είναι ότι επειδή ακριβώς στην αρχική φάση το άτομο δεν διαθέτει την απαιτούμενη συνείδηση, την πνευματική ωριμότητα δηλαδή για να κρίνει αντικειμενικά την θέση του, θα αναγκαστεί να βασιστεί μόνο σε πολύ γενικές εκτιμήσεις.

Το λογικό λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση ποιό είναι; Εκτιμούμε την κατάσταση αισιόδοξα, ή απαισιόδοξα; Και λέγοντας απαισιόδοξα εννοώ ότι εκτιμούμε την κατάσταση έχοντας κατά νου το χειρότερο δυνατό σενάριο;
Η αίσθησή μου είναι ότι σε μια τέτοια εκτίμηση κινδύνου, γιατί περί αυτού πρόκειτε στην ουσία, του κινδύνου να χαθούμε, και δεν υπάρχουν και επαρκείς πληροφορίες (ανεπαρκείς συνείδηση), τότε το λογικό δεν είναι να σκεφτόμαστε αισιόδοξα, αλλά αντίθετα. Θα πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο το χειρότερο δυνατό σενάριο. Αυτό και μόνο μπορεί να μας δώσει την απαιτούμενη εγρήγορση (παρατήρησης) στην δεδομένη αρχική στιγμή ώστε να προετοιμαστούμε κατάλληλα.

Απαντώντας λοιπόν και στη φίλη μου τη Risky, θα ήθελα να πω πως το χειρότερο δυνατό σενάριο πέρα από την γενικότερη έλλειψη των πληροφοριών, είναι να υπάρχει και έλλειμα στα επίπεδα της βούλησης, στα επίπεδα της θέλησης. Κι αν υφίσταται αυτό τότε τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν θέληση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα συμπεράσματα της λογικής. Κι αυτά τα συμπεράσματα οδηγούν στις επιλογές. Η λογική βασίζει την λειτουργία της στις πληροφορίες. Συγκρίνει τις πληροφορίες που προσλαμβάνει με βάση προεγκατεστημένα πρότυπα που υπάρχουν στο εσωτερικό μας. Το αποτέλεσμα της σύγκρισης αυτής οδηγεί στο συμπέρασμα, και αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει στην επιλογή. Επιλέγω αυτό το κομμάτι της τούρτας γιατί σε σχέση με τα άλλα είναι μεγαλύτερο.
Την επίγνωση αυτήν μου την έδωσε μια σκέψη που θα σας την αναφέρω: Σκέφτηκα λοιπόν ότι έστω πως κάνω μια επιλογή, επιλέγω το Α από το Β. Και η επιλογή μου αυτήν έχει την Χ επίδραση. Έστω τώρα ότι με μια μηχανή του χρόνου πήγαινα πάλλι πίσω στην χρονική στιγμή της επιλογής, και διάλεγα ξανά, χωρίς να γνωρίζω την Χ επίδραση της επιλογής μου. Χωρίς να θυμάμαι, χωρίς να έχω συνείδηση του ταξιδιού μου στο παρελθόν. Χωρίς να διαφοροποιώ τίποτα από την κατάσταση, τις πληροφορίες μέσα μου και έξω μου. Ποιά επιλογή θα έκανα; Θα διάλεγα το Α πάλλι ή το Β; Υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια περίπτωση ή αυτήν η αίσθηση ελευθερίας του να επιλέγω είναι πλασματική;
Θεώρησα λοιπόν πως αν πληροφοριακά δεν υπήρχε η απειροελάχιστη μεταβολή μέσα μου και έξω μου, θα επέλεγα ξανά το Α. Αφού η ροή της σκέψης, τα προαποθηκευμένα πρότυπα λογικής που με οδήγησαν να επιλέξω το Α θα επαναλαμβανόταν ξανά, και ξανά, και ξανά, οδηγώντας με στα ίδια συμπεράσματα, στις ίδιες ακριβώς επιλογές.

Έτσι λοιπόν θεώρησα τα επίπεδα της βούλησης και της ελευθερίας της επιλογής ως κάτι το πολύ επίπλαστο και πλασματικό. Και θα πρέπει να σας ομολογίσω πως αυτήν η συνείδηση αποτέλεσε για μένα το μεγάλο σημείο καμπής στην εσωτερική μου αναζήτηση, καθώς σαν μαγνήτης έστρεψε το δυναμικό μου προς νέες κατευθύνσεις φέρνοντας μου έναν χείμαρρο από γεγονότα, συμπτώσεις, και νέα γνώση.

Αγαπητή Risky, σχετικά με την προέλευση του προγραμματισμού, της πνευματικής μας οριοθέτισης δηλαδή, πρέπει να σου πω ότι μπορεί να εκφράζεται μεν μέσα από το όλον της παγκόσμιας κοινωνίας, αλλά η πηγή του έχει ως σημεία αναφοράς, κέντρα που είναι κρυφά και άγνωστα στους πολλούς. Αυτά τα κέντρα, οι άνθρωποι, όπως θέλεις ονόμασέ τα, βρίσκονται σε αυτό που αποκαλούμε κορυφή της παγκόσμιας πυραμίδας. Είναι αυτοί που κινούνε τα νίματα της ανθρώπινης εξέλιξης γνωρίζοντας τους τρόπους τέλεσης των δυνάμεων στην ύπαρξη του καθενός μας.
Το κέντρο της πραγματικής ελευθερίας (περιλαμβάνοντας αυτό που αποκαλούμε βούληση) βρίσκεται στην κίνηση της θέλησής μας να επιλέξει και να ταυτίσει το πνευματικό δυναμικό μας.
Στην κίνηση που εκτελεί η θέληση ώστε η ανέκφραστη ουσία που περιέχεται μέσα μας να εκφραστεί ταυτιζόμενη (το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση) με την ουσία-ποιότητα που θα επιλέξει. Από τη στιγμή όμως που το ανέκφραστο μέσα μας ταυτιστεί με μια συγκεκριμένη ποιότητα, τότε τα πάντα στην ύπαρξή μας και εννοώ τα πάντα, υπακούουν δουλικά στους νόμους που διέπουν την ποιότητα της έκφρασης με την οποία η θέλησή μας επέλεξε να ταυτιστεί. Αν π.χ. ένας άνθρωπος ταυτιστεί με μία κακή ποιότητα στο πνευματικό του πεδίο, τότε λειτουργεί, σκέφτεται, ονειρεύεται, αποφασίζει, θέλει, με βάση τους νόμους που χαρακτηρίζουν την ποιότητα αυτήν. Δηλαδή, το μεγάλο τρώει το μικρό, ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν, ψεύδος, υποκρισία, κι ό,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει το κακό. Αν η ουσία του είναι ανάμικτη τότε χαρακτηρίζεται από δουλική υπακοή προς αυτό το ανάμικτο, κι αν η ουσία του είναι καλή, τότε χαρακτηρίζεται από υπακοή προς αυτό το καλό, όσο οριοθετημένο τυγχάνει να είναι αυτό μέσα του.
Εκεί πλέον η βούληση και τα θέλω, δεν έχουν πραγματική υπόσταση ελευθερίας αφού η πηγή τους (σκέψεις-αντιδράσεις)εδράζεται πάνω στην ποιότητα της οριοθέτησης με την οποία η θέλησή μας επέλεξε να ταυτιστεί. Ας μην μπερδεύεις αυτήν την θέληση με τη θέληση που αντιλαμβανόμαστε καθημερινά, αλλά θα ήταν προτιμότερο αν θεωρούσες αυτήν την θέληση ως το θεό που κυβερνά το όλον της ύπαρξης. Γι αυτό και όλα υπακούουν δουλικά σε αυτήν. Όλες οι δυνάμεις μας κοιτάζουν αυτήν την θέληση μέσα μας και υπακούουν σε αυτήν κυριολεκτικά σαν να βρίσκονται μπροστά σε θεο. Κι αν η θέληση επιλέξει να εκφραστεί, τα αυτιά των δυνάμεων στο όλον της ύπαρξής μας είναι τεντωμένα και ακούνε την έκφρασή της αυτήν, ώστε δουλικά να πραγματώσουν στο ακέραιο την επιθυμία και εντολή της.
Αν κάποιος γνώριζε όλα αυτά, θα μπορούσε με τους κατάλληλους τρόπους να δεσμέυσει τη θέληση αυτήν, κάνοντάς την να εκφραστεί όχι σε αυτό που ΕΣΥ επιλέγεις αλλά σε ό,τι αυτός επιλέξει. Το αποτέλεσμα είναι να σε οριοθετήσει σε τέτοιο τέλειο βαθμό που όχι μόνο να γίνεσαι δούλος του, αλλά και να μην το αντιλαμβάνεσαι καν. Τότε θα μπορούσε να γνωρίζει επακριβώς όχι μόνο τι σκέφτεσαι και πως αντιδράς στο ξύπνιο σου, αλλά ακόμα και τα άγνωστα όνειρα στον ύπνο σου... Κάπως έτσι τα αντιλαμβάνομαι Risky.

Φίλε μου Dying_Incubus,

Έχεις δίκιο και θα συμφωνίσω ότι ο λόγος και η λογική είναι ταυτόσημα ποιοτικά πράγματα. Είναι μεν ξεχωριστές έννοιες, αλλά ίδιες στην ουσία τους ποιότητες.
Σχετικά με τις γενετικές καταγραφές δεν εννοούσα πωw δεν τις χρειαζόμαστε άλλο, ίσα-ίσα. Αυτό που εννοούσα ήταν ό,τι μέσα από το λόγο γίναμε ανώτεροι από αυτές. Και ο λόγος που γίναμε ανώτεροι είναι ότι πλέον εκφραζόμαστε και πνευματικά. Η πρώτη γέννηση είναι σαρκική, βασισμένη στις βιολογικές καταγραφές του DNA. Yπάρχει και μια δεύτερη γέννηση που συντελείται πλέον στο εσωτερικό μας, κι αυτήν η γέννηση αφορά τον εσωτερικό μας άνθρωπο, το πνευματικό μας πεδίο. Αυτήν η γέννηση είναι ανώτερη της σαρκικής, και βασίζεται στις πληροφοριακές καταγραφές που εγγράφονται μέσα μας. Σε αυτήν την οριοθέτηση που υφίσταται το ανθρώπινο. Αυτήν τη γέννηση πρώτος την έδειξε φανερά ο Χριστιανισμός μέσα από τη γνώση που μετέφερε ο Χριστός. Και στις δύο γεννήσεις η ποιότητα των πληροφοριών παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Απλά η δεύτερη είναι απείρως ανώτερη της πρώτης και αυτό αποδυκνείεται από τον λογικό έλεγχο που έχουμε πλέον στο βιολογικό μας υλικό, την γεννετική μηχανική.
Η ελευθερία υφίσταται, απλά επειδή είμαστε οριοθέτημένοι δεν μπορούμε ούτε να την γνωρίσουμε, ούτε να την αντιληφθούμε συνειδητά. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε στην παγκόσμια των πραγμάτων σκηνή είναι το κουκλοθέατρο που παίζεται, με κούκλες όλους εμάς. Δεμένοι τέλεια με τις αόρατες κλωστές των υπόδουλων δυνάμεών μας.

Αλήθεια είναι ότι τα όρια του καθενός είναι διαφορετικά, και είμαι σίγουρος πως έχεις αντιληφθεί πως δύο διαφορετικοί άνθρωποι αν τους φέρεις σε επαφή με τις ίδιες πληροφορίες ο καθένας θα τις φιλτράρει διαφορετικά. Η διαφοροποίηση αυτήν είναι ανάλογη των διαφορών στην μορφοποίηση του πνευματικού τους δυναμικού που έχουν στην πορεία υποστεί.

Θεωρώ τους άνθρώπους στο 99% της υπόστασής τους ίδιων ικανοτήτων εξέλιξης. Έχουν δηλαδή όλοι τις ίδιες εν δυνάμη δυνατότητες να εξελιχθούνε προς τα αντικειμενικά όρια της ανθρώπινης φύσης. Κρατώ το 1% για τις γεννετικές (DNA) και προγεννετικές καταγραφές (συμπαντικός λόγος) που σαφώς επηρρεάζουν, αλλά δεν αποτελούν και τον ισχυρό παράγοντα. Μάλλον ως τις ασθενείς δυνάμεις μπορφοποίησης θα μπορούσα ίσως αυτούς τους 2 παράγοντες να τους χαρακτηρίσω.

Oι πληροφορίες είναι ο κινητήριος μοχλός στην φύση. Είτε κάνουμε αναφορά στον μικρόκοσμο, είτε στον μακρόκοσμο όλα περιστρέφονται γύρο από αυτές. Η ανόργανη ύλη οργανώθηκε με βάση την καλύτερη δομή μεταβίβασης και αποθήκευσης πληροφοριών, δημιουργώντας το δομικό λίθο της ζωής, το DNA. H εξέλιξη της ζωής συνέκλινε ώστε αυτές οι ροές των συνεκτικών πληροφοριών να απελευθερωθούνε από τα βιολογικά δεσμά της αναπαρωγής. Το κατάφερε με την εμφάνιση του ανθρώπου και την ομιλία, το λόγο. Οι πληροφορίες απελευθερωμένες πια, αυξήσανε γεωμετρικά την κινητικότητά τους, ενό παράλληλα αυξήσανε γεωμετρικά και την εξελιξιμότητα του ανθρώπου προσθέτωντας ένα επιπλέον επίπεδο, το πνευματικό.

Ο άνθρωπος πλέον δεν χρειάζεται να περιμένει τις γενετικές καταγραφές για να τον εξελίξουνε περισσότερο. Έχει το λόγο του και τη λογική ώστε ελεύθερα να επιλέγει ο ίδιος τη ροή της εξέλιξής του σε όλα τα πεδία. Κυριολεκτικά μετακινήθηκε προς ένα καινούριο επίπεδο ύπαρξης, πιο ελέυθερο, πιο δραστήριο πιο κινητικό, σε όλα ανώτερο των προηγούμενων ζωικών.

Το θέμα είναι πως όταν μια δεδομένη εξέλιξη συμβεί, και ένα σύστημα οργανωθεί σε μια νέα ανώτερη κατάσταση ισορροπίας, τότε συμπαρασύρει σε αυτήν την κίνηση και τα υπόλοιπα συστήματα-επίπεδα με τα οποία βρίσκεται σε σχέσεις αλληλεπίδρασης. Φαντάσου σαν μια αλυσίδα ανθρώπων να ανεβαίνουν μια σκάλα. Ένας ανεβαίνει ένα σκαλί και σε αυτήν την κίνηση συμπαρασύρει και τους μπροστά από αυτόν, αλλά και τους πίσω. Πριν όμως γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξη η κατάλληλη ενέργεια που θα υπερνικήσει τις αδράνειες και τις αντιστάσεις. Όσοι περισσότεροι κινούνται προς τα πάνω τόσο ευκολότερο γίνεται να υπερνικηθούν αυτές οι αδράνειες.

Η ίδια η εξέλιξη της ζωής φανερώνει λοιπόν πως τα πάντα κινούνται προς μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας. Στην βάση αυτής της κίνησης πιστεύω προς βρίσκονται οι πληροφορίες. Είναι σαν από τη δημιουργία του κόσμου να εγκλωβίστηκαν-δεσμεύτηκαν, και μέσα από την όλη εξέλιξη πασχίζουν να απελευθερωθούν ξανά, και κινούμενες να βρούνε και να ταυτιστούνε με την πηγή της προέλευσής τους. Κι ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο μεταφορέας, το μέσον για την επίτευξη αυτής της ελευθερίας. Όπως τα νουκλεονικά οξέα της αλυσίδας του DNA, αποτελέσανε το μέσον στο υλικό επίπεδο της βιολογικής εξέλιξης, έτσι και ο άνθρωπος αποτελεί το νέο μέσο στο νέο πνευματικό επίπεδο της εξέλιξης. Σε αυτήν την ανώτερη πνευματική εξελικτική διαδρομή όσο περισσότερο αυξάνουμε την κινητικότητα, την ελευθερία, την ανάμιξη, τόσο περισσότερο εντείνεται το εύρος της συχνότητας, αυτής της δόνησης των πακέτων που περιέχουν τις πληροφορίες, αυξάνοντας την χωρητικότητα και την ποιότητά τους.

Δανείζομαι όρους υλικούς για να περιγράψω κάτι το οποίο είναι και βρίσκεται στο χώρο των αδιαμόρφωτων ιδεών μου.
Αλλά όπως προσπαθείς να περιγράψεις ένα 5-διάστατο χώρο, άλλο τόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις κάτι το οποίο το αντιλαμβάνεσαι περισσότερο συναισθηματικά. Κι η λογική για να συνειδητοποιήσει τις διαφορές πολυδιάστατων χώρων, πρέπει να κατεβεί και να συγκρίνει διαστάσεις χαμηλότερων επιπέδων κάνοντας ύστερα την αναγωγή των διαφορών που τις είναι αντιληπτικά παρατηρήσιμες.

Η πνευματική οριοθέτηση είναι ακριβώς έκφραση στασιμότητας. Περιορίζεις το μέσον να μεταφέρει συγκεκριμένης ποιότητας και πυκνότητας πληροφορίες, και είναι σαν να εκτελείς γενετική μηχανική σε πνευματικό επίπεδο. Κατευθύνεις την εξέλιξη, την ροή των πληροφοριών προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Και επειδή το ανέφερα δεν θα το αφήσω να μείνει έτσι και θα σου πω πως η οριοθέτηση ή πνευματική μηχανική δεν έχει την αρχή της στο ανθρώπινο αλλά βρίσκεται έξω από αυτό. Δες τώρα αυτούς που ασχολούνται με τους εξωγήινους και τις απαγωγές, επειδή λειτουργούνε αντιληπτικά στο υλικό επίπεδο αδυνατούνε να συλλάβουν τη φύση των επεμβάσεων, μεταφράζοντάς τες στο αντιληπτικό μέρος της λογικής τους ως πειράματα γενετικής μηχανικής, εργαστηριακών πειραμάτων κτλ. Αυτό το παιχνίδι φίλε μου είναι πρωτίστος πνευματικό, που παίζεται σε ασύλληπτα επίπεδα κατανοήσεων και πρακτικών.

Η εξέλιξη έχει πολλά παρακλάδια που οδηγούνε σε αδιέξοδα. Το ίδιο γίνεται και στην πνευματική εξέλιξη. Η πνευματικότητα πέρνει πολλές μορφές και δρόμους μέχρι να ταυτιστεί με το ικανότερο και το τελειότερο. Στο βιολογικό-υλικό επίπεδο αυτό ήταν ο άνθρωπος, στο πνευματικό σύντομα ο καιρός θα μας δείξει...

Έτσι λοιπόν όλα εξυπηρετούνε τον ανώτερο σκοπό τους, όπως ακριβώς κι η ποικιλομορφία στους κλάδους τις βιολογικής εξέλιξης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που η διάνοιά τους δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούνε. Έμαθα και κατάλαβα πως τελικά αυτό συμβαίνει για δικό τους καλό, και για το καλό όλων των άλλων. Για το καλό της ισορροπίας στο παγκόσμιο ανθρώπινο σύστημα.

Βίωσα πως για κάθε αλλαγή κίνησης που συνέβαινε στο εσωτερικό της θέλησής μου, δηλαδή για κάθε καινούρια συνείδηση που αντιλαμβανόταν το λογικό μου και ελεύθερα επέλεγα να ταυτιστώ μαζί της, ένιωθα λίγο αργότερα πως αυτό αποτελούσε ένα ακόμα επίπεδο οριοθέτησης.

Ένα ακόμα μεγάλο κελί φυλακής που έπρεπε να περάσω. Σε αυτό είχα σαν οδηγό τη φωνή της συνείδησής μου, που ενώ βρισκόμουνα μέσα σε αυτό το επίπεδο εξερευνώντας το, μου φώναζε διαρκώς πως δεν φτάσαμε ακόμα στον προορισμό μας.

Παρατηρώντας γύρο μου, ένιωθα άλλους συνοδηπόρους να επιλέγουν να παραμείνουν σε αυτά τα επίπεδα αντίληψης, και άλλους να συνεχίζουν παραπέρα... Ποιοί ήταν οι παράγοντες που επιδρούσαν στην αντίληψη, ποιός ήταν ο λόγος που η συνείδηση του καθενός διαφοροποιούσε τον προορισμό του;

Ο λόγος που κατάλαβα ήταν η καθαρότητα, η ποιότητα της διάνοιας, ίδια σε ουσία με την ποιότητα της οριοθέτησης που ο καθένας μας είχε δεχτεί. Το σύντομο, ή το μακρύ της διαδρομής θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα των επιλογών. Και οι επιλογές για να γίνουν, χρειάζονται εκείνα τα ερεθίσματα που θα τις πυροδωτήσουν. Κι αν τα ερεθίσματα, οι πληροφορίες, περνούν μέσα από τους φακούς της νόησης ώστε να τις επεξεργαστούμε, τότε η καθαρότητα των φακών, η καθαρότητα της νόησης, η ποιότητα της διάνοιάς μας, είναι όλα αυτά που καθορίζουν και τις αποφάσεις μας. Δηλαδή τις επιλογές μας.
Με άλλα λόγια το μήκος, το πλάτος, το ύψος, την ταχύτητα, αν θα πας δεξιά, αν θα μείνεις κέντρο, αν θα περάσεις αριστερά, αν θα ανέβεις πάνω, αν θα πας κάτω, ή αν τελικά επιλέξεις να παραμείνεις κέντρο, όλα καθορίζονται από την ποιότητα της διάνοιας, την καθαρότητα της νόησης, το κρυστάλινο της σκέψης που σαν ξεχασμένη ηχώ στο απροσμέτρητο βάθος του έσω σου τελικά σε καθοδηγεί μέσα στους λαβύρινθους των οριοθετημένων φυλακών. Των άπειρων οριοθετημένων δρόμων.

Το Όλον δεν αποκλύει τίποτα, αφού όλα περιλαμβάνονται και υπάρχουν μέσα σε αυτό. Έτσι και η λύτρωση της ψυχής μπορεί να επέλθει πολύ φυσιολογικά και έξω από τα θρησκευτικά πλαίσια.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως άνθρωποι είναι ακριβώς να δούμε και να επιλέξουμε τον καλύτερο δρόμο. Αυτόν το δρόμο που θα μας παρέχει την πληρέστερη ασφάλεια, θα είναι ο συντομότερος, και να είναι όσο το δυνατόν πιο οικίος στη συνείδησή μας.

Το ερώτημα είναι αν ο χάρτης αυτός μας έχει δωθεί, ή η αποκάλυψη -όπως κι αν την ορίζουμε- είναι ακόμα το ζητούμενο; Θα πρέπει να περιμένουμε και να ψάχνουμε μια άνωθεν αποκάλυψη, ή θα πρέπει να επικεντρωθούμε μόνο στις διαισθήσεις μας;

Εσύ τι πιστεύεις πάνω σε αυτό; Υπάρχει δυνατότητα μιας αντικειμενικής καθοδήγησης στην λύτρωση, ή θα πρέπει ο καθένας αποκομμένα μέσα στα πλαίσια της υποκειμενικής του εμπειρίας να αναζητήσει την αλήθεια; Θα μπορούσε εν τέλη μια τέτοια υποκειμενική εφαρμογή να έχει τα προαπετούμενα της ασφάλειας και της συντομίας;

Kαταρχήν θελώ να πω σε όλους σας πως είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος από τη δυνατότητα που μου δίνεται να ανταλλάζω απόψεις μαζί σας, είναι πράγματι ευχάριστο και πολύ εποικοδομητικό...

Είναι αλήθεια πως η σκοπιά μου έχει μια ροπή θεολογική, και καταννοώ πως ίσως δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στους στόχους αυτού του topic, όμως η λύτρωση που αναζητήθηκε ανά τους αιώνες δεν υπήρξε ποτέ στην ουσία ξεκομμένη από την έννοια του θείου. Και σε αυτό υπάρχει σοφία αιώνων που ίσως δεν θα πρέπει να την αγνοούμε εντελώς.

Θεωρρώ όμως πως το σημαντικότερο όλων είναι στο πως ορίζουμε την ψυχή. Εδώ υπάρχει ένα σημείο το οποίο ίσως θέλει περισσότερη διευκρίνηση. Γιατί έχω την αίσθηση οτι ειδικότερα τα τελευταία 100 χρόνια υπάρχει μία θολούρα για τι εννοούμε λέγοντας ψυχή.

Από όσα έχω έρθει σε επαφή, έχω την αίσθηση πως το τρισυπόστατο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η πληρέστερη εκδοχή και εικόνα. Θα ΄θελα να σου ανεφέρω φίλε μου μερικές τριάδες ακόμα που ίσως να υποδεικνύουν το αληθές της υπόθεσης, αρσενικό-θυλικό-παιδικό, διάνοια-νόηση-σκέψη, ύλη-πνεύμα-ψυχή, κάθαρση-φώτιση-θέωση, κτλ.
Πέραν αυτού στον Γκουρτζίεφ βρήκα να αναφέρεται επίσης η τριαδικότητα της αλήθειας.

Το ανθρώπινο ον είναι σύμφητο με τη δυνατότητα της μεταβολής, της κάθαρσης, της συγχώρεσης. Το πρόβλημα έγκειται στα πεδία της οριοθετημένης θέλησής μας. Η θέλησή μας ασυνείδητα δεσμεύεται από το σύστημα εκφραζόμενη σύμφωνα με την ποιότητά του, περιορισμένη να υπακούει δουλικά στους νόμους του. Και τους νόμους αυτούς τους βρήκα να ονομάζονται κοσμικοί νόμοι, ή τους νόμους της αμαρτίας. Έτσι, ενώ όλοι θέλουμε να κάνουμε το καλό, εντούτοις βλέπουμε τις πράξεις μας να υπακούουν σε αυτούς τους νόμους που αντιστρατεύονται τη συνείδησή μας. Η λύτρωση αφορά ακριβώς αυτόν τον καθημερινό αγώνα για την ελευθερία από το ζυγό των κοσμικών νόμων. Τον αγώνα να περάσουμε την ύπαρξή μας στους πνευματικούς νόμους, εκεί που υπάρχει στην ουσία ένας μόνο νόμος: Θα αφήσεις τα πρέπει, για να παραχωρήσεις την αγάπη. Όμως όσο βρισκόμαστε κάτω από το ζυγό, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτα αληθινά. Και δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτα γιατί δεν γνωρίζουμε. Και πως να παραχωρήσουμε κάτι το οποίο δεν είναι δικό μας, αφού αν δεν το γνωρίζουμε δεν μπορεί και να μας ανήκει. Αυτά που έχουμε μέσα μας δεν τα γνωρίζουμε επειδή ακριβώς δεν είναι δικά μας, είναι ξένα. Δεν είναι της ελεύθερης επιλογής μας να είναι εκεί, αλλά άλλοι μας τα έβαλαν χωρίς να το συνειδητοποίησουμε.

Κι αν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε ούτε τον εαυτό μας να αγαπήσουμε πραγματικά, αλλά πολύ περισσότερο ούτε τον πλησίον μας. Όπως δεν μπορείς να αγαπήσεις μια κοπέλα ή ένα αγόρι αν δεν το γνωρίσεις πρώτα, αν δεν το δεις, έτσι κι εδώ δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά κάτι το οποίο αγνοείς.
Ναι, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα της μεταβολής αρκεί να το συνειδητοποιήσει, να το γνωρίσει.

Αλήθεια, όλες οι θρησκείες και όλα τα δόγματα, κι όλες οι δοξασίες, κι όλες οι φιλοσοφίες του κόσμου, έχουν στο κέντρο τους έναν και μοναδικό σκοπό, να προσφέρουν στον άνθρωπο την λύτρωση της ψυχής του.
Κι αν αποδεχτούμε την αλήθεια της ψυχής, τότε θα πρέπει φυσιολογικά να αποδεχτούμε και την ύπαρξη του Θεού, από τον οποίο θα πρέπει να εκπορεύεται, η δύναμη, η δόξα, και το μεγαλείο της.
Ουσία απ΄ την ουσία Του, κι ενέργεια απ΄ την ενέργειά του. Αφού η ψυχή γονιμοποιεί και ζωοποιεί την ύπαρξή μας, δεν μπορεί παρά να εκφράζει στο κέντρο της την μεγάλη Αλήθεια του Δημιουργού των πάντων. Όπως κι αν Τον κατανοούμε, όπως κι να Τον ορίζουμε, με όποιο όνομα κι αν Τον καλούμε, η ψυχή μας φανερώνει εμφανώς και διαρκώς την προύπαρξη του Θεού και Δημιουργού μας.
Όμως, ποιός από όλους εμάς τους περιορισμένους και τους αλυσωδεμένους στη ροή του χρόνου είναι σε θέση να εκφράσει μέσα στο απειροελάχιστα μικρά όρια της ύπαρξής του, το άπειρο, το δυσθεώρητο, το υπερβατικά ακατανόητο, Αυτόν που κατοικεί στο άχρονο ενεργοποιώντας τα πάντα;
Για εκείνους που προχωρήσανε λίγο βαθύτερα στα παγκόσμια ρεύματα του εσωτερισμού ίσως να συναντήσανε την τριαδική έκφραση της αλήθειας. Δηλαδή, οτιδήποτε ορίζουμε και κατανοούμε ως αληθές, για να ισχύει θα πρέπει να εκφράζεται τριαδικά. Ένα πολύ απλοικό παράδειγμα: Ο άνθρωπος έχει δύο χέρια και δύο πόδια. Αυτό είναι αληθές, γιατί ισχύει και στα τρία πεδία του χρόνου, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κάτι που ισχύει σήμερα και αύριο δεν έχει καμιά ισχύ, δεν μπορεί επουδενί στην ουσία του να περιλαμβάνει μια ανώτερη έκφραση της αλήθειας. Θα είναι συνεχώς έκφραση του επιμέρους, σχετικοποιημένο και χωρίς να συνδέεται σε τίποτα με την ολότητα. Κι αν η αλήθεια εκφράζεται μέσα από την τριαδικότητα, τότε και η κατεξοχήν έκφραση της αλήθειας, ο Θεός παρουσιάζεται και εκφράζεται τριαδικά.
Έτσι κι ο άνθρωπος εκπορευόμενος από τον Θεό της Αλήθειας, περικλύει στην ύπαρξή του αυτήν την τριαδική έκφραση του θείου:ΥΛΗ-ΠΝΕΥΜΑ-ΨΥΧΗ. Το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση του ανθρώπου γίνεται λοιπόν πράξη μέσα από την τριαδική έκφραση της αλήθειας στην ύπαρξή μας. Πλέον ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα μέσα από τη σοφία Του Δημιουργού του, να εκφράσει το Όλον στην ύπαρξή του. Το μεγάλο μηδέν να εκφράσει τα πάντα και όλα, ακόμα και μέσα στους περιορισμούς του χωροχρόνου.
Η ψυχή στέλνει την ανέκφραστη συμπαντική ενέργεια σαν καταράκτη στην ύπαρξή μας, ενεργοποιώντας τα πάντα μέσα μας και γύρο μας. Όμως πριν η ενέργεια αυτήν εκφραστεί στην ζωή μας,περνά μέσα από το πνευματικό μας πεδίο, τον εσωτερικό μας άνθρωπο που οριοθετεί την υπαρξή μας. Και η οριοθέτηση αυτήν είναι σύμφωνη σε ποιότητα, με την ποιότητα του όλου λόγου που μέσα μας έχουμε ενσαρκώσει.
Αν η ποιότητα του λόγου μας είναι όξινη, δηλητήριο, κακής φύσεως και ουσίας, τότε η ανέκφραστη ενέργεια της ψυχής μας εμποτίζεται αυτήν την ποιότητα περνώντας μέσα από τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τον εσωτερικό μας λόγο. Τότε τα γεγονότα της ζωής μας, η ενεργοποίηση δηλαδή στο υλικό πεδίο γίνεται σύμφωνα με την αυτήν ποιότητα. Ο εσωτερικός μας λόγος είναι ο θεός που κυβερνά την ύπαρξή μας σε όλα τα πεδία, ορατά και αόρατα. Η ψυχή ανέκφραστα απαντά ΝΑΙ στις εκλήσεις του πνεύματος, στον θεό που κυβερνά την ύπαρξή μας γονιμοποιώντας ό,τι κι αν αυτό ζητήσει. Ακόμα κι αν ψυχή μας δεν συμφωνεί με το πνέυμα, εντούτις εκτελεί την αποστολή της επακριβώς ενεργοποιώντας το όλον της ύπαρξής μας. Βρίσκεται κάτω από την πλήρη κυριαρχία του, κάτω από την κυριαρχία του εσωτερικού μας λόγου που σαν θεός οριοθετεί και καθορίζει τους νόμους που ως υπάρξεις οριοθετημένα υπακούμε. Έτσι λοιπόν η ψυχή μας βρίσκεται κυριολεκτικά να λεηλατείται και να καταδιναστεύεται από την κακή ποιότητα του εσωτερικού μας λόγου. Η ψυχή απομακρύνεται από το θείο φως, αφού γνωρίζει πως είναι ανάξια να βρίσκεται πλέον κοντά του, έστω κι αν αυτήν εκτέλεσε επακριβώς το σκοπό της. Αναλαμβάνει δηλαδή αυτήν να πληρώσει το τίμημα πλήρως, και τάσεται με την θέλησή της στο καταδικαστέο, αφού μόνο εκείνη γνωρίζει την μεγάλη αλήθεια. Και γνωρίζει πως όταν τα καθορισμένα χρόνια της ζωής μας παρέλθουν, εκείνη θα κατέβει και θα εμποτιστεί την ουσία του εσωτερικού μας λόγου. Θα ταυτιστεί πλήρως με την ποιότητα του εσωτερικού μας ανθρώπου, πέρνωντας αυτήν την ποιότητα στο αιώνιο. Και εκεί δεν υπάρχουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, δεν υπάρχουν καρμικά πεπρωμένα και φιλοσοφικές συνειδήσεις.
Εκεί πλέον υπάρχει στον αιώνα τον άπαντα η θέση που θα λάβεις σύμφωνα με την ποιότητα του εσωτερικού σου λόγου, του εσωτερικού σου ανθρώπου.
Η λύτρωση της ψυχής εν τέλη, έγκειται στον αγώνα που κάνει για να απελευθερωθεί από τα δεσμά της σκλαβιάς και της αφ΄ εαυτού καταδίκης
που της επιβάλει το πνευμα μας, διαμέσου της ποιότητας του εσωτερικού μας λόγου, που στην εδώ ζωή μας κατ΄ επιλογή ενσαρκώνουμε.
Η ψυχή μας φωνάζει διαρκώς και ακατάπαυστα να γνωρίσουμε και να κοινωνήσουμε στον Λόγο της Αληθείας, ελευθερώντας την ύπαρξή μας, εκφράζοντας στο πνεύμα μας όχι τα οριοθετημένα ανθρώπινα, αλλά το άπειρο του αληθινού Θεού. Γιατί μόνο το άπειρο μπορεί να ελευθερώσει, αφού οτιδήποτε άλλο λιγότερο από το άπειρο, λιγότερο από το Όλον οριοθετείται ανάμεσα σε μία αρχή και ένα τέλος. Και οτιδήποτε έχει ένα τέλος ας κατανοηθεί ότι είναι η αρχή μεγάλου κακού.
Ας γνωρίσουμε λοιπόν ότι η λατρεία των ειδώλων και των ψευτοθεών δεν είναι στα εξωτερικά γνωρίσματα της λατρείας. Αλλά βρίσκεται στην εσωτερική ποιότητα του εσωτερικού μας λόγου, που σαν θεός κυβερνά την ύπαρξή μας. Ας μην λατρεύουμε λοιπόν τους ψεύτικούς θεούς που καταδυναστεύουν ψυχές και υπάρξεις οδηγώντας μας στην απώλεια. Αλλά ας αναζητήσουμε την λύτρωση στον Αληθινό Θεό, τον Αληθινό μας Πατέρα, τον Λόγο της Αληθείας που συγκρατεί με τη δύναμη και την ουσία Του όλα τα σύμπαντα, κι όλες τις υποστάσεις, ορατές και αόρατες.

Σας ευχαριστώ, και ελπίζω να μην σας κούρασα....

Θέλω να σε ρωτήσω σχετικά με τη μετανσάρκωση.

Βλέπεις την ψυχή που μετανσαρκώνεται -στην προθανάτια και μεταθανάτια ζώνη, να κρατά την αυτοτέλειά της (ατομικότητα) στην μετανσάρκωση, ή αποτελεί εντελώς καινούρια ατομικότητα στη γέννηση, που απλώς αντλεί-χρησιμοποιεί πληροφορίες από μια "δεξαμενή" πληροφοριών παλαιότερων ζωών (συμπαντικός λόγος);

Το ό,τι μίλησες για καρμικό, πιστεύεις σε αυτό, ή αποτέλεσε μεταφορά λόγου; Π.Χ μήπως εννοείς το νόμο της ανταπόδωσης;

Kληρονομίσανε και κληρονομίσαμε τις καταγραφές του παγκόσμιου λόγου!
Τις καταγραφές αυτής της μεγάλης υπερ-φυλακής, που περιλαμβάνει και όλες τις μικρότερες άλλες.

Και ο σωτήρας και ο δολοφόνος είναι συστατικά στοιχεία και ουσία αυτής της υπερ-φυλακής! Είναι διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας φύσης. Γι αυτό και όταν βιαζόμαστε να επαινέσουμε τους σωτήρες μας και να κατακρίνουμε τους δολοφόνους μας, χωρίς να έχουμε τη βέβαιη και ολοκληρωτική επίγνωση των συνθηκών μέσα στις οποίες οι ενέργειές τους εκδηλώνονται είμαστε το λιγότερο πρόχειροι!

Ίσως γι αυτό και ο Θεός δεν κάνει διαχωρισμούς...

Καταλαβαίνω πως το κείμενο του βιβλίου που παρέθεσα δεν παίρνει νόμπελ λογοτεχνίας. Θα έλεγα πως ίσως αυτό, σε ένα υψηλότερο επίπεδο να ήταν και σκόπιμο από μέρους του. Το λέω αυτό γιατί κρίνοντας από το βάθος των νοημάτων που παραθέτει συνολικά στο βιβλίο του φανερώνει έναν πνευματικό πλούτο ασύγκριτης ομορφιάς και συμμετρίας. Απλά αυτήν η συμμετρία έχει τη δυνατότητα να εμφανίζεται σε ένα απροσδόκητα υψηλότερα επίπεδο από το συντακτικό.

Η συντακτική του παραξενιά και ο τρόπος που κινεί τον λόγο του, έχω την υποψία πως για άλλους γίνεται το κλειδί που ανοίγει την πόρτα επιτρέποντάς τους να εισχωρίσουν βαθύτερα στα νοήματα που ο ίδιος παρουσιάζει. Αλλά για άλλους απλά κλειδώνουν μόνοι τους την πόρτα, αφού δεν ενδιαφέρονται (γενικότερα) για την ουσία. Την βαθύτερη εκείνη ενσάρκωση της αλήθειας πέρα από το φαινομενικό.

Και τί θα μπορούσε να είναι ίσως αυτό που δίνει το φαινομενικό; Ίσως εκείνες οι μεγάλες εγωκεντρικές κρίσεις μας προς το κάθε τι. Ο μεγάλος κριτής που υπάρχει μέσα μας και μας κρύβει την αλήθεια της ύπαρξης. Ένας κριτής που υποκρίνεται το σοφό, τον παντογνώστη, τον φωτοδώτη και το σωτήρα όλων τον άλλων. Έναν κριτή που φτάνει να κρίνει ουρανούς και γη. Έναν κριτή που είναι υποκριτής μέγιστος. Και μήπως αυτός δεν υπάρχει μέσα μου; Ναι, βεβαιώνω με το λόγο μου πως ΥΠΑΡΧΕΙ!

Και γω στην αρχή φίλε Ampere είχα την ίδια αίσθηση, αλλά μια παράξενη επιμονή με κράτησε στο βιβλίο και μου έδωσε την δυνατότητα να συλλέξω μαργαριτάρια ανώτερης πνευματικής σοφίας.
Αυτό όμως αφορά μόνο εμένα και την προσωπική μου σχέση με αυτό το βιβλίο.

Για το βιβλίο και το συγγραφέα δεν υπάρχουν πολλά να πω. Ο άνθρωπος ήταν βοσκός, δεν έχει πτυχία, δεν έχει σπουδές, δεν έχει διδάξει σε σχολεία, δύο βιβλία έγραψε όλα κι όλα και το ένα είναι αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως το βιβλίο του δεν το βρήκα εγώ, με βρήκε. Με βρήκε γιατί απλά δεν πουλιέται σχεδόν σε κανένα βιβλιοπωλεία.

Ναι, αλήθεια σας λέω ήρθε και με βρήκε στα βουνά της Λίμνης Πλαστήρα που δούλευα. Τί να πω, ήταν σχεδόν μαγικό. Από αυτά τα πράγματα που δεν μπορείς να μιλήσεις παρά μονο να τα βιώσεις.

Ο συγγραφέας που αναγράφεται δεν είναι ο πραγματικός. Ο αληθινός συγγραφέας του το "χάρισε" γιατί δεν θεωρούσε το έργο του ιδιοκτησία του. Αυτό το τελευταίο είναι ένα δικό μου συμπέρασμα μέσα από αυτά που έμαθα στην πορεία και γνωρίζω.
Τον πραγματικό συγγραφέα πήγα και τον γνώρισα από περιέργεια πριν από 1,5 χρόνο περίπου.

Τα δύο βιβλία που έχω είναι το "Αρχή είναι δώρο πνεύματος" Νίκος Βάθυς, εκδόσεις Άνω λύση, και το "Αέναον φυσικός στο φως" Παναγιώτης Παναγόπουλος εκδόσεις Άνω λύση. Ο τελευταίος είναι και ο συγγραφέας για τον οποίο γίνεται ο λόγος.

Αυτά...

"Παιδιά πολλών ανθρώπων είναι τα λόγια μας φίλε μου Tryfield. Κι όλοι μας μικρές σταγόνες στην καταιγίδα των φθαρτών πραγμάτων..."

-Η τριαδική έκφραση της Αλήθειας.

Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον. Διάνοια-Νόηση-Σκέψη...

Μια ανάμνηση γίνονται όλα στο αέναο παρόν της λογικής μας. Κι ένα μέλλον που διαμορφώνεται συνεχώς μέσα σε αυτό το παρόν των επιλογών μας.

[..] Πατέρας και γιος μελέτησαν τις μεταβολές του λόγου για τρία ολόκληρα χρόνια. Το πέρασμα του παιδιού γεγονός. Η ενσάρκωση ο μεγάλος θεραπευτής. Τέλος, ο πατέρας είπε στον γιό του: "Το στάγμα που πηγάζει από το σύνολο κάποιων βοτάνων όταν το βράζουμε, το πόσιμο μέρος, λέγεται κοκτέιλ. Έτσι από το σύνολο του λόγου που μέσα σου έχεις, το στάγμα που βγαίνει αυτό ονομάζεται πίστη. Με βάση την ποιότητα και ουσία της πίστης τα πάντα κινούνται και υπάρχουν.

Η διάνοια περνώντας μέσα από βουνό του λόγου που μέσα μας έχουμε ενσαρκώσει, παίρνει ποιότητα από το βουνό του λόγου που μέσα μας έχουμε ενσαρκώσει, παίρνει ποιότητα από το βουνό του λόγου που μέσα μας έχουμε. Στην συνέχεια, η διάνοια μέσα από την ουσία και την ποιότητα που δεχθήκαμε, από όλο το σύνολο του βουνού-λόγου που μέσα μας έχουμε, γεννά την νόηση.

Η νόηση τώρα είναι η υψηλότερη ενσάρκωση της ουσίας του όλου λόγου που μέσα μας έχουμε δεχθεί. Η νόηση τώρα μέσα από την ουσία της και την ποιότητά της γεννά όλα τα αποτελέσματα, ορατά και αόρατα σε όλα τα μήκη και πλάτη, σε όλη μας την ύπαρξη, νοητική, πνευματική, σαρκική, ψυχική. Η ποιότητα του εσωτερικού μας ανθρώπου -που αυτήν την ποιότητα του εσωτερικού μας ανθρώπου την ονομάζω το νερό τς ζωής- οριοθετεί την θέση που στο αιώνιο θα λάβουμε. [..]

Από το βιβλίο "Αρχή είναι δώρο πνεύματος" σελ. 264 (Νίκος Βάθης)

Τώρα τουλάχιστον γνωρίζεται από που δανείστηκα την "εικόνα" του βουνού. Τίποτα από αυτά που "κατέχω" δεν θεωρώ πως είναι πραγματικά δικά μου. Όλα ένα μικρό "δάνειο" είναι στο ταξίδι που αποκαλούμε ζωή...

Η λογική ως ένας μηχανισμός από τη φύση του αναγνωρίζει μόνο διαφορές, βλέπει δηλαδή το κακό και το καλό.

Τα ζώα δεν έχουν λογική, και ως εκ τούτου δεν έχουν πνευματική πτώση. Δεν γνωρίζουν τη διαφορά και άρα δεν έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Από την άλλη ούτε και να ανέλθουν πνευματικά μπορούν.

Ο άνθρωπος τρώγωντας τον καρπό της λογικής είδε τη διαφορά, βρήκε τη γνώση. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, κοιτάξτε γύρο σας. Ο άνθρωπος έγινε "θεός, κυρίαρχος στα πάντα.

Η λογική η ίδια έγινε θεός, θεοποιήθηκε και ενώ η λογική μπορεί μέσα από την κατάλληλη γνώση να θεώση τον άνθρωπο, η ίδια η λογική γίνεται και η αιτία της πτώσης του...

Θα μου πείτε, γιατί ο Θεός να μη θέλει τη λογική στον άνθρωπο, δεν τον έφτιαξε τέλειο για να τον έχει ένα άβουλο ον. Συμφωνώ.

Θα έλεγα όμως πως η απαγόρευση δεν είχε να κάνει τόσο με κάποια τιμωρία (από την στιγμή που ο Θεός γνώριζε ότι η παράβαση θα γίνει) όσο με το να φανεί, με το να διδαχτεί ο άνθρωπος πως ενώ μπορεί να "φάει φρούτα" δεν είναι προς το συμφέρον του το πνευματικό να "φάει" από όλα τα "φρούτα" ανεξαιρέτως.

Όπου φρούτα είναι οι διάφορες ποιότητες λογικής. Και δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως η λογική στο παρόν είναι όλος ο λόγος που δέχτηκες και έφαγες στο παρελθόν. Και η ποιότητα του όλου ενσαρκωμένου λόγου που εν γνώση σου ή άγνοιά σου δέχτηκες μέσα σου έφτιαξε την ποιότητα της λογικής στο τώρα.

Δηλαδή με βάση την ποιότητα της λογικής σου στο τώρα, σχηματοποιείς και αυτήν την ποιότητα της πίστης σου στη δεδομένη πραγματικότητα (βλέποντας διαφορές), οραματιζόμενος και έλκοντας το μέλλον.

Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον. Η πρώτη συνείδηση και γνώση του ανθρώπου ήταν η αίσθηση του χρόνου. Η ροή του, και το πεπερασμένο της ύπαρξης σε αυτό το χρόνο. Δηλαδή ο άνθρωπος συνειδητοποίησε το θάνατο...

Τα ζώα δεν γνωρίζουν πως κάποτε τελικά θα πεθάνουν, γιατί δεν έχουν παρελθόν και μέλλον, δεν έχουν λογική στο τώρα που θα δώσει τη διαφορά. Το πριν και το μετά...

quote:

---

Και ότι για να αγαπήσει τον εαυτό του, πρέπει πρώτα να τον γνωρίσει…

---

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΕΛΗΣΗ!

Αν μέσα στους 1000 ελεύθερα προσφέρει πρώτα τον εαυτό του...

"Αν κάποιος αποφασίσει να πει ψέμματα για κρύψει μια κατάσταση που ο σύντροφός του δεν θα την αντέξει αν την μάθει, είναι σκοτεινός ή φωτεινός άνθρωπος;"

Στο φως, τίποτα δε μπορεί να μείνει κρυφό. Οι φόβοι είναι όλοι δικοί μας, όπως και το σκοτάδι...

"Αν κάποιος βοηθήσει τον κόσμο, έναντι οιασδήποτες αμοιβής, είναι φωτεινός ή σκοτεινός άνθρωπος;"

Το περιορισμένο, είτε προς το καλό, είτε προς το κακό, είναι πάντα περιορισμένο. Και αυτό που περιορίζεται, (όσο κι αν το πληρώσεις)μετακινείται πάντα μέσα στα όρια του περιορισμού του, και ποτέ έξω από αυτά.
Και το καλό που είναι περιορισμένο είναι αρχή μεγάλου κακού!

Αν κάποιος είναι παρά του νόμου επειδή δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον περίγυρώ του είναι φωτεινός ή σκοτεινός άνθρωπος;

Αυτός που ξεπέρασε τους περιορισμούς του, δεν νιώθει στο μέσα του και στο έξω του αντίσταση καμιά!
Απλά βιώνει στο γίγνεσθε της κάθες στιγμής την ατέρμονη αρμονία του Όλου!

Είναι πια όλος φωτισμένος, ένα μόριο ουσίας απ΄ την ουσία του Δημιουργού!

Αν μέσα στους 1000 ελεύθερα προσφέρει πρώτα τον εαυτό του...

"Αν κάποιος αποφασίσει να πει ψέμματα για κρύψει μια κατάσταση που ο σύντροφός του δεν θα την αντέξει αν την μάθει, είναι σκοτεινός ή φωτεινός άνθρωπος;"

Στο φως, τίποτα δε μπορεί να μείνει κρυφό. Οι φόβοι είναι όλοι δικοί μας, όπως και το σκοτάδι...

"Αν κάποιος βοηθήσει τον κόσμο, έναντι οιασδήποτες αμοιβής, είναι φωτεινός ή σκοτεινός άνθρωπος;"

Το περιορισμένο, είτε προς το καλό, είτε προς το κακό, είναι πάντα περιορισμένο. Και αυτό που περιορίζεται, (όσο κι αν το πληρώσεις)μετακινείται πάντα μέσα στα όρια του περιορισμού του, και ποτέ έξω από αυτά.
Και το καλό που είναι περιορισμένο είναι αρχή μεγάλου κακού!

Αν κάποιος είναι παρά του νόμου επειδή δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον περίγυρώ του είναι φωτεινός ή σκοτεινός άνθρωπος;

Αυτός που ξεπέρασε τους περιορισμούς του, δεν νιώθει στο μέσα του και στο έξω του αντίσταση καμιά!
Απλά βιώνει στο γίγνεσθε της κάθες στιγμής την ατέρμονη αρμονία του Όλου!

Είναι πια όλος φωτισμένος, ένα μόριο ουσίας απ΄ την ουσία του Δημιουργού!

Η ένσαρκη πίστη μας, είναι η ατράνταχτη απόδειξη της αγάπης με την οποία μας έπλασε ο Πατέρας. Είναι η απεριόριστη απόδειξη της ατέρμονης αγάπης Του, και ένα αιώνιο συμβόλαιο ελευθερίας.

Τι να πω...

Να μιλήσω για εκείνο το κτίσμα που ο Δημιουργός Πνεύμα, το έκανε πλήρως ελεύθερο να επιλέγει τα πνευματικά χαρακτηριστικά του;

Είμαι πολύ μικρός φίλε μου να το κάνω και πολύ ρηχός στο βάθος των λόγων που πρέπει να χρησιμοποιήσω.

Να μιλήσω ίσως για κείνο το πεπερασμένο που μέσα του δίνατε να περικλύσει το Απεριόριστο;

Αδύνατον, νιώθω πραγματικά τόσο φτωχός μπροστά στον τεράστιο πλούτο των νοημάτων που χρειάζεται να αποκτήσω, ώστε αδυνατώ να ορθώσω έστω και μια λέξη παραπάνω για το Απεριόριστο, για την τελειότητα.

Κι όμως φίλε Ampere νιώθω πως είμαι ελεύθερος αν θέλω να το πράξω. Ναι, νιώθω αληθινά ελεύθερος να εκφράσω την τελειότητα, το απεριόριστο, μέσα σε όλη μου την ατέλεια. Νιώθω το απεριόριστο μέσα μου, νιώθω την θεϊκή ουσία να με αγγίζει σε κάθε κίνηση της εσωτερικής μου θέλησης. Σε κάθε μεταβολή στο έσω μου, νιώθω αυτήν την αίσθηση της αληθινής ελευθερίας.

Ναι, μέσα σε αυτό το ευμετάβλητο των κινήσεων της εσωτερικής μου θέλησης, νιώθω την ελευθερία της θεϊκής μας ουσίας. Το περιορισμένο που δίνατε να κινηθεί μέσα στην θάλασσα των επιλογών του απεριόριστα. Το κτιστό που μπορεί να γεννήσει τον εαυτό του (ο Υιός του ανθρώπου) κατά τη θέλησή του. Και αυτό που αναγεννά τον εαυτό του ελεύθερα, κατά τη θέλησή του, δεν είναι πλέον κτιστό, αλλά είναι Θεϊκό. Είναι η μέγιστη ένδειξη της αγάπης…

Μέσα στο ευμετάβλητο της θέλησης, μέσα στην κίνηση των άπειρων επιλογών μας απέναντι προς το κάθε τι, ορθώνεται σαν βράχος η Πίστη.
Η ενσάρκωση της ουσίας που μας κρατά σταθερούς μέσα στη μεταβλητότητα των απεριόριστων επιλογών μας. Η σταθερότητα μέσα στο ευμετάβλητο της ελεύθερης θέλησής μας. Αφού αυτό που είναι πραγματικά ελεύθερο δεν δεσμεύεται από τίποτα στο δρόμο που επιλέγει να βαδίσει. Έτσι το δεσμευμένο αδυνατεί να κατανοήσει στο ελεύθερο το πού πηγαίνει και από πού προέρχεται, αφού τίποτα δεν προκαθορίζει και τίποτα δεν δεσμεύει τις επιλογές των κατευθύνσεών του. Είναι σαν τον άνεμο που αλλάζει αδέσμευτα συνεχώς κατεύθυνση.

Και ο ελευθερωτής των ψυχών μας, η ενσάρκωση της Πίστης το είχε πει στα σκλαβωμένα πεδία της ανθρώπινης φύσης μας : « Σεις, δεν γνωρίζεται ούτε από πού προέρχομαι, ούτε και που πηγαίνω…»

Αλήθεια φίλε μου, τι άλλο μπορώ να πω περισσότερο για το μέγιστο δώρο της Πίστης που μας δόθηκε;

Όχι πολλά θαρρώ. Παρά μόνο πως είναι το συμβόλαιό μου, και η σφραγίδα του Πατέρα πάνω μου, πως δεν θα με αφήσει να χαθώ στις ελεύθερες θάλασσες των μυριάδων επιλογών μου…

This my faith, deep insight me!

Σε όλους τους συνταξιδιώτες εύχομαι καλό ξημέρωμα.