- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Για τους παραπάνω λόγους, η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο τής πολεμικής και τού μίσους τών αλλοθρήσκων

---

Εκλεκτοί συνομιλητές βρέθηκαν στις σελίδες αυτού του θέματος να συζητούν. Θα αναφέρω κάποιους που θυμάμαι πρόχειρα. Πλωτίνος, Λίλιθ, Filosofos3, Λορέντζο, Πλάτωνας, Δημήτρης, Γιώργος και τώρα τελευταία ο Ampere, η NADA, o Tryfield……..

Να και κάτι αστείο που τώρα παρατηρώ. Με μια πρόχειρη ματιά όλοι οι πιο πάνω (εκτός από τον Ampere) δεν είναι Χριστιανοί, και σχεδόν κανένας δεν συμφώνησε μαζί μου. Τι αστείο!!!!! Και δεν έδινα καν λογικές απαντήσεις
Και όμως συζητήσαμε!!!!

Φαντάστηκε κανείς ότι το θέμα θα σκοντάψει σε ένα προκλητικό εμπρηστή και σε κάτι κομήτες που ωρύονται στη σελίδα 13 και ξαναεμφανίζονται στη σελίδα 15 για να ξαναπούν τα ίδια??

Όχι καλοί μου φίλοι. Το θέμα είναι και θα παραμείνει ζωντανό.

Και μάλιστα πολύ πιο δυνατό. Γιατί τώρα είναι μαζί μας ο Ampere.
Θέλω και δημόσια να τον ευχαριστήσω για τη στήριξη του στο τόπικ, για τις πολύ ουσιαστικές και εύστοχες ενθέσεις του. Πάνω από όλα όμως τον ευχαριστώ για το ήθος, και τον πράο λόγο που χρησιμοποίησε και μου έδωσε τη δυνατότητα να υποδείξω τη διαφορά. Όποιος κατάλαβε – κατάλαβε.

Τέλος θέλω να ευχαριστήσω όλα τα μέλη που συμμετείχαν και βοήθησαν στην ανάπτυξη του τοπικ και ειδικότερα τον Πλωτίνο, τον Λορέντζο και τον Γιώργο που μου δίδαξαν το πως μπορείς να συζητάς όσο και αν διαφωνείς.

Αγαπητέ Tryfield καλωςήλθες.
NADA ευχαριστώ για το χαμόγελο.
Φίλε Γιώργο η απάντηση στο μήνυμα σου άργησε λίγο αλλά θα έρθει.

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Ο…..ΑΚΑΤΟΝΟΜΑΣΤΟΣ!!!!!!!!!!

«Θέλω και δημόσια να τον ευχαριστήσω για τη στήριξη του στο τόπικ, για τις πολύ ουσιαστικές και εύστοχες ενθέσεις του.»

Και κάτι που ξεχάστηκε: τα επινίκια της «διαφοράς» (?) στην σελίδα των Ορθόδοξων Μελετητών!!!!!!!!!!!!!

Η πραγμάτωση της οποιαδήποτε ιδέας – Επιθυμίας – Πράγματος είναι θεός? Απλά η πραγμάτωση?

Οι άνθρωποι μέσα στη παγκόσμια ιστορία πραγμάτωναν. Και η γκάμα ήταν μεγάλη. Από την μεγαλύτερη αγαθότητα έως τη μεγαλύτερη κτηνωδία.

Η πραγμάτωση από μόνη της τι μπορεί να πει? Και ο μαύρος μάγος πραγματώνει. Η ερώτηση είναι ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΙΣ????

Πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που είναι χτισμένος από τους άλλους γνωρίζει τι πραγματικά θέλει, έτσι ώστε να είναι ελεύθερος να επιλέξει ιδέα και πράγμα ανάλογα με τη περίσταση??

Γιατί αν δεν γνωρίζεις πως σε έχτισαν πως είναι δυνατόν να είσαι ελεύθερος???

«Ο θεός ένα συνεχές γίγνεσθαι» είπες. Ναι συμφωνώ. Αλλά κατά το λόγο Του. Όχι κατά το λόγο μου και το λόγο σου. Ξέρεις γιατί ?
Γιατί οι δικοί μας λόγοι είναι χτισμένοι από τους άλλους.

Καλέ μου φίλε το άμορφο πιστεύω, έτσι όπως το εξηγείς είναι το 33% της ανθρωπότητας και όχι ο θεός. Θείο χωρίς θέληση δεν είναι θείο, αλλά άβουλο πρόβατο στα χέρια τα δικά μου και τα δικά σου. Είπαμε να μη «θέλουμε» να γίνουμε άβουλα όντα στα χέρια του θεού, αλλά να μη κάνουμε εμείς το ίδιο.

Χμ βολικό να πιστεύεις σε ένα τέτοιο θεό.

quote:

---

Σκέψου πως έαν εξακολουθούσες να είσουν άθεος όπως οτι δεν θα είχες αυτό το 1%

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Με βάζεις μέσα σε καλούς συνομιλητές, και αφήνεις έξω τον Γηγενή, Τον Agnostic, τον Velial και τον Ακατονόμαστο!

Είχα γράψει δυο σελίδες να απαντήσω στον Αμπερ, μιας και παραπονιέται πως δεν καταλαβαίνει το λόγο μου, και ξαφνικά κατέβηκε στη γκλάβα μου μια ιδέα.

Γιατί δεν τα γράφεις, με τα λόγια του (θεού τους)?

Ακούστε λοιπόν, μα μην ρωτήσετε που το διάβασα γιατί πάει καιρός, μα σε μένα δεν έχει τόσο σημασία η πηγή, όσο το περιεχόμενο.

Ο Ιησούς μίλαγε για την βασιλεία του Πατρός στους μαθητές, και μεταξύ άλλων που διάβασα, ονόμασε τη βασιλεία, (όχι κάτι άπιαστο) σαν μια σωστή γυναίκα, που παίρνει λίγο από το προζύμη, το κλείνει στο ζυμάρι και φτιάχνει μεγάλα καρβέλια.

Για να δεις το ζυμάρι, (αυτό που ο ακατονόμαστος και η παρέα δείχνουν, μιας και λένε κάτι που εσύ θυμώνεις... για τα καλώς έχοντα, γιατί να ανησυχείς?).
Η προζύμη είναι το ζητούμενο, (για τον τρόπο, (η θέληση που γράφεις, δεν νομιζω να φτάνει, είναι του μυαλού business, μα η κατανόηση περιλαμβάνει και την καρδιά…ο Ιησούς την λέει ο έχων αυτιά ας ακούσει…. σε πληροφορώ, πως δεν μιλάνε διαφορετικα, το ίδιο λένε, Βούδας, Σωκράτης, και συγγενείς προς αυτούς προζυμοβουτηγμενοι…

Το είδες αμυδρά στην προσευχή?
Ο.Κ.
Εσώκλεισε το, και άστο να ψηθεί με την ζύμη.

Τα καρβέλια όταν βγουν από το φούρνο, μοσχοβολούν!
Και η Αγάπη που μιλάνε, είναι σοβαρή υπόθεση, μιας και τη μυρωδιά ισως την εμποδίζει ο Άνεμος, μα την αγάπη... δεν γίνεται!

διαβάζοντας την απάντηση στη ΝΑΔΑ,(κατι για Παρατηρητές) αντί να παρατηρήσεις κάποιον επάνω στο Σταυρό,
συγκινηθείς η κλάψεις,
δες τον εαυτό σου για λίγο εκεί επάνω,
(μην φοβηθείς, απλά κλείσε τα μάτια σου και μπες νοητικά εκεί επάνω)
μετά από μαστίγωμα,
καρφιά σε χέρια και πόδια,
ξυφολογες,
ξεφτιλισμο,
κοροϊδίες,
να έχεις την μητερα τους μαθητές και οσους αγαπησες, ανήμπορους να σε βοηθήσουν,
τον λαό να σε έχει καταδικάσει (ελευθερώνοντας τον BARABA),
δεξιά και αριστερά δυο ληστές, ο ένας να συνεχίζει τις προσβολές, ο άλλος να λεει να σε αφησει ησυχο…

Εσύ τι κάνεις?

Ζητάς απο τον ζωντανο Πατερα, την σωτηρία των ανθρώπων γιατί δεν γνωρίζουν τι πράττουν…

Λες στο ληστή, πως σώθηκε, (γιατί γνωρίζεις τον εαυτό σου, *τι συμβαίνει όταν ελευθερώνεσαι από κάτι….συμπαντικοί είναι οι νόμοι.)

Αν εκείνος ο ληστής *(που ειλικρινά μετάνιωσε, άρα τελείωσε μέσα του) δεν πέθαινε στο σταυρό και συνέχιζε στη ζωή, θα ήταν ο ίδιος ληστής?

Είμαι σίγουρος πως τώρα βλέπεις τους παρατηρητές καλύτερα,
μιας και οι περισσότεροι λένε,
πάμε να προσευχηθούμε
να νηστέψουμε,
να ξομολογηθούμε,
να κοινωνήσουμε, ….
(για... να ξανά αμαρτήσουμε…)

Ενώ οι φίλοι σου στο εσωτερικά λένε,

Αναστημένε,

Αγάπα τον Ακατονόμαστο!!!!!!, και όλα σου συγχωρούνται!

Καλέ μου Πλάτωνα

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΛΗΞΕ......

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.

quote:

---

"Στην αρχή υπήρξε ο Λόγος, και ο Λόγος ήτανε με το Θεό, κι ήταν Θεός ο Λόγος...". Αν αυτό δεν είναι ακριβής περιγραφή του Θεού μέσα στους ανθρώπινους περιορισμούς της θεόπνευστης Αγίας Γραφής, τότε δεν υπάρχει ελπίδα, καμιά σωτηρία.

Αλλά μέσα στο Λόγο υπάρχουν τα πάντα, και μέσου αυτού κινητοποιείς τα πάντα. Και προς το καλό και προς το κακό. Και αφού ο λόγος μας είναι ο θεός, μπορείς μέσα από την ποιότητά του να προσεγγίσεις το Θεό, όσο εσύ θελήσεις, όσο τον ενσαρκώνεις στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου.

Τόσο απλά, τόσο ταπεινά, τόσο οντολογικά, ούτε του όντος, ούτε της πίστης, ούτε του μη όντος. Κι αφού ανέφερες και για την πίστη, η πίστη είναι το στάγμα της όλης ποιότητας του λόγου που ενσάρκωσες στο χριστό κομμάτι της ύπαρξής σου. Απλό;

"...Ο Λόγος ήταν το αληθινό το φως που φωτίζει κάθε ερχόμενο άνθρωπο στον κόσμο τούτο, μα ο κόσμος δεν τον αναγνώρισε,.."

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

quote:

---

Αδυνάτισε η προσευχή,

---

Γιώργος
Be back with you …after this short break…!!

quote:

---

Αγαπητέ φίλε Γιώργο

Η πραγμάτωση της οποιαδήποτε ιδέας – Επιθυμίας – Πράγματος είναι θεός? Απλά η πραγμάτωση?

Οι άνθρωποι μέσα στη παγκόσμια ιστορία πραγμάτωναν. Και η γκάμα ήταν μεγάλη. Από την μεγαλύτερη αγαθότητα έως τη μεγαλύτερη κτηνωδία.

Η πραγμάτωση από μόνη της τι μπορεί να πει? Και ο μαύρος μάγος πραγματώνει. Η ερώτηση είναι ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΙΣ????

Πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που είναι χτισμένος από τους άλλους γνωρίζει τι πραγματικά θέλει, έτσι ώστε να είναι ελεύθερος να επιλέξει ιδέα και πράγμα ανάλογα με τη περίσταση??

Γιατί αν δεν γνωρίζεις πως σε έχτισαν πως είναι δυνατόν να είσαι ελεύθερος???

«Ο θεός ένα συνεχές γίγνεσθαι» είπες. Ναι συμφωνώ. Αλλά κατά το λόγο Του. Όχι κατά το λόγο μου και το λόγο σου. Ξέρεις γιατί ?
Γιατί οι δικοί μας λόγοι είναι χτισμένοι από τους άλλους.

Καλέ μου φίλε το άμορφο πιστεύω, έτσι όπως το εξηγείς είναι το 33% της ανθρωπότητας και όχι ο θεός. Θείο χωρίς θέληση δεν είναι θείο, αλλά άβουλο πρόβατο στα χέρια τα δικά μου και τα δικά σου. Είπαμε να μη «θέλουμε» να γίνουμε άβουλα όντα στα χέρια του θεού, αλλά να μη κάνουμε εμείς το ίδιο.

Χμ βολικό να πιστεύεις σε ένα τέτοιο θεό.

quote:

---

Σκέψου πως έαν εξακολουθούσες να είσουν άθεος όπως οτι δεν θα είχες αυτό το 1%

---

Θα το είχα. Γιατί είτε πιστεύω είτε όχι αυτό υπάρχει. Και είναι αυτόβουλο. Εάν όπως λες ότι πιστεύουμε λειτουργεί, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό που δεν πιστεύουμε δεν υπάρχει....

---

*Ο Άγιος Μάξιμος θεωρείται ο κορυφαίος θεολόγος του 8ου αι. και ένας από τους μεγαλύτερους του Χριστιανισμού (έζησε και δίδαξε πριν το σχίσμα των Εκκλησιών το 1054), η θεολογία του αποτελεί απαραχάρακτη έκφραση της αλήθειας στην Εκκλησία.:
Δίδει απαντήσεις σε απορίες πολλών συμμετασχόντων και προσδιορίζει την πίστη της Εκκλησίας, διότι παρατήρησα πως αρκετοί προσέδωσαν δόγματα και φιλοσοφικές έννοιες στην Ορθόδοξη Θεολογία που δεν υφίστανται ως επίσημη έκφραση αυτής.

Υπάρχουν, δέχεται ο Μάξιμος, δυο είδη αληθείας, αφού για την απόκτησή των δυο όργανα χρησιμοποιούμε, το λόγο ή το νου. Το πρώτο είδος, αυτό που αποκτούμε με το λόγο, είναι η κοινή ανθρώπινη γνώση, αποτέλεσμα συλλογιστικό. Για να είναι όμως δυνατή η γνώση, παρατηρεί ο Μάξιμος, πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στον αισθητό και το νοητό κόσμο. Υπάρχει πραγματικά αντιστοιχία; Το βασικό αυτό πρόβλημα που ο Πλάτων επιχείρησε να το λύση με τη θεωρία των ιδεών, ο Μάξιμος επιχειρεί να το λύση με την αλληγορία και το συμβολισμό. Καθένας από αυτούς τους δυο κόσμους είναι, λέγει, αλληγορία και σύμβολο του άλλου, για όσους,βέβαια έχουν μάτια για να βλέπουν.

Έτσι ο νοητός κόσμος βρίσκει τη συγκεκριμένη του μορφή; με μυστικό τρόπο, στα είδη του αισθητού κόσμου που είναι συμβολικά. Και ο αισθητός πάλι κόσμος μπαίνει, με τη γνώση, στο νοητό κόσμο, και εκεί οργανώνεται με τα λογικά επιχειρήματα. Ώστε ο αισθητός κόσμος εκφράζει με τους τύπους του (τα είδη) το νοητό κόσμο, και μέσα σε τούτον πάλι βρίσκεται ο πρώτος υπό μορφήν εννοιών και συλλογισμών. Μπορούμε λοιπόν με τα φαινόμενα να συλλάβουμε τα μη φαινόμενα, και το σπουδαιότερο, μπορούμε από τα μη φαινόμενα με μια πνευματική θεωρία να συλλάβουμε τα φαινόμενα. Ο συμβολισμός και η αλληγορία θεμελιώνουν και προϋποθέτουν, όπως βλέπομε, μια εντελώς ορθολογική θεωρία της γνώσης.

Αυτά για το πρώτο είδος αλήθειας. Το δεύτερο είδος είναι η ενόραση του νου που ενώνει. τον άνθρωπο με το Θεό. Αυτή δεν είναι αλήθεια με το συνηθισμένο νόημα του: όρου. Είναι η ζωή εν τω Θεώ. Γι' αυτό, για να φτάση κανείς εκεί, χρειάζεται μια ασκητική και μερικές αρετές: την αγάπη, τη σωφροσύνη και την προσευχή. Χωρίς αυτά είναι αδύνατο στην ψυχή να έλθη σε κοινωνία, κατά τρόπο τέλειο, μέ το Θεό. Η πρώτη αρετή καταπραΰνει το θυμικό, η~ δεύτερη κάμπτει την επιθυμία,όσο για την προσευχή, αυτή χωρίζει το νου από όλες τις σκέψεις, και τον παρουσιάζει εντελώς γυμνό στο Θεό. Οι σκέψεις είναι αντιλήψεις για όντα, είτε αισθητά, είτε νοητά. Όταν ο νους καταγίνεται με τα πράγματα, αυτό που κάνει στην πραγματικότητα είναι να στριφογυρίζη γύρω σε αντιλήψεις που απορρέουν απ' αυτά. Η χάρη της προσευχής τον αποσπά από τις αντιλήψεις και τον δένει με το Θεό. Τότε ο νους επειδή στρέφεται προς το Θεό, με τη θεϊκή ακτινοβολία θεούται κι' αυτός. Πρέπει όμως να σημειώσωμε καλά ότι καμμιά ασκητική στερημένη την αγάπη δε φέρνει στο Θεό. Η αγάπη κάνει να γινόμαστε Θεός, χάρη στο Χριστό που έγινεν άνθρωπος από αγάπη για τον άνθρωπο. Πότε όμως η προσευχή αποσπά τον άνθρωπο από τις αντιλήψεις και τις σκέψεις; Τον αποσπά όταν έχει συναισθανθή πως το είναι είναι ανώτερο από το γινώσκειν. Σπουδαίο και απαραίτητο βήμα. Τότε μόνο ο νους μπορεί να αποκτήση οικειότητα με Εκείνον που είναι ο Ων, η αιτία του παντός. Μόνο όσοι άνθρωποι ακολουθήσουν τέτοια άγια και θεϊκή αγωγή θα έχουν την αμοιβή της «θεώσεως κατά χάριν».

Όπως έχομε λοιπόν δυο γνώσεις, δυο αλήθειες, έχομε και, δυο βαθμούς τελειότητας του ανθρώπου, το γινώσκειν και το είναι. Το πρώτο είναι ίδιον του ανθρώπου, το δεύτερο είναι ίδιον του Θεού. Η χάρις του Θεού μπορεί να κάμη ώστε ο άνθρωπος να φτάση στο είναι. Θα πρέπει όμως γι' αυτό να σβύση από την ψυχή του κάθε συλλογισμό, κάθε αντίληψη, να καθαρθή. Τότε θα τον πλημμυρίση το είναι. Τούτη η ορμή προς το είναι, που υπερνικά το γινώσκειν δεν αποτελεί τόσο μέθοδο για την απόκτηση της αλήθειας, όσο μια ασκητική, μια τελειότητα ζωής, κανόνα ηθικής και φιλοσοφίας μαζί. Βλέπομε στο Μάξιμο, όπως είδαμε και στον Ψευδοδιονύσιο, τίς καταβολές, τις απόψεις που ήρθε αργότερα να συνεχίση ο Δαμασκηνός, τους δρόμους που ακολούθησαν όλοι οι μυστικοί του Χριστιανισμού. Και βλέπομε ακόμη πόσο τα εμπειρικά θέματα του απλού ασκητισμού της Θηβαΐδος ακόμη και του Κλίμακος γίνονται στα χέρια του Μαξίμου θεωρητικός λόγος, έρευνα εσωτερική, σύνθεση φιλοσοφική, η οποία αγκαλιάζει το σύμπαν και προσπαθεί να το ερμηνέψη και αναζητά όχι την πάλη κατά της σάρκας, αλλά το φωτισμό του νου με το νου. Όταν αυτός φωτιστή, όλα μετουσιώνονται. (Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ! )

Δε σημαίνει, προσθέτει ο Μάξιμος, επειδή το είναι είναι ανώτερο από το γινώσκειν, ότι το δεύτερο τούτο δε χρησιμεύει σε τίποτε, ότι θα το περιφρονήσωμε. Τό γινώσκειν είναι ο απαραίτητος πρώτος βαθμός, θα γυμνασθούμε στο σχολειό του εκεί ,θα ετοιμαστούμε πριν φτάσωμέ την ενόραση, και, μέσον της, τη θέωση. Το γινώσκειν θα μας αποκαλύψη τα μυστήρια που βρίσκονται στη ρίζα των πραγμάτων, δίνοντάς μας έτσι την ορμή να το ξεπεράσωμε και να βρεθούμε στερεά στην περιοχή του είναι. Η γνώση λοιπόν θα μας οδηγήση στην ανατροπή του εαυτού της, στο ξεπέρασμά της. Όταν έτσι γίνη το ξεπέρασμα δεν είναι σκοτεινή, άλογη πράξη, αλλά δρόμος γεμάτος φώς. (ΑΥΤΟΣ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΙΣΜΟΥ)

Για να καταλάβουμε όμως καλά σε όλο το βάθος.της την ανθρωπολογία που κρύβεται, κάτω από την ενόραση και τη θέωση πρέπει να πάμε στην Π. Διαθήκη. Μεγάλη εντύπωση έκαμε ιδιαίτερα στο Mάξιμο η απόφαση του Θεού κατά τη δημιουργία του ανθρώπου: «Και είπεν ο Θεός ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν». Την απόφαση αυτή ο Μάξιμος την έκαμε κέντρο των στοχασμών του, σ' αυτήν αναζήτησε την ουσία του ανθρώπου και ιδιαίτερα του Χριστιανού. Το «κατ' εικόνα» σημαίνει κυρίως, λέγει ο Μάξιμος, τον νουν και την ελεύθερη βούληση, το αυτεξούσιο• τα υπερφυσικά ακόμη δώρα με τα οποία είναι προικισμένος ο άνθρωπος, όπως η αθανασία και η απάθεια. Όσο για το «καθ' ομοίωσιν» αυτό αναφέρεται στην ηθική τάξη, στην άσκηση της αρετής. Ο όρος ομοίωσις δηλώνει μια ενέργεια, την ικανότητα του ανθρώπου να ομοιωθή, να γίνη όμοιος με το Θεό. Αυτό μπορεί να το επιτύχη μόνο όποιος είναι αγαθός και σοφός. Η ίδια απόφαση του Θεού μας υποχρεώνει να εννοήσωμε ως ανθρώπινη φύση, την ακέρια φύση με την οποία βγήκεν ο άνθρωπος από τα χέρια του Πλάστη, και να ενεργούμε σύμφωνα με αυτή τη φύση, σύμφωνα δηλαδή με το λόγο, το νου, (κατ' εικόνα) και το Νόμο, την αρετή, (καθ' ομοίωσιν).

Η έτσι ιδωμένη ανθρώπινη φύση θέτει σε κάθε χριστιανό το επιτακτικό καθήκον να γυρίση πίσω, να βρη την αρχική κατάσταση του ανθρώπου, ή καλύτερα να πραγματώση μέσα του τη φύση που του χάρισεν ο Θεός.

Αυτή η επιστροφή στην αρχική κατάσταση συνιστά το αντικείμενο της ασκητικής του Μαξίμου. Αποτελεί το καθαρώτερα χριστιανικό κάλεσμα προς αυτογνωσία. Ο Μάξιμος παρέχει και το μέσο για τήν επιτυχία του σκοπού, ελληνικώτατο, αλήθεια, μέσο: να ελαττώνης κάθε μέρα και περισσότεοο το άλογο μέρος της ψυχής σου.

Ο ασκητισμός του Μαξίμου αποπνέει μεγάλη αισιοδοξία• αισιοδοξία που έρχεται από την εμπιστοσύνη του προς την αναγεννημένη ανθρώπινη φύση και προς τη δράση των ανώτερων ψυχών, των παρθένων και καθαρών, που συλλαμβάνουν το πνεύμα του Χριστιανισμού. Να γίνης δίκαιος και άγιος, να ενωθής με το θεό μέσα στη λάμψη του πνεύματος, να που τείνει ο ασκητισμός του Μαξίμου. Ανακαλεί στή σκέψη μας τον πλατωνικό Φαίδωνα, όπου η θέωση της ψυχής επιδιώκεται με την κάθαρση από τα πάθη. Η έτσι καθαρμένη ψυχή ενώνεται και εκεί με το Θεό μέσον της θεωρίας.

Δεν είναι λοιπόν η ασκητική για το Μάξιμο το μαρτύριο της σάρκας, που την νομίζουν ακάθαρτη, αλλά η κάθαρση του πνεύματος και της ψυχής, απαραίτητη για να ενωθούμε με το Θεό, που είναι όλος πνεύμα και αλήθεια. Δίπλα όμως στα στοιχεία αυτά που έχουν ελληνική την καταγωγή έχομε και τα βιβλικά στοιχεία.

Η αδαμική εικόνα του ανθρώπου ξεχειλά την πνευματική φύση της ψυχής και απλώνεται και στο ίδιο το σώμα, αποζητά και του σώματος την αθανασία. Έπειτα η πλήρης πραγμάτωση της ανθρώπινης φύσης απαιτεί και το άλλο υπερφυσικό δώρο, την απάθεια, μια απάθεια που να οδηγή στο πραγματικό αναμάρτητο. Υπάρχει το μέσο και για τούτη την επίτευξη. Για να επιτύχη στο δύσκολο τούτο έργο, πρέπει ο άνθρωπος να αφήση ελεύθερη δράση στην επιθυμία, που ο Δημιουργός άναψε στην ψυχή του για Εκείνον, για τον οποίο του έδωσε μια θολή γνώση. Η άγια αυτή επιθυμία επιτρέπει στον άνθρωπο να πραγματώση τη μακαριότητα, να ξαναβρή την αδαμική φύση. Ο νους του Μαξίμου συχνά πηγαίνει στην αρχική μακαριότητα, στον άνθρωπο του Παραδείσου, έχει τη νοσταλγία του χαμένου παραδείσου που τήν εκφράζει ως και με ύμνο. Οι μυστικοί είναι στο βάθος ποιητές.

Μετά την πτώση του ο Αδάμ έγινεν ο τύπος της φύσης που ξέπεσε. Γιατί; Διότι απομάκρυνε τις ικανότητές του από τη φυσική τους κίνηση προς το Θεό, υπόταξε το πνεύμα του στην αίσθηση και αναζήτησε την ευτυχία του στα αισθητά όντα. Με το αρχικό, το προπατορικό αυτό αμάρτημα έχασεν ο άνθρωτος την εσωτερική αρμονία εκείνη που του χάρισε η ενότητα ανάμεσα στο υποκείμενο (τον άνθρωπο) καί το αντικείμενο (το Θεό). Τη θέση της αρμονίας την πήρε η αταξία, τη θέση του Θεού η αίσθηση, και μαζί της όλοι οι κίνδύνοι και όλες οι πλάνες που απορρέουν απ' αυτήν. Αντί δηλαδή ο άνθρωπος να ακολουθήση την οδόν άνω, πήρε την οδόν κάτω. Ήρθε όμως ο Χριστός και έκαμε την αποκατάσταση του ανθρώπου. Έγινε άνθρωπος, έξω από την αμαρτία, για να μας κάμη Θεούς έξω από την ταυτότητα. Στην ομοίωση του Θεού προς την ανθρώπινη φύση, πρέπει να ανταποκριθή η ιδική μας ομοίωση προς τη θεία φύση. Έτσι ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε «κατά πλήρη εικόνα» του Θεού και «καθ' ομοίωσιν», στην αρχή της μόνο, μπορεί να υψώση την ομοίωση αυτή σε τέλεια ομοίωση. Δε θα ανακαλύψη λοιπόν ο άνθρωπος μέσα του το Θεό. Μέσα του θα ανακαλύψη μόνο τη δική του φύση στην αρχική της ακεραιότητα και τα πνευματικά ένστικτα που οδηγούν στη. θέωση. Η θέωση αυτή γίνεται με τρόπο άρρητο και μυστικό. Όσο λοιπόν κι αν δέχεται τη γνώση ο Μάξιμος μας δείχνει καθαρά ότι η λογική πορεία είναι ανεπαρκής για να φτάσωμε στο Θεό. Εκεί μας οδηγεί η έφεση να ενωθούμε με το Θεό. Η έφεση να ενωθούμε με το Θεό και ή θέωση, αυτά τα δυο αποτελούν τη βάση του μυστικισμού του Μαξίμου, του υψηλού Βυζαντινού μυστικισμού.

Ελπίζω να δοθεί μια νέα ώθηση στη συζήτηση. Καληνύχτα σε όλους.

(Θα λάβω μέρος ενεργά μετά από 1 μήνα)

<<Ό άγιος Ιωάννης ό Θεολόγος, ό μαθητής της αγάπης, στην Α' Καθολική του Επιστολή γράφει: «ο ην απ' αρχής, ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο έθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν, περί του λόγου της ζωής και ή ζωή εφανερώθη, και εωράκαμεν και μαρτυρούμε και απαγγέλλομε ύμίν την ζωήν την αιώνιων, ήτις ην προς τον Πατέρα και έφανερώθη ημίν ο εωράκαμεν και ακηκόαμεν, απαγγέλλομεν υμίν, ίνα και ύμεϊς Κοινωνίαν έχητε μεθ' ημών».

Όλες οι αισθήσεις του ανθρώπου μετέχουν της εμπειρίας του Θεού, αλλά όμως οι αισθήσεις αυτές μεταμορφώνονται προηγουμένως και στην συνέχεια κοινωνούν της δόξης του Θεού. Και βέβαια, όπως γνωρίζουμε από την πατερική Παράδοση, στην όραση του Θεού όλες οι αισθήσεις γίνονται μία αίσθηση. Γι' αυτό και οι Πατέρες κάνουν λόγο για ενοειδή συνέλιξη του νου στην καρδιά, γιατί αυτή ή ενότητα των αισθήσεων γίνεται μέσα στην καθαρότητα του νου που φωτίζεται από την χάρη του Θεού. Και αυτή ή εμπειρία δια του νου διαπορθμεύεται και σε ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου.

( Όποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχέση νου-καρδιά και θέωση μπορούν να μελετήσουν ιερό Αυγουστίνο, ένα σπουδαίο θεολόγο-φιλόσοφο. Επίσης προτείνω: π. Νικόλαος Λουδοβίκος, ¨Η ΚΛΗΣΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ¨, κεφ. πρώτο.)

Αγαπητέ Γιώργο,

ποιός ή τί ….το πραγμάτωσε= αυτό το ¨Χριστό¨ αποφάσισε από μόνο του, ως ομοούσιο που είναι με τον Πατέρα του και τον Παράκλητο, να ενσαρκωθεί, να ενδυθεί την ανθρώπινη σάρκα όπως λέγει ο Άγιος Φιλόθεος Κόκκινος-Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, και να ξεπέσει στο χωροχρόνο που ο ίδιος δημιούργησε για να μας διδάξει το ΄΄αγάπα τον Θεό σου και τον συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου΄΄. Μόνον τετ α τετ θα αξιωνόμασταν να τον ακούσουμε…

και πώς = Δια της ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου, με τρόπο που το μυαλουδάκι μας αδυνατεί να φανταστεί καν…

το έχτισε αυτό σε Χριστό = αυτή η έκφραση ως Χριστιανό με προσβάλει όπως πιστεύω και πολλούς άλλους εδώ. Οφείλουμε να σεβόμαστε την πίστη του άλλου. Ευχαριστώ πολύ.

βλέπεις ότι ακόμα και αυτό το άμορφο 1% θα πρέπει να πραγματωθεί= μακάρι να γίνει έτσι, προσευχηθείτε στο Θεό σας, όπως κάνουμε και εμείς οι Χριστιανοί, για να πραγματωθεί ή ενσαρκοθεί αυτό που ελπίζετε.

quote:

---

Η πραγμάτωση μπορεί να είναι και Θεός και Αγγελος Ηρωας και Δαίμονας … μπορεί να γίνει ενσαρκωθεί σε πραγματα πρός μίμιση προς θαυμασμό .. λατρεία …πραγματα που αγαπάς, που αποστρέφεσαι και πραγματα που δεν ξέρεις αλλά θα σε κάνουν να ψάξεις ..

---

quote:

---

ποιός ή τί ….το πραγμάτωσε= αυτό το ¨Χριστό¨ αποφάσισε από μόνο του, ως ομοούσιο που είναι με τον Πατέρα του και τον Παράκλητο, να ενσαρκωθεί, να ενδυθεί την ανθρώπινη σάρκα όπως λέγει ο Άγιος Φιλόθεος Κόκκινος-Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, και να ξεπέσει στο χωροχρόνο που ο ίδιος δημιούργησε για να μας διδάξει το ΄΄αγάπα τον Θεό σου και τον συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου΄΄. Μόνον τετ α τετ θα αξιωνόμασταν να τον ακούσουμ

και πώς = Δια της ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου, με τρόπο που το μυαλουδάκι μας αδυνατεί να φανταστεί καν…

το έχτισε αυτό σε Χριστό = αυτή η έκφραση ως Χριστιανό με προσβάλει όπως πιστεύω και πολλούς άλλους εδώ. Οφείλουμε να σεβόμαστε την πίστη του άλλου. Ευχαριστώ πολύ.

---

Μάλιστα … το "αποφάσισε μόνος του" .. "γεννήθηκε με τρόπο που το μυαλουδάκι μας αδυνατεί να φανταστεί "…

Ενδιαφέρον πιστευω … αλλά δεν με βολευει σαν μαγόπουλο … δεν σου δίνει και πολλά όπτιονς για να κάνεις μαγεία ( να αλλάξεις πράγματα με την Θελησή σου) εκτός ίσως απο το να προσευχεσαι - και να αποφασίσει (απο μόνο του ?) να σου κάνει την Χάρη..

Συγνώμη έαν σε πρόσβαλα αλλά για μένα τα πράγματα δεν “γίνονται απο μόνα τους” και δεν υπάρχει το “μυαλουδάκι δεν μπορει να το φανταστεί¨ γιατι το δικό μου και φαντάζεται και ερευνά τα πάντα .

quote:

---

ο ίδιος δημιούργησε για να μας διδάξει το ΄΄αγάπα τον Θεό σου και τον συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου΄΄

---

Μωρέ ο Jesus το δίδαξε … δέν σημαίνει οτι θα πρέπει να το ακολουθήσω … και αυτό το "αγαπάτε αλλήλους" δέν το βλέπω προσωπικά να λειτουργεί (για μένα) .. και ουτε το βλέπω και στα σημερινά τα Χριστιανόπουλα … που μόνο να το λένε ξέρουν … αλλά να το πραγματόνουν..?

quote:

---

βλέπεις ότι ακόμα και αυτό το άμορφο 1% θα πρέπει να πραγματωθεί= μακάρι να γίνει έτσι, προσευχηθείτε στο Θεό σας, όπως κάνουμε και εμείς οι Χριστιανοί, για να πραγματωθεί ή ενσαρκοθεί αυτό που ελπίζετε.

---

Ο Θεός ειναι ένας αγαπητέ μου … αλλά ή θέαση του θείου είναι (και δεν μας εμποδίζει κανείς ) ειναι πολλάπλή ( βάλε Δίας , Χριστός , Βούδας , και Κούδας εάν θές) … και όσο αφορά εμένα έαν η θέαση μου δεν έχει τις "πραγματώσεις" που θέλω την αλλάζω ..

Γιώργος
Είναι σοβαρά Γιατρέ μου..?

quote:

---

Συγνώμη έαν σε πρόσβαλα αλλά για μένα τα πράγματα δεν “γίνονται απο μόνα τους” και δεν υπάρχει το “μυαλουδάκι δεν μπορει να το φανταστεί¨ γιατι το δικό μου και φαντάζεται και ερευνά τα πάντα .

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

quote:

---

quote:

---

Συγνώμη έαν σε πρόσβαλα αλλά για μένα τα πράγματα δεν “γίνονται απο μόνα τους” και δεν υπάρχει το “μυαλουδάκι δεν μπορει να το φανταστεί¨ γιατι το δικό μου και φαντάζεται και ερευνά τα πάντα .

---

Δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα έξω από το μυαλουδάκι μας. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από τη φαντασία μας, δεν υπάρχει τίποτα που να αποφασίζει από μόνο του χωρίς να ρωτήσει την μεγάλη ευφυΐα μας.

Όντως φίλε Γιώργο πολύ βολικός ο «θεός που πιστεύεις» τόσο βολικός που ίσως πρέπει να αναρωτηθείς.........αλλά ούτε σε αυτό το κόπο μπαίνεις γιατί μπορείς εύκολα να τον αλλάξεις........

---

Η ενόραση, ή διαίσθηση, είναι μια υποκειμενική, προς τα έξω διατυπωμένη σύλληψη-ΜΗ ΛΟΓΙΚΑ-η οποία συνάμα αντιτίθεται στην αντικειμενική αλήθεια καθώς έχει απολύτως αρνητική εικόνα στην επιστήμη.

Πρόκειται για το ασυνείδητο, για προσπάθεια προσέγγισης του «μετα-φυσικού», ή του ιδεατού που ο κάθε υποβαλλόμενος έχει χαράξει στο υποσυνείδητο του ως «πραγματικότητα», και επιχειρείται από διάφορα δόγματα και κοσμοθεάσεις, τώρα και στην αρχαιότητα, με αυτοσυγκέντρωση/αυθυποβολή.

Βέβαια, φράσεις «κλειδιά» που χρησιμοποιούνται στην παραπάνω ορθόδοξη διατύπωση όπως «Θεϊκή αντινοβολία» και «ζωή εν τω Θεώ», είναι όροι φαντασιακοί και δίχως ουσιαστική υπόσταση, καθώς στερούνται συνοχής με το αληθινό, το αληθινό που δύναται να αναγνωριστεί δίχως τα παιχνίδια του υποσυνείδητου μας….

Από την άλλη, αναρωτιέται κανείς ΠΩΣ νοείται τελικά ο Ων, πως νοείται μια επικοινωνία του νου με τον Θεό? Βέβαια, οφείλουμε να δούμε και να βεβαιώσουμε ΤΙ ΕΣΤΙ ΘΕΟΣ, ώστε να ξεκαθαρίσουμε και το είδος της επικοινωνίας που δύναται ο άνθρωπος όντως να αναπτύξει.

Συνάμα, η νοητική επικοινωνία μπορεί να γίνει μόνο με ΠΡΟΣΩΠΑ γιατί είναι διαλεκτική. Στην περίπτωση που επικοινωνώ με την Μητέρα Φύση για παράδειγμα, η επικοινωνία μου με την φύση δεν είναι διαλεκτική, απλά παίρνω αυτό που μου προσφέρει, νιώθω υπέροχα, ξαναθυμάμαι ότι είμαι μέρος της, αλλά δεν έχω αμφίδρομη επικοινωνία. Δεν προσφέρω τίποτα πίσω, απλά γίνομαι ένα με αυτό που είμαι ένα ΗΔΗ.

Είναι αληθινά κάτι τόσο το διαφορετικό όλα αυτά που μας περιγράφει ο Άγιος Μάξιμος ή πρόκειται για τον εμπλουτισμό της επαφής μας με την Μητέρα Φύση υπό το πρίσμα της Εσχατολογικής Θεολογίας?

Και, είναι άραγε ΕΛΛΟΓΟ Όν ο Θεός του Μάξιμου? Έχει προσωπικότητα ο Θεός του Μάξιμου ή στερείται? Υπό ΠΟΙΕΣ διαδικασίες προκύπτει η βεβαιότητα της Θεϊκής νόησης?

Ζήτησες να μάθεις από που έρχεται αυτός ο λόγος μου, πια είναι η πηγή του. Μου είπες πως και εσύ άκουσες αυτόν τον ίδιο λόγο, και θέλεις να μάθεις την προέλευσή του.
Σέβομαι τη θέλησή σου, γιατί η θέληση είναι ο θεός της ύπαρξής μας. Η θέλησή σου είναι ο θεός της ύπαρξης, και γω τη θέληση τη σέβομαι απεριόριστα φίλε μου γι αυτό και θα σου πω.
Αν κοινωνήσαμε απο τον ίδιο λόγο, αν ήπιαμε ζωτικό νερό απ΄ την ίδια πηγή, τότε σίγουρα μέχρις εδώ θα το έχεις καταλάβει. Θα το έχεις αντιληφθεί.
Αν πάλλι όχι, δεν πειράζει. Τίποτα δεν πειράζει. Πειράζει μόνο που πειραζόμαστε.
Οι άνθρωποι φίλε μου αναζητούνε το Θεό, φιλοσοφούνε για το Θεό, λένε για το Θεό, και τί δε λένε για το Θεό...
Δικαιωμά τους να λένε, ελεύθεροι είναι, εδώ ήταν ελευθεροι να τον σταυρώσουνε, Ποιόν; Τον ίδιο το Θεό! Μπορείς να το φανταστείς; Σταυρώσανε τον Θεό. Αυτόν που κρατά ενωμένα τα πάντα, Αυτόν που ΕΙΝΑΙ τα πάντα, την Αρχή και το Τέλος! Αλλά Αυτός σα ΘΕΟΣ που ήταν κράτησε την ανωτερότητά Του και σεβάστηκε τη θέλησή τους. Τους άφησε ελεύθερους να τον σταυρώσουν. Κι αυτοί νόμισαν πως δεν ήταν ΘΕΟΣ. Νόμισαν φίλε μου...
Μα σα Θεός που ήταν θέλησε να αναστηθεί και αναστήθηκε. Θεός είναι, κι ό,τι θέλει το κάνει, χωρίς ποτέ όμως να σε προσβάλει. Χωρίς ποτέ να εγκλωβίζει, να οριοθετεί, να δουλοποιεί, χωρίς ποτέ να αφαιρεί την ελευθερία τηε θέλησής σου και της δικής μου.
Ευχαριστώ το Θεό που με ζωοποιεί, ευχαριστώ το Θεό που καθημερινά μου φανερώνεται σε όλη του τη δόξα ενεργώντας με απίστευτη δύναμη στο όλον της ύπαρξής μου. Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, τα κρυφά και τα φανερά.
Οι άνθρωποι φίλε μου αναζητούνε το Θεό και πιστεύουν μέσα στον σκοτισμό τους, πως ο Θεός είναι απλησίαστος, απρόσιτος, απροσπέλαστος, υπερήφανος, σαν κι αυτούς. Ο Θεός όμως είναι τόσο κοντά που αν απλώσουν το χέρι τους θα τον αγγίξουν. Την Αλήθεια λέω. Ο Θεός είναι τόσο ταπεινός, τόσο αγαθός, τόσο ελεήμον, που οι άνθρωποι γύρο μας δεν μπορούν, αδυνατούν να το συνειδητοποιήσουν.
Σκοτίστικαν οι λογικές των ανθρώπων φίλε μου, κι από την κακία τους, αυτήν την εσωτερική κακότητά τους, έχασαν τον αληθινό Θεό μέσα τους. Δεν λέω πως έχασαν το θεό τους, αλλά λέω πως έχασαν τον Αληθινό Θεό. Γιατί το θεό τους τον έχουν κι αυτοί που πιστεύουν σε θεό, αλλά και αυτοί που λένε πως δεν πιστεύουν σε κανέναν θεό. Νομίζουν αυτοί πως δεν έχουν θεό, αλλά πλανώνται πλάνην οικτρά.
Χάσαμε το αληθινό φίλε μου, και όλοι πλέουμε στην θάλασσα των μεγαλόσχημων ιδεολογικών λογικών μας, των φιλοσοφικών στοχασμών μας, όλων αυτών των υπερήφανων ιδεών της ανυπαρξίας μας. Ναι, όλοι μας εκφράζουμε στην ύπαρξή μας το ανύπαρκτο, υποκρινόμενοι το υπαρκτό, το αληθινό.
Ναι, σου λέω την αλήθεια γιατί το βλέπω να βρίσκεται μέσα μου. Όλοι έχουμε έναν και μόνο Φόβο, μην τυχόν και ξεσκεπαστούμε, μην τυχόν και βγει στο φως το ανύπαρκτο μέσα μας, και καταλάβουμε τότε πως είμαστε στην ουσία νεκροί, ζωντανοί ανύπαρκτοι.
Είμαστε υπάρξεις που μας κυβερνούνε τα νομίζω μας. Νομίζουμε, κι επινοούμε επινοήσεις στη βάση αυτών που νομίζουμε. Αλλά ότι γεννάτε από τα νομίζω μας, είναι σκόνη που θα παρασυρθεί στον άνεμο. Αδιέξοδα που αργά ή γρήγορα θα δύσουν σαν τους ήλιους της πλανεμένης φαντασίας μας. Θα δύσουν γρήγορα, φανερώνοντας τα βαθιά σκοτάδια του έσω μας που έπεται τα νομίζω μας.