LUI__XIV

Αγαπητέ Αναστημένε, οι μονολεκτικές απαντήσεις που είχα δώσει στον Γιώργο σε κάποια ερωτήματα που είχε θέσει , ήταν καθαρά ενημερωτικές αφορώντας το Χριστιανικό δόγμα (= απαραχάρακτη και μόνη αλήθεια).
-----------------------------------------
Μάλιστα … το "αποφάσισε μόνος του" .. "γεννήθηκε με τρόπο που το μυαλουδάκι μας αδυνατεί να φανταστεί "…
Ενδιαφέρον πιστεύω … αλλά δεν με βολεύει σαν μαγόπουλο … δεν σου δίνει και πολλά όπτιονς για να κάνεις μαγεία ( να αλλάξεις πράγματα με την Θελησή σου) εκτός ίσως απο το να προσευχεσαι - και να αποφασίσει (απο μόνο του ?) να σου κάνει την Χάρη..
----------------------------------------
Μια αρχή της χριστιανικής πίστης είναι ο διαχωρισμός της κτίσης σε κτιστή και άκτιστη. Άκτιστος είναι μόνο ο Θεός, αυθύπαρκτος, άχρονος. Αέναος, απεριόριστος, απερίγραπτος, αναλλοίωτος, μη διαιρέσιμος, απόλυτη και πρότυπη αγάπη. Κτιστά είναι όλα τα υπόλοιπα όντα τα οποία δημιουργήθηκαν από τον άκτιστο Θεό και χωρίζονται σε υλικά και άυλα. Σε όλα έδωσε την αυτή θέληση ως έκφραση της εικόνας του δημιουργού. Τα μεν άυλα είναι δυσκίνητα προς την απομάκρυνση από το Θεό, τα δε ψυχοσωματικά ευκίνητα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος είναι ανώτερος από κάθε άλλο κτιστό ων. Απέναντι στα άλογα ζώα στέκεται ανώτερος γιατί δημιουργήθηκε κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσην του δημιουργού, απέναντι στα άυλα στέκεται ανώτερος γιατί ως ποιο ευκίνητος εκφράζει την απόλυτη εικόνα του Θεού και κατέχει ακέραιο το αυτεξούσιο. Το καθ΄ομοίωσην είναι η δύναμη της ελευθερίας επιλογής προσδιορισμού του εγώ. Όποιος επιθυμεί στο χριστιανισμό να γίνει κατά χάριν Θεός μπορεί να το κάνει. Αυτή τη δύναμη μας την έδωσε ο Θεός με τη δημιουργία. Το καθ΄ομοίωσην μπορεί να σε κάνει Θεό αλλά μπορεί και να σε οδηγήσει όπου εσύ επιθυμείς. Η χάρη του Θεού μας διαποτίζει συνεχώς, όποιος την αδράξει ασκείται στο καθ¨ομοίωσην, όποιος την απορρίψει έχει τον απόλυτο έλεγχο του εαυτού του. Είμαστε εικόνα του Θεού, δηλαδή εικόνα της ελευθερίας, πως λοιπόν σαν εικόνα της ελευθερίας δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ελεύθεροι; Ερχόμαστε σε αντίφαση λοιπόν. Ο Θεός επιτρέπει στα παιδιά του να κάνουν ότι θέλουν, μαγεία, όπως για παράδειγμα ανέφερες, πορνεία ή αγιότητα. Όλα εξαρτώνται από εμάς. Τα πράγματα στα οποία αναφέρθηκες και για το πόσο μπορούν να αλλάξουν, μπορούν να αλλάξουν ριζικά εάν και εφόσον εμείς το επιθυμούμε. Η προσευχή έχει να κάνει με την προσωπική επαφή μας με το Θείο, είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μας με το Θεό και δεν αφορά στο αν εμείς θα κάνουμε τις δικές μας επιλογές.
Τώρα, αν θα σου κάνει τη χάρη όπως λες, αυτό εξαρτάται από το αν πιστεύεις πως δύναται να σου κάνει τη χάρη… Ίσως κάποιος να επιλέγει στη ζωή του να κάνει αυτός τη χάρη στο Θεό, όλα αρχίζουν από εμάς τους ίδιους… Έτσι λοιπόν αγαπητέ μου συμφωνούμε απόλυτα στο γεγονός πως το μυαλουδάκι μας θα πρέπει να ερευνά τα πάντα και να κρίνει, το ότι όμως αδυνατεί να κρίνει απεριννόητο είναι θέμα πίστης. Μακάρι ο Θεός να αξιώσει εσένα και εμένα και όλους τους ανθρώπους να κρίνουμε και να κατανοούμε τα απόλυτα μυστήρια. Τότε θα είμαστε άγιοι…

ΠΡΟΣ Schwabe

Φίλε Schwabe χαίρομαι πού συνομιλώ μαζί σου.
--------------------------------
Από την άλλη, αναρωτιέται κανείς ΠΩΣ νοείται τελικά ο Ων, πως νοείται μια επικοινωνία του νου με τον Θεό?
----------------------------------

Ως Ων, όπως περιγράφεται στην πατερική θεολογία νοείται η αρχή. Σύμφωνα με την πίστη μου αρχή είναι αυτή που δεν δημιουργήθηκε, αυτή που δεν συντηρείται αλλά συντηρεί.
Η επικοινωνία δε του νου με το Θεό (και βέβαια εδώ θα μπορούσες να αναρωτηθείς τι σημαίνει νους), είναι θέμα που πράγματι προβληματίζει και εμένα και αφήνει περιθώρια επέκτασης. Σύμφωνα με την αυγουστίνια νεοπλατωνική θεολογία όπως αυτή διαμορφώθηκε στη δύση, η θέληση για επαφή με το Θεό και η αγνή αγάπη που έχει αφετηρία την καρδιά εκφράζονται δια της επαφής μας μέσω του νου, ένα νού που νοείται ως όργανο διαλεκτικής σχέσης και σύγκρισης, πολύ αργότερα ο Ακυηνάτης ως γνήσιος αριστοτελικός υποστήριξε πως ο κάθε άνθρωπος έχει τον ατομικό νου και ακριβώς με τη νόησή του αποκτά την υπόστασή του, αντίθετα δηλαδή στην νεοπλατωνική σκέψη που θέλει μία και μόνο ενιαία νόηση. Δεν δέχθηκε πως η διάνοια είναι η παρουσία του Θεού στον άνθρωπο όπως συνέβη με τον Αυγουστίνο. Σε αντίθεση με τον τελευταίο θεωρεί, σκεπτόμενος καθαρά αριστοτελικά, πως η γνώση γεννάται από το νου, το υλικό όμως της γνώσης το προμηθεύουν οι αισθήσεις. Υποστήριξε την αριστοτέλεια θεωρεία ’’συμβεβικός’’, δηλαδή των κοινών ιδιοτήτων διαφορετικών προσώπων, καθώς και αυτή της ΄΄εντελέχειας’’, δηλαδή της οντολογικής εξέλιξης από ‘’δυνάμη΄΄ πρόσωπο σε ΄΄ενεργεία΄΄ πρόσωπο.
. Ο νους του Μαξίμου και της ανατολής ανέπτυξε ένα σύστημα ποιο εσωτερικό. Περίπου στο προηγούμενο μήνυμα με το κείμενο ατόφιο του Μαξίμου επιχείρησα να σας δώσω να καταλάβετε την έννοια του νου σε αυτό το μεγάλο θεολόγο. Η δικιά μου αντίληψη επί του θέματος, η οποία και με εκπροσωπεί βαθύτερα συγκριτικά με τον Αυγουστίνο και γενικά το φιλοσοφικό ρεύμα της δύσης, είναι πως ο Μάξιμος επιχειρεί τον προσδιορισμό του νου μέσα από τη διάκριση ουσίας και θελήσεως στον άνθρωπο. Οι λόγοι των ανθρώπων υπάρχουν στη θέληση και όχι στην ουσία και έτσι δεν είναι στατικά πρότυπα αλλά προτάσεις γι’αυτό λέγονται και λόγοι. Αυτοί οι λόγοι λαμβάνουν την υπόστασή τους μέσα στο νού. Ο Θεός δηλαδή προτείνει μια μορφή κόσμου, την ουσία των όντων και ο άνθρωπος αποτελεί μια συγκεκριμένη δυναμική εξέλιξη. Επομένως με ποιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί αυτή η εξέλιξη. Στους λόγους των όντων ο άνθρωπος απαντάει με τον δικό του λόγο και μέσα από αυτό το διάλογο δημιουργείται η πίστη. Αυτή θα την καταλάβουμε σύμφωνα με τον Αγ. Μάξιμο στα έσχατα, όταν τελειώσει αυτή η συνεργία, ο τρόπος δηλαδή υπάρξεως των δεδομένων όντων που καλλιεργούνται και προχωρούν. Εδώ διακρίνεται και η εσχατολογική αντίληψη του Μαξίμου, όχι στη διαλεκτική επαφή με τη μητέρα φύση αλλά στη διαλεκτική με την μητέρα ή πατέρα αν θες της ίδιας της φύσης… Όπως λοιπόν βλέπεις η νοητική επικοινωνία μπορεί να λάβει πολλές διαστάσεις έξω και πέρα από την λογική επαφή όπως αυτή φυσικά παρουσιάζεται… Συμπερασματικά λοιπόν η επικοινωνία του νου με το Θεό δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο παρά τη θέα του Θεού, ο νους είναι αυτός που προσελκύει τις ενέργειες του Θεού, μας χαρίζει τη λεγόμενη και γνωστή στη θεολογία και πλατωνική φιλοσοφία ΄΄θεοπτία΄΄. Ενεργητική λοιπόν μετοχή και όχι ουσιαστική μιας και η ουσία είναι ακατάληπτη, κατανόηση, αν προτιμάς ποιο απλή γλώσσα, επαφή, αποδοχή της χάρης και καθαρή έκφραση της απόλυτης και φυσικής θέλησης για ένωση με το Θεό δια του νοός… Θα ήθελα φίλε μου να αναπτύξεις και εσύ τις δικές σου απόψεις επί του θέματος, ίσως υπό το πρίσμα κάποιου άλλου φιλοσοφικού-θεολογικού ρεύματος για να εμπλουτίσουμε έτσι τις γνώσεις μας και να ωφεληθούμε όλοι. Να είσαι καλά.

Αγαπητέ Γιώργο,

ποιός ή τί ….το πραγμάτωσε= αυτό το ¨Χριστό¨ αποφάσισε από μόνο του, ως ομοούσιο που είναι με τον Πατέρα του και τον Παράκλητο, να ενσαρκωθεί, να ενδυθεί την ανθρώπινη σάρκα όπως λέγει ο Άγιος Φιλόθεος Κόκκινος-Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, και να ξεπέσει στο χωροχρόνο που ο ίδιος δημιούργησε για να μας διδάξει το ΄΄αγάπα τον Θεό σου και τον συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου΄΄. Μόνον τετ α τετ θα αξιωνόμασταν να τον ακούσουμε…

και πώς = Δια της ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου, με τρόπο που το μυαλουδάκι μας αδυνατεί να φανταστεί καν…

το έχτισε αυτό σε Χριστό = αυτή η έκφραση ως Χριστιανό με προσβάλει όπως πιστεύω και πολλούς άλλους εδώ. Οφείλουμε να σεβόμαστε την πίστη του άλλου. Ευχαριστώ πολύ.

βλέπεις ότι ακόμα και αυτό το άμορφο 1% θα πρέπει να πραγματωθεί= μακάρι να γίνει έτσι, προσευχηθείτε στο Θεό σας, όπως κάνουμε και εμείς οι Χριστιανοί, για να πραγματωθεί ή ενσαρκοθεί αυτό που ελπίζετε.

<<Ό άγιος Ιωάννης ό Θεολόγος, ό μαθητής της αγάπης, στην Α' Καθολική του Επιστολή γράφει: «ο ην απ' αρχής, ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο έθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν, περί του λόγου της ζωής και ή ζωή εφανερώθη, και εωράκαμεν και μαρτυρούμε και απαγγέλλομε ύμίν την ζωήν την αιώνιων, ήτις ην προς τον Πατέρα και έφανερώθη ημίν ο εωράκαμεν και ακηκόαμεν, απαγγέλλομεν υμίν, ίνα και ύμεϊς Κοινωνίαν έχητε μεθ' ημών».

Όλες οι αισθήσεις του ανθρώπου μετέχουν της εμπειρίας του Θεού, αλλά όμως οι αισθήσεις αυτές μεταμορφώνονται προηγουμένως και στην συνέχεια κοινωνούν της δόξης του Θεού. Και βέβαια, όπως γνωρίζουμε από την πατερική Παράδοση, στην όραση του Θεού όλες οι αισθήσεις γίνονται μία αίσθηση. Γι' αυτό και οι Πατέρες κάνουν λόγο για ενοειδή συνέλιξη του νου στην καρδιά, γιατί αυτή ή ενότητα των αισθήσεων γίνεται μέσα στην καθαρότητα του νου που φωτίζεται από την χάρη του Θεού. Και αυτή ή εμπειρία δια του νου διαπορθμεύεται και σε ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου.

( Όποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχέση νου-καρδιά και θέωση μπορούν να μελετήσουν ιερό Αυγουστίνο, ένα σπουδαίο θεολόγο-φιλόσοφο. Επίσης προτείνω: π. Νικόλαος Λουδοβίκος, ¨Η ΚΛΗΣΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ¨, κεφ. πρώτο.)

*Ο Άγιος Μάξιμος θεωρείται ο κορυφαίος θεολόγος του 8ου αι. και ένας από τους μεγαλύτερους του Χριστιανισμού (έζησε και δίδαξε πριν το σχίσμα των Εκκλησιών το 1054), η θεολογία του αποτελεί απαραχάρακτη έκφραση της αλήθειας στην Εκκλησία.:
Δίδει απαντήσεις σε απορίες πολλών συμμετασχόντων και προσδιορίζει την πίστη της Εκκλησίας, διότι παρατήρησα πως αρκετοί προσέδωσαν δόγματα και φιλοσοφικές έννοιες στην Ορθόδοξη Θεολογία που δεν υφίστανται ως επίσημη έκφραση αυτής.

Υπάρχουν, δέχεται ο Μάξιμος, δυο είδη αληθείας, αφού για την απόκτησή των δυο όργανα χρησιμοποιούμε, το λόγο ή το νου. Το πρώτο είδος, αυτό που αποκτούμε με το λόγο, είναι η κοινή ανθρώπινη γνώση, αποτέλεσμα συλλογιστικό. Για να είναι όμως δυνατή η γνώση, παρατηρεί ο Μάξιμος, πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στον αισθητό και το νοητό κόσμο. Υπάρχει πραγματικά αντιστοιχία; Το βασικό αυτό πρόβλημα που ο Πλάτων επιχείρησε να το λύση με τη θεωρία των ιδεών, ο Μάξιμος επιχειρεί να το λύση με την αλληγορία και το συμβολισμό. Καθένας από αυτούς τους δυο κόσμους είναι, λέγει, αλληγορία και σύμβολο του άλλου, για όσους,βέβαια έχουν μάτια για να βλέπουν.

Έτσι ο νοητός κόσμος βρίσκει τη συγκεκριμένη του μορφή; με μυστικό τρόπο, στα είδη του αισθητού κόσμου που είναι συμβολικά. Και ο αισθητός πάλι κόσμος μπαίνει, με τη γνώση, στο νοητό κόσμο, και εκεί οργανώνεται με τα λογικά επιχειρήματα. Ώστε ο αισθητός κόσμος εκφράζει με τους τύπους του (τα είδη) το νοητό κόσμο, και μέσα σε τούτον πάλι βρίσκεται ο πρώτος υπό μορφήν εννοιών και συλλογισμών. Μπορούμε λοιπόν με τα φαινόμενα να συλλάβουμε τα μη φαινόμενα, και το σπουδαιότερο, μπορούμε από τα μη φαινόμενα με μια πνευματική θεωρία να συλλάβουμε τα φαινόμενα. Ο συμβολισμός και η αλληγορία θεμελιώνουν και προϋποθέτουν, όπως βλέπομε, μια εντελώς ορθολογική θεωρία της γνώσης.

Αυτά για το πρώτο είδος αλήθειας. Το δεύτερο είδος είναι η ενόραση του νου που ενώνει. τον άνθρωπο με το Θεό. Αυτή δεν είναι αλήθεια με το συνηθισμένο νόημα του: όρου. Είναι η ζωή εν τω Θεώ. Γι' αυτό, για να φτάση κανείς εκεί, χρειάζεται μια ασκητική και μερικές αρετές: την αγάπη, τη σωφροσύνη και την προσευχή. Χωρίς αυτά είναι αδύνατο στην ψυχή να έλθη σε κοινωνία, κατά τρόπο τέλειο, μέ το Θεό. Η πρώτη αρετή καταπραΰνει το θυμικό, η~ δεύτερη κάμπτει την επιθυμία,όσο για την προσευχή, αυτή χωρίζει το νου από όλες τις σκέψεις, και τον παρουσιάζει εντελώς γυμνό στο Θεό. Οι σκέψεις είναι αντιλήψεις για όντα, είτε αισθητά, είτε νοητά. Όταν ο νους καταγίνεται με τα πράγματα, αυτό που κάνει στην πραγματικότητα είναι να στριφογυρίζη γύρω σε αντιλήψεις που απορρέουν απ' αυτά. Η χάρη της προσευχής τον αποσπά από τις αντιλήψεις και τον δένει με το Θεό. Τότε ο νους επειδή στρέφεται προς το Θεό, με τη θεϊκή ακτινοβολία θεούται κι' αυτός. Πρέπει όμως να σημειώσωμε καλά ότι καμμιά ασκητική στερημένη την αγάπη δε φέρνει στο Θεό. Η αγάπη κάνει να γινόμαστε Θεός, χάρη στο Χριστό που έγινεν άνθρωπος από αγάπη για τον άνθρωπο. Πότε όμως η προσευχή αποσπά τον άνθρωπο από τις αντιλήψεις και τις σκέψεις; Τον αποσπά όταν έχει συναισθανθή πως το είναι είναι ανώτερο από το γινώσκειν. Σπουδαίο και απαραίτητο βήμα. Τότε μόνο ο νους μπορεί να αποκτήση οικειότητα με Εκείνον που είναι ο Ων, η αιτία του παντός. Μόνο όσοι άνθρωποι ακολουθήσουν τέτοια άγια και θεϊκή αγωγή θα έχουν την αμοιβή της «θεώσεως κατά χάριν».

Όπως έχομε λοιπόν δυο γνώσεις, δυο αλήθειες, έχομε και, δυο βαθμούς τελειότητας του ανθρώπου, το γινώσκειν και το είναι. Το πρώτο είναι ίδιον του ανθρώπου, το δεύτερο είναι ίδιον του Θεού. Η χάρις του Θεού μπορεί να κάμη ώστε ο άνθρωπος να φτάση στο είναι. Θα πρέπει όμως γι' αυτό να σβύση από την ψυχή του κάθε συλλογισμό, κάθε αντίληψη, να καθαρθή. Τότε θα τον πλημμυρίση το είναι. Τούτη η ορμή προς το είναι, που υπερνικά το γινώσκειν δεν αποτελεί τόσο μέθοδο για την απόκτηση της αλήθειας, όσο μια ασκητική, μια τελειότητα ζωής, κανόνα ηθικής και φιλοσοφίας μαζί. Βλέπομε στο Μάξιμο, όπως είδαμε και στον Ψευδοδιονύσιο, τίς καταβολές, τις απόψεις που ήρθε αργότερα να συνεχίση ο Δαμασκηνός, τους δρόμους που ακολούθησαν όλοι οι μυστικοί του Χριστιανισμού. Και βλέπομε ακόμη πόσο τα εμπειρικά θέματα του απλού ασκητισμού της Θηβαΐδος ακόμη και του Κλίμακος γίνονται στα χέρια του Μαξίμου θεωρητικός λόγος, έρευνα εσωτερική, σύνθεση φιλοσοφική, η οποία αγκαλιάζει το σύμπαν και προσπαθεί να το ερμηνέψη και αναζητά όχι την πάλη κατά της σάρκας, αλλά το φωτισμό του νου με το νου. Όταν αυτός φωτιστή, όλα μετουσιώνονται. (Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ! )

Δε σημαίνει, προσθέτει ο Μάξιμος, επειδή το είναι είναι ανώτερο από το γινώσκειν, ότι το δεύτερο τούτο δε χρησιμεύει σε τίποτε, ότι θα το περιφρονήσωμε. Τό γινώσκειν είναι ο απαραίτητος πρώτος βαθμός, θα γυμνασθούμε στο σχολειό του εκεί ,θα ετοιμαστούμε πριν φτάσωμέ την ενόραση, και, μέσον της, τη θέωση. Το γινώσκειν θα μας αποκαλύψη τα μυστήρια που βρίσκονται στη ρίζα των πραγμάτων, δίνοντάς μας έτσι την ορμή να το ξεπεράσωμε και να βρεθούμε στερεά στην περιοχή του είναι. Η γνώση λοιπόν θα μας οδηγήση στην ανατροπή του εαυτού της, στο ξεπέρασμά της. Όταν έτσι γίνη το ξεπέρασμα δεν είναι σκοτεινή, άλογη πράξη, αλλά δρόμος γεμάτος φώς. (ΑΥΤΟΣ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΙΣΜΟΥ)

Για να καταλάβουμε όμως καλά σε όλο το βάθος.της την ανθρωπολογία που κρύβεται, κάτω από την ενόραση και τη θέωση πρέπει να πάμε στην Π. Διαθήκη. Μεγάλη εντύπωση έκαμε ιδιαίτερα στο Mάξιμο η απόφαση του Θεού κατά τη δημιουργία του ανθρώπου: «Και είπεν ο Θεός ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν». Την απόφαση αυτή ο Μάξιμος την έκαμε κέντρο των στοχασμών του, σ' αυτήν αναζήτησε την ουσία του ανθρώπου και ιδιαίτερα του Χριστιανού. Το «κατ' εικόνα» σημαίνει κυρίως, λέγει ο Μάξιμος, τον νουν και την ελεύθερη βούληση, το αυτεξούσιο• τα υπερφυσικά ακόμη δώρα με τα οποία είναι προικισμένος ο άνθρωπος, όπως η αθανασία και η απάθεια. Όσο για το «καθ' ομοίωσιν» αυτό αναφέρεται στην ηθική τάξη, στην άσκηση της αρετής. Ο όρος ομοίωσις δηλώνει μια ενέργεια, την ικανότητα του ανθρώπου να ομοιωθή, να γίνη όμοιος με το Θεό. Αυτό μπορεί να το επιτύχη μόνο όποιος είναι αγαθός και σοφός. Η ίδια απόφαση του Θεού μας υποχρεώνει να εννοήσωμε ως ανθρώπινη φύση, την ακέρια φύση με την οποία βγήκεν ο άνθρωπος από τα χέρια του Πλάστη, και να ενεργούμε σύμφωνα με αυτή τη φύση, σύμφωνα δηλαδή με το λόγο, το νου, (κατ' εικόνα) και το Νόμο, την αρετή, (καθ' ομοίωσιν).

Η έτσι ιδωμένη ανθρώπινη φύση θέτει σε κάθε χριστιανό το επιτακτικό καθήκον να γυρίση πίσω, να βρη την αρχική κατάσταση του ανθρώπου, ή καλύτερα να πραγματώση μέσα του τη φύση που του χάρισεν ο Θεός.

Αυτή η επιστροφή στην αρχική κατάσταση συνιστά το αντικείμενο της ασκητικής του Μαξίμου. Αποτελεί το καθαρώτερα χριστιανικό κάλεσμα προς αυτογνωσία. Ο Μάξιμος παρέχει και το μέσο για τήν επιτυχία του σκοπού, ελληνικώτατο, αλήθεια, μέσο: να ελαττώνης κάθε μέρα και περισσότεοο το άλογο μέρος της ψυχής σου.

Ο ασκητισμός του Μαξίμου αποπνέει μεγάλη αισιοδοξία• αισιοδοξία που έρχεται από την εμπιστοσύνη του προς την αναγεννημένη ανθρώπινη φύση και προς τη δράση των ανώτερων ψυχών, των παρθένων και καθαρών, που συλλαμβάνουν το πνεύμα του Χριστιανισμού. Να γίνης δίκαιος και άγιος, να ενωθής με το θεό μέσα στη λάμψη του πνεύματος, να που τείνει ο ασκητισμός του Μαξίμου. Ανακαλεί στή σκέψη μας τον πλατωνικό Φαίδωνα, όπου η θέωση της ψυχής επιδιώκεται με την κάθαρση από τα πάθη. Η έτσι καθαρμένη ψυχή ενώνεται και εκεί με το Θεό μέσον της θεωρίας.

Δεν είναι λοιπόν η ασκητική για το Μάξιμο το μαρτύριο της σάρκας, που την νομίζουν ακάθαρτη, αλλά η κάθαρση του πνεύματος και της ψυχής, απαραίτητη για να ενωθούμε με το Θεό, που είναι όλος πνεύμα και αλήθεια. Δίπλα όμως στα στοιχεία αυτά που έχουν ελληνική την καταγωγή έχομε και τα βιβλικά στοιχεία.

Η αδαμική εικόνα του ανθρώπου ξεχειλά την πνευματική φύση της ψυχής και απλώνεται και στο ίδιο το σώμα, αποζητά και του σώματος την αθανασία. Έπειτα η πλήρης πραγμάτωση της ανθρώπινης φύσης απαιτεί και το άλλο υπερφυσικό δώρο, την απάθεια, μια απάθεια που να οδηγή στο πραγματικό αναμάρτητο. Υπάρχει το μέσο και για τούτη την επίτευξη. Για να επιτύχη στο δύσκολο τούτο έργο, πρέπει ο άνθρωπος να αφήση ελεύθερη δράση στην επιθυμία, που ο Δημιουργός άναψε στην ψυχή του για Εκείνον, για τον οποίο του έδωσε μια θολή γνώση. Η άγια αυτή επιθυμία επιτρέπει στον άνθρωπο να πραγματώση τη μακαριότητα, να ξαναβρή την αδαμική φύση. Ο νους του Μαξίμου συχνά πηγαίνει στην αρχική μακαριότητα, στον άνθρωπο του Παραδείσου, έχει τη νοσταλγία του χαμένου παραδείσου που τήν εκφράζει ως και με ύμνο. Οι μυστικοί είναι στο βάθος ποιητές.

Μετά την πτώση του ο Αδάμ έγινεν ο τύπος της φύσης που ξέπεσε. Γιατί; Διότι απομάκρυνε τις ικανότητές του από τη φυσική τους κίνηση προς το Θεό, υπόταξε το πνεύμα του στην αίσθηση και αναζήτησε την ευτυχία του στα αισθητά όντα. Με το αρχικό, το προπατορικό αυτό αμάρτημα έχασεν ο άνθρωτος την εσωτερική αρμονία εκείνη που του χάρισε η ενότητα ανάμεσα στο υποκείμενο (τον άνθρωπο) καί το αντικείμενο (το Θεό). Τη θέση της αρμονίας την πήρε η αταξία, τη θέση του Θεού η αίσθηση, και μαζί της όλοι οι κίνδύνοι και όλες οι πλάνες που απορρέουν απ' αυτήν. Αντί δηλαδή ο άνθρωπος να ακολουθήση την οδόν άνω, πήρε την οδόν κάτω. Ήρθε όμως ο Χριστός και έκαμε την αποκατάσταση του ανθρώπου. Έγινε άνθρωπος, έξω από την αμαρτία, για να μας κάμη Θεούς έξω από την ταυτότητα. Στην ομοίωση του Θεού προς την ανθρώπινη φύση, πρέπει να ανταποκριθή η ιδική μας ομοίωση προς τη θεία φύση. Έτσι ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε «κατά πλήρη εικόνα» του Θεού και «καθ' ομοίωσιν», στην αρχή της μόνο, μπορεί να υψώση την ομοίωση αυτή σε τέλεια ομοίωση. Δε θα ανακαλύψη λοιπόν ο άνθρωπος μέσα του το Θεό. Μέσα του θα ανακαλύψη μόνο τη δική του φύση στην αρχική της ακεραιότητα και τα πνευματικά ένστικτα που οδηγούν στη. θέωση. Η θέωση αυτή γίνεται με τρόπο άρρητο και μυστικό. Όσο λοιπόν κι αν δέχεται τη γνώση ο Μάξιμος μας δείχνει καθαρά ότι η λογική πορεία είναι ανεπαρκής για να φτάσωμε στο Θεό. Εκεί μας οδηγεί η έφεση να ενωθούμε με το Θεό. Η έφεση να ενωθούμε με το Θεό και ή θέωση, αυτά τα δυο αποτελούν τη βάση του μυστικισμού του Μαξίμου, του υψηλού Βυζαντινού μυστικισμού.

Ελπίζω να δοθεί μια νέα ώθηση στη συζήτηση. Καληνύχτα σε όλους.

(Θα λάβω μέρος ενεργά μετά από 1 μήνα)

----------------
ΠΟΘΕΝ άραγε η νομιμοποίηση αυτής της κατηγοριοποίησης μεταξύ «κοινής ανθρώπινης γνώσης», για την απόκτηση της Αλήθειας, και της οδού της ενόρασης (καθαρά υποκειμενική προσέγγιση..)?
--------------------
AYTI H SXESI METAKSI AYTON TON DIO MEGETHON STIN XRISTIANIKI FILOSOFIA VASIZETE STIN THELISI. H ENORASI TOY MAXIMOY EKFRAZI TIN TAXINOMISI TIS PROTIS ILIS TOY NOY POY INE TO ERETHISMA.TO ERETHISMA KATEYTHINETE K APOSKOPI STIN IKANOPIISI TIS EPITHIMIAS,DILADI TIS IPOSINIDITIS THELISIS. H KATHARI THELISI, OS LOGOS, EPITHIMI THN ALITHIA,DILADI TIN TAYTOPIISI TOY EGO K THN OLOKLIROSI.AYTO VEVEA DEN PRAGMATONETE ME TROPO MAGIKO ALA SINIDITA. O NOYS,OS EKFRASI TOY SINIDITOY ANAPLATHETE KATEYTHINOMENOS APO TO LOGO KAI EKFRAZODAS THN KATHARI THELISI EPITHIMI K EPIDIOKI TIN ALITHIA. AYTH H SINERGASIA THEORITE APARETITI GIA TIN APOFIGI TIS PLANIS POY THA MPOROYSE NA EPELTHI AN O ANTHROPOS EKRINE ME GNOMONA MONO TO NOY. ENORASH=ANTILIPSI SE PNEYMATIKO EPIPEDO ALA ''AFILTRARISTI''. AYTO INE KATI NEO SE ENA KLASIKO FILOSOFO, EKSTREMISTIKO ISOS ALA STO XRISTIANIKO VIOMA APOTELI SIMATODOTI ORTHOY PROSANATOLISMOY. SKEPSOY POSI XRISTIANI VASIZOYN TI SXESI TOYS ME TO THEO STIN ''KINI ANTHROPINI GNOSI'' K TELIKA PEFTOYN STO KENO, AFOY H ANTHROPINI SKEPSI SINEXOS ANATHEORITE.SKEPSOY POSI ALI LITOYRGOYN ME GNOMONA TIN POROMENI THELISI K FANATIZODE. EKI LIPON APOSKOPI O SINDIASMOS AYTOS, DEN AFINI PERITHORIA GIA PARETERO FILOSOFIA ALA MIN KSEXNAME POS STON XRISTIANISMO H ALITHIA, INE MONO O THEOS,(O OPIOS PAROMIOS DEN MPORI NA ADIPARATETHI STO MI INE AFOY EKTOS AYTOY DEN IPARXI TIPOTA) K H APOKTISI AYTIS TIS ALITHIAS THA PREPI NA GINETE OSO TO DINATON ANODINA,STATHERA K NA ADAPOKRINETE STO PRAGMATIKO THELIMA GIA NA APOTELI ELEYTHERI EPILOGI.
LIPAME GIA TIN PROXIROTITA. OTAN EPISTREPSO THA ITHELA NA ASXOLITHOYME ME AYTO TO ADIKIMENO PERISOTERO GIATI ME EKSITARI. NA ISE KALA

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΜΑΓΙΑ.ΚΑΙ ΜΕΤΑ???
___________________________________________________________________

1:htmlhttp://www.zoiforos.gr/logoizois/meta_thanato.htm
2:http://img.pathfinder.gr/clubs/files/60869/18.

__________________________________________________________________
Το σώμα είναι ένα τσόφλι που αν το σπάσεις ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΘΑ ΞΕΠΗΔΉΣΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
____________________________________________________________________

Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Μου γεννιούνται όμως τώρα κάποια νέα ερωτηματικά. Μου είναι δύσκολο να δεχτώ πως το σώμα είναι ανούσιο, ή όπως ο πατέρας μας ο Πλάτωνας το χαρακτήριζε, ¨φυλακή της ψυχής¨. Η αλήθεια υπάρχει μόνον πέρα από τη σωματική μας κατάσταση; Κατά πόσο άυλη μπορεί να είναι ψυχή μας αφού υπόκειται σε νόμους; Γιατί να ξεπέσαμε σε αυτή την υλική υπόσταση αν είναι υποδεέστερη; Με τρομάζει λίγο αυτή η ανούσια προσωρινότητα σε αυτό τον κόσμο, αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι γιατί εύλογα κανείς μπορεί να θεωρεί πως αποτελεί εργαστήρι σμίλευσης ή τιμωρία, αν είναι επηρεασμένος από ανατολικά δόγματα. Η προσπάθεια επίτευξης εσκεμμένα αστρικής προβολής είναι ωφέλιμη για την ψυχή μας; Αποτελεί μήπως κάποιο είδος εξάσκησης και προετοιμασίας;
Μιας και έθεσα πολλά ερωτηματικά, πολλά εκ των οποίων είναι και άσχετα με το θέμα, να σημειώσω και κάτι τελευταίο. Πριν 4 χρόνια είχα επισκεφθεί ένα γέροντα στο Άγιον Όρος, δεν είχα πάει ξανά εκεί και δεν με γνώριζε καθόλου. Χτύπησα την πόρτα, μου άνοιξε και με καλωσόρισε με το μικρό μου όνομα. Στη συζήτηση που είχαμε μου αποκάλυψε όλα μου τα πάθη και επιθυμίες. Στην αρχή πάγωσα, μετά με την αγάπη του, μου μετέδωσε μια απίστευτη γαλήνη. Τον ρώτησα πως μπορεί να ζει εντελώς μόνος και μου απάντησε πολύ συνειδητά και ήρεμα πως κάθε βράδυ στην προσευχή που κάνει συνομιλεί με δεκάδες αγγέλους και μάλιστα του δείχνουν πολλά όμορφα πράγματα, με αποτέλεσμα να χάνει την αίσθηση του χρόνου και του τόπου και να επανέρχεται σε συνειδητή κατάσταση αργά την άλλη μέρα το πρωί, ¨δεν προλαβαίνω να κάνω τις δουλειές μου¨ μου απάντησε πολύ χαρακτηριστικά. Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει κάποιος συσχετισμός αυτής της κατάστασης με την αστρική προβολή, μήπως δηλαδή πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο (ίσως τιτλοφορημένο διαφορετικά στη θεολογία), ελεγχόμενο και κατευθυνόμενο από το εγώ, ή την βοήθεια κάποιων πνευμάτων (αγγέλων);;