- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Συμφωνώ με την τοποθέτηση σου αγαπητέ alfa-omega, εκτός από ένα σημείο: πιστεύω οτι όλοι μας έχουμε -έστω και "κοιμισμένες"- μέσα μας τις αρετές. Αλλά η ζωή μας, η καθημερινότητα, το βόλεμα, και η προσπάθεια που χρειάζεται για να τις ενεργοποιήσουμε, πολλές φορές μας αποθαρρύνει από το να το κάνουμε και έτσι τις αφήνουμε κοιμισμένες.
Ακούγεται λογικό .
Όμως για γράψε μου αγαπητή φίλη, εσύ μέχρι ποιο σημείο έχεις καλλιεργήσει τις πνευματικές αρετές σου ;;;
Με ενδιαφέρει η άποψη σου , γιατί από ότι έχω αντιληφθεί έχεις κάνει την δική σου προσπάθεια & την εγκατέλειψες .
Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με σε παρακαλώ.
quote:
Αγαπητέ alfa-omega, να σε καλωσορίσω σε αυτό το topic.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω γιατί πιστεύεις πως καμία πνευματική αρετή δεν βρίσκεται μέσα μας εν αντιθέσει με την αγάπη η οποία βρίσκεται.
Γιατί το πιστεύεις αυτό?
Θέλω να πώ δηλαδή, πιστεύεις οτι την έννοια της δικαιοσύνης πχ την διδασκόμαστε και τη μαθαίνουμε?
Αν είναι έτσι μάλλον κάτι ανάλογο δε συμβαίνει και με την αγάπη?
Οταν βλεπω ενα βρεφος ,σκεφτομαι αυτοματα την αθωοτητα , γιατι ;;;
Επειδη στο προσωπο του καθρεπτιζεται το περιεχομενο της ψυχης του .
Ένα βρεφος δεν εχει εμπειριες απο την ζωη αυτην .
Γιατι τοτε μου δημιουργειται αυτη η αισθηση ;;;
Γιατι εχει ( καθαρο ψυχικο μητρωο ),θα ελεγα .
Η δικες μας ψυχες ειναι γεματες με βιωματικες εμπειριες .
Την καθε μια την απασχολει κατι διαφορετικο .
Η διαφορα ειναι ο τροπος που αντιλαμβανεται την υπαρξη της .
Αλιως αντιλαμβανομαι εγω τον κοσμο & αλιως εσυ .
Αν δεν ειχα καλλιεργησει ( επεξεργασθει ) τις εμπειριες μεσα στην μνημη του μυαλου μου ,θα μπορουσα να πω ,οτι δεν με διαφοροποιη τιποτα απο την ψυχη του βρεφους .
Αυτο αποδυκνυει ( προσωπικη μου αποψη ) ,οτι δεν υπηρχε τιποτα μεσα στις ψυχες μας ,οταν ειχανε γεννηθει ,η αν θελεις μετανσαρκωθει μεσα στο σωματα μας .
Εκτος βεβαια απο κατι ,που την διατηρουσε & την διατηρει στο μελλον ενεργει .
Ποιο ειναι αυτο το στοιχειο ;;;
Εγραψα λοιπον οτι ειναι η αγαπη .
Μπορω να γραψω εναλακτικα ,οτι ειναι το πνευμα εντος της ψυχης μας .
Αυτο το πνευμα σε καθε βρεφος ειναι αδιαπλαστο ,διοτι σεν εχει καλλιεργησει μεσα στην ψυχη ,οτιδηποτε .
Μετα την καλλιεργια του πνευματος , η της αγαπης προκυπτει κατι καινουργιο .
Αυτα τα ( πνευματικα αρχεια ) ,ειναι οι προσωπικες βιωματικες εμπειριες του καθενος μας .
Για τον λογο αυτον γραφω ,οτι οι πνευματικες αρετες προκυπτουνε μετα την προσωπικη καλλιεργια των πνευματικων αρχειων εντος μας .
Εκανα μια συνθετη σκεψη .
Συνηθως απλοποιω τα πραγματα .
Τι ενοω ;;;
Οταν νιωθω κατι,αυτο υπαρχει εκεινη την στιγμη .
Για να αισθανθω, η να συναισθανθω ομως κατι, θα πρεπει να ενεργοποιησω τα πνευματικα αρχεια εντος της μνημης μου .
Δεν γνωριζω αν σε βοηθησα με αυτες τις σκεψεις μου .
quote:
Συμφωνώ οτι όλοι μας βιώνουμε διάφορα συναισθήματα σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα βιώνουμε διάφορα συναισθήματα.
Αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι το σημαντικό είναι να αναλογιστούμε τι ευθύνες και τι αποτελέσματα θα επιφέρει η έκφραση αυτών.
Οπότε όταν αναλογιζόμαστε τις ευθύνες νομίζω πως θα μπορέσουμε σταδιακά να βρούμε το κριτήριο για να αποφασίσουμε αν πρέπει να τα εκφράσουμε ή όχι.
Λογικωτατο.
quote:
Δεν μπορεί να είναι απόλυτη η εξιλέωση της π.χ ψυχής μου εν ζωή ,γιατί δεν έχω καλλιεργήσει τις πνευματικές μου αρετές σε απόλυτο βαθμό .
Αυτό, φίλε μου, μου γεννά την εξής απορία:
Πως γίνεται να φτάσουμε τη λύτρωση λοιπόν αν δε μπορούμε να την φτάσουμε όντας εν ζωή?
Πρέπει να δεχθούμε δηλαδή οτι δεν θα την φτάσουμε ποτέ αλλά μόνο "μερικώς"?
[/quote]
Ετσι πιστευω.
Καθε εμπειρια μας ,που γινεται μετα γνωση , εχει την δικη της δυναμικη,εντος της ψυχης μας .
Αν για παραδειγμα εχω χρεωθει στις τραπεζες με πολλά δανεια ,που αδυνατω να ξοφλησω εγκαιρα ,μου περιοριζει την ιδια την ελευθερια στην ζωη μου .
Απολυτα ελευθερος και εξιλεομενος ψυχικα θα ημουνα αν δεν με απασχολουσανε διαφορες σκεψεις ,που προερχονται απο το παρελθον,μεσα απο την μνημη του μυαλου μου .
Για να συμβει κατι τετοιο ,θα πρεπει να μην με απασχολει το σωμα μου .
Αυτο οσο θα υπαρχει , θα παιδευει& θα εκπαιδευει την ψυχη μου .
Η καλυτερη εκαπιδευση ειναι ,οταν θα εχω καλλιεργησει μεσα της τις πνευματικες αρετες ,για τις οποιες δεν εχουμε συζητησει ακομη σοβαρα .
Η ταπεινοτητα,η υπομονη ,ο σεβασμος , η αλληλεγυη ειναι μερικα απο αυτα .
Περιμενω τις δικες σας,πολυτιμες αποψεις & θα χαρω να τις διαβασω.
Μεχρι τοτε ευχομαι καλη πνευματικη καλλιεργια σε ολους .
Ας σταθούμε λίγο σε μερικά σημεία του μηνύματος σου...
Πρώτα απ' όλα αναφέρεις πως ένα βρέφος έρχεται στον κόσμο χωρίς εμπειρίες και χωρίς κάποιες αρετές μέσα του.
Όλα αυτά έρχονται με τον καιρό και κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του (σωματικής και πνευματικής).
Οπότε ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο "tabula rasa".
Γιατί όμως πιστεύεις πως το παιδί έχει μέσα του την έννοια της αγάπης?
Εγώ νομίζω πως το παιδί διδάσκεται και την αγάπη και μάλιστα με έναν κάπως περίεργο τρόπο....
Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα παιδάκι 3 χρονών που τρέχει κι αγκαλιάζει τον γονιό του.
Αυτό το κάνει επειδή νιώθει αγάπη ή επειδή νιώθει ασφάλεια?
Και πολύ περισσότερο, αν αυτό το παιδί δεν έχει δεχθεί τρυφερότητα κι αγάπη θα μάθει να την εκφράζει ή να τη νιώθει?
Τέλος πάντων, φίλε μου, δεν στέκομαι τόσο στην αγάπη αλλά πηγαίνω λίγο παρακάτω:
quote:
Απολυτα ελευθερος και εξιλεομενος ψυχικα θα ημουνα αν δεν με απασχολουσανε διαφορες σκεψεις ,που προερχονται απο το παρελθον,μεσα απο την μνημη του μυαλου μου .
Για να συμβει κατι τετοιο ,θα πρεπει να μην με απασχολει το σωμα μου .
Αυτο οσο θα υπαρχει , θα παιδευει& θα εκπαιδευει την ψυχη μου .
Χμμμ!
Ομολογώ πως αυτό που λές μου θυμίζει τη γνωστή "θεωρία" οτι το σώμα αποτελεί την φυλακή του σώματος, κάτι που κατά τη γνώμη μου δεν ισχύει.
Νομίζω πως όταν σε απασχολούν διάφορες σκέψεις από το παρελθόν δεν σε απασχολεί το σώμα σου, σε απασχολεί η ψυχή σου...
Θα ήθελες να μου εξηγήσεις λίγο πως εκλαμβάνεις τις αρετές που προανέφερες?
quote:
Η ταπεινοτητα,η υπομονη ,ο σεβασμος , η αλληλεγυη ειναι μερικα απο αυτα .
Υποθέτω οτι παράλληλα αποδέχεσαι οτι "βοηθούν" την ψυχή σου να φτάσει στη λύτρωση (έστω και σε ένα βαθμό αφού δεν αποδέχεσαι την απόλυτη λύτρωση εν ζωή)?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Φίλε alfa-omega, σε χαιρετώ!Ας σταθούμε λίγο σε μερικά σημεία του μηνύματος σου...
Πρώτα απ' όλα αναφέρεις πως ένα βρέφος έρχεται στον κόσμο χωρίς εμπειρίες και χωρίς κάποιες αρετές μέσα του.
Όλα αυτά έρχονται με τον καιρό και κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του (σωματικής και πνευματικής).
Οπότε ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο "tabula rasa".
Δεν γνωριζω την σημασια της ενοιας tabula rasa".
Εδω χρειαζομαι την βοηθεια σου.
Αν ομως ενα βρεφος π.χ εσυ ,ειχες πνευματικες αρετες ,θυμασαι καποιες απο αυτες ;;;
προσωπικα δεν θυμαμαι καμια.
Αυτο που θυμαμαι ειναι οτι προεκυψαν μετα την διδασκαλια της μητρικης αγαπης .
Εκτος και αν αναφερεσαι στο υποσεινηδητο .
Αυτο ομως ειναι ενα μεγαλο θεμα & σηκωνει πολυ κουβεντα .
Απο που να αρχισεις και που να τελειωσεις ,οταν αναφερομαστε σε κατι που δεν εχουμε βιωσει και επομενως δεν υπαρχουνε βιωματικες εμπειριες.
Εκτος και αν αναφερεσαι σε κατι αλλο ?
quote:
Γιατί όμως πιστεύεις πως το παιδί έχει μέσα του την έννοια της αγάπης?
Γιατι την ενοια της αγαπης ,την αντιλαμβανομαι και ως ενεργο πνευμα ,το οποιο οπως ανεφερα αν το κλλιεργησεις φερνει καρπους πνευματικους καρπους .
quote:
Εγώ νομίζω πως το παιδί διδάσκεται και την αγάπη και μάλιστα με έναν κάπως περίεργο τρόπο....
Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα παιδάκι 3 χρονών που τρέχει κι αγκαλιάζει τον γονιό του.
Αυτό το κάνει επειδή νιώθει αγάπη ή επειδή νιώθει ασφάλεια?
Και πολύ περισσότερο, αν αυτό το παιδί δεν έχει δεχθεί τρυφερότητα κι αγάπη θα μάθει να την εκφράζει ή να τη νιώθει?
Περιγραφεις μια εξελιξη ,που δεν ειναι ιδια σε ολους μας .
Και εδω χρειαζεται πολυ κουβεντα ,γιατι δεν παιρνουμε ολοι τα απαραιτητα εφοδια της αγαπης .
Δεν αγαπαμε ολοι με τον ιδιο τροπο γιατι, δεν ειναι μια η αγαπη ;;;
quote:
Απολυτα ελευθερος και εξιλεομενος ψυχικα θα ημουνα αν δεν με απασχολουσανε διαφορες σκεψεις ,που προερχονται απο το παρελθον,μεσα απο την μνημη του μυαλου μου .
Για να συμβει κατι τετοιο ,θα πρεπει να μην με απασχολει το σωμα μου .
Αυτο οσο θα υπαρχει , θα παιδευει& θα εκπαιδευει την ψυχη μου .
Χμμμ!
Ομολογώ πως αυτό που λές μου θυμίζει τη γνωστή "θεωρία" οτι το σώμα αποτελεί την φυλακή του σώματος, κάτι που κατά τη γνώμη μου δεν ισχύει.
Νομίζω πως όταν σε απασχολούν διάφορες σκέψεις από το παρελθόν δεν σε απασχολεί το σώμα σου, σε απασχολεί η ψυχή σου...
Θα ήθελες να μου εξηγήσεις λίγο πως εκλαμβάνεις τις αρετές που προανέφερες?
[/quote]
Υποθέτω οτι παράλληλα αποδέχεσαι οτι "βοηθούν" την ψυχή σου να φτάσει στη λύτρωση (έστω και σε ένα βαθμό αφού δεν αποδέχεσαι την απόλυτη λύτρωση εν ζωή)?
In anticipation of my resurrection...
[/quote]
Για να εξελεωθει η ψυχη ( μου ) ,θα πρεπει να γνωριζω τον τροπο με τον οποιο υπαρχει αυτη .
Δεν το γνωριζω .
Ομως οι αρετες που προανεφερα την βοηθουνε σημαντικα , να ψαξει να βρει τον ουσιαστικο σκοπο της .
Αν δεν υπηρχε δεν θα χρειαζομουνα καμια απολυτως αρετη, γιατι θα ασχολουμουνα αποκλειστικα με την υλη και γενικα τα υλικα αγαθα .
Για να τα αποκτησεις δεν χρειαζεται ,η μαλλον δεν θα πρεπει να εισαι ευγενικος ,ταπεινος και γενικα φιλος του πνευματος .
Θα ασχολουμουνα με λιγα λογια με το i.q μου.
Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή ο κάθε άνθρωπος έρχεται στον κόσμο όντας ένα άγραφο χαρτί κι όλα τα "δεδομένα" καταγράφονται στην πορεία.
Φίλε μου, ούτε εγώ θυμάμαι κάποια πνευματική αρετή αλλά επιφυλάσσομαι να απαντήσω εάν η αιτία που τις δημιουργεί είναι η αγάπη ή όχι.
Με ρωτάς για το υποσυνείδητο...
Είναι ένα περίεργο θέμα αυτό, αγαπητέ!
Εάν αποδεχθούμε οτι υπάρχουν μέσα μας οι αρετές αυτές κατά την γέννηση μας το ερώτημα που γεννάται είναι πώς ενυπάρχουν μέσα μας αυτές οι αρετές.
Κι αν αποδεχθούμε κάτι τέτοιο, μια απάντηση θα μπορούσε να είναι η μετεμψύχωση, σωστά?
Κι αν μιλήσουμε για μετεμψύχωση γιατί η ψυχή του ανθρώπου δε λυτρώνεται μετά τον θάνατο του αλλά συνεχίζει να υπάρχει και να συνεχίζει έναν κύκλο ενσαρκώσεων?
Αν αποδεχθούμε κάτι τέτοιο θα δούμε οτι η λύτρωση της ψυχής μας μετά θάνατον εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από το κατά πόσο μπορούμε να "παλέψουμε" με τον ίδιο μας τον εαυτό, με την ψυχή μας όσο είμαστε ζωντανοί.
quote:
Για να τα αποκτησεις δεν χρειαζεται ,η μαλλον δεν θα πρεπει να εισαι ευγενικος ,ταπεινος και γενικα φιλος του πνευματος .
Θα ασχολουμουνα με λιγα λογια με το i.q μου.
Θα ήθελες να μου το εξηγήσεις λίγο καλύτερα αυτό επειδή δεν το κατάλαβα αρκετά καλά? 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Για να τα αποκτησεις δεν χρειαζεται ,η μαλλον δεν θα πρεπει να εισαι ευγενικος ,ταπεινος και γενικα φιλος του πνευματος .
Θα ασχολουμουνα με λιγα λογια με το i.q μου.
Θα ήθελες να μου το εξηγήσεις λίγο καλύτερα αυτό επειδή δεν το κατάλαβα αρκετά καλά?
[/quote]
Αναφερομαι στην εφυια .
Αν επικεντρωθει καποιος στις επεξεργαστικες ικανοτητες του εγκεφαλου του , καταληγει ( κατα την αποψη μου ) να εξελιχθει σε ενα πανεξυπνο ατομο .
Αυτα τα ατομα που το εχουνε επιτυχει , δεν προσεγγιζουνε αλλα ατομα , που δεν διαθετουνε παρομοια εφυια με την δικη τους .
Πιστευω οτι αυτη ειναι η αιτια ,που υπαρχουνε υλικες διαφορες μεταξυ
μας .
Οι εξυπνοι ασχολουνται με τους εξυπνους συνανθρωπους τους και οι φτωχοι εν πνευματι ,με τους ομοιους των .
Η διαφορα ολο και μεγαλωνει με αποτελεσμα οι φτωχοι να γινονται φτωχοτεροι,σε τετοιο σημειο μαλιστα , που να μην εχουνε την δυνατοτητα της προσωπικης επιλογης ,τουλαχιστον στον επαγγελματικο τομεα .
Εκτιμω οτι ενα εφυες ατομο ,θα επρεπε να ασχολειται ενεργα με ολους τους συνανθρωπους .
Γιατι ομως να το πραξει , αν δεν εχει καποιο οικονομικο οφελος ;;;
Για να εξιλεωθει η ψυχη του σε αυτην την ζωη .
Αυτο δεν ειναι απολυτο, θα αναφερω ενα παραδειγμα για να γινω πληρως κατανοητος .
Μεγιστο προτυπο ανθρωπινης εφυιας αποτελει για εμενα ο : ΣΩΚΡΑΤΗΣ.
Θα μπορουσε με την δικο του πολυ υψηλο βαθμο εφυιας , να αποκωμησει ατομικα ωφελει.
Προτιμησε ομως να κανει κατι αλλο .
Εδωσε ολη την ψυχη του , ωστε να αποκτησουνε οι συνανθρωποι του ,που δεν ειχανε την ιδια εφυια : ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ .
Αυτος την ειχε και την μετεδωσε αφιλοκερδος προς τους παντες .
Το εργο της ζωης του το υπερασπιστηκε με την ιδια την ζωη του .
Η εξελιξη που μεσολαβησε απο την εποχη των αρχαιων υμων φιλοσοφων ,μεχρι αυτην την στιγμη ειναι τεραστια .
Στην ουσια ομως δεν αλαξε τιποτα τα ουσιαστικα προβληματα μας παρεμειναν και οχι μονον, εχουνε πολλαπλασιασθει.
Με ολη αυτην την θεωρητικη μου αναφορα , ηθελα να καταστησω σαφες οτι εξιλεωση ψυχης εν ζωη υφισταται και μπορει να υλοποιηθει στην πραξη.
Δεν ειναι αναγκαιο να μιμηθουμε ολοι τον σωκρατη .
Με ποιον αλλο τροπο ;;;
Εκτιμω οτι ειναι ενας και μοναδικος .
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ( π.χ στον αγωνα της καλυτερευσης αυτου του πλανητη μας ).
Μια τετοια μεγαλη ιδεα χρειαζεται μεγαλη ψυχη .
Τι εννοω ;;;
Η μεγαλη ψυχη πρεπει να ειναι ετοιμη να απαρνηθει και να θυσιάσει οτι πολυτιμώτερο έχει σε αυτον τον κοσμο ,ακομη και την ιδια την σαρκα μεσα στην οποια φιλοξενειται .
Επετρψε μου να σε ρωτησω καλοπροαιρετα κατι φιλε Dying_Incubus :
Για ποιο πραγμα θα ησουνα ετοιμος να απαρνηθεις την πολυτιμη ζωη σου αυτην την δεδομενη στιγμη ;;;
Θα ηθελα ακομη αν δεν σε κουραζω με τις ερωτησεις μου , να μου περιγραψεις τις πνευματικες αρετες που αντιλαμβανεσαι εσυ εντος σου και :
Τον τροπο με τον οποιο εσυ τις επιδιωκεις ( καλλιεργεις )& προωθεις προς τα εξω .
Ωραίο θέμα, αν και αργά το ανακάλυψα, μιάς και η συζήτηση έχει
ανάψει εδώ και καιρό...
Θέλω να απαντήσω στο αρχικό ερώτημα του φίλου Dying_Incubus:
quote:
τι είναι τελικά αυτή η λύτρωση στην οποία έχει δοθεί τόση έμφαση ανά τους αιώνες?
Η Λύτρωση είναι ένα "τέλος", η Ιθάκη του ποιητή.
Τέλος, λύτρωση, σκοπός, Θεός, είναι λίγο πολύ συγγενείς έννοιες.
Φαίνεται ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε έτσι κατασκευασμένοι, που
έχουμε την ανάγκη να προσδιοριζόμαστε μέσα από μια τελεολογική
έννοια, ένα τέλος.
Ξέρουμε αν υπάρχει λύτρωση; Όχι φυσικά! Δεν υπάρχει απάντηση
σε αυτό το ερώτημα, γιατί αγγίζει το Θεό.
Στη διάρκεια της ζωής μας βιώνουμε πολλές λυτρώσεις, αλλά όχι την
τελική Λύτρωση.
Στο πρώτο επίπεδο, της λύτρωσης (όχι της Λύτρωσης), θυμάμαι κάτι
που μου είπε πριν καιρό ένας φίλος: Όταν νιώσεις ότι δεν έχεις
πλέον τίποτε να δώσεις ή να πάρεις, τότε θα λυτρωθείς. Όταν
πλέον δεν υπάρχει επιθυμία, τότε έρχεται η λύτρωση.
Η λύτρωση με πάει σε σκέψεις πέρα από τις συγκρίσεις... Όταν
αναγνωρίζουμε μια σύγκριση, κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο σε
σχέση με κάτι άλλο, τότε υπάρχει ένας δεσμός, που μας δένει με
το Ιδανικό και το Πραγματικό, αυτό που υπάρχει τώρα και αυτό στο
οποίο ιδανικά τείνει.
Με αυτή τη λογική η λύτρωση είναι η άρση ενός δεσμού. Λέμε:
"Λυτρώθηκε από τα δεσμά της ύλης", η ύλη δεν τον κρατά, δεν έχει
υλικές επιθυμίες...
Καλή συνέχεια!
Αγαπητέ alfa-omega, ίσως έχεις δίκιο στο οτι υπάρχει ένας διαχωρισμός μεταξύ των ανθρώπων που έχουν διαφορά στις επεξεργαστικές δυνατότητες του εγκεφάλου τους.
Με λίγα λόγια στην ευφυΐα τους...
Από την άλλη, είναι πιθανό να συμβαίνει επίσης αυτό που αναφέρεις, οτι δηλαδή τα άτομα με περισσότερες δυνατότητες συναναστρέφονται με άτομα ίδιου επιπέδου και το αντίθετο.
Αυτό για εμένα είναι λανθασμένο, φίλε μου.
Γιατί τις ικανότητες που σου προσφέρει ενδεχομένως ο νούς σου, η λογική σου δεν τις κρατάς για τον εαυτό σου αλλά είσαι έτοιμος και πρόθυμος να τις χρησιμοποιήσεις για το κοινό όφελος.
Δε νομίζω πάντως πως η ευφυΐα είναι τόσο πολύ αναγκαίο προσόν για να οδηγηθεί ο κάθε άνθρωπος στη λύτρωση του.
Σίγουρα λειτουργεί ως μέσο για να κατανοήσεις την ανάγκη να λυτρωθείς ως άνθρωπος και να προσπαθείς ολοένα και περισσότερο για την βελτίωση του εαυτού σου.
Σίγουρα επίσης είναι ένα μεγάλο όπλο για να ωφελήσει τόσο εσένα τον ίδιο όσο και τους συνανθρώπους σου.
Νομίζεις όμως οτι είναι αυτό που σε οδηγεί πραγματικά στη λύτρωση σου?
quote:
Επετρψε μου να σε ρωτησω καλοπροαιρετα κατι φιλε Dying_Incubus :
Για ποιο πραγμα θα ησουνα ετοιμος να απαρνηθεις την πολυτιμη ζωη σου αυτην την δεδομενη στιγμη ;;;Θα ηθελα ακομη αν δεν σε κουραζω με τις ερωτησεις μου , να μου περιγραψεις τις πνευματικες αρετες που αντιλαμβανεσαι εσυ εντος σου και :
Τον τροπο με τον οποιο εσυ τις επιδιωκεις ( καλλιεργεις )& προωθεις προς τα εξω .
Φίλε μου, επέτρεψε μου να μην απαντήσω και στα 2 σου ερωτήματα.
Σχετικά με το πρώτο ερώτημα σου αυτό που μπορώ να πώ είναι οτι ίσως έδινα την ζωή μου για περισσότερα από ένα πράγματα.
Νομίζω πως όλοι μας έχουμε στην ζωή μας κάποια ιδανικά ή πιστεύουν σε κάποιους σκοπούς ώστε αν υπήρχε αυτή η ανάγκη να έδιναν και την ζωή τους.
Όσον αφορά δε το δεύτερο σου ερώτημα δεν θα ήθελα και δεν θα μπορούσα να αναφερθώ σε πιθανές προσωπικές μου αρετές, νομίζω πως κάτι τέτοιο θα ήταν σα μια κίνηση "εξύψωσης" ή προβολής του εαυτού μου.
Και κάτι τέτοιο δεν το επιθυμώ, φίλε μου...
Εξάλλου, θα ξεφεύγαμε κι από το θέμα μας, δε νομίζεις?
Αγαπητή λίλιθ, νομίζω οτι συμφωνούμε στην διαφορά "Λύτρωσης" και "λύτρωσης" μιάς κι είναι κάτι το οποίο πιστεύω κι εγώ.
Η Λύτρωση λοιπόν είναι η Ιθάκη μας, όπως πολύ σωστά κι όμορφα είπες.
Η λύτρωση μας είναι οι αγώνες που δίνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας, με τον εαυτό μας, τις επιθυμίες μας, τα πάθη μας και πολλές φορές με το εγώ μας.
Πιστεύω οτι για να φτάσεις στη Λύτρωση πρέπει να οδηγηθείς σε αυτή μέσα από διαδοχικές λυτρώσεις.
quote:
Με αυτή τη λογική η λύτρωση είναι η άρση ενός δεσμού. Λέμε:
"Λυτρώθηκε από τα δεσμά της ύλης", η ύλη δεν τον κρατά, δεν έχει
υλικές επιθυμίες...
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε οτι η λύτρωση συνίσταται μόνο στην απελευθέρωση μας από τις υλικές μας επιθυμίες.
Αυτό το λέω ορμώμενος από την πεποίθηση μου οτι πολλές φορές έχουμε επιθυμίες οι οποίες δεν σχετίζονται με την ύλη και μπορούν να αποβούν μοιραίες για εμάς...
In anticipation of my resurrection...
Προσωπικα δεν εχω τιποτε αλλο να προσθεσω, η να αντιπαραθεσω σε οσα εγραψες .
Εάν πάντως επιθυμείς να συμμετάσχεις ξανά είσαι ευπρόσδεκτος...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητέ alfa-omega θα ήθελα να σου απαντήσω έστω και καθυστερημένα στην ερώτηση σου: ποιές αρετές πιστεύω οτι έχω εξελίξει:
Πιστεύω οτι η βασική μου "νίκη" είναι καταρχήν η αποδοχή των ελατωμάτων μου, πράγμα που με δυσκολεψε στην αρχή, όχι μόνο να το αποδεχτώ αλλά και να μπορέσω να μιλήσω γιαυτό.
Αυτό που κέρδισα, ήταν ένας σπόρος ταπεινοφροσύνης.
Ταπεινοφροσύνη όχι με την έννοια της ταπεινότητας και της ψευτοντροπής, αλλά με την έννοια "γνωρίζω και αποδέχομαι την θέση μου" δεν είμαι η καλύτερη , η εξυπνότερη κλπ. κλπ. φυσικά ούτε "είμαι ένα τίποτα, που δεν αξίζει κλπ. κλπ., αλλά "είμαι αυτή, με ονοματεπώνυμο και συγκεκριμένη προσωπικότητα, με τα λάθη μου και τα σωστά μου και θέλω να γίνω καλύτερη".
Επίσης, ξέρω πιά ότι έχω επιμονή, μια αρετή που πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντική αλλά που στην υπερβολή της εμφανίζει την "σκιά" του πείσματος.
Ευτυχώς -για μένα- δεν κατάλαβες σωστά, και δεν έχω παρατήσει την προσπάθεια μου για πνευματική εξέλιξη.
Αυτό όμως που βασικά ήθελα να σου πω, είναι οτι συμφωνώ με το σχόλιο σου:
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ( π.χ στον αγωνα της καλυτερευσης αυτου του πλανητη μας ).
Μια τετοια μεγαλη ιδεα χρειαζεται μεγαλη ψυχη
Και εγώ πιστεύω οτι αυτό που θα μπορούσε πραγματικά να μας ωθήσει να υπερβούμε τους εαυτούς μας, και άρα να τους βελτιώσουμε είναι να πιστέψουμε και να "αφιερωθούμε" -αν και είναι μεγάλη κουβέντα αυτή-, σε ένα ανώτερο σκοπό, σε ένα ιδανικό.
Αγαπητέ Dying_Ιncubus, νομίζω οτι η ευφυία μπορεί να είναι απαραίτητη για να μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που θέλουμε να βελτιώσουμε και από τι θα λυτρωθούμε, αλλά δεν είμαστε όλοι το ίδιο ευφυείς. υπάρχει και η ευφυία της καρδιάς που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ακόμα και αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Τι λές εσύ, συμφωνείς;
Θα ήθελα να ρωτήσω την λίλιθ, αν ισχύει αυτό που λες:
Όταν νιώσεις ότι δεν έχεις
πλέον τίποτε να δώσεις ή να πάρεις, τότε θα λυτρωθείς. Όταν
πλέον δεν υπάρχει επιθυμία, τότε έρχεται η λύτρωση
μήπως μιλάμε για την Λύτρωση και όχι για την λύτρωση, όπως σωστά -κατά την γνώμη μου- διαχωρίζεις;
Λένε οτι σε αυτή την κατάσταση που δεν υπάρχει πια η επιθυμία, ούτε ο φόβος ή η ελπίδα, η λύτρωση από τον τροχό της Ζωής έχει έρθει και τότε μιλάμε για την Απελευθέρωση.
Πιστεύω κι εγώ πως η ευφυΐα είναι ένα βασικό "όπλο" για να καταλάβουμε την ανάγκαιότητα για τη λύτρωση της ψυχής μας.
Δεν θεωρώ όμως πως είναι το μοναδικό μέσο για κάτι τέτοιο.
Σίγουρα θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα προσπαθούσαμε να επιτύχουμε κάτι τέτοιο, πως να "δουλέψουμε" με τον εαυτό μας κι εν τέλει να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι είναι πραγματικά αυτή η λύτρωση την οποία επιθυμούμε.
Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους οι οποίοι ίσως να μην έχουν τόσο μεγάλη ευφυΐα όσο ο υπόλοιπος μέσος όρος?
Εκείνοι δε μπορούν να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της λύτρωσης?
quote:
υπάρχει και η ευφυία της καρδιάς που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ακόμα και αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
Χμμμ!
Ομολογώ οτι εδώ με μπέρδεψες λιγάκι... 
Θέλεις να μου το εξηγήσεις λίγο περισσότερο?
quote:
Λένε οτι σε αυτή την κατάσταση που δεν υπάρχει πια η επιθυμία, ούτε ο φόβος ή η ελπίδα, η λύτρωση από τον τροχό της Ζωής έχει έρθει και τότε μιλάμε για την Απελευθέρωση.
Συμφωνώ απόλυτα, φίλη μου! 
In anticipation of my resurrection...
Η αρετη που για μεγαλο χρονικο διαστημα καλλιεργησα εντος μου , ειναι η υπομονη .
Φαντασου εναν ατομο αποτομο , ευεξαπτο , οξυθυμο ,ανυπομονο ,ολα αυτα ημουνα καποτε εγω .
Με ενοχλουσε ο ιδιος μου ο χαρακτηρας , αλλα αδυνατουσα να τον αλλαξω .
Μια αποτομη, οξυθυμη αντιδραση μου, μου κοστισε καποτε μια αριστη θεση εργασιας .
Συνειδητοποιησα απο τοτε , οτι επρεπε να αλλαξω .
Βεβαια ευκολα το αποφασισα , ομως για να φτασω σε ενα καλλυτερο πνευματικο επιπεδο την ενδοκαλλιεργεια της υπομονης μου , επρεπε να εξασκηθω ,μεσα στην καθημερινοτητα μου .
Εφτασα στο σημειο να εχω τσακωθει ασχημα με εναν γνωστο και να παω να του ζυτησω συγνμωμη ,ασχετα αν ειχα δικιο η αδικο .
Το επραξα και ενιωσα μεσα μου μια ανεπαναληπτη μοναδικη ηθικη ικανοποιηση .
Ενιωσα ηθικη ικανοποιηση, γιατι ταπεινωσα τον παλιο κακο εαυτο μου και αυτο με λυτρωσε απο τις παλιες τυψεις που κουβαλαουσε η ψυχη μου για αρκετο χρονικο διαστημα ,τελειως ασκοπα και αδικαιολογητα .
Αγαπητέ Dying_Incubus αυτό που εννοώ λέγοντας για την νοημοσύνη της καρδιάς είναι το εξής:
Υπάρχουν άνθρωποι -πολλές φορές και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου σε αυτήν την κατηγορία- που θεωρητικά είναι λιγότερο έξυπνοι ή εύστροφοι από κάποιους άλλους, ίσως δεν μπορούν να κάνουν γρήγορους συνδυασμούς σκέψης ή μπορεί να μπλοκάρουν στιγμιαία όταν τους κάνουν σε πολύπλοκες ερωτήσεις, ίσως ακόμα να μην μπορούν να κατανοήσουν μια φιλοσοφική θεωρία αν είναι κάπως περίπλοκα εκφρασμένη.
Ομως μπορούν πάρα πολύ καλά να καταλάβουν οτι ο άλλος έχει κάποιο πρόβλημα ή ότι σκέφτεται κάτι που δεν το λέει, αντιλαμβάνονται με ένα τρόπο που δεν είναι νοητικός μια Ιδέα, ακόμα και αν δεν μπορούν να την εκφράσουν οι ίδιοι με την ίδια σαφήνεια και μπορούν να καταλάβουν ό,τι γίνεται γύρω τους επειδή το νοιώθουν.
Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύω είναι πάρα πολύ έξυπνοι αλλά δεν είναι νοητικοί, λειτουργούν με ΄λιγότερο νου και περισσότερη καρδιά και ίσως σε μια αντιπαράθεση με ένα τύπο που έχει φοβερό iq να νοιώσουν μειωμένοι, αλλά κανένα iq δεν μπορεί να πιάσει τις δικές τους διαισθήσεις ή ευαισθησίες.
Alfa-omega η περιγραφή που κάνεις για τον παλιό εαυτό σου μου ταιριάζει γάντι.
Ετσι ακριβώς ήμουν κι εγώ, αλλά με τη διαφορά οτι μου άρεσα έτσι όπως ήμουν. Θεωρούσα οτι αυτή η συμπεριφορά ήταν η έκφραση της δύναμης μου και απόδειξη της αυτονομίας μου και του ασυμβίβαστου χαρακτήρα μου. ... και μετά ξύπνησα.
Τόσο άσχημα όταν για πρώτη φορά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πόνο προκαλούσα κάποιες φορές στους άλλους, χωρίς καν να το συνειδητοποιώ.
Στην αρχή, όταν άρχισα να ζητάω συγνώμη -καινούργια κατάσταση για μένα- και εγώ ένοιωθα ταπεινωμένη, όσο άρχισα όμως να δουλεύω με τον εαυτό μου και να αναπτύσω τον σπόρο της ταπεινοφροσύνης -που σου έγραψα εχθές- άρχισα να νοιώθω οτι η συγνώμη ή καλύτερα η συνειδητοποίηση που έίχα ώστε να μπορώ να καταλαβαίνω οτι πρέπει να ζητήσω συγνώμη, ήταν μια μικρή νίκη για μένα, μια νίκη στην μάχη της αυτογνωσίας.
Και λέω εν μέρει γιατί η συγγνώμη θα αποκαταστήσει την δικαιοσύνη αλλά και θα μας λυτρώσει όταν την κάνουμε πράξη...
Φυσικά θα πρέπει να σκεφτούμε όμως πότε πραγματικά πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη και να αναλογιστούμε αν το φορτίο του λάθους βαραίνει πράγματι εμάς...
Φίλη risky, συμφωνώ πως πολλές φορές δεν παίζει ρόλο τόσο η δύναμη του μυαλού μας όσο η δύναμη της καρδιάς μας.
Αλλά δε νομίζω οτι ο άνθρωπος που ακολουθεί την καρδιά του δεν έχει πάντα τόσο ανεπτυγμένο iq.
Ίσως έχει περισσότερο από όσο νομίζει....
Ένας άνθρωπος που ακολουθεί αυτό που του λέει η καρδιά του είναι πιο ευαίσθητος κι ίσως πιο συμπονετικός.
Μερικές φορές η λογική μας είναι πιο "ψυχρή" και μας κάνει να εξετάζουμε τα πράγματα παραπάνω.
Η καρδιά μας μας κάνει να είμαστε πιο αυθόρμητοι.
Όμως εδώ υπάρχει μια παγίδα, κατά τη γνώμη μου.
Όταν εμπιστεύεσαι πάντα την καρδιά σου ίσως παραγκωνίζεις τη λογική και συνεπώς την αρμονία που θα έπρεπε να διακατέχει αυτά τα 2.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Και λέω εν μέρει γιατί η συγγνώμη θα αποκαταστήσει την δικαιοσύνη αλλά και θα μας λυτρώσει όταν την κάνουμε πράξη...
Συμφωνώ μαζί σου Dying_Incubus, αυτή ακριβώς είναι η ιδέα που έχω για την λύτρωση. Η συγνώμη, είναι αυτή που μας επιτρέπει να διορθώσουμε άμεσα μια λάθος κίνηση ή κυρίως δείχνει μια συνειδητοποίηση του λάθους από μέρους μας, αλλά μόνο όταν μπορούμε στην πράξη να επανορθώσουμε για το λάθος μας, πιστεύω οτι μπορούμε να μιλάμε για λύτρωση
quote:
Όταν εμπιστεύεσαι πάντα την καρδιά σου ίσως παραγκωνίζεις τη λογική και συνεπώς την αρμονία που θα έπρεπε να διακατέχει αυτά τα 2.
Και εδώ συμφωνώ, γιατί η υπερβολή ούτως ή άλλως πάντα είναι λάθος. Πιστεύω οτι για να μπορούμε να είμαστε αρμονικοί και δίκαιοι θα πρέπει -όπως λες και εσύ- να λειτουργούμε και με το νου και με την καρδιά.
Ανοικτός νους αλλά και ανοικτή καρδιά. Οταν γνωρίζουμε (νους) μπορούμε να αποφασίσουμε (καρδιά) για ο,τιδήποτε. Οχι τυφλά ούτε τυχαία αλλά ούτε και με νοητική δυσκαμψία, αμφιβολίες και δικαιολογίες που είναι κατασκευάσματα του νου.
Νομίζω οτι η καρδιά είναι πιο αποφασιστική και γενναία, αλλά πρέπει να γνωρίζει.
Αν έχουμε χρησιμοποιήσει "σωστά"και το νους μας, τότε πιστεύω οτι μπορούμε να μιλήσουμε για την αρετή της διάκρισης και πολύ πιθανό και για σωστές αποφάσεις.
Πρώτα απ' όλα σχετικά με την συγγνώμη, όπως προανέφερα, πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε πότε υπάρχει η ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη και πότε όχι.
Πιστεύω οτι είναι σημαντικό και για αυτό στέκομαι παραπάνω σ' αυτό.
Εάν για παράδειγμα έχουμε ένα άτομο το οποίο δεν ζητάει ποτέ συγγνώμη, καταλαβαίνουμε οτι αυτός ο άνθρωπος είτε δεν έχει μάθει να παραδέχεται τα λάθη του είτε είναι εγωϊστής.
Αν από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ένα άτομο το οποίο ζητάει συγγνώμη πάντοτε για ό,τι συμβαίνει, εγώ θα είχα την εντύπωση οτι το άτομο αυτό είναι ενοχικό ή δεν έχει αυτοπεποίθηση και δε νιώθει σίγουρος για τις πράξεις του.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Αν από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ένα άτομο το οποίο ζητάει συγγνώμη πάντοτε για ό,τι συμβαίνει, εγώ θα είχα την εντύπωση οτι το άτομο αυτό είναι ενοχικό ή δεν έχει αυτοπεποίθηση και δε νιώθει σίγουρος για τις πράξεις του.
Αγαπητέ Dying_Incubus συμφωνώ με την άποψη σου αλλά πιστεύω οτι υπάρχει και μια ακόμα άποψη για αυτή την συμπεριφορά, του να ζητάς δηλαδή συνέχεια συγνώμη.
Στο παρελθόν θεωρούσα οτι η ευθύνη μου, ήταν μόνο οταν εγώ έκανα κάτι και ήταν "λάθος" και συγχρόνως δικαιολογούσα τον εαυτό μου για τις απότομες συμπεριφορές μου γιατί πολλές φορές ήταν αντιδράσεις σε άσχημες συμπεριφορές κάποιων άλλων απέναντι μου. Ελεγα λοιπόν, εγώ δεν φταίω, εκείνος με ανάγκασε να θυμώσω κλπ.
Από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω πιο καλά τι σημαίνει ευθύνη, οτι έχω ευθύνη για κάθε τι που μου συμβαίνει, αλλά έχω ευθύνη και για τις αντιδράσεις των άλλων, άρχισα να αναθεωρώ αρκετά πράγματα και απόψεις.
Ετσι σε κάθε τι που μου συμβαίνει δεν μπορώ να μην σκεφτώ "τι έκανα λάθος; πως εγώ μίλησα και ο άλλος αντέδρασε έτσι;" γιατί ξέρω πως σίγουρα κάτι έχω κάνει λάθος και γιαυτό αισθάνομαι πως πρέπει να ζητήσω συγνώμη.
Είναι παγίδα βέβαια γιατί έτσι κάποιες φορές "φορτώνομαι" και ευθύνες που δεν είναι εξ ολοκλήρου δικές μου, αλλά τώρα είμαι σε φάση να αρχίζω να προσπαθώ να έχω μεγαλύτερη αντικειμενικότητα με τον εαυτό μου.
Αυτή η διαδικασία όμως μου φαίνεται γενικά σωστή γιατί με βοηθά να έχω υπευθυνότητα αλλά και πιο πολύ συνειδητότητα -τουλάχιστον το παλεύω. Ετσι προσπαθώ να καταφέρω τις μικρές "καθημερινές" λυτρώσεις που λέγαμε.
Πως σου φαίνεται αυτή η θέση;
Θεωρω οτι είναι ενα καλο δωρο προς εμας τους ιδιους , οταν λεμε τακτικα συγνωμη ,ακομη και αν δεν φταιξαμε , γιατι με αυτόν τον τροπο καλλιεργουμε μεσα μας την ευγενεια .
Όταν ειμαστε υπερβολικα ευγενικοι ( ζητωντας με το παραμικρο συγνωμη ) ,θα το αντιληφθουμε εμεις πρωτοι στον εαυτο μας , πριν το αντιληφθουνε οι συνανθρωποι μας ,αρκει βεβαια να λεμε την συγνωμη όταν νιωθουμε ότι πρεπει να την εκφρασουμε .
Θα περιμενω και εγω μαζι με εσενα την αποψη του φιλου Dying_Incubus
.
Συγνωμη που απαντησα πρωτος .
Αγαπητέ alfa-omega, καλά έκανες κι απάντησες πρώτος!
Φίλοι μου, δεν διαφωνώ οτι η συγγνώμη που ζητάμε είναι μια ευγενική κίνηση.
Πολλές φορές μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα και να νιώθουμε δίκαιοι τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο κι απέναντι στους άλλους.
Τα όρια όμως με το να γίνουμε ενοχικοί ή να κατηγορούμε συχνά τον εαυτό μας για λάθη τα οποία δεν έκανε δεν είναι λεπτά?
Δεν δείχνει μια έλλειψη αυτοπεποίθησης αυτό στις πράξεις μας?
In anticipation of my resurrection...