- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
συμφωνώ μαζί σου alfa-omega, οτι αν το παρακάνουμε με την ευγένεια αυτή, θα το καταλάβουμε πιθανώς πρώτοι εμείς, και μάλλον κάτι θα αρχίσουμε να διορθώνουμε.
Ομως πράγματι όπως λέει και ο Dying_Incubus τα όρια ανάμεσα στην ευγένεια και την ενοχικότητα είναι λεπτά.
Πιστεύω όμως οτι αν μπορούμε να έχουμε μια σχετική αντικειμενικότητα και διάκριση δεν θα πέσουμε στην παγίδα του να νοιώθουμε συνεχώς ένοχοι.
Εξ'ά λλου έχει διαφορά το να αναλαμβάνουμε με αξιοπρέπεια και εσωτερική δύναμη την ευθύνη ενός λάθους και άλλο να νοιώθουμε ένοχοι και άρα με μειωμένη αυτοπεποίθηση.
Νομίζω οτι η πραγματική ανάληψη της ευθύνης και η συγνώμη που μπορούμε να πούμε ή ακόμα καλύτερα οι δράσεις που μας λυτρώνουν, κρύβουν μια πραγματική εσωτερική δύναμη και σθένος.
Ο αδύναμος ή ο φοβισμένος ή αυτός που δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση - αυτοεκτίμηση, δεν θα τολμήσει εύκολα να αποδεχτεί το λάθος του, θα προσπαθήσει να το αποποιηθεί ή να το καλύψει ή να το ρίξει σε άλλους.
Εσείς τι γνώμη έχετε γι΄αυτό;
Κι αυτό πρέπει να μας γίνεται άμεσα αντιληπτό την στιγμή που αποφασίζουμε να ζητήσουμε μια συγγνώμη.
Από την άλλη σκέψου όμως οτι η συγγνώμη είναι μια λέξη η οποία έχει μεγάλη σημασία και μεγάλο φορτίο.
Κι έχει μεγάλο φορτίο επειδή πρέπει να προχωρούμε και σε έργα.
Όταν όμως ζητούμε συγγνώμη για πράγματα για τα οποία δεν ευθυνόμαστε, λυτρωνόμαστε ή καταλήγουμε να φορτωνόμαστε καταστάσεις ενώ δεν θα έπρεπε?
Κι αν ζητούμε συγγνώμη για λάθη άλλων, δεν "μειώνουμε" κατά κάποιο τρόπο την σημασία της συγγνώμης?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Όταν όμως ζητούμε συγγνώμη για πράγματα για τα οποία δεν ευθυνόμαστε, λυτρωνόμαστε ή καταλήγουμε να φορτωνόμαστε καταστάσεις ενώ δεν θα έπρεπε?
Νομίζω οτι δεν φορτωνόμαστε τίποτα που δεν μας αξίζει να φορτωθούμε, τουλάχιστον εσωτερικά.
Εξωτερικά -σε σχέση με τον περίγυρο δηλαδή- μοπορεί να φανεί οτι φορτωνόμαστε πράγματα που δεν είναι δικά μας, αλλά εκεί χρειάζεται να έχουν κρίση και δικαιοσύνη και οι άλλοι. Εχουν; δεν είναι σίγουρο, αλλά ούτως ή άλλως δεν δρούμε με βάση το τι θα πουν οι άλλοι.
quote:
Κι αν ζητούμε συγγνώμη για λάθη άλλων, δεν "μειώνουμε" κατά κάποιο τρόπο την σημασία της συγγνώμης?
Δεν νομίζω οτι η σημασία της συγνώμης μειώνεται πραγματικά, παρά μόνο αν ζητάμε συγνώμη τυπικά και όχι ουσιαστικά.
Αλλά κάτι που είναι πιθανό να συμβεί, είναι με τη δική μας ανάληψη ευθύνης να βολεύονται οι άλλοι και να αρκούνται στο οτι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και έτσι να μην αναλάβουν εκείνοι την δική τους. Αυτό είναι κακό για εκείνους.
Εκεί νομίζω οτι χρειάζεται και πάλι η διάκριση απο εμάς ώστε να ξέρουμε πότε να αντιδράσουμε έτσι ή όχι.
Δηλαδή αν κάποιος ξέρουμε οτι συστηματικά βολεύεται με αυτόν τον τρόπο, και είμαστε σίγουροι γιαυτό και αν θέλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει το λάθος του, ίσως θα πρέπει να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο.
Δεν είμαι σίγουρη για το ποιό είναι πράγματι το σωστό ως προς τους άλλους. Ισως είναι ανάλογα με την κατάσταση και τον άνθρωπο.
Πιστεύω όμως οτι αυτή η στάση είναι καλή για τον κάθε ένα από εμάς.
Πιστεύεις οτι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτήν την οριοθέτηση ή θα συγχέονταν και θα την φορτώνονταν τόσο εσωτερικά όσο κι εξωτερικά?
quote:
Δεν νομίζω οτι η σημασία της συγνώμης μειώνεται πραγματικά, παρά μόνο αν ζητάμε συγνώμη τυπικά και όχι ουσιαστικά.
Ναι φίλη μου!
Δεν διαφωνώ καθόλου! 
Όμως όταν ζητάμε συγνώμη για κάτι το οποίο δεν έχουμε κάνει εμείς, τότε η συγγνώμη είναι πάντα ουσιαστική...?
quote:
Αλλά κάτι που είναι πιθανό να συμβεί, είναι με τη δική μας ανάληψη ευθύνης να βολεύονται οι άλλοι και να αρκούνται στο οτι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και έτσι να μην αναλάβουν εκείνοι την δική τους. Αυτό είναι κακό για εκείνους.
Σ' αυτό συμφωνώ!
Όμως, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ευθύνονται μόνο αυτοί που επαναπαύονται σ' αυτήν την κατάσταση ή φταίμε κι εμείς που τους υποβοηθούμε έμμεσα?
In anticipation of my resurrection...
Αλήθεια, όλες οι θρησκείες και όλα τα δόγματα, κι όλες οι δοξασίες, κι όλες οι φιλοσοφίες του κόσμου, έχουν στο κέντρο τους έναν και μοναδικό σκοπό, να προσφέρουν στον άνθρωπο την λύτρωση της ψυχής του.
Κι αν αποδεχτούμε την αλήθεια της ψυχής, τότε θα πρέπει φυσιολογικά να αποδεχτούμε και την ύπαρξη του Θεού, από τον οποίο θα πρέπει να εκπορεύεται, η δύναμη, η δόξα, και το μεγαλείο της.
Ουσία απ΄ την ουσία Του, κι ενέργεια απ΄ την ενέργειά του. Αφού η ψυχή γονιμοποιεί και ζωοποιεί την ύπαρξή μας, δεν μπορεί παρά να εκφράζει στο κέντρο της την μεγάλη Αλήθεια του Δημιουργού των πάντων. Όπως κι αν Τον κατανοούμε, όπως κι να Τον ορίζουμε, με όποιο όνομα κι αν Τον καλούμε, η ψυχή μας φανερώνει εμφανώς και διαρκώς την προύπαρξη του Θεού και Δημιουργού μας.
Όμως, ποιός από όλους εμάς τους περιορισμένους και τους αλυσωδεμένους στη ροή του χρόνου είναι σε θέση να εκφράσει μέσα στο απειροελάχιστα μικρά όρια της ύπαρξής του, το άπειρο, το δυσθεώρητο, το υπερβατικά ακατανόητο, Αυτόν που κατοικεί στο άχρονο ενεργοποιώντας τα πάντα;
Για εκείνους που προχωρήσανε λίγο βαθύτερα στα παγκόσμια ρεύματα του εσωτερισμού ίσως να συναντήσανε την τριαδική έκφραση της αλήθειας. Δηλαδή, οτιδήποτε ορίζουμε και κατανοούμε ως αληθές, για να ισχύει θα πρέπει να εκφράζεται τριαδικά. Ένα πολύ απλοικό παράδειγμα: Ο άνθρωπος έχει δύο χέρια και δύο πόδια. Αυτό είναι αληθές, γιατί ισχύει και στα τρία πεδία του χρόνου, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κάτι που ισχύει σήμερα και αύριο δεν έχει καμιά ισχύ, δεν μπορεί επουδενί στην ουσία του να περιλαμβάνει μια ανώτερη έκφραση της αλήθειας. Θα είναι συνεχώς έκφραση του επιμέρους, σχετικοποιημένο και χωρίς να συνδέεται σε τίποτα με την ολότητα. Κι αν η αλήθεια εκφράζεται μέσα από την τριαδικότητα, τότε και η κατεξοχήν έκφραση της αλήθειας, ο Θεός παρουσιάζεται και εκφράζεται τριαδικά.
Έτσι κι ο άνθρωπος εκπορευόμενος από τον Θεό της Αλήθειας, περικλύει στην ύπαρξή του αυτήν την τριαδική έκφραση του θείου:ΥΛΗ-ΠΝΕΥΜΑ-ΨΥΧΗ. Το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση του ανθρώπου γίνεται λοιπόν πράξη μέσα από την τριαδική έκφραση της αλήθειας στην ύπαρξή μας. Πλέον ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα μέσα από τη σοφία Του Δημιουργού του, να εκφράσει το Όλον στην ύπαρξή του. Το μεγάλο μηδέν να εκφράσει τα πάντα και όλα, ακόμα και μέσα στους περιορισμούς του χωροχρόνου.
Η ψυχή στέλνει την ανέκφραστη συμπαντική ενέργεια σαν καταράκτη στην ύπαρξή μας, ενεργοποιώντας τα πάντα μέσα μας και γύρο μας. Όμως πριν η ενέργεια αυτήν εκφραστεί στην ζωή μας,περνά μέσα από το πνευματικό μας πεδίο, τον εσωτερικό μας άνθρωπο που οριοθετεί την υπαρξή μας. Και η οριοθέτηση αυτήν είναι σύμφωνη σε ποιότητα, με την ποιότητα του όλου λόγου που μέσα μας έχουμε ενσαρκώσει.
Αν η ποιότητα του λόγου μας είναι όξινη, δηλητήριο, κακής φύσεως και ουσίας, τότε η ανέκφραστη ενέργεια της ψυχής μας εμποτίζεται αυτήν την ποιότητα περνώντας μέσα από τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τον εσωτερικό μας λόγο. Τότε τα γεγονότα της ζωής μας, η ενεργοποίηση δηλαδή στο υλικό πεδίο γίνεται σύμφωνα με την αυτήν ποιότητα. Ο εσωτερικός μας λόγος είναι ο θεός που κυβερνά την ύπαρξή μας σε όλα τα πεδία, ορατά και αόρατα. Η ψυχή ανέκφραστα απαντά ΝΑΙ στις εκλήσεις του πνεύματος, στον θεό που κυβερνά την ύπαρξή μας γονιμοποιώντας ό,τι κι αν αυτό ζητήσει. Ακόμα κι αν ψυχή μας δεν συμφωνεί με το πνέυμα, εντούτις εκτελεί την αποστολή της επακριβώς ενεργοποιώντας το όλον της ύπαρξής μας. Βρίσκεται κάτω από την πλήρη κυριαρχία του, κάτω από την κυριαρχία του εσωτερικού μας λόγου που σαν θεός οριοθετεί και καθορίζει τους νόμους που ως υπάρξεις οριοθετημένα υπακούμε. Έτσι λοιπόν η ψυχή μας βρίσκεται κυριολεκτικά να λεηλατείται και να καταδιναστεύεται από την κακή ποιότητα του εσωτερικού μας λόγου. Η ψυχή απομακρύνεται από το θείο φως, αφού γνωρίζει πως είναι ανάξια να βρίσκεται πλέον κοντά του, έστω κι αν αυτήν εκτέλεσε επακριβώς το σκοπό της. Αναλαμβάνει δηλαδή αυτήν να πληρώσει το τίμημα πλήρως, και τάσεται με την θέλησή της στο καταδικαστέο, αφού μόνο εκείνη γνωρίζει την μεγάλη αλήθεια. Και γνωρίζει πως όταν τα καθορισμένα χρόνια της ζωής μας παρέλθουν, εκείνη θα κατέβει και θα εμποτιστεί την ουσία του εσωτερικού μας λόγου. Θα ταυτιστεί πλήρως με την ποιότητα του εσωτερικού μας ανθρώπου, πέρνωντας αυτήν την ποιότητα στο αιώνιο. Και εκεί δεν υπάρχουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, δεν υπάρχουν καρμικά πεπρωμένα και φιλοσοφικές συνειδήσεις.
Εκεί πλέον υπάρχει στον αιώνα τον άπαντα η θέση που θα λάβεις σύμφωνα με την ποιότητα του εσωτερικού σου λόγου, του εσωτερικού σου ανθρώπου.
Η λύτρωση της ψυχής εν τέλη, έγκειται στον αγώνα που κάνει για να απελευθερωθεί από τα δεσμά της σκλαβιάς και της αφ΄ εαυτού καταδίκης
που της επιβάλει το πνευμα μας, διαμέσου της ποιότητας του εσωτερικού μας λόγου, που στην εδώ ζωή μας κατ΄ επιλογή ενσαρκώνουμε.
Η ψυχή μας φωνάζει διαρκώς και ακατάπαυστα να γνωρίσουμε και να κοινωνήσουμε στον Λόγο της Αληθείας, ελευθερώντας την ύπαρξή μας, εκφράζοντας στο πνεύμα μας όχι τα οριοθετημένα ανθρώπινα, αλλά το άπειρο του αληθινού Θεού. Γιατί μόνο το άπειρο μπορεί να ελευθερώσει, αφού οτιδήποτε άλλο λιγότερο από το άπειρο, λιγότερο από το Όλον οριοθετείται ανάμεσα σε μία αρχή και ένα τέλος. Και οτιδήποτε έχει ένα τέλος ας κατανοηθεί ότι είναι η αρχή μεγάλου κακού.
Ας γνωρίσουμε λοιπόν ότι η λατρεία των ειδώλων και των ψευτοθεών δεν είναι στα εξωτερικά γνωρίσματα της λατρείας. Αλλά βρίσκεται στην εσωτερική ποιότητα του εσωτερικού μας λόγου, που σαν θεός κυβερνά την ύπαρξή μας. Ας μην λατρεύουμε λοιπόν τους ψεύτικούς θεούς που καταδυναστεύουν ψυχές και υπάρξεις οδηγώντας μας στην απώλεια. Αλλά ας αναζητήσουμε την λύτρωση στον Αληθινό Θεό, τον Αληθινό μας Πατέρα, τον Λόγο της Αληθείας που συγκρατεί με τη δύναμη και την ουσία Του όλα τα σύμπαντα, κι όλες τις υποστάσεις, ορατές και αόρατες.
Σας ευχαριστώ, και ελπίζω να μην σας κούρασα....
quote:
Πιστεύεις οτι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτήν την οριοθέτηση ή θα συγχέονταν και θα την φορτώνονταν τόσο εσωτερικά όσο κι εξωτερικά?
Πράγματι πιστεύω οτι δεν θα μπορούσαν ίσως όλοι να βάλουν όρια εκτός κι αν είχαν αντικειμενικότητα -για να μπορούν πραγματικά να δουν τον εαυτό τους- και διάκριση. Γιαυτό πιστεύω οτι η ανάπτυξη κάποιων αρετών είναι πολκύ σημαντική για να αποδώσουμε την Δικαιοσύνη, ως προς τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους
quote:
Όμως, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ευθύνονται μόνο αυτοί που επαναπαύονται σ' αυτήν την κατάσταση ή φταίμε κι εμείς που τους υποβοηθούμε έμμεσα?
Σίγουρα φταίμε κι εμείς όταν αδιάκριτως έχουμε μία στάση χωρίς να σκεφτόμαστε ή να διακρίνουμε ποιοί είναι γύρω μας και τι χρειάζονται εκείνοι.
Πιστεύω οτι πολλές φορές το να μην δώσεις βοήθεια σε κάποιον που σου την ζητάει, είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να του προσφέρεις.
Αρκεί βέβαια να μην έχουμε υποεροψία και να νομίζουμε πως εμείς ξέρουμε καλύτερα και ορίζουμε - αποφασίζουμε για τις τύχες των άλλων.
Αν υπάρχει όντως η αντικειμενικότητα...
quote:
Σίγουρα φταίμε κι εμείς όταν αδιάκριτως έχουμε μία στάση χωρίς να σκεφτόμαστε ή να διακρίνουμε ποιοί είναι γύρω μας και τι χρειάζονται εκείνοι.Πιστεύω οτι πολλές φορές το να μην δώσεις βοήθεια σε κάποιον που σου την ζητάει, είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να του προσφέρεις.
Φίλη μου, νομίζω πως προτού σκεφτούμε το αν πρέπει να δώσουμε βοήθεια ή όχι θα πρέπει να σκεφτούμε αν πράγματι είμαστε σε θέση να την δώσουμε και τι βοήθεια πρέπει να δώσουμε.
Λόγω έλλειψης χρόνου θα επανέλθω σύντομα και θα διαβάσω λεπτομερώς και το post του φίλου Tryfield
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητοί συνομιλητές,
quote:
Η συγνώμη, είναι αυτή που μας επιτρέπει να διορθώσουμε άμεσα μια λάθος κίνηση ή κυρίως δείχνει μια συνειδητοποίηση του λάθους από μέρους μας, αλλά μόνο όταν μπορούμε στην πράξη να επανορθώσουμε για το λάθος μας, πιστεύω οτι μπορούμε να μιλάμε για λύτρωση
Διαβάζοντας την παραπάνω τοποθέτηση, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, μια ερώτηση θα ήθελα να παραθέσω μαζί με κάποιες σκέψεις.
Αν ας πουμε εχω κάνει σε κάποιον ενα ανεπανόρθωτο κακό, το οποίο από αρχής θα μπορούσα να είχα αποφύγει αλλά λόγο θέσης ψυχικής και αντίληψης των καταστάσεων τελικά δεν το απέφυγα. Έστω οτι πλέον έχω συνειδητοποιήσει την ζημια, παραδεχθεί το λάθος, έχοντας ζητήσει πλέον συγνώμη…
Για ποια λύτρωση μπορούμε να μιλάμε τότε; μήπως δεν υπάρχει βιβλίο ενθύμησεως;
Ας υποθεσουμε ακόμα οτι κάνω και την προσπάθεια να συγχωρήσω τον εαυτό μου γι αυτό το λάθος. Άραγε αυτό θα βελτιώσει την κατάσταση που έφερα τον άλλο;
Όταν λοιπόν η επανόρθωση είναι αδύνατη πλέον, ποια η τακτική ποιός ο δρόμος;
Γιατί η αλήθεια είναι πως είναι διαφορετικό να απαλάγείς από κάτι που βαραίνει την ψυχή σου και αφορά εσένα και άλλο να περιλαμβάνει και άλλα πρόσωπα.
Φιλικά,
Trovadouros
Νομίζω, απ' όσο κατάλαβα, οτι κάνεις μια προσέγγιση που θα μπορούσαμε να την πούμε θεολογική.
Μια τέτοια προσέγγιση σαφώς θα εκφράζει αρκετούς ανθρώπους όμως δεν ξέρω αν θα ήταν καλό να συνεχίσουμε σε αυτό το topic να αναλωθούμε σε εκτεταμένο βαθμό σε κάτι τέτοιο, καθώς νομίζω πως θα μπορούσαμε να εξετάσουμε το θέμα από άλλες σκοπιές εξίσου καλά...
Προσωπική μου αντίληψη είναι οτι ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει αρκετά πράγματα, πράγματα που ίσως και να μην έχει φανταστεί καν.
Θα συμφωνήσω όμως απόλυτα σε αυτό που αναφέρεις:
quote:
Αν η ποιότητα του λόγου μας είναι όξινη, δηλητήριο, κακής φύσεως και ουσίας, τότε η ανέκφραστη ενέργεια της ψυχής μας εμποτίζεται αυτήν την ποιότητα περνώντας μέσα από τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τον εσωτερικό μας λόγο. Τότε τα γεγονότα της ζωής μας, η ενεργοποίηση δηλαδή στο υλικό πεδίο γίνεται σύμφωνα με την αυτήν ποιότητα. Ο εσωτερικός μας λόγος είναι ο θεός που κυβερνά την ύπαρξή μας σε όλα τα πεδία, ορατά και αόρατα
Νομίζω, φίλε μου, πως όταν ο άνθρωπος ακολουθεί στην ζωή του έναν δρόμο "όξινο" κι έχει μια αντιμετώπιση στους άλλους ή ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό σκληρή κι ακανθώδη, τότε εμποτίζεται πράγματι και το είναι του με αυτή την σκληρότητα.
Είναι όμως αυτό αναστρέψιμο?
Φίλε μου Trovadoure, όταν κάνουμε κάποιο ανεπανόρθωτο κακό σε κάποιον το πιο πιθανό είναι η συγγνώμη μας να μην είναι ικανή για να αλλάξει μια κατάσταση.
Προσωπική μου άποψη είναι πως θα ήταν καλύτερα να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο.
Δυστυχώς θα έπρεπε να μάθουμε να ζούμε κι εμείς οι ίδιοι με αυτό.
Όχι όμως να το θάψουμε μέσα μας αλλά να αντιμετωπίσουμε κατάματα.
Πιστεύω οτι όταν αφήνουμε "ανοιχτές υποθέσεις", αυτές πάντα θα μας απασχολούν.
Κι εν τέλει, φίλε μου, θα πρέπει να σκεφτούμε αν εμείς οι ίδιοι πρώτα απ' όλα μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ας υποθεσουμε ακόμα οτι κάνω και την προσπάθεια να συγχωρήσω τον εαυτό μου γι αυτό το λάθος. Άραγε αυτό θα βελτιώσει την κατάσταση που έφερα τον άλλο;
Όταν λοιπόν η επανόρθωση είναι αδύνατη πλέον, ποια η τακτική ποιός ο δρόμος;
Γιατί η αλήθεια είναι πως είναι διαφορετικό να απαλάγείς από κάτι που βαραίνει την ψυχή σου και αφορά εσένα και άλλο να περιλαμβάνει και άλλα πρόσωπα.
Νομίζω πως δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε στην ψυχή μας ένα βάρος και αυτό να μην αφορά οπωσδήποτε και άλλους ανθρώπους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να εμπλέκονται.
Πιστεύω οτι η συγνώμη και η επανόρθωση - λύτρωση για μας, σημαίνει να καταφέρουμε να κάνουμε οπωσδήποτε κάτι για τον άλλον.
Οπως λες Trovadoure μπορεί πράγματι να κάνουμε κάποια στιγμή ανεπανόρθωτο κακό σε κάποιον -αν και νομίζω προσωπικά, πως λίγα πράγματα είναι ανεπανόρθωτα- τότε η λύση, σίγουρα δεν είναι μόνο η λεκτική συγνώμη, αλλά ίσως μια συγκεκριμμένη δράση επανόρθωσης ή αν και αυτό δεν είναι εφικτό ίσως μια ηθική δικαίωση που "χρωστάμε" στον άλλον ή μια μελλοντική άλλου είδους προσφορά σε εκείνον, να μπορεί να επανορθώσει εν μέρει το κακό.
Ομως σε σχέση με εμάς δηλαδή το πως εμείς αντιμετωπίζουμε μέσα μας το θέμα του λάθους, πιστεύω οτι η λύτρωση έρχεται όταν κατανοήσουμε το "τι κάναμε και γιατί" , όταν αποκομίσουμε ένα μάθημα από αυτή την κατάσταση ούτως ώστε να μην την επαναλάβουμε στο μέλλον ή να καταφέρουμε -ίσως- να βοηθήσουμε και άλλους να μην την κάνουν.
quote:
Πιστεύω οτι όταν αφήνουμε "ανοιχτές υποθέσεις", αυτές πάντα θα μας απασχολούν
Και εγώ το πιστεύω αυτό, αλλά νομίζω οτι είναι "ανοικτή" μια υπόθεση όταν δεν έχουμε καταφέρει να πάρουμε από αυτήν το "μάθημα" που έχει να μας δώσει.
Και οπωσδήποτε Dying_Incubus πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας, ή καλύτερα να τον αποδεχόμαστε με τα λάθη του, εφόσον βέβαια προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε.
... αλλά καμμιά φορά αυτό που λέμε αποδοχή μπορεί να είναι και "βόλεμα"!