risky
ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
αγαπητέ 607080, πιστεύω οτι ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αναζητητή θέλει να γίνει τέλειος. Εγώ πάντως το θέλω. Και επειδή το "τέλειος¨είναι πολύ υψηλό, λέω για μένα πως έχω "βούληση τελειοποίησης". Δηλαδή κάθε φορά να προσπαθώ να κάνω δράσεις και να έχω σκέψεις λίγο καλύτερες, λίγο πιο σωστές, λίγο πιο Ανθρώπινες από τις προηγούμενες. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνω πάντα
quote:
Οταν θα αρχισω πλεον να πραττω αυτα που ισχυριζωμε οτι πιστευω
Αυτός νομίζω είναι ο στόχος, η ταύτιση της ιδεολογίας με την ζωή, η εφαρμογή των πιστεύω μας. Και αυτός κατ'εμέ είναι ο πιο άξιος στόχος.
Αγαπητέ Tryfield ευχαριστώ για την εξήγηση αλλά διαφωνώ σε ένα σημείο.
Πιστεύω οτι όταν αποδεχτούμε ένα ανώτερο σκοπό ή Ιδανικό και ταυτιστούμε μαζί του, όχι μόνο δεν χάνουμε την ελευθερία μας αλλά αντιθέτως γινόμαστε πιο ελεύθεροι. Ελεύθεροι να βιώσουμε και να συμετάσχουμε σ' ένα ανώτερο μας ρυθμό, που είναι αυτό που -κατά τη γνώμη μου- δίνει νόημα στην ύπαρξη μας.
Δεν πιστεύω οτι μπορεί να κατευθυνόμαστε τόσο πολύ που να χάνουμε πλήρως τον προσανατολισμό μας. Οσο ένας άνθρωπος σκέφτεται, κρίνει, συγκρίνει και αναρωτιέται δεν μπορεί να γίνει "πρόβατο" που ακολουθεί τον οποιονδήποτε και κάνει ο,τι του πούνε.
Ξέρω πως πολλοί άνθρωποι "παρασύρονται" σε μόδες ή συμπεριφορές που δεν είναι δικές τους, γίνονται κούκλες όπως τους ή μας ονόμασες αλλά αυτό συμβαίνει επειδή αρνούνται κατα κάποιο τρόπο να αναλάβουν την ευθύνη του εαυτού τους και δεν σκέφτονται. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει σκλάβους παρά μόνο η δική μας ανευθυνότητα και νοητική και πνευματική τεμπελιά.
Συμφωνώ απολύτως με το σχόλιο σου Dying-Incubus πως για αυτόν τον δεύτερο πνευματικό εαυτό χρειάζεται να επαγρυπνούμε διαρκώς.
Αλλά όπως είπες για τον πρώτο μας εαυτό που μεγαλώνει με βάση κάποιους κανόνες, μήπως και για τον δεύτερο και πιο αληθινό εαυτό, θα έπρεπε πρώτα να ορίσουμε ή να επιλέξουμε τους κανόνες πάνω στους οποίους θα στηριζόμασταν για την εξέλιξη του;
Θα ήθελα να σε ρωτήσω 607080 -αν θα ήθελες να μου απαντήσεις- γιατί
quote:
Πιστευω οτι οταν οι καλες εναρετες πραξεις μου ,με κανουνε να μην νιωθω καμια ενοχη ,απεναντι σε κανενα συνανθρωπο μου .
νοιώθεις ενοχή;΅Επειδή δεν είσαι ακόμα τόσο σωστός όσο πιστεύεις οτι οφείλεις να είσαι ή γιατί είσαι πιο "τυχερός" από πάρα πολλούς άλλους συνανθρώπους μας;
quote:
Και η άγνοια αυτήν προέρχεται από την άγνοια του προγραμματισμού που έχουμε υποστεί.
Αγαπητέ Tryfield ποιός μας έχει προγραμματίσει έτσι; η κοινωνία μας,; και αν αυτό πράγματι εννοείς, η δική μας ελεύθερη βούληση και η επιλογή δεν παίζουν κάποιο ρόλο στον τρόπο που σκεφτόμαστε και νοιώθουμε;
οι απόψεις της Gretel και του Dying_Incubus για τον Δάσκαλο με καλύπτουν πολύ.
Ετσι πιστεύω και εγώ οτι είναι ο Δάσκαλος.
Και ακόμα πιστεύω οτι ο Δάσκαλος πάντα είναι και Μαθητής.
Μαθητής, γιατί όσο είναι εν πορεία, πρέπει να βιώνει τις Διδασκαλίες, να αγωνίζεται για να κατακτήσει την Σοφία, να βρει το Αληθινό, και αυτό είναι ένας Δρόμος Μαθητείας.
Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά που αναφέρει η Gretel και ο Dying_Incubus πιστεύω πως χρειάζονται μια "βάση" για να σταθούν και να αναπτυχθούν, και θεωρώ οτι αυτή η βάση είναι η Αγάπη και η Αφοσίωση.
Αγάπη και Αφοσίωση, στις Διδασκαλίες, στους Δασκάλους του αλλά και στους μαθητές του.
... και αντίστοιχα νομίζω, οτι όταν κάποιος είναι πραγματικά μαθητής, μπορεί να γίνει κάποιες στιγμές "μικρός δάσκαλος" για κάποιους άλλους όταν τον χρειάζονται...
Στο κείμενο που παραθέτει η Amalia αναφέρεται σε μια σχέση Δασκάλου - μαθητή πάρα πολύ ιδανική -κατά την γνώμη μου-.
Ομως αυτή η σχέση προυποθέτει πολλά πράγματα. Σίγουρα χρειάζεται να έχουμε ήδη σκεφτεί και αναζητήσει απαντήσεις μόνοι μας, να έχουμε αναπτύξει ένα κριτήριο -ώστε να μην είμαστε εύπιστα θύματα του οποιουδήποτε αυτοονομάζεται δάσκαλος- να έχουμε τις δικές μας εμπειρίες όπως λέει και ο Γιώργος για να μπορούμε να έχουμε ξυπνήσει τον "εσωτερικό δάσκαλο" ή τη φωνή της δικής μας συνείδησης.
... και τότε θα μπορούμε ίσως να ξέρουμε αν πράγματι χρειαζόμαστε ένα Δάσκαλο, αν είμαστε σε θέση να τον αναγνωρίσουμε όταν θα έρθει στη ζωή μας, αλλά ακόμα πιο σημαντικό νομίζω είναι να έχουμε αποφασίσει οτι θέλουμε να γίνουμε μαθητές.
Τι σημαίνει μαθητής;
quote:
Ας υποθεσουμε ακόμα οτι κάνω και την προσπάθεια να συγχωρήσω τον εαυτό μου γι αυτό το λάθος. Άραγε αυτό θα βελτιώσει την κατάσταση που έφερα τον άλλο;
Όταν λοιπόν η επανόρθωση είναι αδύνατη πλέον, ποια η τακτική ποιός ο δρόμος;
Γιατί η αλήθεια είναι πως είναι διαφορετικό να απαλάγείς από κάτι που βαραίνει την ψυχή σου και αφορά εσένα και άλλο να περιλαμβάνει και άλλα πρόσωπα.
Νομίζω πως δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε στην ψυχή μας ένα βάρος και αυτό να μην αφορά οπωσδήποτε και άλλους ανθρώπους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να εμπλέκονται.
Πιστεύω οτι η συγνώμη και η επανόρθωση - λύτρωση για μας, σημαίνει να καταφέρουμε να κάνουμε οπωσδήποτε κάτι για τον άλλον.
Οπως λες Trovadoure μπορεί πράγματι να κάνουμε κάποια στιγμή ανεπανόρθωτο κακό σε κάποιον -αν και νομίζω προσωπικά, πως λίγα πράγματα είναι ανεπανόρθωτα- τότε η λύση, σίγουρα δεν είναι μόνο η λεκτική συγνώμη, αλλά ίσως μια συγκεκριμμένη δράση επανόρθωσης ή αν και αυτό δεν είναι εφικτό ίσως μια ηθική δικαίωση που "χρωστάμε" στον άλλον ή μια μελλοντική άλλου είδους προσφορά σε εκείνον, να μπορεί να επανορθώσει εν μέρει το κακό.
Ομως σε σχέση με εμάς δηλαδή το πως εμείς αντιμετωπίζουμε μέσα μας το θέμα του λάθους, πιστεύω οτι η λύτρωση έρχεται όταν κατανοήσουμε το "τι κάναμε και γιατί" , όταν αποκομίσουμε ένα μάθημα από αυτή την κατάσταση ούτως ώστε να μην την επαναλάβουμε στο μέλλον ή να καταφέρουμε -ίσως- να βοηθήσουμε και άλλους να μην την κάνουν.
quote:
Πιστεύω οτι όταν αφήνουμε "ανοιχτές υποθέσεις", αυτές πάντα θα μας απασχολούν
Και εγώ το πιστεύω αυτό, αλλά νομίζω οτι είναι "ανοικτή" μια υπόθεση όταν δεν έχουμε καταφέρει να πάρουμε από αυτήν το "μάθημα" που έχει να μας δώσει.
Και οπωσδήποτε Dying_Incubus πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας, ή καλύτερα να τον αποδεχόμαστε με τα λάθη του, εφόσον βέβαια προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε.
... αλλά καμμιά φορά αυτό που λέμε αποδοχή μπορεί να είναι και "βόλεμα"!
quote:
Πιστεύεις οτι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτήν την οριοθέτηση ή θα συγχέονταν και θα την φορτώνονταν τόσο εσωτερικά όσο κι εξωτερικά?
Πράγματι πιστεύω οτι δεν θα μπορούσαν ίσως όλοι να βάλουν όρια εκτός κι αν είχαν αντικειμενικότητα -για να μπορούν πραγματικά να δουν τον εαυτό τους- και διάκριση. Γιαυτό πιστεύω οτι η ανάπτυξη κάποιων αρετών είναι πολκύ σημαντική για να αποδώσουμε την Δικαιοσύνη, ως προς τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους
quote:
Όμως, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ευθύνονται μόνο αυτοί που επαναπαύονται σ' αυτήν την κατάσταση ή φταίμε κι εμείς που τους υποβοηθούμε έμμεσα?
Σίγουρα φταίμε κι εμείς όταν αδιάκριτως έχουμε μία στάση χωρίς να σκεφτόμαστε ή να διακρίνουμε ποιοί είναι γύρω μας και τι χρειάζονται εκείνοι.
Πιστεύω οτι πολλές φορές το να μην δώσεις βοήθεια σε κάποιον που σου την ζητάει, είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να του προσφέρεις.
Αρκεί βέβαια να μην έχουμε υποεροψία και να νομίζουμε πως εμείς ξέρουμε καλύτερα και ορίζουμε - αποφασίζουμε για τις τύχες των άλλων.
quote:
Όταν όμως ζητούμε συγγνώμη για πράγματα για τα οποία δεν ευθυνόμαστε, λυτρωνόμαστε ή καταλήγουμε να φορτωνόμαστε καταστάσεις ενώ δεν θα έπρεπε?
Νομίζω οτι δεν φορτωνόμαστε τίποτα που δεν μας αξίζει να φορτωθούμε, τουλάχιστον εσωτερικά.
Εξωτερικά -σε σχέση με τον περίγυρο δηλαδή- μοπορεί να φανεί οτι φορτωνόμαστε πράγματα που δεν είναι δικά μας, αλλά εκεί χρειάζεται να έχουν κρίση και δικαιοσύνη και οι άλλοι. Εχουν; δεν είναι σίγουρο, αλλά ούτως ή άλλως δεν δρούμε με βάση το τι θα πουν οι άλλοι.
quote:
Κι αν ζητούμε συγγνώμη για λάθη άλλων, δεν "μειώνουμε" κατά κάποιο τρόπο την σημασία της συγγνώμης?
Δεν νομίζω οτι η σημασία της συγνώμης μειώνεται πραγματικά, παρά μόνο αν ζητάμε συγνώμη τυπικά και όχι ουσιαστικά.
Αλλά κάτι που είναι πιθανό να συμβεί, είναι με τη δική μας ανάληψη ευθύνης να βολεύονται οι άλλοι και να αρκούνται στο οτι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και έτσι να μην αναλάβουν εκείνοι την δική τους. Αυτό είναι κακό για εκείνους.
Εκεί νομίζω οτι χρειάζεται και πάλι η διάκριση απο εμάς ώστε να ξέρουμε πότε να αντιδράσουμε έτσι ή όχι.
Δηλαδή αν κάποιος ξέρουμε οτι συστηματικά βολεύεται με αυτόν τον τρόπο, και είμαστε σίγουροι γιαυτό και αν θέλουμε να τον βοηθήσουμε να καταλάβει το λάθος του, ίσως θα πρέπει να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο.
Δεν είμαι σίγουρη για το ποιό είναι πράγματι το σωστό ως προς τους άλλους. Ισως είναι ανάλογα με την κατάσταση και τον άνθρωπο.
Πιστεύω όμως οτι αυτή η στάση είναι καλή για τον κάθε ένα από εμάς.
συμφωνώ μαζί σου alfa-omega, οτι αν το παρακάνουμε με την ευγένεια αυτή, θα το καταλάβουμε πιθανώς πρώτοι εμείς, και μάλλον κάτι θα αρχίσουμε να διορθώνουμε.
Ομως πράγματι όπως λέει και ο Dying_Incubus τα όρια ανάμεσα στην ευγένεια και την ενοχικότητα είναι λεπτά.
Πιστεύω όμως οτι αν μπορούμε να έχουμε μια σχετική αντικειμενικότητα και διάκριση δεν θα πέσουμε στην παγίδα του να νοιώθουμε συνεχώς ένοχοι.
Εξ'ά λλου έχει διαφορά το να αναλαμβάνουμε με αξιοπρέπεια και εσωτερική δύναμη την ευθύνη ενός λάθους και άλλο να νοιώθουμε ένοχοι και άρα με μειωμένη αυτοπεποίθηση.
Νομίζω οτι η πραγματική ανάληψη της ευθύνης και η συγνώμη που μπορούμε να πούμε ή ακόμα καλύτερα οι δράσεις που μας λυτρώνουν, κρύβουν μια πραγματική εσωτερική δύναμη και σθένος.
Ο αδύναμος ή ο φοβισμένος ή αυτός που δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση - αυτοεκτίμηση, δεν θα τολμήσει εύκολα να αποδεχτεί το λάθος του, θα προσπαθήσει να το αποποιηθεί ή να το καλύψει ή να το ρίξει σε άλλους.
Εσείς τι γνώμη έχετε γι΄αυτό;
quote:
Αν από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ένα άτομο το οποίο ζητάει συγγνώμη πάντοτε για ό,τι συμβαίνει, εγώ θα είχα την εντύπωση οτι το άτομο αυτό είναι ενοχικό ή δεν έχει αυτοπεποίθηση και δε νιώθει σίγουρος για τις πράξεις του.
Αγαπητέ Dying_Incubus συμφωνώ με την άποψη σου αλλά πιστεύω οτι υπάρχει και μια ακόμα άποψη για αυτή την συμπεριφορά, του να ζητάς δηλαδή συνέχεια συγνώμη.
Στο παρελθόν θεωρούσα οτι η ευθύνη μου, ήταν μόνο οταν εγώ έκανα κάτι και ήταν "λάθος" και συγχρόνως δικαιολογούσα τον εαυτό μου για τις απότομες συμπεριφορές μου γιατί πολλές φορές ήταν αντιδράσεις σε άσχημες συμπεριφορές κάποιων άλλων απέναντι μου. Ελεγα λοιπόν, εγώ δεν φταίω, εκείνος με ανάγκασε να θυμώσω κλπ.
Από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω πιο καλά τι σημαίνει ευθύνη, οτι έχω ευθύνη για κάθε τι που μου συμβαίνει, αλλά έχω ευθύνη και για τις αντιδράσεις των άλλων, άρχισα να αναθεωρώ αρκετά πράγματα και απόψεις.
Ετσι σε κάθε τι που μου συμβαίνει δεν μπορώ να μην σκεφτώ "τι έκανα λάθος; πως εγώ μίλησα και ο άλλος αντέδρασε έτσι;" γιατί ξέρω πως σίγουρα κάτι έχω κάνει λάθος και γιαυτό αισθάνομαι πως πρέπει να ζητήσω συγνώμη.
Είναι παγίδα βέβαια γιατί έτσι κάποιες φορές "φορτώνομαι" και ευθύνες που δεν είναι εξ ολοκλήρου δικές μου, αλλά τώρα είμαι σε φάση να αρχίζω να προσπαθώ να έχω μεγαλύτερη αντικειμενικότητα με τον εαυτό μου.
Αυτή η διαδικασία όμως μου φαίνεται γενικά σωστή γιατί με βοηθά να έχω υπευθυνότητα αλλά και πιο πολύ συνειδητότητα -τουλάχιστον το παλεύω. Ετσι προσπαθώ να καταφέρω τις μικρές "καθημερινές" λυτρώσεις που λέγαμε.
Πως σου φαίνεται αυτή η θέση;
quote:
Και λέω εν μέρει γιατί η συγγνώμη θα αποκαταστήσει την δικαιοσύνη αλλά και θα μας λυτρώσει όταν την κάνουμε πράξη...
Συμφωνώ μαζί σου Dying_Incubus, αυτή ακριβώς είναι η ιδέα που έχω για την λύτρωση. Η συγνώμη, είναι αυτή που μας επιτρέπει να διορθώσουμε άμεσα μια λάθος κίνηση ή κυρίως δείχνει μια συνειδητοποίηση του λάθους από μέρους μας, αλλά μόνο όταν μπορούμε στην πράξη να επανορθώσουμε για το λάθος μας, πιστεύω οτι μπορούμε να μιλάμε για λύτρωση
quote:
Όταν εμπιστεύεσαι πάντα την καρδιά σου ίσως παραγκωνίζεις τη λογική και συνεπώς την αρμονία που θα έπρεπε να διακατέχει αυτά τα 2.
Και εδώ συμφωνώ, γιατί η υπερβολή ούτως ή άλλως πάντα είναι λάθος. Πιστεύω οτι για να μπορούμε να είμαστε αρμονικοί και δίκαιοι θα πρέπει -όπως λες και εσύ- να λειτουργούμε και με το νου και με την καρδιά.
Ανοικτός νους αλλά και ανοικτή καρδιά. Οταν γνωρίζουμε (νους) μπορούμε να αποφασίσουμε (καρδιά) για ο,τιδήποτε. Οχι τυφλά ούτε τυχαία αλλά ούτε και με νοητική δυσκαμψία, αμφιβολίες και δικαιολογίες που είναι κατασκευάσματα του νου.
Νομίζω οτι η καρδιά είναι πιο αποφασιστική και γενναία, αλλά πρέπει να γνωρίζει.
Αν έχουμε χρησιμοποιήσει "σωστά"και το νους μας, τότε πιστεύω οτι μπορούμε να μιλήσουμε για την αρετή της διάκρισης και πολύ πιθανό και για σωστές αποφάσεις.
Αγαπητέ Dying_Incubus αυτό που εννοώ λέγοντας για την νοημοσύνη της καρδιάς είναι το εξής:
Υπάρχουν άνθρωποι -πολλές φορές και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου σε αυτήν την κατηγορία- που θεωρητικά είναι λιγότερο έξυπνοι ή εύστροφοι από κάποιους άλλους, ίσως δεν μπορούν να κάνουν γρήγορους συνδυασμούς σκέψης ή μπορεί να μπλοκάρουν στιγμιαία όταν τους κάνουν σε πολύπλοκες ερωτήσεις, ίσως ακόμα να μην μπορούν να κατανοήσουν μια φιλοσοφική θεωρία αν είναι κάπως περίπλοκα εκφρασμένη.
Ομως μπορούν πάρα πολύ καλά να καταλάβουν οτι ο άλλος έχει κάποιο πρόβλημα ή ότι σκέφτεται κάτι που δεν το λέει, αντιλαμβάνονται με ένα τρόπο που δεν είναι νοητικός μια Ιδέα, ακόμα και αν δεν μπορούν να την εκφράσουν οι ίδιοι με την ίδια σαφήνεια και μπορούν να καταλάβουν ό,τι γίνεται γύρω τους επειδή το νοιώθουν.
Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύω είναι πάρα πολύ έξυπνοι αλλά δεν είναι νοητικοί, λειτουργούν με ΄λιγότερο νου και περισσότερη καρδιά και ίσως σε μια αντιπαράθεση με ένα τύπο που έχει φοβερό iq να νοιώσουν μειωμένοι, αλλά κανένα iq δεν μπορεί να πιάσει τις δικές τους διαισθήσεις ή ευαισθησίες.
Alfa-omega η περιγραφή που κάνεις για τον παλιό εαυτό σου μου ταιριάζει γάντι.
Ετσι ακριβώς ήμουν κι εγώ, αλλά με τη διαφορά οτι μου άρεσα έτσι όπως ήμουν. Θεωρούσα οτι αυτή η συμπεριφορά ήταν η έκφραση της δύναμης μου και απόδειξη της αυτονομίας μου και του ασυμβίβαστου χαρακτήρα μου. ... και μετά ξύπνησα.
Τόσο άσχημα όταν για πρώτη φορά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πόνο προκαλούσα κάποιες φορές στους άλλους, χωρίς καν να το συνειδητοποιώ.
Στην αρχή, όταν άρχισα να ζητάω συγνώμη -καινούργια κατάσταση για μένα- και εγώ ένοιωθα ταπεινωμένη, όσο άρχισα όμως να δουλεύω με τον εαυτό μου και να αναπτύσω τον σπόρο της ταπεινοφροσύνης -που σου έγραψα εχθές- άρχισα να νοιώθω οτι η συγνώμη ή καλύτερα η συνειδητοποίηση που έίχα ώστε να μπορώ να καταλαβαίνω οτι πρέπει να ζητήσω συγνώμη, ήταν μια μικρή νίκη για μένα, μια νίκη στην μάχη της αυτογνωσίας.
Αγαπητέ alfa-omega θα ήθελα να σου απαντήσω έστω και καθυστερημένα στην ερώτηση σου: ποιές αρετές πιστεύω οτι έχω εξελίξει:
Πιστεύω οτι η βασική μου "νίκη" είναι καταρχήν η αποδοχή των ελατωμάτων μου, πράγμα που με δυσκολεψε στην αρχή, όχι μόνο να το αποδεχτώ αλλά και να μπορέσω να μιλήσω γιαυτό.
Αυτό που κέρδισα, ήταν ένας σπόρος ταπεινοφροσύνης.
Ταπεινοφροσύνη όχι με την έννοια της ταπεινότητας και της ψευτοντροπής, αλλά με την έννοια "γνωρίζω και αποδέχομαι την θέση μου" δεν είμαι η καλύτερη , η εξυπνότερη κλπ. κλπ. φυσικά ούτε "είμαι ένα τίποτα, που δεν αξίζει κλπ. κλπ., αλλά "είμαι αυτή, με ονοματεπώνυμο και συγκεκριμένη προσωπικότητα, με τα λάθη μου και τα σωστά μου και θέλω να γίνω καλύτερη".
Επίσης, ξέρω πιά ότι έχω επιμονή, μια αρετή που πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντική αλλά που στην υπερβολή της εμφανίζει την "σκιά" του πείσματος.
Ευτυχώς -για μένα- δεν κατάλαβες σωστά, και δεν έχω παρατήσει την προσπάθεια μου για πνευματική εξέλιξη.
Αυτό όμως που βασικά ήθελα να σου πω, είναι οτι συμφωνώ με το σχόλιο σου:
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ( π.χ στον αγωνα της καλυτερευσης αυτου του πλανητη μας ).
Μια τετοια μεγαλη ιδεα χρειαζεται μεγαλη ψυχη
Και εγώ πιστεύω οτι αυτό που θα μπορούσε πραγματικά να μας ωθήσει να υπερβούμε τους εαυτούς μας, και άρα να τους βελτιώσουμε είναι να πιστέψουμε και να "αφιερωθούμε" -αν και είναι μεγάλη κουβέντα αυτή-, σε ένα ανώτερο σκοπό, σε ένα ιδανικό.
Αγαπητέ Dying_Ιncubus, νομίζω οτι η ευφυία μπορεί να είναι απαραίτητη για να μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που θέλουμε να βελτιώσουμε και από τι θα λυτρωθούμε, αλλά δεν είμαστε όλοι το ίδιο ευφυείς. υπάρχει και η ευφυία της καρδιάς που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ακόμα και αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Τι λές εσύ, συμφωνείς;
Θα ήθελα να ρωτήσω την λίλιθ, αν ισχύει αυτό που λες:
Όταν νιώσεις ότι δεν έχεις
πλέον τίποτε να δώσεις ή να πάρεις, τότε θα λυτρωθείς. Όταν
πλέον δεν υπάρχει επιθυμία, τότε έρχεται η λύτρωση
μήπως μιλάμε για την Λύτρωση και όχι για την λύτρωση, όπως σωστά -κατά την γνώμη μου- διαχωρίζεις;
Λένε οτι σε αυτή την κατάσταση που δεν υπάρχει πια η επιθυμία, ούτε ο φόβος ή η ελπίδα, η λύτρωση από τον τροχό της Ζωής έχει έρθει και τότε μιλάμε για την Απελευθέρωση.
Δεν πιστεύω οτι η λύτρωση είναι συνώνυμη ή φέρνει στο νου, την ενοχή ή την ήττα. Το λάθος είναι μάθημα, δεν είναι αποτυχία, ή αν θέλετε πιστεύω οτι γίνεται ήττα και αποτυχία αν μετά το λάθος δεν ευαισθητοποιηθούμε ώστε να αναρωτηθούμε το "γιατί" ή "τι έπερεπε να είχα κάνει". Οταν όμως προσπαθούμε να μάθουμε απο τα λάθη και τις αποτυχίες μας, τότε μπορούμε να μιλάμε για εμπειρίες και ίσως για γνώση - αυτογνωσία.
Συμφωνώ με την τοποθέτηση σου αγαπητέ alfa-omega, εκτός από ένα σημείο: πιστεύω οτι όλοι μας έχουμε -έστω και "κοιμισμένες"- μέσα μας τις αρετές. Αλλά η ζωή μας, η καθημερινότητα, το βόλεμα, και η προσπάθεια που χρειάζεται για να τις ενεργοποιήσουμε, πολλές φορές μας αποθαρρύνει από το να το κάνουμε και έτσι τις αφήνουμε κοιμισμένες.
Αγαπητή Nada, νομίζω οτι τα δεσμά που λες είναι μόνο οι δικές μας εξαρτήσεις και ανάγκες. Το να "χρειαζόμαστε απεγνωσμένα" κάποια πράγματα για να ζήσουμε. Μόνοι μας τα βάζουμε, αλυσίδες στην ψυχή που θέλει να είναι ελεύθερη αλλά και μόνοι μας τα βγάζουμε, και αυτό είναι η λύτρωση, για μένα.
Οσο για την τιμωρία πιστεύω οτι είναι απλά η έκφραση της Δικαιοσύνης, κάθε δράση προκαλεί μια αντίδραση -και αυτό κατά κάποιο τρόπο, πιστεύω οτι όλοι μας το γνωρίζουμε και το περιμένουμε- είναι ο καρπός των δικών μας δράσεων.
Ναι έτσι πιστεύω, ότι η Δικαιοσύνη είναι επακόλουθο της κατάκτησης των αρετών. Γιατί: αν δεν υπάρχουν αυτές οι αρετές έστω σε σπόρο μέσα μας, τότε δεν έχουμε το κριτήριο, την αντικειμενικότητα ή το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και τα πιθανά μας λάθη. Οπωσδήποτε όμως –για να μην είμαι απόλυτη- νομίζω ότι και χωρίς να έχουμε όλες τις αρετές, μπορούμε, αν πραγματικά το θέλουμε, να αξιολογήσουμε τις δράσεις και τις σκέψεις μας ώστε να ξέρουμε αν και πότε κάνουμε κάτι που δεν είναι για εμάς σωστό και σύμφωνο με τις απόψεις και τις αρχές μας.
Σίγουρα, είναι διαφορετική η στιγμή για τον καθένα να θελήσει ή να νοιώσει την ανάγκη για λύτρωση. Ακόμα και στους «χειρότερους» ανθρώπους νομίζω έστω και στο τέλος της ζωής τους, τότε που ο φόβος για τον θάνατο είναι έντονος γεννιέται η σκέψη της μετάνοιας – λύτρωσης. Αποτέλεσμα του φόβου τους ίσως, αλλά γεννιέται.
Συμφωνώ ότι όλοι είμαστε ικανοί να προσπαθήσουμε γι’ αυτήν και να σμιλεύσουμε τον εαυτό μας … αλλά ποιόν εαυτό μας; Δεν θα πρέπει πρώτα να έχουμε ξεκινήσει από την στοιχειώδη ερώτηση: ποιος πραγματικά είμαι; Να έχουμε κάποια απάντηση που να μας καλύπτει κάπως, ώστε να έχουμε μετά ένα κριτήριο να σκεφτούμε: τι έκανα που δεν έπρεπε; Τι δεν έκανα που έπρεπε;
Θα ήθελα να διευκρινίσουμε κάτι, όταν μιλάμε για τον εαυτό μας, σε τι ακριβώς αναφερόμαστε; Γιατί πιστεύω ότι θα μπορούσαμε ίσως να διαχωρίσουμε το «εγώ» μας και το «Εγώ» μας.
Θεωρώντας ότι το «εγώ» μας μπορεί να είναι οι επιθυμίες, οι φόβοι μας, οι ανάγκες και τα ένστικτά μας. Ενώ το «Εγώ» μας μπορεί να είναι ο,τι ανώτερο, πνευματικό και καθαρό ως διάνοια, αγάπη και βούληση έχουμε ξυπνητό ή εν δυνάμει μέσα μας;
Και η συνείδηση που εδρεύει; Στο ανώτερο ή στο «κατώτερο» εγώ; Οπότε αν εδρεύει στο «κατώτερο» για ποια ανάγκη ή συνειδητοποίηση λύτρωσης μπορούμε να μιλάμε;
Γι’ αυτό πιστεύω αγαπητέ Trovadouros, ότι αυτό που παραλλάσσεται και γίνεται σκιά δεν είναι η Πραγματική μας ταυτότητα αλλά η μάσκα, το «είδωλο» που χρησιμοποιούμε
Αγαπητέ Dying_Ιncubus δεν ταυτίζω ακριβώς την Δικαιοσύνη με όλες αυτές τις αρετές αλλά πιστεύω ότι για να φτάσει κάποιος να είναι πράγματι Δίκαιος, θα πρέπει να καλλιεργήσει έστω και λίγο μέσα του αυτές τις αρετές. Δηλαδή θεωρώ την Δικαιοσύνη ως κατάκτηση, αλλά και ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτών των αρετών.
κυρίως είναι αν όλοι οι άνθρωποι νιώθουν αυτή την ανάγκη, την ανάγκη εξύψωσης της ψυχής τους πρός τη λύτρωση της, την Αλήθεια.
Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν αυτή την ανάγκη κάποιες φορές –έστω- στη ζωή τους. Όμως … επειδή αυτή η ανάγκη είναι πολύ βαθιά και εσωτερική, μερικές φορές μπορεί να σκεπάζεται ή να μπλοκάρεται από τα άπειρα εξωτερικά πράγματα που μας συμβαίνουν και αφήνουμε να μας επηρεάζουν. Νομίζω ότι αν μπορούσαμε να μην ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με αυτά που κάνουμε και με αυτά που έχουμε, τότε θα μπορούσαμε πιο εύκολα να ξεχωρίζουμε αυτό που είμαστε. Αν ξέραμε λοιπόν τι είμαστε, σίγουρα θα καταλαβαίναμε και θα αναγνωρίζαμε αυτό που θα χρειαζόμασταν. Οπότε η ανύψωση της συνείδησης και η λύτρωση της ψυχής θα ήταν σαν το φυσικό επακόλουθο.
Όμως, δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Μπαίνουμε τόσο πολύ στο πετσί των ρόλων μας, που ξεχνάμε να κοιτάξουμε προς τα μέσα «τι είμαστε, πως δράμε, τι χρειαζόμαστε»
Μόνο κάποιες ιδιαίτερες στιγμές, όταν … οι εξωτερικοί ήχοι σωπαίνουν, και σταματούν οι κραυγές και οι ψίθυροι … ακούμε την εσωτερική φωνή του «Παρατηρητή» μέσα μας. Όμως αυτό μας φοβίζει ή μας δυσκολεύει γιατί μας βγάζει από την άνεση και τη βολή μας. Και τότε, κάποιος, μπορεί, παρότι φοβάται να την ακούσει και να παλέψει, ή μπορεί να προσποιηθεί παραφροσύνη και άγνοια και να συνεχίσει τα ίδια, κλείνοντας την πόρτα της δικής του ψυχής.
Και για το σχόλιο του ΔΗΜΗΤΡΗ για το Φως, συμφωνώ με τον Dying_Ιncubus πως όποιος κατέχει ένα δείγμα έστω της Αλήθειας και του Φωτός έχει την ευθύνη ή το καθήκον θα έλεγα να προσπαθήσει να το μεταβιβάσει στους άλλους.
Έτσι έχουν έρθει οι Γνώσεις και η Σκέψη και η Αλήθεια μέχρι σε εμάς, επειδή μέσα στα άπειρα χρόνια της ζωής της ανθρωπότητας υπήρχαν πάντα κάποιοι «άνθρωποι», μικροί ή Μεγάλοι που μετέδιδαν, διέδιδαν, παραδειγμάτιζαν. Εμείς δεν θα το κάνουμε στο μέτρο που μπορεί ο καθένας μας;
Η Φωτιά –λένε- είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί να μεταδίδεται χωρίς ποτέ να χάνει την αρχική της δύναμη. Από ένα μικρό κεράκι μπορούν να ανάψουν άπειρα μικρά ή μεγάλα κεριά.
Όσο για αυτό που λέει η ΙΟΚΑΣΤΗ για την συγνώμη, θεωρώ ότι είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα που μας δείχνει ότι αρχίζουμε να έχουμε συνείδηση της συμπεριφοράς μας και των πιθανών λαθών μας
Και για την πυξίδα που αναφέρει η another star πιστεύω ότι το ένστικτο μας και η βαθιά κρυφή -πολλές φορές- φωνή που έχουμε όλοι μέσα μας και μας λέει τα λάθη μας αλλά και τα σωστά μας, είναι μια πυξίδα να ακολουθήσουμε
Με αυτή την οπτική, σαν αναπαραγωγή δεν εννοώ μόνο το αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξης και την τεκνοποίηση αλλά την οποιαδήποτε αναπαραγωγή.
Σε υλικό επίπεδο (το σπίτι μου, το αμάξι μου κλπ.),
συναισθηματικά (το δικό μου παιδί, ο δικός μου άντρας κλπ.)
και σε νοητικό επίπεδο ακόμα ( η δική μου ιδέα, η δική μου έμπνευση κλπ.)
Ολα αυτά τα "μου" με κάνουν να νοιώσω "ασφάλεια", μου επιβεβαιώνουν το ποιός είμαι, οτι έχω συνέχεια στο χρόνο = ασφάλεια, και άρα μια θέση στον κόσμο και το κοινωνικό σύστημα = αποδοχή.
Ετσι το ερμηνεύω.
Οσο για την μετενσάρκωση, χωρίς να έχω να παραθέσω ένα τόσο ξεκάθαρο βίωμα σαν την vasiliskos και εγώ πιστεύω οτι οπωσδήποτε έχει σχέση με την διαμόρφωση αυτών των αναγκών στη ζωή μας.
Ο,τι είμαστε σήμερα είναι αποτέλεσμα αυτού που έχουμε ήδη ζήσει και μάθει!
Πάρα πολύ ενδιαφέρον το θέμα και η συζήτηση σας.
Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ την Πυραμίδα αξιών του Maslow έχει να κάνει και με τα βασικά ένστικτα που πιστεύω οτι έχουμε ως είδος.
Δηλαδή:
1. οι βασικές ανάγκες σχετίζονται με το ένστικτο επιβίωσης
2. Ανάγκες Ασφάλειας με το ένστικτο αναπαραγωγής που όμως "δένει" και με τις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής .
γιατί; Γιατί η ασφάλεια μας είναι τα όσα έχουμε, οι κτήσεις μας. κατά κάποιο τρόπο εδώ ανήκουν και οι προβολές μας, τα παράγωγά μας, τα παιδιά μας. Η αναπαραγωγή του είδους εξασφαλίζει την διαιώνιση του. Τα παιδιά μας, μας κάνουν να νοιώθουμε την ασφάλεια οτι δεν θα χαθεί η φαμίλια μας, και εμείς θα ζούμε μέσα από αυτά ... για πάντα!
Ομως επίσης τα παιδιά μας, όπως και τα αποκτήματα μας, καθορίζουν και την κοινωνική μας εικόνα και την θέση μας στον κόσμο. Τι είμαστε; Αυτό που έχουμε, αυτό μας κάνει να νοιώθουμε αποδεκτοί και αγαπητοί.
4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης ή ανεξαρτησίας (θα έλεγα) που σχετίζονται με το ένστικτο εξουσίας.
Ενα ένστικτο που θα έπρεπε να στρέφεται προς τα μέσα: εξουσία του εαυτού = αυτο έλεγχος. Ενώ εμείς το εκφράζουμε λανθασμένα προς τα έξω: κάνω κουμάντο, ασκώ εξουσία όπου με παίρνει...
5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης που εμπεριέχουν το ένστικτο αιωνιότητας.
Ναι αυτό είναι η πληρότητα και η αρμονία.
quote:
Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?
Μας είναι εύκολο να ανέβουμε από κάποιο σκαλοπάτι κι ύστερα ή σκαλώνουμε σε κάποιο/α?
Γιατί έχουμε διαρκώς μια αίσθηση του ανικανοποίητου όσον αφορά τις ανάγκες των κατώτερων βαθμίδων και τι συνέπειες έχει αυτό για εμάς?
Πιστεύω ότι η αιτία που σκαλώνουμε δεν είναι το αν και κατά πόσο έχουμε πραγματικά ξεπεράσει τις ανάγκες του κάθε σκαλοπατιού αλλά πόσο είμαστε εξαρτημένοι από αυτές.
Τελικά τι είμαστε;
Οι ανάγκες μας καθορίζουν ή εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας;
ένας τρόπος που χρησιμοποίησαν οι φιλόσοφοι του παρελθόντος για να ορίσουν τον άνθρωπο είναι, ένας τριπλός διαχρισμός σε 3 σφαίρες:
Την σφαίρα του σώματος (Γη,Νερό, ύλη, ενέργεια) -
Την σφαίρα του Νου (Φωτιά, Ιδέες, λογική) και ανάμεσα τους σαν κρίκος μιας αλυσίδας να τις ενώνει,
η σφαίρα της Ψυχής (Αέρας, συναισθήματα, πάθος).
Λέγανε λοιπόν οτι η ψυχή είναι αυτή που επιτρέπει στις Ιδέες να γίνουν πράξη επειδή τους πρόσθετε το απαραίτητο συστατικό της αγάπης και του ενθουσιασμού. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από την ύλη στην οποία θα είμασταν "δεμένοι" και δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με το ανώτερο μέρος μας, το Νου.
Εγώ δεν πιστεύω οτι η ψυχή καταστρέφεται, αλλά πιστεύω οτι μπορεί να καταστραφεί ή καλύτερα φιμωθεί η "φωνή της". Μπορεί να περιοριστεί επειδή εμείς δεν θέλουμε να της δώσουμε την αξία ή τον αέρα που της αναλογεί και δεν την εμπλουτίζουμε ή μάλλον δεν την αφήνουμε να εκφραστεί.
quote:
Το γιατι ρωταμε ειναι το σημαντικο εδω κατα την γνωμη μου και οχι τι ρωταμε.
Όπως λέει και ο dimitris 84, σημασία έχει το γιατί, ρωτάμε. Είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ή να δεχτούμε μια απάντηση;
Είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε ένα βήμα στην εσωτερική αναζήτηση ή απλά αναλωνόμαστε σε θεωρητικές απορίες περιέργειας;
Ενα σύνθημα που είναι σημαντικό για μένα είναι : "να θέλω να μάθω, για να μπορέσω να δράσω"
Εσείς τι λέτε;
όμως κατά την γνώμη μου δεν έχει τόση σημασία αν θα "δώσουμε συγχώρεση" στον άλλον.
Το σημαντικό είναι να αποδεχτούμε εμείς την πραγματικότητα.
Ετσι, όταν αναφέρομαι στην συγνώμη, κυρίως εννοώ : να αποδεχτώ εγώ το γεγονός και να μπορέσω να συνεχίσω. Να μην με βαραίνει -πολύ τουλάχιστον- ή να μη μου κόβει το δρόμο.
Φυσικά, είναι πιο εύκολο να το λέμε αυτό παρά να το κάνουμε!!
Φιλικά