- ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
πρέπει, είναι απόλυτη ανάγκη να μην επιμένουμε στον δικό μας χρόνο και τρόπο, αλλά σε αυτόν που έχουν ανάγκη οι καταστάσεις...
Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του αδράνεια απέναντι στις καταστάσεις, όπως και οι καταστάσεις έχουν την δική τους δυναμική στην ψυχή και το νου του ανθρώπου. Αν όμως αφήσουμε τις καταστάσεις να οδηγούν τα πράγματα τότε δεν μας θέτουν οι ανάγκες τους κάπως εκτός ελέγχου; Δεν λέω να τραβάς την κατάσταση από τα μαλλιά αλλά κάπου πρέπει να παρέμβουμε. Το πότε πρέπει να το κάνουμε είναι κάτι άλλο… Σε κάθε περίπτωση βέβαια όταν κάποια γεγονότα είναι νωπά τότε δεν είναι ότι καλύτερο να αρχίζεις τις αποφάσεις. Όπως λες και σύ χρειάζεται ένα σταθερό σημείο… θα έλεγα τουλάχιστον δύο.
Φιλικά
Trovadouros
Στα 200 χ.λ.μ από την Θεσ/νίκη, όχι δηλαδή σε κάποια άλλη ήπειρο αλλά στο γειτονικό μας κράτος της Γιουγκοσλαβίας, πριν από 5 ή 6 χρόνια, ήρθαν οι "φίλοι και συμμάχοι μας" με τα "δώρα" τους και διαλύσαν ολόκληρο κράτος. Επαγγελματικοί λόγοι με είχαν υποχρεώσει να είμαι στην περιοχή , όπου διέκρινες στη ματιά όλων Σέρβων, ένα μίσος για όλους αυτούς που τους βομβαρδίζαν, που έλεγες ότι δεν πρόκειτε να σβήσει αυτό το μίσος στον αιώνα των αιώνων. Σας πληροφορώ πως αυτή τη στιγμή, οι συμμαχικές εταιρίες που δουλεύουν στα έργα υποδομής της χώρας, αντιμετωπίζονται μετά βαίων και κλάδων, και δεν αναφέρομαι στα στελέχη αυτών , που στην τελική οι πολίτες δεν φέρνουνε και το βάρος των κυβερνήσεων των χωρών τους,αλλά αναφέρομαι στην αποδοχή των πολυεθνικών εταιριών που δραστηριοποιούνται στη Σερβία, για ανοικοδόμηση της χώρας , την οποία οι ίδιες διέλυσαν!!!
Φαντάζομαι πως καμμία μάνα που έχασε το παιδί της στους βομβαρδισμούς δεν θα σκεφτόταν τη ώρα που καταριόταν τους εισβολείς πως σε λιγότερο από 10 χρόνια θα τους είχε συγχωρέσει. Και μη μου πείτε πως η ανοχή δεν σημαίνει και συγχώρεση, γιατί θα σας απαντήσω πως έπρεπε να βλέπατε την ματιά των μανάδων τότε και τώρα..
quote:
Και μη μου πείτε πως η ανοχή δεν σημαίνει και συγχώρεση.
Δεν μπορώ να ξέρω πως ήταν τα μάτια των μανάδων και δεν μπορώ να φέρω γνώμη γι αυτό.
Αυτό που μπορώ να πω όμως είναι ότι η ανάγκη σε κάνει να ανέχεσαι πολλά πράγματα. Και όταν βρίσκεσαι στα όριά σου, οποιαδήποτε όρια, τότε πολλά που δεν μπορούσες ούτε και να τα σκεφτείς αναγκάζεσαι να τα κάνεις και ανέχεσαι να σου κάνουν. Όταν δεν είσαι τουλάχιστον αυτάρκης για να μπορείς να αντέξεις τις συνέπειες των επιλογών σου τότε δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αληθινή η συναισθηματική σου κατάσταση.
Όχι αγαπητέ φίλε θα διαφωνήσω. Κατά προσωπική άποψη πάντα...
Η ανοχή δεν σημαίνει συχώρεση
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Σίγουρα οι καταστάσεις που μας σημαδεύουν δεν είναι κάτι που με τον χρόνο φεύγει. Ίσως κάποια στιγμή να ξεχαστούν αλλά δεν φεύγουν. Όμως οι χαρακιές στην ψυχή του ανθρώπου δίνουν τόπο για τα δάκρυα κάποιου άλλου. Αν δεν έχεις χαρακιές νομίζω ότι η ψυχή είναι αδιάβροχη. Τώρα ίσως μου πεις γιατί να κάνω την καρδία μου αυλάκι; Πάλι νομίζω πως μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο μόνο έτσι έχεις πιθανότητες να ενωθείς πραγματικά.
να συγχωρήσω πάλι και βαθιά μέσα μου να μείνει η χαρακιά? και?? όταν περάσει ο χρόνος τότε τι? θα νιώσω ότι έχουν περάσει τα χρόνια και ποιος με συγχώρησε? ποιος μου έδωσε τη δική του άφεση, ενώ εγώ είμαι γεμάτη χαρακιές?
Αγαπητέ Miltiadess
quote:
Και μη μου πείτε πως η ανοχή δεν σημαίνει και συγχώρεση
Ούτε εγώ συμφωνώ σε αυτό που λες. Να μου έπερναν το παιδι? Και θα τους συγχωρούσα?? με τίποτα. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω.
Αλλά να πω και κάτι άλλο. Είδες κανέναν να συγκινηθεί που δεν τους συγχώρεσαν οι μανάδες που "έφαγαν" τα παιδιά τους?
Αυτοί οι γονείς τώρα μόνο ζουν. Επιβιώνουν. Ίσως γιατί δεν είχαν τη δύναμη να βάλουν μαχαίρι στο χέρι για να πεθάνουν. Ίσως γιατί έπρεπε να ζήσουν για τα υπόλοιπα παιδιά τους. Ίσως δεν ξέρω γιατί....
Αυτές οι μανάδες ότι και να κάνουν δεν μπορούν να φέρουν τα παιδιά τους πίσω και το ξέρουν. Οπότε απλά ζουν. Δεν συγχώρεσαν όμως. Να είσαι σίγουρος για αυτό.
Συνεπεία ιατρικής αμέλειας, χάνει τη ζωή του το πιο δικό σου άτομο.
Τον/Την υπεύθυνο γιατρό θα τον συγχωρούσατε?
[quote]Κουταλιανε επειδη εμενα μου εχει τυχει εχασα το πατερα μου πριν απο πεντεμιση μηνες απο κ α θ α ρ α εγκληματικη ιατρικη ενεργεια και οχι αμελεια οπως τους βολευει να λενε τα πραγματα ειναι δυσκολα.Δεν συγχωρω με τ ι π ο τ α απο τη μια απο την αλλη ομως δεν γυρευω εκδικηση γιατι δεν μπορω να τη παρω απλα πιστευω οτι καθενας παιρνει αυτο που του αξιζει καπου στη γωνια κατι θα την περιμενει και αυτην οχι ομως εγω.
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
quote:
να συγχωρήσω πάλι και βαθιά μέσα μου να μείνει η χαρακιά? και?? όταν περάσει ο χρόνος τότε τι? θα νιώσω ότι έχουν περάσει τα χρόνια και ποιος με συγχώρησε? ποιος μου έδωσε τη δική του άφεση, ενώ εγώ είμαι γεμάτη χαρακιές?
Ίσως από μία πλευρά να φαίνεται άδικο. Και χαραγμένος και να δεχτώ και την σφαλιάρα. Μήπως πάει πολύ;
Να με συμπαθάς που θα επαναλάβω κάποια πράγματα, αλλά μπορεί να μην τα έκανα κατανοητά την προηγούμενη φορά. Την συγχώρεση την δίνεις για να προχωρήσεις όχι για να δώσεις άφεση στον άλλο. Γιατί να δένεσαι με το λάθος του άλλου;
Μήπως έχεις την σιγουριά πως η συγχώρεσή σου θα πιάσει τόπο; Μπορεί εσύ να κάνεις αγώνα και τελικά να συγχωρέσεις και ο άλλος να μην πάρει χαμπάρι ούτε τον κόπο του αγώνα σου αλλά πιθανόν ούτε και το λάθος του.
Η μήπως νομίζεις ότι κάποιος σίγουρα αν δεν τον συγχωρέσεις εσύ θα μείνει στο λάθος του και θα βουλιάζει μέσα στις τύψεις της συνείδησής του, αν έχει. Μπορεί αυτός να προχωρήσει την ζωή του, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και συ να μένεις πίσω και να καίγεσαι σε αυτό το λάθος και πάντα να αναμοχλεύεις τις ίδιες και τις ίδιες σκηνές.
Από την άλλη πλευρά, κατά δική μου εμπειρία θα μιλήσω, έχω κάνει στην ζωή μου λίγα λάθη… αλλά τραγικά. Και πληγώθηκα και πλήγωσα πολύ. Γι αυτά τα λάθη λοιπόν ναι θα ζητούσα ένα συγνώμη… κατά τον ίδιο τρόπο θα ήθελα να μπορούσα να δίνω την συγχώρεσή μου, όπως θα ήθελα να την δεχτώ. Και μην νομίσεις ότι το λέω σαν μια δυναμική ισορροπία δίνω-παίρνω. Γνωρίζοντας το συναίσθημα του επιθυμώ να πάρω, το ίδιο είναι, ίσως και ανώτερο, το επιθυμώ να δώσω. Είναι κάτι πολύ δύσκολο ξέρεις… ξέρω… ξέρουμε
Φιλικά,
Trovadouros
Τις χαρακιές τις έχεις έτσι και αλλιώς από την στιγμή που πληγώνεσαι.
Άλλοτε τις κάνεις αυλάκια για τα δάκρυα κάποιου άλλου και άλλοτε τις κάνεις λαβύρινθο για να κλείνεις τις σκέψεις σου, για την αθέατη πλευρά της ψυχής σου.
Και πάλι φιλικά,
Trovadouros
quote:
Τις χαρακιές τις έχεις έτσι και αλλιώς από την στιγμή που πληγώνεσαι.
Άλλοτε τις κάνεις αυλάκια για τα δάκρυα κάποιου άλλου και άλλοτε τις κάνεις λαβύρινθο για να κλείνεις τις σκέψεις σου, για την αθέατη πλευρά της ψυχής σου.
μπορεί αγαπητέ Trovadoure να τις κάνεις και δρόμο που θα διαβεί η ψυχή σου, στην αναζήτηση της δικής της συνειδητότητας. Κάθε τέτοιος πόνος, μπορεί στο τέλος να μας αφήσει πολλά μαθήματα και εμπειρίες. Πιστεύω οτι αν καταφέρουμε μετά από μια τέτοια κατάσταση να κρατήσουμε στην ψυχή μας το απόσταγμα της εμπειρίας αλλά όχι τη συναισθηματική φόρτιση, τότε θα μπ[ορούμε να πούμε, ότι κερδ΄ίσαμε μια εσωτερική μάχη.
quote:
Δεν συγχωρω με τ ι π ο τ α απο τη μια απο την αλλη ομως δεν γυρευω εκδικηση γιατι δεν μπορω να τη παρω απλα πιστευω οτι καθενας παιρνει αυτο που του αξιζει καπου στη γωνια κατι θα την περιμενει και αυτην οχι ομως εγω.
Αγαπητή ΦΕΒΡΩΝΙΑ ευτυχώς δεν έχω μια τέτοια εμπειρία σαν την δική σου, αλλά ... λέω ότι ίσως ... ίσως να βοηθούσε αν μπορούσες να σκεφτείς οτι και αυτός που έκανε το τραγικό λάθος είναι ένας άνθρωπος που ακόμα και στο δικό του λειτούργημα μπορεί να έχει το "δικαίωμα" στο λάθος όπως όλοι μας.
Πάντως και εγώ πιστεύω οτι καθένας μας παίρνει αυτό που του αξίζει, όχι εκδικητικά αλλά από Δικαιοσύνη.
Another star λες
quote:
να συγχωρήσω πάλι και βαθιά μέσα μου να μείνει η χαρακιά? και?? όταν περάσει ο χρόνος τότε τι? θα νιώσω ότι έχουν περάσει τα χρόνια και ποιος με συγχώρησε? ποιος μου έδωσε τη δική του άφεση, ενώ εγώ είμαι γεμάτη χαρακιές?
νομίζω, οτι συγχώρεση, πραγματικά σημαίνει και αποδοχή, κατανόηση, της οποιας κατάστασης, θεωρώ οτι συγχωρώ. Οχι μια παθητική αποδοχή αλλά εκείνη την ελεύθερη απόφαση που παίρνει κάποιος που ξέρει να καταλαβαίνει πίσω από τα φαινόμενα και βρίσκει τις εσωτερικές αιτίες των πραγμάτων, των καταστάσεων ή των γεγονότων.
Και αν όντως αυτό συμβαίνει, τότε γιατί να έχει ανάγκη την άφεση των άλλων; Τι να την κάνει;
Και αν συγχωρεί είναι γιατί ο ίδιος, χωρίς πρόθεση ανταλλαγής ή ιδιοτέλεια θεωρεί σωστό ή αναγκαίο -για εκείνον- να το κάνει.
φιλικά
quote:Risky στην προκειμενη το λαθος συνδυαζεται και την αδιαφορια που ακομα και αν μπορουσα να συγχωρουσα το λαθος δεν θα μπορουσα με τιποτα την αδιαφορια.αυτός που έκανε το τραγικό λάθος είναι ένας άνθρωπος που ακόμα και στο δικό του λειτούργημα μπορεί να έχει το "δικαίωμα" στο λάθος όπως όλοι μας.
Πάντως και εγώ πιστεύω οτι καθένας μας παίρνει αυτό που του αξίζει, όχι εκδικητικά αλλά από Δικαιοσύνη.
<<ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΛΗΣΜΟΝΙΟΥΝΤΑΙ>>
quote:
Κάθε τέτοιος πόνος, μπορεί στο τέλος να μας αφήσει πολλά μαθήματα και εμπειρίες. Πιστεύω οτι αν καταφέρουμε μετά από μια τέτοια κατάσταση να κρατήσουμε στην ψυχή μας το απόσταγμα της εμπειρίας αλλά όχι τη συναισθηματική φόρτιση, τότε θα μπ[ορούμε να πούμε, ότι κερδ΄ίσαμε μια εσωτερική μάχη.
Risky, για να μπορέσουμε να κρατήσουμε το μάθημα κάποιας εμπειρίας που μας προκάλεσε πόνο νομίζω ότι πρέπει πρώτα να έχουμε αρκετά καλά τακτοποιημένα στο μυαλό μας τα γεγονότα. Πρέπει και να τα έχουμε κατανοήσει και να έχει ξεπεραστεί η συναισθηματική φόρτιση, όπως λες. Πρέπει να έχει κλειστεί το κεφάλαιο και να έχουμε γυρίσει σελίδα.
φιλικά
Trovadouros
έχεις δίκιο αγαπητή ΦΕΒΡΩΝΙΑ, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να αποδεχτεί ή να συγχωρέσει την αδιαφορία, αλλά ποιές είναι οι επιλογές που έχουμε στη ζωή μας;
Ή προχωράμε μπροστά κουβαλώντας το βάρος και τον πόνο της ανάμνησης ή προσπαθούμε να δεχτούμε την πραγματικότητα και να συνεχίσουμε όσο πιο ήρεμοι μπορούμε.
Το λάθος του καθενός βαραίνει εκείνον, την δική του ψυχή και συνείδηση. Η συγχώρεση που εμείς δίνουμε και η αποδοχή μας, έχει σχέση με τη δική μας ψυχή και συνείδηση.
Αν δεν καταφέρουμε να αποδεχτούμε την παράλογη -φαινομενικά- μερικές φορές, λογική της ζωής, πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε;
Trovadoure λες
quote:
Πρέπει και να τα έχουμε κατανοήσει και να έχει ξεπεραστεί η συναισθηματική φόρτιση, όπως λες. Πρέπει να έχει κλειστεί το κεφάλαιο και να έχουμε γυρίσει σελίδα.
Οπωσδήποτε νομίζω, όπως λες, οτι πρέπει να έχουμε κατανοήσει. Η πρώτη απαραίτητη διαδικασία είναι η νοητική. Από κει και πέρα αν πράγματι έχουμε κατανοήσει, ακόμα και αν δεν έχει καταλαγιάσει ακόμα το συναίσθημα, και δεν έχουμε γυρίσει σελίδα, μπορούμε να πούμε πως έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε.
Το κλείσιμο του κεφαλαίου θέλει πολύ χρόνο νομίζω, αλλά το "μάθημα" μπορούμε να το πάρουμε και πιο νωρίς.
Εξαρτάται από την νοητική μας κατάσταση -εκείνη την περίοδο- και την αποφασιστικότητα μας να ξεπεράσουμε την όποια δοκιμασία.
Φιλικά
όμως κατά την γνώμη μου δεν έχει τόση σημασία αν θα "δώσουμε συγχώρεση" στον άλλον.
Το σημαντικό είναι να αποδεχτούμε εμείς την πραγματικότητα.
Ετσι, όταν αναφέρομαι στην συγνώμη, κυρίως εννοώ : να αποδεχτώ εγώ το γεγονός και να μπορέσω να συνεχίσω. Να μην με βαραίνει -πολύ τουλάχιστον- ή να μη μου κόβει το δρόμο.
Φυσικά, είναι πιο εύκολο να το λέμε αυτό παρά να το κάνουμε!!
Φιλικά
quote:miltiadess επειδη εγω ιδια εμπειρια (γραφω παραπανω)Eχω καταλαβει οτι ειναι διαφορετικο να σε καταλαβαινουν και διαφορετικο να σε αισθανονται(ΝΑ ΣΕ ΝΙΩΘΟΥΝ) χωρις να θελω να θιξω κανενα.Αλλο να συζητας επι θεωρητικης βασης και αλλο να το εχεις νιωσει στο πετσι σου.Το να μη συχγωρουμε πιστευω ειναι το λιγοτερο που μπορουμε να κανουμε.Για μενα ειναι δειγμα μεγαλης δυναμης εφοσον κρατηθηκα και δεν εκανα κατι ακραιο(οχι οτι δεν το σκεφτηκα).Ειτε συγχωρησω ειτε οχι το θεμα ειναι οτι αυτη (η γιατρος )αναπνευει, βλεπει τον ηλιο ,χαιρεται τΗ ΖΩΗ ενω ο πατερας μου τελειωσε ,μπορει να ειναι κα που αλλου , αλλα μπορει και να μην ειναι πουθενα<< τετελεσται >>.ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΩ.............
Έχοντας δυστυχώς προσωπική εμπειρία πάνω στο θέμα, επιτρέψτε μου μία ακραία ίσως αντιμετώπιση. Ο πόνος για το χαμό του ανθρώπου μου δε μου άφησε περιθώρια για να σκεφτω την συγχώρεση του υπαίτιου γιατρού..
<<ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΛΗΣΜΟΝΙΟΥΝΤΑΙ>>
Καλή μου το ξέρω πως μπορείς να καταλάβεις ακριβώς αυτό που λέω , καταλαβαίνω και γω όσα ήθελες, θές, και μια ζωή θα θες να πείς αναφορικά με το χαμό του πατέρα σου. Μετά από εβδομηντα τόσα μηνύματα σε αυτό το topic, νιώθω πως υπάρχει τουλάχιστον ένας συνομιλητής που και χωρίς να πω οτιδήποτε παραπάνω, περνάει τον ίδιο περίπου ψυχολογικό γολγοθά με μένα. Να θες να συγχωρέσεις και να μη μπορείς, να μη θες να ξεχάσεις τον υπαίτιο και όμως η οποιαδήποτε θύμιση να έχει ως παρέα της και ενοχές ακόμα, μήπως και θα έπρεπε να λειτουργήσεις διαφορετικά σε σχέση με τον υπαίτιο, έτσι ώστε να προσπαθείς μία διαγραφή του προσώπου αυτού απ΄τη μνήμη σου ώστε να μην έχεις και το δίλημα της συγχώρεσης να σκέφτεσαι..
Ευχαριστώ όλους τους συμμετέχοντες σε αυτό το topic , είτε με αγγίζει η τοποθέτηση τους, είτε ακούγεται στα αυτιά μου ως "έξω απο το χορό..."
quote:miltiadess καλησπερα .Το ιδιο εχω προσπαθησει και εγω,το περιεργο ειναι οτι αυτο το πραγματακι μου λεγεται μνημη ερχεται στην επιφανεια αμειλικτο,τοσο εντονο λες και το κανει επιτηδες να μη σε αφηνει να ξεχασεις
να προσπαθείς μία διαγραφή του προσώπου αυτού απ΄τη μνήμη σου ώστε να μην έχεις και το δίλημα της συγχώρεσης να σκέφτεσαι..
<<ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΛΗΣΜΟΝΙΟΥΝΤΑΙ>>