miltiadess

Δε μας συγχωρώ

Είδα μέσα στη βουή
την παλιά μου αγάπη
τόσες θύελλες εκεί
τόσες πυρκαγιές

Πως να κλείσει η πληγή
πως να βγει το αγκάθι
γιατί βρήκαμε γιατί
τόσες αφορμές

Θα ΄μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες
δεν σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες
Θα 'μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δεν μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε

Στον υπόγειο σταθμό
μια οφθαλμαπάτη
μες στο πλήθος το βουβό
χάθηκε κι αυτή

Δεν το καταλάβαμε
πόσο αργεί η αγάπη
να δούμε δεν προλάβαμε
το τέλος μας αρχή

"Ο ΑΓΚΑΘΩΤΟΣ ΘΑΜΝΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ"

Ένας άντρας περπατούσε σ' ένα δρόμο θαυμάζοντας την ομορφιά γύρω του, όταν ένιωσε ότι τραυματίστηκε. Κοιτάζοντας τριγύρω, είδε ότι ένας αγκαθωτός θάμνος τού είχε τρυπήσει το πόδι.
Όμως ήταν τόσο όμορφο το τοπίο, ώστε αποφάσισε να μη δώσει μεγάλη σημασία στο γεγονός και γυρίζοντας προς το θάμνο μουρμούρισε:

"Σε συγχωρώ".

Ώρες αργότερα, ένας άλλος άντρας περπατούσε στον ίδιο δρόμο, θαυμάζοντας κι αυτός το μεγαλείο του Θεού στο ηλιοβασίλεμα που είχε μπροστά στα μάτια του και τον τραυμάτισε ο ίδιος αγκαθωτός θάμνος. Εκείνος απλώς τον κοίταξε, σκούπισε το αίμα που είχε τρέξει και προχώρησε.
Ένας άγγελος που είδε τη σκηνή πήγε στον Κύριο και Του είπε:

"Σήμερα είδα έναν άγιο που συγχώρησε έναν αγκαθωτό θάμνο. Και είδα και έναν άκαρδο άνθρωπο που τραυματίστηκε κι εκείνος, αλλά δεν είπε τίποτα".

"Κάνεις μεγάλο λάθος", απάντησε ο Κύριος. "Φυσικά, ο πρώτος είναι καλός άνθρωπος, αλλά ο δεύτερος, εκτός από άγιος, είναι και σοφός".

"Πώς γίνεται;" επέμεινε ο άγγελος, έκπληκτος από την απάντηση του Παντοδύναμου. "Δεν είχε τη μεγαλοψυχία να πει τίποτα, μονάχα συνέχισε το δρόμο του!"

Ο Θεός διέκοψε τον άγγελο:

"Ο γιος που τον επιπλήττει ο πατέρας του άδικα, αλλά καταλαβαίνει ότι η πράξη ήταν καρπός μιας αγάπης ίσως υπερβολικής, δεν πρέπει να συγχωρήσει κανέναν, απλώς να αποδεχτεί αυτό που συνέβη. Έτσι, το τραύμα δεν πληγώνει και η συγχώρεση δεν ταπεινώνει. Ο αγκαθωτός θάμνος γεννήθηκε για να χρησιμοποιεί τα αγκάθια του. Ακόμα κι αν το ήθελε, δεν θα μπορούσε να αρωματίσει τον αέρα γύρω του. Ο πρώτος άντρας, μόλις ένιωσε τον πόνο από το τρύπημα, έριξε το φταίξιμο στον αγκαθωτό θάμνο και καθώς η καρδιά του ήταν αγνή τον συγχώρησε.
Ο δεύτερος άντρας τραυματίστηκε επίσης. Επειδή όμως γνωρίζει ότι όλοι οι αγκαθωτοί θάμνοι είναι έτσι, δεν ένιωσε πληγωμένος. Καθώς λοιπόν δεν είχε τίποτα να συγχωρήσει, δεν συγχώρησε".
Και κατέληξε: "Όταν η ψυχή πληγώνεται από κάτι που γνωρίζουμε ότι πληγώνει, δεν έχει νόημα να ρίχνουμε ευθύνες ούτε να συγχωρούμε τους άλλους".

how can you see into my eyes like open doors
leading you down into my core
where I�ve become so numb without a soul my spirit sleeping somewhere cold
until you find it there and lead it back home

(Wake me up)
Wake me up inside
(I can�t wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can�t wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I�ve become

now that I know what I�m without
you can't just leave me
breathe into me and make me real
bring me to life

(Wake me up)
Wake me up inside
(I can�t wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can�t wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I�ve become

Bring me to life
(I've been living a lie, there's nothing inside)
Bring me to life

frozen inside without your touch without your love darling only you are the life among the dead

all this time I can't believe I couldn't see
kept in the dark but you were there in front of me
I�ve been sleeping a thousand years it seems
got to open my eyes to everything
without a thought without a voice without a soul
don't let me die here
there must be something more
bring me to life

(Wake me up)
Wake me up inside
(I can�t wake up)
Wake me up inside
(Save me)
call my name and save me from the dark
(Wake me up)
bid my blood to run
(I can�t wake up)
before I come undone
(Save me)
save me from the nothing I�ve become

Από δική σου συμπεριφορά, οδηγείς ένα πρόσωπο που σε αγαπά στην αυτοκτονία.

"Ως ποιό σημείο δικαιούτε ο άνθρωπος να συγχωρεί?
Αναφέρομαι στο σημείο ισσοροπίας που μέχρι εκεί "μας παίρνει" να συγχωρέσουμε πράξεις, απόψεις ίσως και σκέψεις ενός τρίτου οι οποίες θίγουν τις δικές μας αξίες.

Το πεδίο μπορεί να είναι ερωτικό, ηθικό, πολιτικό, ιδεολογικό ή όποιο άλλο -ικο υπάρχει.

Είναι η ένταση της "προδοτικής " πράξης που μας κάνει να θεωρούμαστε αδικημένοι, προδωμένοι, ατιμασμένοι κ.λ.π, ή η ίδια η αξία που καταπατείτε αυτή που μας φέρνει στο δίλλημα "συγχωρώ ή όχι?"