- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΚΙ΄ΟΣΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑΞΕΙ ΠΙΕΤΩ "
Στο ξωτικό μου...
αρκεί στην ώρα να τον δεις και να ξεφύγεις
Έτσι σε κάθε αγάπη είναι ο χωρισμός
που μοναχά με τις θυσίες θ' αποφύγεις
Για να 'χεις πάντα σε τούτη τη ζωή χαρά
τον άνθρωπό σου πάντα βάσταξε κοντά σου
και θα 'ναι στήριγμα σα θα 'ρθει η συμφορά
και σαν θα δεις ν' ανοίγεται ο γκρεμός μπροστά σου
Ένας γκρεμός μες τη ζωή μας είν' ο χωρισμός
της ευτυχίας κόβει απότομα τη στράτα
Βρες άλλο δρόμο όσο ακόμα είναι ο καιρός
και με τον άνθρωπο που πόνεσες περπάτα
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
όλες τις βιόλες κόψε
στο ξωτικό μου να τις πας
που τόσο μου λείπει απόψε.. "
αγαπητέ miltiadess εύχομαι το ξωτικό σου να ακούει 
η αγάπη η δική σου
κατέχει μόνο ο θεός
να κρίνει την ψυχή σου
Για μιαν αγάπη τραγουδώ
να σβήσω τον καημό μου
Αντιλαλούνε τα βουνά
στον αναστεναγμό μου
Καινούρια ντέρτια έβαλα
πάλι στον έρωτά μου
καινούργια αγάπη μ’ έμπλεξε
και μ’ άφησε η παλιά μου
Μην με ποθάνει ο Θεός
πρωτύτερά σου, φως μου
Θέλω μαζί το έχε γεια
να πούμεν του κόσμου
Χίλια κομμάτια την καρδιά
την έκαμα για σένα
Μα συ ποτέ σου μια χαρά
δεν μου ‘δωκες εμένα
Το σ’ αγαπώ τα χείλη σου
ψέματα μου το λένε
γιατί δεν τα ‘δα μια φορά
τα μάτια σου να κλαίνε
Μωρό μου το ‘χω μυστικό
πως σ’ αγαπώ κερά μου
Να ‘χω διπλό τον πόνο μου
στα φύλλα τση καρδιάς μου
Πες μου, πώς θες να σ’ αγαπώ
κρυφά ‘πο την καρδιά μου
ή να το λέω όπου σταθώ
σ’ όποιον βρεθεί μπροστά μου
Πώς να το πω, δεν σ’ αγαπώ
αφού ‘σαι στην καρδιά μου
Κι αν δε το πω το μαρτυρούν
τα αναστενάγματά μου
Το κάθε χάραμα τσ’ αυγής
σύνορο στην χαρά μου
Στιγμή που σβήνει τ’ όνειρο
και φεύγεις μακριά μου
Μες στην καρδιά μου σ’ έχω εγώ
αέρα δροσερέ μου
Χρόνια κι αν επεράσουνε
δεν σε ξεχνώ ποτέ μου
Ο χωρισμός σου έκαμε
ζημιά στη λογική μου
Κάτι που δεν περίμενα
να πάθω στη ζωή μου
Ίντα τραγούδι να σου πω
μελαχρινέ σεβντά μου
που άλλα μου λεν τα χείλη σου
κι άλλα γρικά η καρδιά μου
Μελαχρινή μου ανάμνηση
έγινες καθημερνή μου
Αν τρελαθώ καμιά φορά
συ θα 'σαι η αφορμή μου
Σαν αστενάξει ο μερακλής
την ώρα που χαράζει
Αλλάζει ο ήλιος την τροχιά
και ξανασκοτεινιάζει
Είναι σκληρά τα όνειρα
που κάνεις από σπέρας
να τα θωρείς μιαν τροχαλιά
στο πρώτο φως της μέρας
Γιάντα ο αναστεναγμός
είναι βαρύς σε μένα
Μα πως μπορώ να κάνω αλλιώς
που ζω μακριά από σένα
Τις μάγισσες ερώτησα
πολλές φορές να μάθω
Να σε κερδίσω μου ‘πανε
αλλά πολλά θα πάθω
Μάτια που εύκολα γελούν
και εύκολα πάλι κλαίνε
Αυτά μ’ αρέσει ν’ αγαπώ
γιατί κακό δεν θένε
Κρατάς το νου μου αιχμάλωτο
και σκλάβα την καρδιά μου
και δεν μπορώ να ζήσω πια
σαν βρίσκεσαι μακριά μου
Να μην με κλάψεις αν χαθώ
αφού είσαι συ η αιτία
για θα την έχεις ύστερα
διπλή την αμαρτία
Έχω μια θέση στην καρδιά
και θα σου την εδώσω
μα μην μ’ αφήσεις την ζωή
και συ να μετανιώσω
Μα τέλος πάντων πες μου το
αν μ’ αγαπάς στ’ αλήθεια
κι αν εχτυπάει για με η καρδιά
απούχεις μες στα στήθια
Συ μ’ έμαθες πως αγαπούν
πως παίζουνε, πως γελούνε
Μάθε με τώρα δυο καρδιές
πώς ζουν σαν χωριστούνε
Του φεγγαριού θα ν’ ακολουθώ
να ξοριστώ στα ξένα
να πάψει ο κόσμος να ρωτά
για μένα και για σένα
Ζαμάνια το ‘χα να σε δω
καιρούς να σ’ ανταμώσω
κι αγρίεψες μου σαν πουλί
και πώς θα σε μερώσω
Αν είναι να ‘χω βάσανα
και πίκρες 'γω για σένα
Άμε μικρή μου στο καλό
κι έχει ο Θεός για μένα
Εγώ στερούμαι τη χαρά
και την εδίνω εσένα
απού δεν το ‘καμα ποτέ
στη μάνα που με γέννα
Γαρίφαλό μου κόκκινο
στολίδι του μπαξέ μου
Δεν το θυμούμαι απότιστο
να σ’ άφησα ποτέ μου
Ζήσω, πεθάνω στη ζωή
εσύ έχεις την ευθύνη
για την χαρά που μου ‘δωσες
που κάθε αγάπη δίνει
Λίγες ελπίδες μου ‘δωκες
και βάσανα μεγάλα
Πες μου το πως με αγαπάς
και ας υποφέρω κι άλλα
Η ζήλια φέρνει χωρισμό
κι ο χωρισμός πληγώνει
να μην ζηλεύεις άνε θες
για θα ποθάνεις μόνη
Βάνω τα με τη μοίρα μου
μα η μοίρα δε μου φταίει
Φταίει η καρδιά μου που ποτέ
πως αγαπά δεν ξέρει
Σγουρό βασιλικάκι μου
εκειά που στέκεις στάσου
να παίρνει ο κόσμος μυρωδιές
από την μυρωδιά σου
Πάψε να ζεις με όνειρα
γιατί η αυγή χαράζει
και πλησιάζει το πρωί
που τόσο σε τρομάζει
Πήγα στα ξένα κι έχασα
κάθε χαράς τα ίχνη
και σκέπασέ μου τη ζωή
του πόνου η ομίχλη
Ήλιε μου, πες μου πού δειπνά
πού στρώνει, πού κοιμάται
πού μεροξημερώνεται
και μένα δεν θυμάται
Άραγε θέ μου δεν γρικά
δε λαχταρά η καρδιά τση
που το κορμί θυσίαζα
κάποτε στ’ όνομά τση
Οι όρκοι τσι αγάπης της
σκόρπισαν και χαθήκαν
και τα κρυφομιλούσαμε
εξελησμονηθήκαν
Λησμόνησε παντοτινά
και διώξε κάθε ελπίδα
και πες πώς δεν με γνώρισες
μήτε κι εγώ πως σ’ είδα
Ας τάξω πως επιάστηκα
από μιας γυναίκας τρίχα
κι έσπασε η τρίχα κι έχασα
στον κόσμο ότι κι αν είχα
Όταν το φως του φεγγαριού
πέφτει στο πρόσωπο σου
παίρνεις μιαν όψη θεϊκή
και γονατίζω μπρος σου
Γλυκό κρασί η αγάπη σου
τα χείλη σου ποτήρι
που με κερνάς και δεν μπορώ
να σου χαλνώ χατίρι
Γλυκό κρασί η αγάπη σου
μπρούσκος και δεν χορταίνω
να πίνω από τα χείλη σου
κοντά μου όταν σε φέρνω
Ο πυρετός του έρωτα
μ’ έχει πιασμένο πάλι
και κάθε μέρα ο σεβντάς
με καίει από τη ζάλη
Θέ μου παράξενη βραδιά
και πώς θα ξημερώσει
γιατί ‘χει πάλι ο έρωτας
βάσανα να μου δώσει
Πολλές φορές τα όνειρα
φουρτούνα τα ταράζει
γιατί η μορφή σου θάλασσας
αγριεμένης μοιάζει
Το Γολγοθά τσ’ αγάπης σου
πώς θα τον επεράσω
που πρέπει να ‘χω δύναμη
εις την κορφήν να φτάσω
Ποια σκέψη, ποιο παράπονο
σ’ απασχολεί μικρή μου
κι ταχτική σου άλλαξε
που ‘χεις απέναντί μου
Τ’ άστρο μου εγώ γνωρίζω το
δεν το ‘δα να προβάλει
φαίνεται το κρατήξανε
ψηλά μελαχρινή μου
Ερωτικό φεγγάρι μου
που νυχτοσεριανίζεις
το μυστικό τση αγάπης μου
μόνο εσύ γνωρίζεις
Τα μυστικά φεγγάρι μου
που λένε κάθε βράδυ
μην της τα πεις αν δεν με δεις
να κατεβώ στον Άδη
Φεγγάρι από τον κήπο σου
όλες τσι βίολες κόψε
στην αγκαλιά της να τσι πας
γιατί γιορτάζει απόψε
Κόκκινα τριαντάφυλλα
σου στέλνω για πεσκέσι
και την δική μου την καρδιά
στον λουλουδιών τη μέση
Λένε το τριαντάφυλλο
αγάπη συμβολίζει
μα λάθος που της το ‘δωκα
και την καρδιά μου ορίζει
Βιόλες μαζώνω και σκορπώ
στη στράτα που διαβαίνεις
κι απ’ τον κήπο τση καρδιάς
που σ’ έχω και δεν βγαίνεις
Βοτάνια, ωχ, και φάρμακα
εις τσι πληγές μου δένω
μόν’ γιατρικό απ’ τα μάτια σου
να γιάνω περιμένω
Μ’ όλα τα μερακλήκια σου
καρδιά μου σε χαρίζω
να σε παλεύει άλλο κορμί
για δεν σε νταγιαντίζω
Νύχτα με το σκοτάδι σου
για μένα είσαι η χαρά μου
γιατί μου φέρνεις τακτικά
γλυκές στιγμές κοντά μου
Μες στο σκοτάδι σου γλεντώ
νύχτα και ξεφαντώνω
το φως της ημέρας στην καρδιά
μου δίνει πάντα πόνο
Δεν θέλουνε τα μάτια μου
το φως τσ’ αυγής να δούνε
για δεν εγνώρισα χαρά
μια μέρα να θυμούμαι
Κρίμα ο θεός να καταλεί
του μερακλή τη νιότη
απούνε πάντα εις τσι χαρές
και τσι καημούς η πρώτη
Δεν θέλω να το δει κανείς
του πόνου μου το δάκρυ
Και τραγουδώ όταν φανεί
στων αματιών την άκρη
Τραγούδι κάνω τον καημό
για να παρηγορούμαι
και να ξεχνώ καμιά φορά
πως χωρισμένοι ζούμε
Όταν με δουν τα μάτια σου
δακρύζουν τα δικά μου
γι’ αυτό με βλέπεις και γυρνώ
αλλού τα βλέμματά μου
Το μυστικό μου δεν θα πω
εσύ θα ξέρεις μόνο
την αφορμή που καίγομαι
σιγά-σιγά και λιώνω
Στην πληγωμένη μου καρδιά
το γέλιο σου βοτάνι
εγένηκε θαυματουργός κισσός
για να την εγιάνει
Ήλιε μου κι αν την εδείς
να μην την εμαλώσεις
μόνο πολλούς χαιρετισμούς
'πό μένα να τσι δώσεις
Ο Κρητικός στην ξενιτιά
χτίζει μιαν άλλη Κρήτη
γιατί μαζί του τα κρατά
τα έθιμα και ήθη
Ένα κερί που μου ‘φεγγε
μου το ‘σβησε η μπόρα
και όλος ο κόσμος σκοτεινός
είναι για μένα τώρα
Ωχ και να ‘χα δυο καρδιές
την μιαν να σου χαρίσω
Την άλλη να κρατήσω εγώ
για να μπορώ να ζήσω
Έχουν καιρό τα μάτια σου
να δούνε τα δικά σου
και αλήθεια από το στόμα μου
δεν λείπει τ’ όνομά σου
Τέσσερις Ευαγγελιστές
το πλάσαν το κορμί σου
κι όποιος το δει σκλαβώνεται
για χάρη εδική σου
Κάθομαι κι αναστορούμαι
του σεβντά μας τσι χαρές
και θυμούμαι που μ’ εφίλιες
και θαρρώ σαν να ‘ταν χθες
Σ’ ένα βράχο καθισμένος
δίπλα σε μια ακρογιαλιά
αρμενίζει ο λογισμός μου
στα λιμάνια τα παλιά
Με τον αέρα πέφτουνε
τα φύλλα του πλατάνου
χαρώ τα τα ματάκια σου
παιχνίδια μου τα κάνουν
Να τα χαρώ τα μάτια σου
χαρώ σε κοπελιά μου
Να τα χαρώ τα μάτια σου
πως τα ‘χεις μαθημένα
που κάνεις πως κοιτάς αλλού
μα συ κοιτάς εμένα
Τα μάτια σου σκοτώνουνε
μα δεν τα πιάνει νόμος
Ήσουν και θα ‘σαι μια ζωή
μόνιμα δολοφόνος
Μην με χτυπάς με το σπαθί
χαρώ σε κοπελιά μου
Μην με χτυπάς με το σπαθί
κι αν πληγωθώ θα γιάνω
Χτύπα με με τα μάτια σου
να πέσω ν‘ αποθάνω
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
ΝΑ'ΣΑΙ ΚΑΛΑ..-)
φυσικά και αγαπώ και αγάπησα αυτό το μικρό κομμάτι σου που δεν αρνιόταν την αγάπη ...
φυσικά και αρνούμαι αυτό το κομμάτι σου που δεν την αποδέχεται...
φυσικά και θα περιμένω να δω ποιο απ' τα δύο θα επιλέξεις να υπάρχει..
φυσικά, γιατί δεν θα ήμουν εγώ... θα ήταν μια άλλη
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΙΑ ΣΟΥ
ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥ
ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΧΑΡΑΚΩΝΕΙ
ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ [ ΠΟΡΝΟ- ΤΣΟΝΤΑ]
ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΕΣ ΕΡΩΤΑ....
Δεν πιστεύω οτι θα μας βοηθήσει τίποτα αυτή η συζήτηση << ειπε, είπα, κλπ >> και δεν θέλω να εμπλακώ σε μια τέτοια.
Επίσης δεν πιστεύω οτι εχει καμία σημασία η δική μου προσωπική αίσθηση για κάποιον άλλο....ουτε αυτή θα αλλάξει....ουτε είναι ικανή να πείσει άλλους...
Πίστη ούσα και όχι απόδειξη...
και χάνεται ο ειρμός.
Ευχαριστώ που ξαναμπήκε το θέμα σε ράγες.
Είναι δεδομένο πως υπάρχουν αρκετές όψεις και όχι απλά δύο για το κάθε θέμα.
Αλλά η αστυνόμευση δεν είναι η λύση.
Ο αυτοπεριορισμός είναι.
Αυτό ακριβώς είναι που με αγανακτεί.
Το ότι οι μισοί θέλουν το μπάτσο πάνω από το κεφάλι τους
και ότι ακόμη και αυτοί που μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους,
θεωρούν πως οι υπόλοιποι χρειάζονται αστυνόμευση.
Ως πότε θα μετατίθεται η ευθύνη για την κάθε είδους κατάντια των ανθρώπων σε κοινωνικά φαινόμενα και εξωγενείς παράγοντες?
'Οταν εκ των πραγμάτων ένα κοινωνικό φαινόμενο
είναι ένα φαινόμενο το οποίο αν όχι προκαλείται,
σίγουρα ενισχύεται από τη δική μας συμπεριφορά ή ανοχή.
Καλή μου nst ο κόσμος κατά την ταπεινή μου άποψη τεμπελιάζει!
Αγοράζει και δεν δημιουργεί πια και δεν μιλώ μόνο για τα υλικά αλλά πλέον και για τα έμψυχα.
Κι επειδή άλλο να δημιουργήσεις ακόμη και ένα κακοφτιαγμένο θεόστραβο σκαμνί κι άλλο να το αγοράσεις,
αδειάζουμε μέρα τη μέρα.
Κι αγοράζουμε όλο και πιο πολλά μπας και πετύχουμε αυτό το κάτι
και αποτυγχάνουμε
και βουλιάζουμε.
Επίπλαστες ανάγκες
που είμαστε ήδη καλά εκπαιδευμένοι
να δημιουργούμε μόνοι μας στον εαυτό μας.
Σκάσαμε όμως όλοι μας.
Γι αυτό υπάρχει κι όλος αυτός ο βρασμός παντού γύρω.
Αν υπήρχε μια όχι και τόσο τουριστική κάμερα στα κατά τόπους καρναβάλια και έπαιρνε την κατάντια...
Φρίκη μόνο, μοίρασμα μηδέν, έκσταση μηδέν, ο Διόνυσος πουθενά!
μοναξιές περιφερόμενες βουτηγμένες σε λίτρα αλκόολ,
να χάνουν αισθήσεις και μνήμη
και οι υπόλοιποι να χαίρονται που θυσαυρίζουν από αυτο.
Αυτή είναι η αλήθεια στεγνά.
Μπήκα ανάμεσά τους, έψαξα τη μέθη τους...
Ζήτησα από κανά δυο λίγο νερό ή λίγο κρασί από τα μπουκάλια που κρατούσαν, χαμογέλασα σε όλους σχεδόν...
....παγωμάρα και άρνηση, μερικοί ήθελαν αυτό που μάθανε έτσι εύκολα να παίρνουν σεξ! Τι κρίμα αλήθεια.
Ζωντανοί στα ντουζένια τους νεκροί.
Και είναι οι περισσότεροι λίγα χρόνια μικρότεροι από μένα ή συνομιλικοί μου.
Να ξεδώσουμε ρε αδερφέ, ας γίνουμε μια αγκαλιά να κάνουμε τη διαφορά, ας ενωθούμε γιατί θα περάσουμε καλύτερα κι όχι για να κερδίσουμε κάτι.
Να μη ξεδώσουμε ενισχύοντας τη μοναξιά μας και εκμηδενίζοντας τον εγκέφαλό μας.
Ίσως φαίνεται πως κι εγώ εκτροχιάζομαι,
αλλά έχω την αίσθηση πως όλα τα παραπάνω και ο Λαζόπουλος και ο εσωτερισμός και η προπαγάνδα και το κυνήγι των μπλογκς είναι αλληλένδετα.
Είναι όλα πρόσωπα του τώρα.
Με εκτίμηση
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
quote:
Δεν πιστεύω οτι θα μας βοηθήσει τίποτα αυτή η συζήτηση << ειπε, είπα, κλπ >> και δεν θέλω να εμπλακώ σε μια τέτοια.
Αγαπητή nst, από την στιγμή όμως που από μόνη σου ανέφερες μια γνώμη σου - κι η οποία θα μπορούσε και να χαρακτηριστεί ως έμμεσο ή κι άμεσο υποννοούμενο για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στο θέμα - θα έπρεπε να ήσουν προετοιμασμένη να την υποστηρίξεις και στην συνέχεια εάν σου ζητηθεί.
Διαφορετικά δεν βρίσκω το λόγο να κάνεις την αρχή εφόσον δεν επιθυμείς να την αποσαφηνίσεις...
Αγαπητή μου keraynos, ας επανέλθουμε όντως στο θέμα μας.
Συμφωνώ με το μήνυμα σου όσον αφορά τη blog-όσφαιρα και την αναγκαιότητα να υπάρξει περιορισμός των παθών μας από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μέσα από ένα blog μπορεί κάποιος να ξετυλίξει το χιούμορ του, να κάνει μια ημερολογιακή καταγραφή της καθημερινότητας του αλλά και των πραγμάτων που παρατηρεί να σχετίζονται με αυτήν, να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και της Πολιτείας, να σατυρίσει κλπ.
Όπως πολύ σωστά όμως επισημαίνεις τα δικαιώματα του καθενός μας τελειώνουν εκεί που ξεκινούν τα δικαιώματα του άλλου.
Αυτό δεν ξέρω αν μπορεί να το κατορθώσει τόσο καλά η οποιαδήποτε αστυνόμευση όταν ο κάθε άνθρωπος δεν το έχει κατανοήσει από μόνος του.
Και για να το κατανοήσει θα πρέπει να έχει την διάθεση να δει τα πράγματα ξεκάθαρα και κυρίως δίκαια.
Πολλές φορές η αίσθηση ελευθερίας που δίνεται φαινομενικά μέσα σε έναν χώρο γίνεται η αιτία για τη μεγαλύτερη ανελευθερία.
Και δεν αναφέρομαι στην στέρηση του δικαιώματος έκφρασης της άποψης ή του λόγου από κάποιον, αυτά δεν σου στερούνται όταν εσύ είσαι σε θέση να τα τιμήσεις όπως τους αρμόζει κι όταν έχεις κατανοήσει την βαθύτερη σκοπιμότητα που καλούνται να εκπληρώσουν.
Όταν όμως αυτή την αίσθηση ελευθερίας την αντιμετωπίσεις ως μια ευκαιρία για να ξεδιπλώσεις τα πάθη σου και να παραδοθείς σε αυτά, τότε απλά σκλαβώνεσαι περισσότερο κι ο θύτης για αυτήν την κατάσταση είσαι εσύ ο ίδιος.
Δεν γίνεται λοιπόν να σου στερηθεί τίποτα όταν εσύ ο ίδιος δεν το έχεις ανακαλύψει και δεν το έχεις υπερασπιστεί επάξια γιατί πολύ απλά αυτό δεν υπήρξε ποτέ στην ουσία.
In anticipation of my resurrection...
Για δείτε τα περήφανα Εθνικά νιάτα ελευθερία πνεύματος:http://jungle-report.blogspot.com/2008/01/alert-blog.html
Είναι που κανείς δεν μπορεί να μας περιορίσει,
αλλά και που όλοι κρύβουν ένα μπάτσο μέσα τους και την ανάλογη νοημοσύνη να φιμώσουν τον "εχθρό".
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
Το συγκεκριμένο blog που προσπάθησαν να ρίξουν εδώ και μέρες, υπάρχει και μάλιστα είναι και πρώτο, μια τρύπα στο νερό κάνανε, δεν κατάφεραν να το φιμώσουν, η ονειροτάδε έμεινε με το όνειρο
