Trovadouros
ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Αγαπητέ Dying Incubus
quote:συμφωνώ οτι αυτό είναι το ζητούμενο. Απλά ο φόβος, που κάποιες φορές είναι καθόλου πλασματικός, δεν σου επιτρέπει άλλες επιλογές. σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά είναι ένας παράγοντας που από την αρχή θα πρέπει να καθορίζεται για να μην παγιδευτούμε. Οι δεσμώτες πρέπει να ακούσουν αλλά από άτομα που είναι έτοιμα να μιλήσουν.
Πως λοιπόν θα γνωστοποιηθεί στους δεσμώτες αν ο φωτισμένος δεν τους δώσει τα κατάλληλα ερεθίσματα για να θελήσουν και να μπορέσουν μόνοι τους να σπάσουν τα δεσμά τους για να τη γνωρίσουν?
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Κι εφόσον έφτασε στο φώς, όταν κατέβει δεν θα ξεχάσει τι είδε.
Η Αλήθεια, καλέ μου φίλε, όταν κατακτιέται από ένα άτομο δεν πρέπει να μένει μόνο σ' αυτόν.
Και νομίζω πως αν κι εκείνος την καταλάβαινε σε όλο της το μεγαλείο θα ένιωθε οτι η Αλήθεια δεν του αποκαλύφθηκε για να γίνει προσωπικό του απόκτημα αλλά για να τον κάνει αγωγό της και στους υπόλοιπους.
Νομίζω πως μπορεί και να ξεχάσει ή καλύτερα να θάψει. Εξαρτάτε από το τι τον τραβάει σαν άνθρωπο, τι του αρέσει, τι στόχους έχει. Μπορεί κάποιος να μην εκτιμήσει σωστά αυτό το δώρο γιατί να είχε από την αρχή λάθος κίνητρα, λάθος όραμα… Από την άλλη αν κατανοήσει την αλήθεια τότε θα σταθεί στο ύψος αυτής της αλήθειας. Είτε κατέβει στην σπηλιά θα κατέβει για την υπηρετήσει εάν μείνει εκτός σπηλιάς θα μείνει για να μην την αλλοτριώσει. Δεν έχουν όλοι την δύναμη της μετάδοσης ούτε και την δύναμη της αυτοσυντήρησης σε ένα εχθρικό ή ξένο περιβάλλον. Καμία φορά και η αποστασιοποίηση είναι σοφία νομίζω. Απλά μπορούμε να το δούμε σαν μια εκ των προτέρων αξιολόγηση των δυνάμεών μας, πριν είναι αργά.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αν αυτό το αγαπημένο του πρόσωπο ήταν έτοιμο κι ήθελε να σωθεί δεν θα άπλωνε το χέρι προς τον διασωθέντα για να τον τραβήξει?
Αν το πρόσωπο αυτό δεν είναι έτοιμο να σωθεί κι απλά παρασύρεται από το ποτάμι, ο διασωθείς που θα βουτήξει πάλι δεν θα χαθεί μαζί του την στιγμή που θα μπορούσε να σώσει κι άλλα άτομα?
Aν δεχθούμε ότι πράγματι είναι έτοιμος να θυσιάσει την ζωή του για χάρη κάποιου αγαπημένου του προσώπου και ταυτόχρονα έχει την αντίληψη του “χρέους” του…
Δύσκολα τα πράγματα. Νομίζω πως η αγάπη είναι πάνω από το χρέος. Ίσως από την άλλη η αγάπη για το χρέος είναι πιο δυνατή. Ακόμα ένας παράγοντας είναι και η καθαρότητα της σκέψης. Αν λογικά βλέπουμε ότι η πιθανότητα διάσωσης είναι μηδαμινή τότε ίσως γίνεσαι και ήρωας για το τίποτα, για να χάσεις, για μια κενή ελπίδα. Πρώτα απ’ όλα όμως πρέπει να ξεκαθαρίζουμε πια είναι η συναισθηματική μας κατάσταση. Αν είμαστε έτοιμοι για να θυσιαστούμε για το αγαπημένο μας πρόσωπο νομίζω πως αυτό θα κάνουμε, δεν νομίζω να θυσιάσουμε την ελπίδα της σωτηρίας του με την ευθύνη της προσφοράς. Ίσως να είναι και θέμα ανωτερότητας. Γιατί τελικά αν δεν πέσουμε στο ποτάμι δεν χαραμίζουμε την όποια ευτυχία μας για χάρη των πολλών; Ή μήπως κρύβουμε την αδυναμία μας;
Τι να σου πω φίλε μου, μπερδεμένος είμαι και μπερδεμένες σκέψεις γράφω… πολύ δύσκολο για μένα, πολύ δύσκολο ακόμα
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Ακριβώς για αυτό το σημάδι μιλάω και γω, πάντα μένει κάτι, δεν μπορεί να μη μένει
Σίγουρα οι καταστάσεις που μας σημαδεύουν δεν είναι κάτι που με τον χρόνο φεύγει. Ίσως κάποια στιγμή να ξεχαστούν αλλά δεν φεύγουν. Όμως οι χαρακιές στην ψυχή του ανθρώπου δίνουν τόπο για τα δάκρυα κάποιου άλλου. Αν δεν έχεις χαρακιές νομίζω ότι η ψυχή είναι αδιάβροχη. Τώρα ίσως μου πεις γιατί να κάνω την καρδία μου αυλάκι; Πάλι νομίζω πως μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο μόνο έτσι έχεις πιθανότητες να ενωθείς πραγματικά.
Φιλικά
Trovadouros
Αγαπητέ AVATARGR,
quote:
ΝΑΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΜΕ ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΞΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΣΕΙ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΙΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ
ΑΙΣΘΑΝOΜΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
Εξευτελισμού της έννοιας της συγχώρεσης ή του εαυτού μας;
Για να δεχτεί κάποιος την συγχώρεση και να μην την ταυτίσει με την αδυναμία θα πρέπει να είναι κατά βάση λεπτός άνθρωπος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσέχουμε ποιόν συγχωρούμε αλλά τι περιθώρια δίνουμε να μας πλησιάσει μετά την συγχώρεση.
Όταν τραυματίζεσαι, με τον καιρό η πληγή θα κλίσει. Η αιμορραγία θα σταματήσει αλλά το σημάδι της πληγής θα μείνει. Μπορεί να μην πονάει αλλά υπάρχει μνήμη. Το πώς διαθέτει κάποιος την μνήμη του είναι προσωπική επιλογή, νομίζω όμως ότι τουλάχιστον η επιφυλακτικότητα είναι δεδομένη.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Και συγχωρώ, και ταπεινώνομαι, και υπομένω, και σκύβω το κεφάλι, και διαγράφω τον εγωισμό μου.
Με το να συγχωρείς κάποιον δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι αλλοτριώνεσαι. Ακόμα δεν σημαίνει πως δέχεσαι και το σφάλμα κάποιου ως κάτι που δεν είχε ή εξακολουθεί να έχει σημασία. Τον άνθρωπο δέχεσαι και όχι την πράξη του. Και σαφώς δεν υπομένεις ούτε την πράξη ούτε και σκύβει το κεφάλι από την κάθε σφαλιάρα που τρως από τον άλλο.
quote:
Εμένα όμως θα με συγχωρέσουν? Δεν ζητάω αντάλλαγμα, απλά ρωτάω, θα με συγχωρήσουν?Πες μου όμως, όταν δίνεις συγχώρεση, εννοείς πως αφήνεις τον εγωισμό σου και συγχωρείς τον "εχθρό" σου, σωστά? Και έτσι όπως λες θα σε συγχωρέσει και σένα.
Δηλαδή και πάλι δεν είναι εγωιστική πράξη αυτό? το κάνω για μένα δηλαδή, άμα συγχωρέσω θα συγχωρεθώ.
Το ζήτημα της συγχώρεσης δεν είναι, νομίζω, πάρε δώσε. Συγχωρείς, είτε τον εαυτό σου είτε τον άλλο, για να μπορέσεις να προχωρήσεις στην ζωή σου. Μπορεί να συγχωρέσεις αλλά να μην συγχωρεθείς και το ανάποδο. Αλλά πιστεύω ότι στην ψυχή σου έρχεται η γαλήνη μόνο όταν δεν σε ενώνουν δεσμά με άσχημες καταστάσεις. Αν μπορείς να σπάσεις αυτά τα δεσμά νομίζω ότι η προσπάθεια είναι καλή.
quote:
Επίσης, όσο αφορά την συγχώρεση, ως τώρα αλλιώς μου τα έμαθε η ζωή, και για αυτό λέω αυτά που λέω. Μη νομίζεις, μέχρι τελευταία, και εγώ έκανα ότι λες ότι πρέπει να γίνεται. Χώρο στην καρδιά μου για αυτόν που προσπάθησε να με σκοτώσει. ως αντάλαγμα έχω την ξεφτίλα. Λοιπόν? τι κατάλαβα? και τι έγινε που τον συγχώρεσα από τη στιγμή που βλέπω ότι μετά από 25 χρόνια δεν γίνεται τίποτα?Και ξέρεις κάτι, να τον συγχωρέσω όχι για να συγχωρεθώ, απλά γιατί έτσι θέλω να του δώσω την προσωπική μου άφεση. Νομίζεις ότι θα γίνει καλύτερος? Μπααα... δυστυχώς.
Δεν το κάνεις για τον άλλο, το κάνεις βασικά γι εσένα. Και σαφώς στην συγχώρεση δεν βασίζεσαι στην αντίδραση του άλλου που πιθανόν να δείξει αδιαφορία και αγένεια. Τα πράγματα είναι λίγο έως αρκετά διαφορετικά όταν το πρόσωπο που θα γίνει αποδέκτης της συγχώρεσής σου τυχαίνει να είναι και προορισμός της αγάπης σου. Εκεί την συγχώρεση δεν την δίνεις γι εσένα μόνο αλλά και για τον άλλο. Εκεί του δίνεις την καρδιά σου σκαλοπάτι για να ανέβει. Αν τώρα δεν το εκτιμήσει ο άλλος ελευθερώνεται και εσύ παγιδεύεσαι πάλι στην προσφορά της αγάπης σου. Δύσκολα τα πράγματα…
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητέ miltiadess,
quote:
"Ως ποιό σημείο δικαιούτε ο άνθρωπος να συγχωρεί?
… τον άλλο; Μέχρι ποιο σημείο θα μπορούσε να συγχωρήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του;
… τον εαυτό του; Μέχρι ποιο σημείο δικαιούται να συγχωρεί κάποιος το ποιο αγαπημένο του πρόσωπο, όταν τον βλάπτει;
Αγαπητή Galadriel
quote:
όταν όμως έχουμε πάρει την απόφαση να συνεχίσουμε παρακάτω, να ζήσουμε την ζωή ανεξάρτητα από το όποιο τραυματικό γεγονός, αυτό από μόνο του συνιστά συγχώρεση... δεν μας ενδιαφέρει πια, δεν μας ταλαιπωρεί, δεν το αξιολογούμε ως σημαντικό...
Αρκετές φορές πήρα την απόφαση να προχωρήσω και αρκετές φορές στάθηκα πολύ αδύναμος. Ένα τραυματικό γεγονός μπορεί από μόνο του να συνιστά συγχώρεση αλλά αυτή η κατάσταση δεν είναι νομίζω τόσο αυτοματοποιημένη.
Όταν δεν μας ενδιαφέρει κάτι, δεν μας ταλαιπωρεί από την δική μου εμπειρία τουλάχιστον, έχουμε αφήσει τον χρόνο να ξεθωριάσει τις μνήμες και είναι αρκετά επώδυνο κάποιες φορές. Αλλά ακόμα και έτσι να γίνει νομίζω πως αναφερόμαστε σε ένα κεφάλαιο το οποίο ποτέ δεν τακτοποιήθηκε σωστά στο μυαλό μας ποτέ δεν το καταλάβαμε ποτέ δεν διδαχτήκαμε από αυτό, μόνο πονέσαμε. Πιστεύω για να συγχωρήσουμε δεν πρέπει να προσπεράσουμε, πρέπει να καταλάβουμε… με όποιο τρόπο και για όσο χρόνο μας δίνεται.
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Αυτός που αποκαλούν λυτρωτή τους έδεσε στη σκλαβιά.Σε μια σκλαβιά από ψεύτικες αξίες και πλαστές γραφές.Αχ, αν κάποιος μπορούσε να τους λυτρώσει από τον λυτρωτή τους....
Προσωπικά θα επιζητούσα την λύτρωση χάριν των πράξεων και σκέψεών μου. Εάν κάποιος με έδεσε στην σκαβιά είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Ο εαυτός μας στο πέρασμα του χρόνου έπλασε κάποια ιδανικά κάποιες αξίες, ανέπτυξε κάποια πιστεύω κλπ. αυτά καθόλου ψεύτικα δεν νομίζω οτι είναι αλλά ακόμα και αν κάνουμε την παραδωχή οτι δεν είναι αντικειμενικά και τα ποιο σωστά, νομίζεις οτι μπορούμε να ζητήσουμε την οποια λύτρωση από τον ίδιο μας τον εαυτό;
εγώ προσωπικά δεν θα τον αποκαλούσα λυτρωτή και ας με έδεσε...
Kαι κατ' επέκταση... ποια θεωρείς οτι είναι η λύτρωση άπό τον ίδιο μας τον εαυτό;
φιλικά,
Trovadouros
Τον κοιτάω με κοιτά, κοιτάω το κυτίο κοιτάει το κυτίο…
Ρε άνθρωπε του κάνω στο σπίτι σου κάτω τα πετάς;
Ε και τι έγινε• και στην χώρα μου έτσι κάνουμε...
Παίρνω περισσότερες στροφές, όχι για τους αλλοδαπούς αλλά για το παράλογο της στιγμής και του διαλόγου.
Καλά και δεν μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είσαι στην χώρα σου, ούτε και στο σπίτι σου, και πρέπει να σεβαστείς…
Πράσινο το φανάρι φεύγουν, φεύγω.
Μετά σκέφτομαι ότι σαν πώς να το σεβαστεί αφού οι περισσότεροι νομίζουν την γή τασάκι και την έκαναν σκ..
Μετά μου ήρθε στο μυαλό ένα σκηνικό που άκουσα στις ειδήσεις αρκετό καιρό πριν όπου σε έναν επαρχιακό δρόμο ένας αγρότης οδηγώντας το αγροτικό του πέταξε ένα κουκούτσι από ροδάκινο στον δρόμο ή στα χωράφια, δεν θυμάμαι καλά, και αφού τον είδε ένας τύπος της τροχαίας του έδωσε κλίση…
Έλεος• να πει κανείς.
Αγαπητοί συνομιλητές,
quote:
Η συγνώμη, είναι αυτή που μας επιτρέπει να διορθώσουμε άμεσα μια λάθος κίνηση ή κυρίως δείχνει μια συνειδητοποίηση του λάθους από μέρους μας, αλλά μόνο όταν μπορούμε στην πράξη να επανορθώσουμε για το λάθος μας, πιστεύω οτι μπορούμε να μιλάμε για λύτρωση
Διαβάζοντας την παραπάνω τοποθέτηση, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, μια ερώτηση θα ήθελα να παραθέσω μαζί με κάποιες σκέψεις.
Αν ας πουμε εχω κάνει σε κάποιον ενα ανεπανόρθωτο κακό, το οποίο από αρχής θα μπορούσα να είχα αποφύγει αλλά λόγο θέσης ψυχικής και αντίληψης των καταστάσεων τελικά δεν το απέφυγα. Έστω οτι πλέον έχω συνειδητοποιήσει την ζημια, παραδεχθεί το λάθος, έχοντας ζητήσει πλέον συγνώμη…
Για ποια λύτρωση μπορούμε να μιλάμε τότε; μήπως δεν υπάρχει βιβλίο ενθύμησεως;
Ας υποθεσουμε ακόμα οτι κάνω και την προσπάθεια να συγχωρήσω τον εαυτό μου γι αυτό το λάθος. Άραγε αυτό θα βελτιώσει την κατάσταση που έφερα τον άλλο;
Όταν λοιπόν η επανόρθωση είναι αδύνατη πλέον, ποια η τακτική ποιός ο δρόμος;
Γιατί η αλήθεια είναι πως είναι διαφορετικό να απαλάγείς από κάτι που βαραίνει την ψυχή σου και αφορά εσένα και άλλο να περιλαμβάνει και άλλα πρόσωπα.
Φιλικά,
Trovadouros
Θα σου παραθέσω μερικές από τις απόψεις μου για το θέμα που άνοιξες.
Η εξελικτική πορεία του ανθρώπου είναι κάτι πολύ σημαντικό και δεν νομίζω ότι πρέπει να συσχετίζεται με την ταπεινότητα αλλά με την θέληση του ατόμου να βελτιώνει την προσωπικότητά του (και όχι την εξωτερική του εικόνα).
Κατά δεύτερον η εξέλιξη αυτή είναι πάλι προσωπική υπόθεση και δεν πλαισιώνεται από τον κοινωνικό περίγυρο του ατόμου. Σε διαφορετική περίπτωση θα βασιζόμασταν όλοι σε στερεότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς σκέψης και νοοτροπίας.
Τα όρια (πνευματικά) καθορίζονται αυστηρά από τις δυνάμεις μας να επεκτεινόμαστε στην σκέψη και στον εμπλουτισμό του ψυχικού κόσμου. Κατά τα άλλα είναι καλό να σταματάμε στα όρια του πλησίον – όπως αυτό το καταλαβαίνει ο καθένας- και ίσως λίγο παραπίσω έτσι για ασφάλεια (του πλησίον).
Για τα υλικά νομίζω είναι θέμα ευγνωμοσύνης από τον αποδεκτή προς τον παρέχοντα. Κατά τα άλλα είναι δικά σου και το θέμα της ευγνωμοσύνης είναι σε σένα.
Η σημαντικότητα όσο αφορά την σύγκριση μεταξύ ανθρώπων νομίζω είναι λάθος καθώς, δεν είναι γνωστά οι προθέσεις, οι εμπειρίες, τα πιστεύω κτλ του άλλου.
Η προσπάθεια να φιλοσοφείς την ζωή είναι κάτι το φυσιολογικό. Όλοι την αλήθεια ψάχνουν. Αρκεί να μην την προσαρμόζεις στην βόλεψή σου και αρχίζεις το κόψε ράψε.
Η κρίση για πολιτεύματα κτλ δημιουργεί σίγουρα κάποιες αμφισβητήσεις, αλλά με την αμφισβήτηση προχώρησε και εξελίσσεται η ανθρωπότητα (μην με ρωτήσεις “τότε γιατί πάμε κατά διαόλου…”)
Όσο για τις μεγάλες διάνοιες των καιρών, κατά την άποψη μου, ναι είναι χαρισματικοί, δεν μπορούν όλοι να σηκώνουν το βάρος των λίθων της γνώσης και της σοφίας. Για να δέσει όμως η συνταγή χρειάζεται και λάσπη από τους λοιπούς. Αυτοί οι λοιποί δεν χρειάζεται να ανήκουν στο μαντρί των εκστατικά παραλυμένων στην θέα ενός μεγάλου οικοδομήματος.
Όσο για την προσπάθεια να γίνει κάποιος θεός, οκ το κατά εικόνα, όσο προς το κατ’ ομοίωση ας πάρουμε λίγο από τον χαρακτήρα Του, και ίσως γίνει εφικτό το «όμοιο με Αυτόν» στην μετά θάνατο- τουλάχιστον κατά τον Ιωάννη εκδοχή-
Εν κατακλείδι, κατά την άποψή μου η ταπεινοφροσύνη ή η ταπεινότητα εξαρτάται από τις όποιες τάσεις του ατόμου να έχουν αποτέλεσμα στην εικόνα του ή στην ψυχή του αντίστοιχα.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Νομίζω ότι αν μπορούσαμε να μην ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με αυτά που κάνουμε και με αυτά που έχουμε, τότε θα μπορούσαμε πιο εύκολα να ξεχωρίζουμε αυτό που είμαστε.
Είναι ένα ερώτημα γιατί κάποιες φορές τόσο υπέρμαχα προασπιζόμαστε και ταυτιζόμαστε με πράγματά που έχουμε ή κάνουμε. Και ακόμα είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι πολλές φορές καλύπτουν αυτό που πραγματικά είμαστε, μας παραλλάσσουν με την καθημερινότητα και μας κάνουν αγνώριστους. Η απάντηση ίσως να είναι και ένας από τους λόγους που κάποιες φορές επιλέγουμε να βλέπουμε σκιές αντί για την πραγματικότητα.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αγαπητέ Trovadouros, εννοείς την περίπτωση που βρίσκουμε τρόπους για να ικανοποιούμε το εγώ μας ή όλες μας τις επιθυμίες, παραμερίζοντας την συνείδηση μας?
της.
Πόσο μακριά είναι αυτά τα δύο, το εγώ μας από τις επιθυμίες μας, όταν η αυτοκριτική έχει χάσει την δυναμική της;
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
τι εννοείς λέγοντας "καυτηριασμός της συνείδησης"
Εννοώ την κατάσταση εκείνη κατά την οποία κάποιος μπορεί να υποβάλλει στον εαυτό του μια πρακτική ή νοοτροπία που αντιπροσωπεύει και αφορά μόνο το άτομό του. Στην περίπτωση αυτή καταργείται η ηθική των πιστεύω του, και αντικαθίσταται με την ηθική της επιβίωσής του, και αυτό σε κάθε επίπεδο.
Με τον τρόπο αυτό η συνείδησή του αδρανοποιείται και δεν τον κατακρίνει.
Νομίζω δε, πως η αυτοκριτική που αναφέρεις αποτρέπει ακριβώς αυτήν αδρανοποίηση. Παράλληλα μας βοηθάει να βρούμε ή να δούμε από τι ακριβώς βαραίνουμε ή φυλακίζουμε αυτό που αποκαλούμε ψυχή. Τα ευρήματα της αυτοκριτικής μπορούν να είναι πράξεις, σκέψεις, συναισθήματα κλπ που δεν συμφωνούν με την συνείδηση μας.
Φιλικά,
Trovadouros
Μια προσπάθεια για τον ζυγό. Αν βάλει κάποιος ένα αντικείμενο στο νερό με κάποια ταχύτητα τότε η αντίδραση της άνωσης που θα δεχθεί το αντικείμενο θα ασκηθεί στον πάτο του ποτηριού και στον ζυγό… ίσως να γείρουν λίγο τα πράγματα.
quote:
... πόσες καμήλες έχει ο Αμπντουλ
Εαν υπαρχει ενδεχόμενο για να μήν έχει καμία καμήλα τότε ή δεν παίζει να έχει καμήλες ο Αμπντουλ…θα έλεγα 0 τον αριθμό ή έχει ακριβώς 100.
quote:
Ζούμε σε μια εποχή, που έχουμε ανάγκη από έναν
"Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη",
ή έναν "Κατεργάρη των Χριστουγέννων",
ώστε να μπορέσουμε να βιώσουμε τη γιορτή...
Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σε όλους.
Προσωπικά αυτόν τον εφιάλτη τον βιώνω και πίστεψε το ότι δεν τον έχω καμία ανάγκη.
Αν πάλι κάποιος έχει την ικανότητα να βιώσει οποιαδήποτε μορφή γιορτής τότε απλά δεν καταλαβαίνω γιατί να το κάνει μόνο σε γιορτινές περιόδους και για ποιον λόγο να πλαισιώσει την προσωπική γιορτή στο γενικότερο πνεύμα της ευθυμίας των εορτών.
Ομοίως δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να κάνουμε κάθε χρόνο ένα τελικό απολογισμό των γεγονότων, πράξεων και επιλογών, όταν εκ των προτέρων ξέρουμε ότι έτσι όπως πάμε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο (και τις περισσότερες φορές μεταμελημένοι και όχι μετανοημένοι).
Όσο για το τι πραγματικά χρειαζόμαστε -αν ξέρουμε -, τις περισσότερες φορές δεν συμπίπτει με αυτό που θέλουμε -αν πάλι ξέρουμε -. Αν όμως δεν ζητάμε (συνεπάγεται της φράσης δε ξέρουμε να ζητάμε? ) τα θαύματα δεν τελείωσαν, είναι σε αναμονή και περιμένουν…
Ίσως τελικά να γίνει λιγότερο δύσκολό, να νιώσει κάποιος τα Χριστούγεννα, κάθε φορά που ανοίγει τα μάτια του στο φως της μέρας.
… ίσως τότε τα καρφιά, της παιδικής αναπόλησης, να πονάνε λιγότερο και ας μπήγονται βαθύτερα στο πέρασμα του χρόνου.
Φιλικά
Trovadouros.
Υ.Γ
Από προσωπική εμπειρία πάντως το πιο σύνηθες είναι η Χριστουγεννιάτικη κατάθλιψη (αν και τραβηγμένο).
Και μια απορία προς την Galadriel:
Πως μια ξωτικιά, μια κυρά του φωτός, την παλεύει στο -8; Παίζουν μήπως τίποτα δακτυλιδάκια εκεί κάτω (καλά όχι και τόσο κάτω);
Το χειρότερο για μένα είναι η ιδιαίτερη ικανότητα (προσωπικά ανεξήγητη) που έχουν ορισμένοι να διασκεδάζουν με μια παρέα για ένα πρόβλημα -μικρό ή μεγάλο- ενός κοινού γνωστού ή ακόμα χειρότερα και "φίλου". Αυτό για μένα είναι τουλάχιστον εμετικό.
Συμφωνώ βέβαια για οποιαδήποτε μορφή πάγιας ψυχικής αναπηρίας-ηλιθιότητας.
Για καταστάσεις όμως ψεύδους, υποκρισίας κ.τ.λ. πιστεύω ότι είναι ζιζάνια που ενίοτε όλοι χρειάζεται να ραντίζουν λίγο φάρμακο για να τα καταπολεμήσουν. Για την τέλεια απαλλαγή χρειάζονται μάλλον αρκετά δυνατές εμπειρίες για να μην πέφτεις σε παρόμοιες καταστάσεις.
Περισσότερη σιγουριά, για να κρίνω (διακρίνω και όχι επικρίνω)κάποιον, θα είχα εάν θα μπορούσα να δω τα κίνητρά του παρά να βλέπω στα φαινόμενα (αν και πολλές φορές, δεν λέω, παραπέμπουν στα αυτονόητα).
Βέβαια για να μπορέσεις να το κανείς αυτό χρειάζεται πολλή καλή διορατικότητα, ίσως και ένστικτο. Δεν ξέρω αν σώζει, παντός μειώνει το ρίσκο για κακοτοπιές αλλά και τις πιθανότητες για κάτι πολύ καλό και αληθινό (γενικότερά δεν πιστεύω στο αλάνθαστο).
quote:
Τι με ενοχλεί σε ένα άνθρωπο? Πολλά, αλλά πιο πολύ από όλα με ενοχλεί όταν ο άλλος κάνει θορύβους την ώρα που μασά το φαγητό του…
Παρόλα αυτά καμία φορά, αυτός ο άλλος, είναι καλύτερο να μασά παρά να μιλά... ακόμα και αν θορυβεί λίγο παραπάνω.
Φιλικά,
Trovadouros