- ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Κάτι μέσα σου επαναστατεί, ξεσηκώνεται!
Είναι η Φωνή, αυτή η φωνή, που θέλει να τα πει όλα!
Να τα εκφράσει Τώρα, Όλα!!!
Όλα όσα νιώθεις, όλα όσα πιστεύεις, όλα όσα έχεις μέσα σου...
Ένα-δύο ποτηράκια, την κάνουν συχνά τη δουλειά...
Τα λες, χοντρά, σταράτα, καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές.
Τα λες γιατί, "έτσι είμαι εγώ! θα το πω!"
Και ύστερα... και ύστερα;;;
Χμμμ. μάλλον το μετανιώνεις...
Συνήθως, οι περιστάσεις σε κάνουν να το μετανιώσεις, ή κάτι άλλο;
Πάντως, τα είπες, ξέσπασες!
Και είναι καλό αυτό;
Να ξεσπάμε, να τα βγάζουμε από μέσα μας, ή με αυτόν τον τρόπο
καταστρέφουμε μέσα στην εν βρασμό κατάστασή μας, ό,τι προηγούμενα
χτίζαμε;
Για να χτίσεις κάτι ίσως θέλει και χρόνια, αλλά μόνο λίγες στιγμές
για να το γκρεμίσεις...
Λόγια, λόγια ανείπωτα, λόγια που κρατάμε μέσα μας, γνώμες, απόψεις,
παράπονα, σκέψεις, λόγια καλά, λόγια γεμάτα κακία, λόγια συμβουλής,
ή λόγια εκδίκησης, μυστικά, αποκαλύψεις...
Τριγυρίζουν μέσα μας και μας κατατρώνε.
Όσο τα κρατάμε, τόσο αυτά επαναστατούν και θέλουν να ειπωθούν,
να βγουν, να μαρτυρήσουν την παρουσία τους!
Γιατί, λένε τα λόγια, έτσι πρέπει!!!
Εδώ και τώρα, ζητούνε ακρόαση, ζητούνε δικαίωση!!!
Είναι τα λόγια λογικά, ή παράλογα;
Είναι τα λόγια βιαστικά, παρορμητικά, ή αληθινά;
Είναι τελικά τα λόγια, ο μόνος τρόπος;;;
Τί είναι λοιπόν αυτά τα λόγια; Από πού προέρχονται;
Είναι συναισθήματα, σκέψεις; τι;
Να το πάρει το ποτάμι, ή άστο το παλιάμπελο;
Στη βράση κολλάει το σίδερο, ή η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει;
Να το πω, ή να μην το πω;
Κι αν το πω, τί θα γίνει;
Και αν δεν το πω και έπρεπε να το πω, τί θα γινότανε;
Και αν το πω και άλλο θέλω να πω, αλλά άλλο λέω;
Κι αν δεν το πω, και άλλο γίνει κατανοητό από τη σιωπή μου;
Τί λέτε λοιπόν; Να το πάρει το ποτάμι;
Ή να περιμένουμε λίγο ακόμη;...
Η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει να είμαστε γενικά ειλικρινείς με τους άλλους και τον εαυτό μας.
Είναι προτιμότερο κατ'εμέ, να αναφέρουμε ένα πρόβλημα εγκαίρως έτσι ώστε να υπάρχει το χρονικό περιθώριο να το επιλύσουμε αναζητώντας τις ορθότερες μεθόδους, παρά να το βάζουμε συνεχώς στο ψυγείο σκεπτόμενοι "δε βαριέσαι, θα ασχοληθώ άλλη φορά"(και όταν αποφασίζεις να ασχοληθείς μπορεί να είναι αργά).
Με τους φίλους που συναναστρεφόμαστε θα συμβεί να έρθουμε σε διαφωνίες, συγκρούσεις και εντάσεις. Σε αυτές θα ειπωθούν και "χοντρές" κουβέντες οι οποίες ενδέχεται να επηρεάσουν τη μετέπειτα σχέση μας με αυτούς, αν δεν ξεκαθαρισουμε τι τελικά ζητάμε ο ένας από τον άλλο και τι μπορούμε να δώσουμε ο ένας στον άλλο.
Για παράδειγμα, όταν αισθανθούμε πως μια πράξη ή συμπεριφορά ενός φίλου μας, μας ενοχλεί ή μας προσβάλει, είναι ορθότερο να κάτσουμε και να κουβεντιάσουμε μαζί του για το συγκεκριμένο γεγονός έγκαιρα με ειλικρίνια και βεβαίως καλή διαθεση από το να δώσουμε άλλη μια "αναβολή". Θα πρέπει φυσικά να είμαστε δεκτικοί στην έκφραση των απόψεών του. Αν δεν το πράξουμε αυτό,τότε και ο φίλος μας πιθανώς να μην αντιληφθεί ότι η συμπεριφορά του μας ενοχλεί και να την συνεχίσει σα να μην τρέχει τίποτα. Αναφέρω το συγκεκριμένο παράδειγμα διότι έκανα κι εγώ το ίδιο λάθος αφήνοντας μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ενός καλού φίλου να διαιωνίζεται και όταν σε μια στιγμή έντασης την ανέφερα, έλαβα την απάντηση "έπρεπε να μου το πεις ότι σε ενοχλούσε" και φυσικά είχε δίκιο.
Εννοείται ότι δεν αναφέρομαι σε συμπεριφορές που βγάζουν μάτια οντας φανερά αγενείς και προσβλητικές αλλά σε κάποιες δυσκολότερα αντιλήψιμες συμπεριφορές, όπως ένα σταθερό ειρωνικό χιούμορ απέναντί μας που μπορεί να μας κακοφαίνεται κτλ.
Σίγουρα όλοι κάποιες φορές ξεσπάμε βγάζοντας πολλά από μέσα μας, ξεστομίζοντας βαριές κουβέντες άλλοτε έχοντας δίκιο και άλλοτε άδικο. Το point μου είναι "όσο πιο νωρίς τόσο το καλύτερο".
Διότι αν αφήσεις να συσσωρευτεί πολύ "πράγμα" μέσα σου, το ξέσπασμά σου ενδέχεται να είναι ισοπεδωτικό και να αλλάξει αρδην τις σχέσεις σου με διάφορα άτομα ποικιλοτρόπως.
quote:
Τί είναι λοιπόν αυτά τα λόγια; Από πού προέρχονται;
Είναι συναισθήματα, σκέψεις; τι;
Είναι συναισθήματα και σκέψεις αποτυπωμένες στον προφορικό μας λόγο
Edited by - Agnostic on 22/01/2007 13:30:14
Από το νεανικό μου ημερολόγιο τότε που οι ερωτήσεις μου μοιάζαν ακόμη με τραγούδια... Είναι απλό παιδικό μια νότα από νιάτα περασμένα
Ο ΛΟΓΟΣ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Ολα συνηγορούσαν να προφέρεις τη λέξη χθες
Χθες που όλος ο κόσμος γιόρταζε
Κι όμως άργησες μια μέρα
Οι καιροί άλλαξαν μόλις σ’ένα άλλαγμα της μερας
Μια σκέψη έμεινε μετέωρη να επαναλαμβάνεται συνέχεια
Σαν ένα ρολοι κολλημένο σε μια αδιάφορη ώρα.
Χθες ήταν αλλοιώς όλα περίμεναν να γίνουν
Σήμερα ότι κι αν γίνει θάναι ξένο.
Μήπως εκείνος ο δισταγμός έκρυβε τελικά όλες τις αληθινές μας σκέψεις?
Δε λυπάμαι που ο λόγος κι χρόνος δεν ταίριαξαν
Φοβάμαι μόνο το ταξίδι που θα γίνει , αυτά που θα ζήσω
Μέχρι να μάθω αν εκείνη η χαμένη στιγμή έπρεπε τελικά έτσι να είναι.
Και τώρα ας γράψω λίγες από τις τωρινές μου σκέψεις.
Τελικά στο μεγάλο ταξίδι είδα ότι κάθε στιγμή όσο και να μας γεμίζει ερωτηματικά, κάθε σκέψη, κάθε κίνηση, ακόμα και η πιο τυχαία αυτές που έγιναν και αυτές που έμειναν μετέωρες, έρχεται μια άλλη στιγμή κοντά ή μακριά στο χρόνο που ταιριάζουν και τότε μόνο μπορούμε να απαντήσουμε στα μαζεμένα μας γιατί.
Πιστεύω σε μια αρμονία που δε χαλιέται ποτέ.
Να λέμε αυτά που νοιώθουμε χωρίς φόβο χωρίς δισταγμό ακόμα κι αν είναι άσχημα είναι δύσκολο αλλά όμορφο.
Η ζωή είναι γεμάτη δισταγμούς και αναβολές.
Κι ο μεγαλύτερος από αυτούς τους δισταγμούς είναι να αφήσουμε στους άλλους να δουν αυτό που είμαστε τη κάθε στιγμή.
Ο δισταγμός αυτός ξεκινάει από το βασικό "οι καλοί τρόποι" και φθάνει μέχρι το "αν ξεσπάσω θα μείνω εκτός".
Υπάρχει και η μέση οδός της ισορροπίας. Θα ήθελα να πω αλλά πρέπει να σκέφτομαι πότε και σε ποιόν.
Υπάρχει και η ακραία λύση θα μείνω κρυμμένος από όλους και όλα.
Εγώ αποφάσισα από πολύ καιρό να ρισκάρω την αλήθεια που αντιπροσωπεύω την κάθε στιγμή. Δεν μου έχει βγει τόσο σε κακό τηρουμένων των αναλογιών
Απόψή μου βέβαια ε
quote:
Να ξεσπάμε, να τα βγάζουμε από μέσα μας, ή με αυτόν τον τρόπο
καταστρέφουμε μέσα στην εν βρασμό κατάστασή μας, ό,τι προηγούμενα
χτίζαμε;
...ή θάβαμε;
Περισσότερο πιστεύω οτι αν καθυστερούμε να πούμε κάτι που θέλουμε και το αναβάλλουμε τότε αυτό στο τέλος μας πνίγει.
Αλλά δύο τινά υπάρχουν και καλό είναι να τα προσδιορίζουμε κάθε φορά που δεν λέμε αυτό που θα θέλαμε.
Είμαστε δηλοί και δεν το λέμε ή πιεζόμαστε για να μην το πούμε;
Νομίζω ότι και στις δύο περιπτώσεις είμαστε χαμένοι.
Το να χτίζουμε τοίχους γύρω μας και να οχυρωνόμαστε, αυτόματα περιορίζουμε την ελευθερία μας. Γινόμαστε δέσμιοι από τις σκέψεις που ποτέ δεν ειπωθήκαν, και υπόδουλοι της δειλίας μας. Φτιάχνοντας μια βιτρίνα που να βολεύει τους γύρω μας, και να προωθεί την αναγνώριση μας από τους τρίτους. Και εσωτερικά σαπίζουμε και ευελπιστούμε στο τέλος κάποιος να μπορέσει να αγγίξει για λίγο την ψυχή μας, που πια φως δεν μπορεί να δει.
filika
trovadouros
Το ερώτημα που έθεσα, μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά αυτό είναι ένα
συμπέρασμα κατά τη γνώμη μου βιαστικό.
Υπάρχουν φορές, που τα λόγια ξεκαθαρίζουν καταστάσεις, αλλά υπάρχουν
και περιπτώσεις, που τα λόγια γίνονται καταστροφικά.
Αυτές, οι δεύτερες περιπτώσεις, ισχύουν συνήθως, όταν δεν επιλέγουμε
την κατάλληλη στιγμή και τα κατάλληλα λόγια για να εκφραστούμε.
Πότε όμως είναι η κατάλληλη στιγμή;
Ποιά είναι τα κατάλληλα λόγια;
Η κατάλληλη στιγμή, αφορά πρώτα απ' όλα τη δική μας εσωτερική
κατάσταση, που βέβαια συνδέεται με το "ποιός μιλά" πίσω από τα λόγια.
Η συναισθηματική μας κατάσταση, επηρεάζει το πώς βλέπουμε τα
πράγματα. Μέσα σε μια θύελλα εσωτερική, μπορεί και να υπερβούμε κάποια
όρια, που αλλοιώτικα δε θα θέλαμε, ή να υπερβάλλουμε, ή και να
προσβάλλουμε.
Η ενέργεια σε τέτοιες ώρες, είναι πολύ διαταραγμένη, εμείς προσπαθούμε
πολύ, βρισκόμαστε σε ένταση και δεν έχουμε αυτοκυριαρχία. Τότε, εύκολα
μπορούμε να χάσουμε το στόχο της ομιλίας μας, άλλα να θέλουμε να
εκφράσουμε και τελικά άλλα να καταλήξουμε να πούμε...
Τα λάθος λόγια προκαλούν λανθασμένες εντυπώσεις στους άλλους.
Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό!
Και πόσο τραγικά ανόητο φαίνεται!
Εκτός από αυτή τη δυσκολία, εγώ βλέπω και μια άλλη:
Κρίνουμε κάποιες φορές την ορθότητα των λόγων μας από το αποτέλεσμα
που έχουν εκεί, όπου απευθύνονται. Αν τα λόγια μας βρουν το στόχο
που επιδιώκουμε, τότε νιώθουμε ότι πράξαμε ορθά, που τα εκφράσαμε,
αν αντίθετα μας απομακρύνουν από το ποθούμενο αποτέλεσμα, σκεφτόμαστε
αμέσως τί καλά που θα ήταν, αν δε μιλούσαμε!
quote:λίλιθ
Να το πάρει το ποτάμι;
καταπληκτικη εκφραση, γεματη νοημα!
αλλά αν δεν το πεις, και ΔΕΝ το παρει το ποταμι, θα λιμνασει και ισως βουρκιασει
μετανιώνω γι αυτούς που τα άκουσαν΄!"
Συνοψίζει κατά την άποψή μου όλο το πρόβλημα της επικοινωνίας.
Πόσο εύπλαστοι είμαστε απέναντι στο συνομιλητή μας;
Πόσο μας ενδιαφέρει να τα πούμε, ή να ακουστούν;
Πόσο καλά ζυγίζουμε το τι αντέχουν οι άλλοι να ακούσουν
και το τι αντέχουμε εμείς να ξεστομίσουμε;
Πόσες φορές λιμνάζουν και βουρκώνουν λόγια που τελικά είπαμε,
αλλά εκεί δεν υπήρχε ποτέ ποτάμι να τα πάρει.
Τα πιο πολλά λόγια τα παίρνει ο άνεμος,
είναι λίγα αυτά που βρίσκουν μια σκέψη να φωλιάσουν,
που γεμίζουν ένα κενό που από πάντα τα περίμενε.
Ακόμη και αυτά τα ίδια τα ξεσπάσματα,
τελικά μάταια,
αν υπήρχε περίπτωση να ακουστούν θα είχε γίνει πριν τη μπόρα.
Παντού σχεδόν μονόλογοι,
που περιμένουν μια και μοναδική απάντηση,
αυτή που θα δικαιώνει την αιτία τους.
Μόνο που μερικές φορές στο διπλανό τραπέζι κάποιοι άγνωστοι λένε κάτι μεταξύ τους κι απαντούν (σ)τη σκέψη μας.
Ίσως γιατί αυτή η "κλεμμένη" κουβέντα δεν είχε στόχο ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Ίσως γιατί αυτή η δική μας προσδοκία ως ομιλούντες, αναιρεί όλα όσα λέμε.
Φιλικά
Ξωτικούλα
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
quote:kswtikoula
"Δεν μετανιώνω γι' αυτά που είπα...
μετανιώνω γι αυτούς που τα άκουσαν΄!"
αν ξερεις τι λες και το κανεις συνειδητα, δεν εχει σημασια για σενα το ποιοι το ακουνε και ποσοι το κατανοουν
αυτο βεβαια δεν θα στο προτεινα σε άλλα καθεστωτα ή χρονικες περιοδους, γιατι μαλλον θα σε λιθοβολουσαν ή θα σε εριχναν στην πυρά πριν ολοκληρωσεις...
(μπορει να εκαναν και τα δυο )
Edited by - jonniebegood on 24/01/2007 13:46:03
quote:
Πότε όμως είναι η κατάλληλη στιγμή;
Ποιά είναι τα κατάλληλα λόγια;
Κατάλληλη στιγμή για μας ή για τους άλλους; Εξαρτάται από πια μεριά θέλουμε να το βλέπουμε. Εξαρτάται από τι θέλουμε να πετύχουμε με αυτά τα λόγια. Καλύτερα είναι νομίζω να πάρουμε σαν σημείο αναφοράς τον εαυτό μας.
Κατάλληλη δεν είναι η στιγμή που έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι, κατάλληλα δεν είναι τα λόγια που προσπαθούν να πείσουν, αλλά να δείξουν την ψυχική κατάστασή μας. Αν ό άλλος δεν αντέχει την δική μας πραγματικότητα, γιατί να πρέπει να ανεχτούμε την καταπίεση της σιωπής; Αν ο άλλος δεν θέλει να ακούσει μήπως ποτέ δεν θα υπάρξει κατάλληλη στιγμή;
filika,
trovadouros
quote:
Κατάλληλη στιγμή για μας ή για τους άλλους; Εξαρτάται από πια μεριά θέλουμε να το βλέπουμε. Εξαρτάται από τι θέλουμε να πετύχουμε με αυτά τα λόγια.
Όταν θέλουμε να τα πούμε έξω από τα δόντια αυτό που ζητάμε είναι στην ουσία να εκτονώσουμε κάποια συναισθήματα μας εκφράζοντας τα σε κάποιον άνθρωπο και να του πούμε τα γεγονότα όπως πιστεύουμε οτι είναι.
Και τι βγαίνει λοιπόν μ' αυτό?
Ποιός ωφελείται?
Εμείς ή εκείνος?
Κάποιος μπορεί να απαντήσει οτι ωφελούμαστε εμείς οι ίδιοι, διατηρώ όμως αρκετές επιφυλάξεις αν είναι έτσι τα πράγματα καθώς πιστεύω πως στην ουσία δεν ωφελείται κανένας από τους 2.
Αν όλοι μας τα λέγαμε χύμα και τσουβαλάτα τι θα γινόταν?
Ίσως βλέπαμε στον δρόμο να πέφτουν μερικές γρήγορες, ίσως βλέπαμε κάποιες κοπέλες να έχουν έρθει στα χέρια μαλλί με μαλλί κτλ.
Συνήθως αυτή η διαδικασία συνοδεύεται από έντονα συναισθήματα τα οποία μας κατακλύζουν και μας ελέγχουν.
Δεν θα είναι καλύτερο αν βρούμε τον τρόπο να ελέγχουμε εμείς τα συναισθήματα μας και να πούμε αυτό που θέλουμε την στιγμή που το θέλουμε?
Τι θα γινόταν αν - πριν τα βγάλουμε αυτά που έχουμε μέσα μας και στην ένταση που τα νιώθουμε - βάζαμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου ατόμου?
quote:
Για να χτίσεις κάτι ίσως θέλει και χρόνια, αλλά μόνο λίγες στιγμές
για να το γκρεμίσεις...
Νομίζω πως αυτό τα λέει όλα, καλή μου λίλιθ.
In anticipation of my resurrection...
Μπράβο...γράφεις πολυ ωραία...
ολα αυτα...νομιζω πως ειναι ο εαυτος...μου...
"τοσο μεγαλο μπερδεμα..."
"
...
...
...
...
...
"
Γενικά, τα λόγια των άλλων μας επηρεάζουν πάντα και εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι. Πρέπει να ανταποδώσουμε. Αυτό είναι αδυναμία. Η ψυχραιμία είναι αυτή που θα λύσει το πρόβλημα.
Τα συναισθήματα και οι σκέψεις δεν είναι αμετάβλητα. Αντιθέτως είναι εύπλαστα και αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό δεν υπάρχει λόγος να φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις.
Συνήθως, όταν βιώνουμε κάποια αρνητικά συναισθήματα κι αφού παρέλθει η στιγμή της έντασης, αρχίζουμε να νιώθουμε ενοχές.
Νιώθουμε ενοχές που ζηλέψαμε, που νιώσαμε οργή και θυμό, που συκοφαντήσαμε κτλ.
Η δικαιολογία που μπορεί να μας έρθει στο μυαλό είναι πως βγήκε στην επιφάνεια ο κακός μας εαυτός ή πως φταίνε οι άλλοι που μας έκαναν να βιώσουμε αυτά τα συναισθήματα κι είχαμε την συμπεριφορά που είχαμε.
Μόνο που δεν υπάρχει "καλός" και "κακός" εαυτός.
Είμαστε απλά εμείς...
Οι δικαιολογίες που μπορεί να βρούμε για να εξηγήσουμε κάποια τέτοια γεγονότα απλά μας κάνουν να εθελοτυφλούμε ή να αποφεύγουμε να δούμε τα πράγματα όπως είναι πραγματικά.
Στην ουσία δεν ευθύνεται το άλλο άτομο - εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων - και δεν βγήκε στην επιφάνεια κανένας κρυφός μας εαυτός.
Όταν πχ ζηλέψουμε που ένας συνάδελφος μας πήρε κάποιον έπαινο στην δουλειά του κι ερωτηθούμε γιατί νιώσαμε έτσι, θα απαντήσουμε πως νιώσαμε ζήλια γιατί έγινε μια διάκριση σε βάρος μας.
Αυτή είναι η αφορμή.
Η βαθύτερη αιτία είναι αυτή η οποία συχνά είτε μας διαφεύγει ή δεν θέλουμε να την σκεφτούμε.
Αυτή μπορεί να είναι πχ το γεγονός ότι επιζητούμε την επιβεβαίωση.
Σίγουρα αυτό δεν είναι καθόλου κακό.
Το μυστικό είναι να αναζητήσουμε τους λόγους που το θέλουμε αυτό...
Κι εκεί ανατρέχουμε πίσω σε καταστάσεις ξεχασμένες και φαινομενικά ασήμαντες, οι οποίες όμως είναι πολύ πιο σημαντικές απ' ό,τι νομίζαμε και μας στιγμάτισαν κατά κάποιο τρόπο...
Λαβύρινθος, ε?
Κι όχι τίποτα άλλο, δεν βρίσκεις κι εύκολα την Αριάδνη να σου δώσει το μίτο της...
In anticipation of my resurrection...