- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
) που δε χρειάζεται να σας πω ποιος είναι. Ας απαντήσει ο καθ’ ένας για τον εαυτό του 
"Ζεις για σένα ή για τους άλλους? Τους κανόνες τους ορίζεις εσύ ή οι άλλοι?"
Τί σημαίνει να ζω για εμένα και τι σημαίνει να ζω για τους άλλους;
Τι σημαίνει να ορίζω εγώ τους κανόνες και τι σημαίνει να τους ορίζουν οι άλλοι;
Για να αναπτύξω το σκεπτικό θα υποθέσω πως όταν κάνεις των διαχωρισμό μεταξύ εμένα και των άλλων ουσιαστικά μιλάς για διαφορετικά "εγώ". Δηλαδή το "εμένα" αφορά το δικό μου "εγώ" και το "άλλους" αφορά τα εγώ των άλλων.
Οι δυο προτάσεις μπορούν να συνδυαστούν ως εξής (μιας και τις έβαλες δίπλα ως συνέχεια της σκέψης σου)
Α) Ζω για εμένα <=> ορίζω τους κανόνες
Β) Ζω για τους άλλους <=> ορίζουν οι άλλοι τους κανόνες
Δηλαδή γίνεται : "Ζεις για εσένα και ορίζεις τους κανόνες ή ζεις για τους άλλους και σου ορίζουν τους κανόνες;"
Μπορώ να διακρίνω τώρα τις εξής δυο περιπτώσεις :
1) Η περίπτωση να ζω αποκομμένος εντελώς από τους υπόλοιπους
Εδώ δεν δεν ισχύει η πρόταση Β και είναι προφανής ο λόγος.
Στην πρόταση Α δεν υπάρχει το δεύτερο σκέλος γιατί ανευ σχέσεων δεν υπαρχει λόγος να υφίστανται κανόνες.
Τι σημαίνει όμως το πρώτο σκέλος : "ζω για εμένα" και πως ορίζεται το εγώ σ' αυτήν την περίπτωση; Μπορεί να υπάρχει εγώ χωρίς σχέσεις ; Εγώ ορίζομαι από την σχέσεις μου με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, την εργασία μου, την εθνικότητα μου και γενικά από ότι έχει να κάνει με την ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Το συσσωρευμένο σύνολο αυτών των σχέσεων είμαι εγώ. Χωρίς αυτές τις σχέσεις δεν θα υπήρχαμε εξ' αρχής. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος πάνω στη γή και κατά συνέπεια ούτε και το "εγώ" έτσι όπως το ξέρουμε.
2)Η περίπτωση να ζω σε κοινωνία/ομάδα με άλλους ανθρώπους.
Εδώ οι δυο προτάσεις έρχονται ανταγωνιστικά σε αντίθεση μεταξύ τους καθώς η ισχύς της μιας αποκλείει την άλλη ως εξής :
Ζω για εμένα και ορίζω τους κανόνες στους άλλους αντί να ζω για τους άλλους και να μου ορίζουν τους εκείνοι τους κανόνες
ή
Ζω για τους άλλους και μου ορίζουν τους κανόνες αντί να ζω για εμένα και να ορίζω τους κανόνες στους άλλους.
Ξεχωρίζω δυο ακραίες περιπτώσεις και μια ενδιάμεση :
2α) Ολοι προσπαθούν να ορίζουν τους δικούς τους κανόνες και βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση που είναι τόσο έντονα δημιουργική ώστε να καταλήγει αυτοκαταστροφική. Εδώ το εγώ αυτοκαταστρέφεται και τελικά δεν υπάρχει. Το πολύ να επικρατήσει ένας (ο καν-ένας δηλαδή).
2β) Ολοι περιμένουν από τους άλλους να ορίσουν τους κανόνες και βρίσκονται σε μια κατάσταση παθητικής αναμονής. Σε ένα μη δημιουργικό τέλμα που είναι το ίδιο αυτοκαταστροφικό του "εγώ", αν υποθέσουμε ότι αυτό υπάρχει υποτυπωδώς (ουσιαστικά δεν υπάρχει δεν έχει καν γεννηθεί).
2γ) Η ενδιάμεση (λειτουργική) κατάσταση που κινείται μεταξύ των δύο πιο πάνω και είναι ένας συνδυασμός τους. Δηλαδή κάποιοι ζουν για τους άλλους και δέχονται τους κανόνες και οι υπόλοιποι είναι εκείνοι που ζουν για τους εαυτούς τους και ορίζουν τους κανόνες. Τώρα υπάρχει το εξής παράδοξο : Αν υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ορίζουν τους κανόνες, αυτοί θα βρίσκονται σε συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ τους εώς ότου επικρατήσει ο ένας που θα ορίζει τους κανόνες και οι υπόλοιποι (όσοι είναι αυτοί) που θα τους δέχονται. Δηλαδή η τάση είναι πάντα προς την επικράτηση ενός έναντι των άλλων.
Στο 2α στην προσπάθειά τους να ζουν όλοι για τον εαυτό τους τελικά επικρατεί ένας, δηλαδή ο κανένας όπως είδαμε από την πρώτη περίπτωση.
Στο 2β ζώντας πάλι όλοι για τους άλλους τελικά δεν ζει κανένας για τον εαυτό του που είναι το ίδιο αυτοκαταστροφικό με του προηγούμενο.
Στο 2γ Τελικά ζει τουλάχιστον ένας για τον εαυτό του και οι υπόλοιποι για αυτόν. Αλλά τελικά όλοι αυτοί ζουν χάριν στους υπόλοιπους.
Με το δεδομένο ότι η ζωή συνεχώς ανανεώνεται, καμιά από τις παραπάνω καταστάσεις δεν μπορεί να εκδηλωθεί αυτόνομα και τελικά οι τρεις υποπεριπτώσεις είναι εξιδανικεύσεις μιας βασικής και αποτελούν διάσπασή της. Δηλαδή όλοι ορίζουν ως ένα σημείο που μπορούν τους κανόνες τους έστω και μετά από σύγκρουση και συμβιβασμό ή σε συνεργασία με άλλους και από κει και πέρα δέχονται τους κανόνες των άλλων ή αυτούς που έχουν βρει έτοιμους και δοκιμασμένους στη διάρκεια του χρόνου.
Είναι προφανές (και χωρίς ανάλυση) πως αν όλοι ακολουθήσουμε ταυτόχρονα την πρόταση : «ζήσε για εσένα και όριζε εσύ τους κανόνες» δεν θα βρούμε κανένα σημείο επαφής με τους άλλους, μόνο σύγκρουση. Πως μπορεί ένας μέσος άνθρωπος που με ελαφρά την καρδία αισθάνεται ανώτερος επειδή έτσι του είπαν και όχι επειδή με την αξία του και τον κόπο του έφτασε να εκδηλώσει την ανώτερη φύση του, να είναι ευτυχισμένος και να διαχέει αυτή την ευτυχία και την χαρά στους άλλους; Θεωρώ πιθανότερο να καταντήσει τύραννος του εαυτού του και των άλλων.
Αγαπητέ lorenzo
Νομίζεις πως πρέπει (είναι αναγκαίο) να περάσει ο άνθρωπος από αυτό το στάδιο για να αντιληφθεί πραγματικά αυτό που αποκαλείς "ανώτερη φύση του" ; Μήπως αυτό το στάδιο αποκλείει τελικά οποιαδήποτε περαιτέρω εξέλιξη; Περιμένω με ενδιαφέρον τις απόψεις σου.
quote:quote:
Και τότε τι είναι αυτό το καθαρά απόλυτο;
Είναι η γνώση του ποιος είμαι .
Φίλε alfa-omega ειλικρινά δεν γνωρίζω τι είναι αυτή η γνώση. Ίσως και να μην περιγράφεται.
quote:
H δική μου άποψη είναι ταυτόσημη με το δεύτερο σκέλος της τοποθέτησης σου Δημήτρη.quote:
Η άλλη τάση που εμφανίζεται και σε μια μερίδα των σύγχρονων φυσικών και κοσμολόγων ισχυρίζεται πως οι νόμοι δεν υπάρχουν κάπου απόλυτα ούτε προϋπάρχουν της ύλης αλλά είναι οι ομάδες, η συλλογή ατόμων που δημιουργεί τους νόμους.
Αγαπητή nst ανοίγω ένα σχετικό θέμα. Εκεί παρουσιάζεται καλύτερα η παραπάνω τάση.
Αγαπητή μου Ostria, το παράδειγμα σου με την φωτιά είναι ενδεικτικό για αυτό που προσπαθείς να μας πείς.
Παρόλα αυτά θα συμφωνήσω με τον φίλο lorenzo οτι στο παράδειγμα που ανέφερες απλά "ξέρουμε" την φύση της φωτιάς και τα αποτελέσματα που θα είχε επάνω μας.
Ούτε εγώ λέω βέβαια να πάμε όλοι να μπουρλοτιαστούμε!
Απλά όταν κάποιος έρθει και σου πεί οτι παρολίγο να καεί και σου περιγράψει τα συναισθήματα του, τα αποτελέσματα που επέφερε η πυρκαγιά, την κάθε στιγμή που βίωσε, ποιός έχει πιο πλήρη εικόνα της φωτιάς?
Εσύ που ακούς την περιγραφή ή εκείνος που την βίωσε?
In anticipation of my resurrection...
Edited by - Dying_Incubus on 05/02/2006 14:06:56
Αν και το κείμενο με το ερώτημα "Ζεις για εσένα και ορίζεις τους κανόνες ή ζεις για τους άλλους και σου ορίζουν τους κανόνες;" αναφέρεται στον αγαπητό lorenzo επέτρεψέ μου να σου παραθέσω κάποιες απόψεις μου.
Στην περίπτωση που επιλέγω να ζω αποκομμένος από τους υπόλοιπους, σαφώς οι κανόνες ορίζονται από εμένα. Στην περίπτωση αυτή το εγώ υπάρχει αλλά πλάθεται με διαφορετικό τρόπο και έχει και διαφορετική κατεύθυνση. Κατά την δική μου άποψη γίνεται αρκετά ατροφικό αφού πολλές παράμετροι βασικοί για την κατανόηση του εαυτού μας πηγάζουν από την αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους.
Για την περίπτωση 2α
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όταν εγώ ζω με τους δικούς μου κανόνες θα πρέπει να έρχομαι σε αντιπαράθεση ας πούμε με σένα που έχεις τους δικούς σου. Γιατί αποκλείεις την περίπτωση μιας αρμονικής συμβίωσης ; Γιατί θα πρέπει εσύ να επιβληθείς στον δικό μου τρόπο διαχείρισης του εγώ μου; Και γιατί θα πρέπει ή δική μου δημιουργική να φαντάζει απειλή στην δική σου ύπαρξη; Κατά αυτήν την λογική βέβαια συμφωνώ ότι ούτε καν ένας δεν θα υπάρχει στο τέλος αφού θα έχουν αναλωθεί στον παραλογισμό της μοναρχίας. Όμως τελικά τίποτα δημιουργικό δεν υπάρχει σε αυτήν τη σύγκρουση.
Για την περίπτωση 2β
Αν κάποιος σε ένα σύνολο δεν φτιάχνει δικούς του κανόνες για τον α ή β λόγο, τακτική με την οποία εν γένει δεν συμφωνώ, αλλά δανείζεται και πλαισιώνεται από την νοοτροπία ή σκεπτική ενός άλλου, γιατί σαν αποτέλεσμα θεωρείς μόνο την αυτοκαταστροφή. Σαφώς και υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο. Και μάλιστα το να παρασιτεί κάποιος με ιδέες άλλων είναι αρκετά συχνό στην εποχή μας. Παρόλα αυτά όμως μην αποκλείεις το ενδεχόμενο ότι το εγώ μπορεί να εκκολαφτεί και να αναπτυχθεί σε δανεισμένα πλαίσια καιμάλιστα με τόσο υγιή τρόπο που να μπορέσει να δώσει σε κάποια στιγμή το δικό του πεδίο ορισμού.
Για την περίπτωση 2γ
Σαν συνδυασμός όπως κι εσύ αναφέρεις,απο την μια ερχόμαστε πάλι στα φαινόμενα καταπάτησης ή κατάκτησης ή επιβολής του δικού μας τρόπου διαβίωσης στον άλλο και από την άλλη σε παρασιτικές καταστάσεις εξαγνισμού της ανικανότητας του εγώ.
Γενικά δεν συμφωνώ στην λογική ότι το πεδίο ορισμού των κανόνων του εγώ θα πρέπει να περιορίζονται από τους άλλους. Και ακόμα περισσότερο στην λογική ότι η διεύρυνση αυτού του πεδίου θα πρέπει να έχει την μορφή επεκτατικής πολιτικής. Αντίθέτως αν τα σύνορα μπλέκονταν θα μπορούσε για παράδειγμα είτε να αγκαλιάσει είτε να βοηθήσει είτε να δανειστεί και να σεβαστεί τους κανόνες του άλλου.
Νομίζω πως η παύση της επιβολής του εγώ στους άλλους και η ανωτερότητα είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο της ανωτερότητας και ίσως θα πρέπει να είναι θέμα σεβασμού και αποδοχής της διαφορετικότητας του καθένα.
quote:
Πως μπορεί ένας μέσος άνθρωπος που με ελαφρά την καρδία αισθάνεται ανώτερος επειδή έτσι του είπαν και όχι επειδή με την αξία του και τον κόπο του έφτασε να εκδηλώσει την ανώτερη φύση του, να είναι ευτυχισμένος και να διαχέει αυτή την ευτυχία και την χαρά στους άλλους; Θεωρώ πιθανότερο να καταντήσει τύραννος του εαυτού του και των άλλων.
Δυστυχώς νομίζω ότι μπορεί. Και αυτό επειδή όπως λές και συ έχει ελαφρά την καρδία, και νομίζει πως μπορεί να προσδιορίσει την έννοια της ευτυχίας για το εγώ του και να την ορίσει και στους άλλους. Και αυτό αν το καταφέρει θα είναι τουλάχιστον για τους άλλους τυραννία.
Παρόλα αυτά όμως η ανωτερότητα δεν είναι κάτι σαν ένα επίπεδο που φτάνουμε και δεν μπορούμε να πέσουμε απ αυτό. Ούτε και το φτάνουμε επειδή κάποιος μας ανυψώνει σε αυτό. Εξάλλου, κατά την δική μου άποψη πάντα, η ανωτερότητα του εγώ μας ορίζεται από τα δικά μας εσωτερικά πιστεύω και σαν σημείο αναφοράς έχει τις πράξεις μας ως προς αυτά και όχι προς κάτι εξωτερικά οριζόμενο.
Ακόμα πιστεύω πως η εκδήλωση της ανωτερότητας είναι μία κατάσταση δυναμική. Μια κατάσταση που σε οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την πλησιάζουμε ή να απομακρυνθούμε από αυτή ανάλογα με την θέση και διάθεση μας προς ένα εξωτερικό ερέθισμα.
Φιλικά,
Trovadouros
Για μένα αυτό είναι σοφία και όχι η γνώση και της παραμικρής λεπτομέρειας. Εξ άλλου για να εμβαθύνεις σε μία συγκεκριμένη γνώση δεν σου φτάνει μια ζωή και θα πρέπει να ασχολείσαι σχεδόν αποκλειστικά με αυτήν.
quote:
"Ζεις για σένα ή για τους άλλους? Τους κανόνες τους ορίζεις εσύ ή οι άλλοι?"
Ασχετα με το αν ζεις για σένα ή για τους άλλους (αλήθεια πώς το εννοείς το ζεις για τους άλλους;) πάντα ένα μέρος των κανόνων μπαίνουν από τους άλλους και ένα μέρος των κανόνων από σένα. Τα ποσοστά εξαρτούνται από την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου και κυρίως την θέληση και την δυναμικότητα του.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Δεν ομιλώ πουθενά για σύγκρουση,.. "εγώ και οι άλλοι", με την έννοια που εσύ το θέτεις κι επομένως όλο το σκεπτικό που αναπτύσσεις είναι άκυρο!!
Δεν ξέρω γιατί αυτό το έρμο το ρήμα ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ που τόσο επίμονα, τονίζω και ξανατονίζω, εξακολουθείς να μην το αγγίζεις καν…
Δεν μιλώ ποτέ και πουθενά για σύγκρουση! Μιλώ για ξεφλούδισμα των Γιατί, έσω μας. Σε μια συνομιλία ειλικρινή με τον εαυτόν, αυτόν καθ’ αυτόν εαυτό μας. Ένα ξεκαθάρισμα στα πραγματικά ΘΕΛΩ ΜΑΣ, μετά από σωστή ελεύθερη κρίση, άρα σύγκριση άρα ΑΝΑΛΟΓΙΑ άρα ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ!!!!
Έτσι ώστε όταν πραγματικά θα ΞΕΡΩ τι ΞΕΡΩ, τότε με ΞΕΚΑΘΑΡΑ τα ΘΕΛΩ ΜΟΥ, ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΟΥ δεν πρόκειται ποτέ να γίνω ανάπηρος, έρμαιο κάθε είδους "αρρωστημένων" ΠΑΘΩΝ!!!
Αυτό το ΕΣΩ – ταξίδι φίλε μου, δεν θέλει κόπο αλλά ΤΡΟΠΟ σκέψης ανάλογο.. Δεν μιλώ για την φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τα αντικείμενα σε όλες τους τις λεπτομέρειες αλλά για τη μεταφορική. Να κρατά την ουσία τους δηλαδή, και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια, που να υποδηλώνει συνάμα τη μεταφυσική τους σημασιολογία..
Μόνο έτσι μπορείς να υπερνικήσεις το κτήνος μέσα σου!
Όλες οι συγκρούσεις οφείλονται σε παρεξηγήσεις δηλαδή σε παρανοήσεις δηλαδή σε νοητικά λάθη, σε στρεβλώσεις οπτικής!!!!
Όταν έχεις σαφή οπτική κ όταν επίσης γνωρίζεις ότι την ίδια ως ιδίας καταγωγής έχουν κι οι άλλοι, τότε πες μου σε παρακαλώ, πως μπορείς να μην φερθείς σαν Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ !!!!
Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ !!???
Όλοι χρησιμοποιούμε κατά κόρον τον όρο ΑΝΘΡΩΠΟΣ λες κ είναι κάτι που το ξέρουμε πια τόσο καλά, κάτι τόσο οικείο, κάτι απλό!!!
Ε, λοιπόν δεν έχουμε ιδέα γιατί πράγμα μιλάμε και φίλε μου πίστεψε με ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΟ!!!
Είναι το ίδιο δύσκολο όπως το να μιλάμε για τον Θεό! Και δεν βλαστημώ καθόλου, γιατί εμείς είμαστε έως τώρα τουλάχιστον, οι μόνοι ζωντανοί οργανισμοί στο Σύμπαν με τέτοιες Ιδιότητες, Συμπεριφορές κ Δράσεις!!!
Η μόνη λύση που εγώ βλέπω φίλε μου είναι να ανακαλύψουμε τον Άνθρωπο και την σημαντικότητα του πριν είναι πολύ αργά!! Όλα είναι θέμα ισορροπιών, αναλογιών…
Η Αναλογία μας οδηγεί στην επίγνωση της κληρονομιάς μας..
Εξίσωση προς τα Άνω, στο φως, στο Πατέρα.. κι όχι προς τα κάτω, στο σκότος, στο κτήνος!!! ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ = ΑΝΘΡΩΠΙΑ /ΟΣ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Η περίπτωση 2α αποκλείει την αρμονική συμβίωση από την ίδια της την υπόθεση. Εδώ η υπόθεση είναι πως εφόσον δεν μου ορίζουν οι άλλοι τους κανόνες θα πρέπει εγώ να ορίζω τους κανόνες στους άλλους και όλοι θα πρέπει να προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση.
Γενικά πάντως δεν αποκλείω την αρμονική συμβίωση για την οποία κάνω νύξη στο 2γ. Παρεμπιπτόντως είναι και η πιο συμφέρουσα, τουλάχιστον από πρακτική άποψη (πέραν της συναισθηματικής της αξίας), με την προϋπόθεση όμως ότι υπάρχει πάντα ένα αντίπαλο δέος. Ίσως να είναι ακόμα πιο συμφέρουσα σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών χωρίς να είναι αναγκαία η ύπαρξη κανενός αντίπαλου δέους.
Η περίπτωση 2β είναι επίσης ακραία και από την υπόθεσή της θεωρείται πως κανείς δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία για οτιδήποτε. Ολοι είναι σε κατάσταση παθητικής αναμονής. Εδώ ουσιαστικά δεν υπάρχει εγώ. Πάντως συμφωνώ πως το εγώ μπορεί να εκκολαφτεί και να αναπτυχθεί σε δανεισμένα πλαίσια ώστε να δώσει κάποια στιγμή το δικό του πεδίο ορισμού. Μόνο που αυτό το εγώ δεν θα έχει τίποτα το καινούριο να προσφέρει, απλώς θα αναπαράγει αυτό που έχει δανειστεί, ουσιαστικά δηλαδή το εγώ και την βούληση κάποιου άλλου. Αυτή η περίπτωση ανήκει στο 2γ,δηλαδή την ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ των δύο άλλων ακραίων και εξιδανικευμένων. Εδώ υπάρχουν σχέσεις συνεργασίας αλλά και ανταγωνισμού ή σύγκρουσης. Η αρμονία και η ισορροπία δεν επιτυγχάνεται μόνο με την συνεργασία αλλά και με την σύγκρουση. Αλλωστε και η συνεργασία έχει τη μορφή σύγκρουσης σε ένα άλλο επίπεδο.
Το πεδίο ορισμού των κανόνων του εγώ έτσι και αλλιώς περιορίζεται από αυτό των άλλων. Γι’ αυτό υπάρχουν θεσμοί, παραδόσεις, συνελεύσεις, κανόνες. Ο διάλογος που πραγματοποιείται εντός όλων αυτών είναι μια άλλη μορφή σύγκρουσης, πιο εκλεπτυσμένη θα μπορούσαμε να πούμε.
Τα σύνορα, που λες, μπλέκονται συνήθως εντός του στενού κύκλου των αγαπημένων μας ατόμων. Αυτό δε σημαίνει ότι καταργούνται αλλά ότι μεταφέρουν τη σύγκρουση κάπου αλλού, για παράδειγμα σε μια ομάδα ατόμων που συγκρούεται με μιαν άλλη εξαιτίας δύο μελών της που βρίσκονται σε σύγκρουση. Η βούληση της ομάδας επηρεάζεται από την σχέση της με το μέλος και το υποστηρίζει στην σύγκρουσή του με το μέλος μιας άλλης ομάδας όπου και από εκείνη την πλευρά γίνεται το ίδιο.
Αυτά ως διευκρινήσεις στο προηγούμενο ποστ.
quote:
Παρόλα αυτά όμως η ανωτερότητα δεν είναι κάτι σαν ένα επίπεδο που φτάνουμε και δεν μπορούμε να πέσουμε απ αυτό. Ούτε και το φτάνουμε επειδή κάποιος μας ανυψώνει σε αυτό. Εξάλλου, κατά την δική μου άποψη πάντα, η ανωτερότητα του εγώ μας ορίζεται από τα δικά μας εσωτερικά πιστεύω και σαν σημείο αναφοράς έχει τις πράξεις μας ως προς αυτά και όχι προς κάτι εξωτερικά οριζόμενο.
Ακόμα πιστεύω πως η εκδήλωση της ανωτερότητας είναι μία κατάσταση δυναμική. Μια κατάσταση που σε οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την πλησιάζουμε ή να απομακρυνθούμε από αυτή ανάλογα με την θέση και διάθεση μας προς ένα εξωτερικό ερέθισμα.
Συμφωνώ ως προς το θέμα του εσωτερικού σημείου αναφοράς, μόνο που με βάζει συνεχώς σε σκεπτικισμό αυτή η έννοια της ανωτερότητας. Πως χωρίς να την γνωρίζουμε μπορούμε να φτάσουμε σε αυτήν χωρίς να την παρερμηνεύσουμε και χωρίς να παρεκτραπούμε σε ατραπούς μισαλλοδοξίας ή φανατισμού ;
Edited by - Δημήτρης on 05/02/2006 23:41:33
Αναλογία όμως ως προς τι ; Ποιος είναι ο πατέρας και ποιος τον ορίζει ;
Κατ΄ αρχήν θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη γιατί απαντώ με quote αλλά λόγω έλλειψης χρόνου δεν έχω δυνατότητα για μεγάλα κείμενα.
quote:
Συμφωνώ απολύτως φίλε μου, ότι αν "κοιτάξουμε" γύρω μας θα διαπιστώσουμε ό,τι λες κι ό,τι άλλο ακόμη θέλεις..
Αλλά αν κοιτάξουμε μέσα μας?
Το κοιτάξουμε το βάζεις μέσα σε εισαγωγικά σαν να μην ισχύει. Είναι αλήθεια ότι διαφορετικοί άνθρωποι κοιτώντας το ίδιο πράγμα καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση αυτή η ματιά είναι πραγματική ή ένα κομμάτι της πραγματικότητας και θα πρέπει να δώσουμε απαντήσεις.
Τώρα αν κοιτάξουμε μέσα μας? Θα δούμε αυτό που δημιούργησε το έξω μας. Και αν μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τις παγίδες του ίσως δούμε και την αρετή που χάρισε στη ψυχή μας ο δημιουργός της……
quote:
Ο κόσμος φίλε μου είναι όντος σ' αυτά τα χάλια, επειδή συνεχώς και για πολλά χρόνια, βολοδέρνει συρόμενος και φερόμενος πίσω από τους κάθε λογής «καθοδηγητές» «μπαστούνια» του, γιατί έχει ήδη πειστεί, ακούσια ή εκούσια, ότι είναι ανάπηρος, λειψός, δούλος, πεπεισμένος ότι γεννήθηκε και θα πεθάνει «αμαρτωλός», αρνούμενος ουσιαστικά να δεχτεί, αυτό που τύποις ο ίδιος διακηρύσσει ότι δηλαδή γεννήτορας του είναι ο Θεός! Κατ’ ουσίαν όμως πιστεύει πλέον, ότι είναι ο Διάβολος!! μιας κι όπως του χουν πει ότι αυτόν ακολούθησε εν τέλει ο προ, προ, προπάππους του ο Αδάμ... κι άρα ως εκ του "γεγονότος" και μόνον τούτου απώλεσε την Θεία αυτού καταγωγή και εξέπεσεν εις την "κόλαση"???!!!! της ζωής!!!?? Δηλαδή η Ζωή από δώρο έγινε ΤΙΜΩΡΙΑ!!!
Πόσο γελοίο φαίνεται, ακόμη και μόνον ως ανάγνωσμα!!!!!
Ναι φίλε μου έχεις δίκιο ο κόσμος είναι χάλια αλλά, ποιοι κάνουν κουμάντο στον πλανήτη που μας φιλοξενεί??!!! Ποιος ο Πλανητάρχης και οι δορυφόροι του??? Μήπως ομοϊδεάτες μου??? Δεν νομίζω!!!!
Ποιοι οι Πνευματικοί ηγέτες???? Ποιοι ακόμα, ακόμα οι νομπελίστες της Ειρήνης???!!!! Εν ονόματι ποίων Ιδανικών καθοδηγούν την ένθεη νεολαία ????
Εν ονόματι ποίων ιδανικών γεμίσαμε οίκους ευγηρίας για τους υπερήλικες??? Μην ψάχνεις πολύ δες τους ονοματισμούς τους!!! Ποιοι και στο όνομα ποιου ευλογούν τα όπλα που αιματοκυλούν αθώους και παιδιά??............κλπ, κλπ. κλπ…… Όλοι αυτοί φίλε μου καλέ, είναι ομοϊδεάτες μου???!!!
Όλοι αυτοί οι ταπεινοί Φιλάνθρωποι {άκουσον, άκουσον} που ρίχνουν τις βόμβες, βάζουν τις νάρκες, πουλούν τα σκληρά ναρκωτικά, μετά χτίζουν νοσοκομεία για να τους περιθάλψουν!! ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ???!!!!
Οι Φίλοι του σημερινού μέσου ανθρώπου, της ανθρωπότητας, μα όχι δικοί Μου, γιατί για μένα είναι εχθροί ΜΟΥ, εχθροί των Ανθρώπων, εχθροί της Ανθρωπότητας!!
Φίλε μου κατανοώ απόλυτα τους προβληματισμούς σου.
Δεν υπήρξα αλλά ούτε και θα υπάρξω απολογητής του εξουσιαστικού συστήματος της θρησκείας ανά τους αιώνες. Η πνευματικότητα και τα σύστηματα εξουσίας είναι αντιδιαμετρικές και ξένες καταστάσεις.
Ο Χριστιανισμός σαν θρησκεία ενεπλάκην σε αυτό το παιγνίδι με ανεπανόρθωτες συνέπειες. Ο κάθε ένας είναι υπόλογος των πράξεων του. Εκεί αρχίζει το παιγνίδι του κάθε ανθρώπου με τη συνείδηση του. Ξέρεις καλύτερα από μένα ότι ο κόσμος πιστεύει αλλά δεν έχει επίγνωση αυτού που πιστεύει.
Πως είναι δυνατόν να μιλάς στο Όνομα Του «εκουσίως Εσταυρωμένου» και να σταυρώνεις τους άλλους?
Πόσο άρρωστος πρέπει να είσαι?
Αυτοί είναι οι άνθρωποι για τους οποίους μου μιλάς; Αυτοί είναι οι άνθρωποι της ανώτερης καταγωγής; Το ποιο αστείο είναι ότι αυτοί πιστεύουν ότι έχουν όχι μόνο ανώτερη καταγωγή αλλά και αποστολή.
Τι θέλεις να μου πεις ότι επειδή μιλούν και δολοφονούν εξ ονόματος του Χριστού είναι και Χριστιανοί? Χριστιανός είναι αυτός που ακολουθεί τους λόγους του Χριστού, βουδιστής είναι αυτός που ακολουθεί τους λόγους του Βούδα.
Κάποια στιγμή μου «είπες» ότι ο άνθρωπος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να γίνει κτήνος. Να κάποιοι άνθρωποι που σε διαψεύδουν.
Επίσης θα ήθελα να σε ρωτήσω αν γνωρίζεις και κάποιους «δικούς» σου ή παραπλήσιους «ομοϊδεάτες» που να κατέχουν εξουσία. Εάν υπάρχουν, πως λειτουργούν? Λειτουργούν με βάση τις ιδέες τους? Γιατί είναι εύκολο όταν είσαι «αντιπολίτευση» να καταγγέλλεις για διαφθορά, αλλά όταν γίνεις «κυβέρνηση» θα αποδείξεις ότι αντέχεις. Και αυτό σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί αυτούς στους οποίους αναφέρεσαι.
Τέλος φίλε μου θα σου πω και κάτι που δεν μπορεί να προκύψει από την «στεγνή» γραπτή επαφή. Πολλές από τις απόψεις μου για τη επίσημη εκκλησία, μπορεί να είναι αιρετικές. Σε κάθε θέση, σε κάθε δράση της ιστορίας ο άνθρωπος είναι μόνος απέναντι στη συνείδηση του και στο Θεό.
Δεν υπεραμύνομαι κανενός συστήματος εξουσίας, αλλά επέτρεψε μου να μιλώ για την μυητική, μυστηριακή, μυστικιστική αξία της εν Χριστώ ατραπούς, που προκύπτει κυρίως από του λόγους των Ευαγγελίων αλλά και άλλων κειμένων.
quote:
Φίλε μου είμαι σίγουρος ότι είσαι ένας ολοκληρωμένος Άνθρωπος μόνο που πιστεύεις ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν με νουθεσίες!!! Λάθος μέγα κατ' εμέ, αλλά και επαναλαμβανόμενο από πολλούς δυστυχώς!!!!
Είναι τιμή μου να «ακούω» τέτοια λόγια από σένα, αλλά κατά τη γνώμη μου ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που αγαπά χωρίς όρια και χωρίς όρους. Και από αυτόν τον άνθρωπο απέχω. Και όσο απέχω θα το βλέπω έστω και με το φόβο να παραμείνω ανάπηρος……
Είμαι ο τελευταίος που πιστεύω ότι ο άνθρωπος αλλάζει με νουθεσίες. Αλλάζει με σκληρό και επίπονο αγώνα με τον «άλλον» που έχει μέσα του……
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Η άποψη μου είναι οτι ζούμε για τον εαυτό μας μαζί με τούς άλλους.
Πιστεύω οτι το ποσοστό προσφοράς αγάπης όπως και η επιθυμία να λάβουμε ξεκινάει πάντα απο εμάς και απο την ανάγκη που έχουμε κάθε στιγμή. Το πλαίσιο των αναγκών μας έχει άμεση σχέση με την ιδιοσυγκρασία μας την ιδεολογία μας και τό πλάνο ζωής μας.
Στο θέμα << κανόνας>> πιστέυω οτι υπάρχουν δύο παράμετροι.
Οι προσωπικοί κανόνες που θέτουμε εμείς οι ίδιοι στο εγώ μας και με βάση αυτούς αποφασίζουμε και επιλέγουμε [ επάγγελμα, συντρόφους, στόχους ζωής κλπ] και
οι γενικοί κοινωνικοί κανόνες τούς οποίους υποχρεωνόμαστε να δεχθούμε για να συμβιώσουμε ειρηνικά με τους άλλους.
quote:
Ο κάθε ένας είναι υπόλογος των πράξεων του. Εκεί αρχίζει το παιγνίδι του κάθε ανθρώπου με τη συνείδηση του.
Αγαπητέ Αναστημένε
Αν και πιστέυω οτι έχεις απόλυτο δίκιο εδώ, δεν βλέπω να αναλαμβάνουν πολλοί τις ευθύνες τους.
Εχω διαπιστώσει οτι ακόμα και αν τις δούμε πολλές φορές προσπαθούμε να τις αποποιηθούμε για να ξεφύγουμε απο τις ερυνίες που υποβόσκουν ή γιατί δεν είναι έυκολο να δεχθούμε την ήττα του εγωισμού μας.
Ισως εδώ είναι και η εργασία με τον εαυτό μας.
quote:
ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που αγαπά χωρίς όρια και χωρίς όρους.
Θα τολμήσω να κάνω μια παρατήρηση πάνω σε αυτό.
Που θα στρέφεται μια αγάπη άνευ όρων κυριολεκτικά?
Δηλαδή να μπορούμε να αισθανόμαστε το ίδιο για τον φίλο μας και για τον εχθρό μας.
Ακόμα και στις θρησκευτικές θεωρίες περί αγάπης πάντα βρίσκουμε έννοιες τιμωρίας, πεπρωμένου, ανταπόδωσης κλπ που παραπέμπουν σε '' όρους''...
Με εκτίμηση
Απαιτείται να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ένας μικρόκοσμος του σύμπαντος.. Αρκεί να υιοθετήσει μια ολιστική προσέγγιση της ζωής και της σχέσης του με τον κόσμο, μια προσέγγιση που πολύ καλά εκφράζεται από αρχαίες ακόμα φιλοσοφίες, αποδεχόμενος σαν βασικές αρχές ότι:
- Τα πάντα είναι ενέργεια
- Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους
- Τα πάντα αλλάζουν
Ίσως φαίνεται κατ’ αρχήν παράλογο να θεωρηθεί ο άνθρωπος σαν ένα ολόκληρο σύμπαν σε μικρή κλίμακα. Ωστόσο δεν νομίζω η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της βιολογίας, ότι κάθε μόριο ενός ζωντανού οργανισμού έχει όλο το γεννητικό υλικό (DNA) που απαιτείται για την δημιουργία του οργανισμού – κρύβει δηλαδή μέσα του εν δυνάμει το σύνολο του οργανισμού, θα φαινόταν λιγότερο παράλογη στους ανθρώπους προηγούμενων αιώνων.
Ακόμα η επιστήμη του χάους που αναπτύσσεται κατά τις τελευταίες δεκαετίας, βρίσκει παντού μορφοκλασματικές δομές (fractals), δηλαδή αντικείμενα που εμφανίζουν την ίδια δομή ανεξάρτητα από την κλίμακα μεγέθυνσης. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι και η χριστιανική θρησκεία θεωρεί ότι ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού».
Αν συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω θα καταλάβουμε ότι το χάος που διακρίνει τη ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη δεν οφείλεται ούτε στις καλές ή κακές επιδράσεις πλανητών, ζωδίων κλπ αλλά ούτε και σε ό,τι με ευκολία βαφτίζουμε τυχαίο ή σύμπτωση. Το χάος που βλέπουμε οφείλεται αποκλειστικά στην περιορισμένη αντίληψη μας για τον κόσμο που μας περιβάλλει.
Έχουμε συνηθίσει να περιορίζουμε την αντίληψη μας για τον κόσμο σε όσα ελάχιστα αποκαλύπτουν οι πέντε αισθήσεις μας και να αναζητούμε στον περιορισμένο αυτό αντιληπτό κόσμο τις αιτίες για ό,τι μας συμβαίνει. Σε όσα δεν μπορούμε να δώσουμε εξήγηση τα βαφτίζουμε τυχαία γεγονότα ή μοίρα. Ωστόσο αντίθετα με την κοινή αντίληψη, τα πάντα εξελίσσονται με απόλυτη τάξη αλλά είναι μια τάξη που δεν μπορούμε να διακρίνουμε με τις πέντε αισθήσεις μας.
Για να γίνει περισσότερο κατανοητό αυτό θα ήταν χρήσιμο ίσως ένα υποθετικό παράδειγμα:
Ο άνθρωπος ζει και κινείται στον χώρο των τριών διαστάσεων αλλά ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν κάποια όντα που όλη η ζωή τους και συνεπώς και η αντίληψη τους περιορίζεται σε ένα μόνο επίπεδο (δηλαδή δύο διαστάσεις), στην επιφάνεια της θάλασσας για παράδειγμα.
Αν τώρα πάρουμε ένα αντικείμενο τριών διαστάσεων, έστω μία σφαίρα, η οποία βουλιάζει μέσα στη θάλασσα και αναδύεται από αυτήν, δημιουργείται ένα φαινόμενο απόλυτα κατανοητό σ’ εμάς αλλά πολύ δύσκολα κατανοητό στα δυσδιάστατα όντα που ζουν στην επιφάνεια της θάλασσας που το μόνο που αντιλαμβάνονται κάθε φορά είναι το ίχνος της σφαίρας καθώς διασχίζει την επιφάνεια της θάλασσας.
Αν τώρα η κίνηση της σφαίρας είναι σταθερή, τα δυσδιάστατα όντα μας, παρόλο που δεν έχουν πλήρη κατανόηση του φαινομένου, θα μπορούν να προβλέψουν την εμφάνιση της σφαίρας στην επιφάνεια της θάλασσας αφού αυτή θα επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν όμως προσθέσουμε κι άλλες μεταβλητές, για παράδειγμα φυσάει αέρας και μετακινεί τη σφαίρα, υπάρχουν περισσότερες σφαίρες που ανεβοκατεβαίνουν και συγκρούονται μεταξύ τους, η κίνηση του ήλιου αλλάζει τη σκιά της σφαίρας, τότε το φαινόμενο εξακολουθεί να είναι απόλυτα κατανοητό σ’ εμάς αλλά τα φτωχά δυσδιάστατα όντα δεν θα μπορούν να καταλάβουν τίποτα και θα βαφτίσουν το φαινόμενο τυχαίο αναθεματίζοντας το χάος που βασιλεύει στον κόσμο τους.
Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται κι αυτός ένα περιορισμένο κομμάτι απ’ ό,τι υπάρχει γύρω του και αυτό το μικρό κομμάτι το βαφτίζει πραγματικότητα θεωρώντας ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο.
Η συνειδητοποίηση πως οτιδήποτε φαίνεται σαν τυχαίο γεγονός είναι αποτέλεσμα μια τάξης ανώτερης διάστασης από την φυσική πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε θα άνοιγε νέους ορίζοντες στον άνθρωπο.
Ο ουρανός είναι καθρέφτης της γης και κοιτάζοντας μέσα στον καθρέφτη αυτό μπορούμε τουλάχιστον να υποψιαστούμε για την κρυμμένη τάξη που υπάρχει στη γη.
Για να γίνει περισσότερο ξεκάθαρο αυτό θα πρέπει να το συνδέσουμε με όσα είπαμε παραπάνω σχετικά με την περιορισμένη αντίληψη μας και την ουσιαστική άγνοια μας για τους παράγοντες που τελικά ρυθμίζουν τη ζωή μας στη γη. Είναι γνωστό από αρχαίες φιλοσοφίες και παραδόσεις ότι το υλικό μας σώμα, όπως και ο υλικός κόσμος, δεν είναι παρά η πιο χονδροειδής μορφή ύπαρξης μας.
Σαν άνθρωποι διαθέτουμε κι άλλα σώματα, όπως το ενεργειακό και το νοητικό για να μείνουμε στα πιο προσιτά και ό,τι συμβαίνει στο υλικό σώμα μας έχει τις αιτίες του στα ανώτερα σώματα μας.
Όσο ο άνθρωπος βλέπει τον υλικό κόσμο σαν την μοναδική πραγματικότητα και κινείται μηχανικά στον κόσμο αυτόν των τεσσάρων διαστάσεων (τρεις για τον χώρο και μία για τον χρόνο), τότε η πραγματικά ελεύθερη βούληση του είναι μάλλον περιορισμένη. Αν ωστόσο προσθέσουμε μια πέμπτη διάσταση, αυτή της επίγνωσης που οδηγεί σε πιο συνειδητή ζωή, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τότε ίσως μπορέσει να αντιληφθεί την κρυμμένη ενότητα πίσω από τον εξωτερικό δυϊσμό.
Τελικά είναι στο χέρι του ανθρώπου να αποκτήσει περισσότερη ελευθερία βούλησης αλλά για να το κατορθώσει αυτό θα πρέπει να αυξήσει την επίγνωση του για το σύνολο της ύπαρξης του και να αρχίσει να λειτουργεί και στα ανώτερα σώματα του. Αν καταφέρει να αντιληφθεί την κρυμμένη ενότητα πίσω από τον εξωτερικό δυϊσμό σε μια διάσταση ανώτερη αυτή της γης τότε τα πράγματα αλλάζουν το δυναμικό που αυτός ο άνθρωπος έχει ανεξάρτητα αν θα το αξιοποιήσει ποτέ ή όχι.
Το ταξίδι ποτέ δε σταματά...
Η εσωτερική αρμονία είναι η επιβράβευση...
η Γνώση του ΑνΩτερου εαυτού ...
..ο προορισμός, η "Ιθάκη" του εσΩ εΑυτού μας...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 06/02/2006 17:32:05
Δεν κατά την άποψή μου δεν πρόκειται να υπάρξει άνθρωπος που να αγαπά χωρίς όρια και χωρίς όρους. Ίσως η μητρική αγάπη να προσεγγίζει κάτι το ιδεατό αλλά και αυτή πάλι στερεί κατά πολύ της παραπάνω πρότασης, δεδομένου ότι προορίζεται βασικά μόνο για δεδομένα άτομα. Όλη η ανθρωπότητα στερείται αυτής της ολοκλήρωσης, αν αυτή μπορεί να οριστεί κατά αυτόν τον τρόπο. Μπορούμε όμως όπως και εσύ λες να αγωνιζόμαστε για την μετάβαση και παραμονή στο φωτεινό μονοπάτι.
Φιλικά,
Trovadouros
Νομίζω πως η τιμωρία έχει να κάνει με την πράξη και την απόδοση ευθυνών ως προς αυτήν. Η αγάπη έχει να κάνει με τον άνθρωπο αυτόν που κάνει την πράξη. Η νομοθεσία όπως αυτή ορίζεται κατά περίπτωση δεν μπορεί να ακυρωθεί από την αγάπη. Μπορεί βέβαια αν έχει την εξουσία να δώσει άφεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι υπόλογος. Πάντα θα έχει ο άνθρωπος την άφεση από μια αγάπη άνευ ορίων, μια αγάπη που στέφεται προς όλους και όχι προς όλα.
quote:
Εχω διαπιστώσει οτι ακόμα και αν τις δούμε πολλές φορές προσπαθούμε να τις αποποιηθούμε για να ξεφύγουμε απο τις ερυνίες που υποβόσκουν ή γιατί δεν είναι έυκολο να δεχθούμε την ήττα του εγωισμού μας.
Δεν νομίζω πως είναι η ήττα ούτε και η αποδοχή ευθυνών. Περισσότερο είναι ο φόβος για τις ερινύες που εμείς φτιάξαμε. Δεν θέλουμε να τις κοιτάμε γιατί θα δούμε κάτι γνώριμο σε αυτές, κάτι που θα μας μοιάζει… θυμάσαι τους καθρέπτες;
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Το ταξίδι ποτέ δε σταματά...
Η εσωτερική αρμονία είναι η επιβράβευση...
η Γνώση του ΑνΩτερου εαυτού ...
..ο προορισμός, η "Ιθάκη" του εσΩ εΑυτού μας...
Στην αρμονία του χάους, φίλε Lorenzo, στην αρμονία του χάους.
...Ο lorenzo κάνει λόγο για αναλογία και επίγνωση. Μέσω της αναλογίας μπορούμε να αναγνωρίσουμε την κληρονομιά μας και να εξισωθούμε προς τα άνω, να γίνουμε άνθρωποι.
Αναλογία όμως ως προς τι ; Ποιος είναι ο πατέρας και ποιος τον ορίζει ;
Φίλε Δημήτρη,
Ανα-λογία εξ ορισμού αναφέρεται σε εξισορρόπηση που προκύπτει κατόπιν σύγκρισης δύο λόγων..
Η Επίγνωση των "λόγων" της είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε τα μέτρα και τα σταθμά που θα χρησιμοποιήσουμε για να ζυγίσουμε – συγκρίνουμε τα δύο προς διευκρίνιση αναλογίας μέρη, να είναι κ τα σωστά ώστε να εξάγουμε και το σωστό συμπέρασμα.
Θα κάνω μια παρατήρηση - ερώτημα που συχνά πυκνά το συναντάμε όλοι μπροστά μας καθημερινά, βάσει του οποίου ελπίζω να καταλάβεις κ το όλο σκεπτικό μου.
Γενικά κυριαρχεί απαισιοδοξία γύρω από την πρόοδο και το μέλλον του ανθρώπου;
Αν μπείτε στο Internet και δώσετε στο Google τις λέξεις Myth of Progress θα εμφανιστούν δεκάδες άρθρα και μελέτες με ένα κοινό παρανομαστή: ότι η πρόοδος είναι μύθος, φενάκη, απάτη.
Να την λοιπόν η Αναλογία κ να το προφανές συμπέρασμα που όλοι, ή σχεδόν όλοι καταλήγουν!!
Ας το αναλύσουμε τώρα για να δεις γιατί δεν ομιλώ για σύγκρουση αλλά για επίγνωση..
Λέγεται λοιπόν ότι η πρόοδος είναι μύθος!
Γιατί όμως η πρόοδος είναι μύθος;
Όπως λοιπόν λέω για να ορίσουμε {τον λόγο} την πρόοδο, πρέπει να έχουμε κάποιο κριτήριο, κάποια βάση ή αφετηρία. Σε μία αριθμητική πρόοδο αρχίζουμε από κάποιον αριθμό και ανεβαίνουμε. Και για να διαπιστώσουμε αν υφίσταται πρόοδος σε κάτι, πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Αν ένας μαθητής έπαιρνε 11 και τώρα παίρνει 16 λέμε (και σωστά) ότι προόδευσε. Κι αν ένας αθλητής πηδούσε 2 μέτρα και τώρα πέρασε τα 2.15 σίγουρα υπάρχει πρόοδος.
Αν όμως στον αθλητή μας βάλουμε τον πήχη στα τρία μέτρα και δεν τα πηδήσει, τότε μπορούμε να αγνοήσουμε τα 2.15 και να πούμε πως απέτυχε – και μάλιστα έμεινε 85 εκατοστά κάτω από τον στόχο. Δηλαδή, χάλια!
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η βάση του «μύθου». Βάζουμε τον πήχη πολύ ψηλά και μετά θρηνούμε επειδή αποτύχαμε. Παραγνωρίζουμε – ή δεν αξιολογούμε – αυτά που έχουμε κατορθώσει και κρίνουμε μόνο με βάση τα όσα (κατά τη γνώμη μας) θα έπρεπε να είχαμε καταφέρει.
Και ακόμη γενικότερα το προεκτείνουμε σε όλα!!! Να που χρειάζεται η Επίγνωση!! Κι αρχίζουμε έτσι και λέμε διάφορα.. Τι θα έπρεπε να έχουμε καταφέρει; Μα να είναι όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη, ευτυχείς, υγιείς, εύποροι, χορτάτοι, ελεύθεροι, χαρούμενοι (ενδεχομένως και αθάνατοι) και να ζούνε σε μία φύση απείραχτη, παρθένα, καθαρή, κλπ. Δηλαδή να έχουμε πραγματοποιήσει μία κατάσταση ουτοπίας.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι στη κρίση της αναλογίας δεν λαμβάνεται υπόψιν εξ αρχής το βασικότερο στοιχείο αυτής τούτης της λέξης… ο άλλος λόγος… το σημείο αναφοράς το σημείο εκκίνησης πριν ξεκινήσουμε την κρίση!! Μήπως δεν υπάρχει αυτός ο άλλος "λόγος" "ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ" κ έτσι αναγκαστικά καταφεύγουμε? Η μήπως από συνήθεια κεκτημένη ταχύτητα καταφεύγουμε στην αυθαίρετη επινόηση κάποιου άλλου "λόγου" κατ' ουσίαν μύθου για την δημιουργία του οποίου όλοι μας συμβάλαμε ώστε να μη χρειάζεται να κοπιάζουμε να αναλύουμε κ να σκεφτόμαστε? Και ακόμη χειρότερα αλλά είναι γεγονός, μήπως αυτός ο τρόπος σκέψης τείνει για να μην πω ότι έχει ήδη γίνει κανόνας?!!!
Κι όμως φίλε μου υπάρχει κι άλλος λόγος - μέτρο της αναλογίας, κ μάλιστα θα ‘λεγα ότι είναι και το μόνο μέτρο και κριτήριο της προόδου: το παρελθόν.
Τον μαθητή που παίρνει τώρα 16 δεν θα τον κρίνω με βάση το 20, αλλά το 11 που έπαιρνε μέχρι σήμερα. Και σε σχέση με το παρελθόν έχουμε κάνει τεράστιες προόδους, σε όλους τους τομείς.
Όχι μόνο στην επιστήμη και την τεχνολογία (εκεί δεν το αρνούνται ούτε οι πιο φανατικοί αντιρρησίες – και πως θα μπορούσαν;) αλλά και στους καθαρά ανθρωπιστικούς και ανθρώπινους δείκτες.
Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ μας φίλε μου προέρχεται από εμάς κ μόνον! Απ’ την τεμπελιά μας! Ξεκίνησε δειλά - δειλά πρώτα με τις κονσερβοποιημένες τροφές κι έφτασε ως εδώ δυστυχώς να ομιλούμε να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε καταφεύγοντας στις κονσερβοποιημένες λύσεις, πακέτα, ρούχα γιουνισεξ, για όλες τις ηλικίες κι όλα τα μεγέθη!!
Τι να πω πια δεν ξέρω.. Ώρες ώρες σταματάει το μυαλό μου ακούγοντας κ ξανακούγοντας διαβάζοντας κ ξαναδιαβάζοντας αυτήν την καθολική μιζέρια και την κακομοιριά οσφριζόμενος την μπόχα της κλεισούρας των εγκεφάλων, όλων αυτών των προβεβλημένων δήθεν καθοδηγητών και δασκάλων καταστροφολόγων αρουραίων…
Φίλοι μου ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας κοιτάξουμε γύρω σας!
Ας αρχίσουμε από τα βασικά: πριν μόλις 200 χρόνια η δουλεία ήταν νόμιμη (ναι, όλοι οι σοφοί μας αρχαίοι την θεωρούσαν φυσικό πράγμα). Πριν 100 χρόνια ο μέσος όρος ζωής στον πλανήτη ήταν 30 χρόνια – τώρα είναι 67. Πριν 100 χρόνια μόνο σε πέντε κράτη ψήφιζαν και εκλέγανε τους ηγέτες τους – τώρα είναι 122.
Σύμφωνοι, πολλές εκλογές είναι στημένες, και πολλές δημοκρατίες είναι μόνο κατ’ όνομα – αλλά πρόοδος υπάρχει. Πριν 100 χρόνια η μισή υφήλιος ήταν αποικίες μερικών κρατών – τώρα δεν υπάρχει πια καμία.
Και πάλι πριν 100 χρόνια για να ακούσεις μουσική έπρεπε να πας σε συναυλία, στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα μόνιμο θέατρο και το 80% των Ελλήνων ήταν αγράμματοι.
Πριν 50 χρόνια στο Λονδίνο δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από την πράσινη ομίχλη-μπιζελόσουπα (smog, pea-soup) και ο Τάμεσης ήταν δηλητήριο. Τώρα ο αέρας είναι καθαρός και ο Τάμεσης γεμάτος ψάρια.
Πριν 35 χρόνια το 36% των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες λιμοκτονούσε – το 1996 το ποσοστό είχε πέσει στο 18% και σήμερα υπολογίζεται στο 12. Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, στα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μειώσει την παγκόσμια φτώχεια περισσότερο από ότι στα τελευταία πεντακόσια.
Πριν 50 χρόνια δεν υπήρχε ούτε μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση που να νοιάζεται για τα θύματα της πολιτικής βίας, για το περιβάλλον, για τους άρρωστους και τους πεινασμένους – οι λιμοί στην Αφρική ήταν ειδήσεις στα ψιλά των εφημερίδων.
Σύμφωνοι, ο κόσμος απέχει πολύ από το να είναι τέλειος – αλλά δεν υπάρχει πρόοδος;
Νομίζω με το παράδειγμα αυτό να καταλάβατε τι εννοώ με τον όρο αναλογική σκέψη κ επίγνωση κ ποία η σπουδαιότης τους!!
Φίλε lorenzo, όπως σου είπα και σε προηγούμενο ποστ, αντιλαμβάνομαι (με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τέλος πάντων) πως προσεγγίζεις το θέμα από διαφορετικές πλευρές που μοιάζουν να είναι μεταξύ τους ακόμα και εκδιαμέτρου αντίθετες.
Φίλε μου Δημήτρη όντος οι σκέψεις μου μοιάζουν αντιφατικές όπως λες γιατί έχουμε μάθει να βολευόμαστε μόνον με τΟ "ΟΜΟΙΟΝ" και να μην εμβαθύνουμε περεταίρω αναζητώντας το "ΙΔΙΟΝ"!! Όσον δε αφορά τον "Πατέρα" εκ των "ιδιοτήτων" μας προκύπτει η απάντησις φίλε μου!
Να ‘στε καλά και να μην τεμπελιάζετε γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι "ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΟΠΟΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ"!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Η αγάπη χωρίς όρια και όρους επιτυγχάνεται με την βαθειά και απόλυτη πίστη του Ανθρώπου ότι το κάθε τι γύρω μας είναι δημιούργημα του θεού. Συγκεκριμένα για τον άνθρωπο δημιούργημα «κατ΄ εικόνα». Άνθρωπος εικόνα του θεού.
Η βαθειά αγάπη αυτού του ανθρώπου προς το Πρόσωπο του Θεού, στρέφεται και προς τις εικόνες του αλλά και κάθε δημιούργημα του.
Για να δημιουργηθεί όμως αυτή η Αγάπη πρέπει να πνιγεί στον άνθρωπο κάθε εγωιστικό ένστικτο μέσω της ταπεινοφροσύνης και της πλήρους αφοσίωσης στο Θεό.
Έτσι προκύπτει και η παρακάτω ευαγγελική ρήση:
«Αγαπήσεις κύριον τον θεόν σου εξ ολης της καρδίας σου και εν ολη τη ψυχη σου και εν ολη τη ισχύϊ σου και εν ολη τη διανοία σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.»
Κατά Λουκά ι 10.
Η μητρική αγάπη είναι από τα χαμηλότερα πεδία αγάπης, που έχουν και όλα τα ζώα. Δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτή……
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Διαβάζοντας την προτελευταία παράγραφο του φίλου μου του Αναστημένου
Έτσι προκύπτει και η παρακάτω ευαγγελική ρήση:
«Αγαπήσεις κύριον τον θεόν σου εξ ολης της καρδίας σου και εν ολη τη ψυχη σου και εν ολη τη ισχύϊ σου και εν ολη τη διανοία σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.»
Κατά Λουκά ι 10.
Θάθελα να σταθούμε σ’ αυτό το τελευταίο της ευαγγελικής ρήσης:
και να το εξετάσουμε λίγο πιο προσεκτικά…
«….,και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.»
Τι βλέπουμε εδώ ρητά και πεντακάθαρα? Δεν ορίζεται ως Υπέρτατο Μέτρο σύγκρισης κι επομένως ως Υπέρτατος Στόχος, ως τελική ..Θέωση, η Αγάπη προς τον εαυτό μας???!!! Άρα τι λέει τελικά κι επί της ουσίας???, δεν λέει ότι απαραίτητη προϋπόθεση ή ακόμη καλύτερα το θεωρεί αυτονόητο ότι η αγάπη μας προς Εκείνον ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ είναι ΙΣΗ με την Αγάπη μας προς τους ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ!! Δηλαδή ουσιαστικά και πεντακάθαρα λέει ότι…είμαστε ΙΔΙΟΙ {Ιδιότητες}!!!
Ναι ακριβώς όπως άνθρωπος προς άνθρωπο έτσι κι άνθρωπος προς Θεό το ίδιο πράγμα!!!
Όχι ίσοι αλλά ισάξιοι, όχι όμοιοι αλλά ΙΔΙΟΙ ως έχοντες ίδιες ιδιότητες, κατ’ επέκταση προκύπτει και εκ της ΙΔΙΑΣ ΣΠΟΡΑΣ, ΙΔΙΑΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ, δηλαδή ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ προορισμού …ΘΕΟΙ!?!?!?
Φίλοι μου ξέρω ότι ίσως κάποιοι σοκαριστείτε, αλλά για σκεφτείτε το, ξαναψάξτε, το ΟΛΟ…
«Αγαπήσεις κύριον τον θεόν σου εξ ολης της καρδίας σου και εν ολη τη ψυχη σου και εν ολη τη ισχύϊ σου και εν ολη τη διανοία σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν.»
ΚΑΡΔΙΑ, ΨΥΧΗ, ΙΣΧΥ, ΔΙΑΝΟΙΑ!!!
Είναι προτροπή, συμβουλή Πατρός προς τέκνα, παραίνεσης με αντικειμενικό σκοπό την ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ!!!
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!!!
Γιατί ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Η μητρική αγάπη είναι από τα χαμηλότερα πεδία αγάπης, που έχουν και όλα τα ζώα. Δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτή……
Αγαπητέ Αναστημένε
δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί σου. Τα ζώα αντιδρούν με τα ένστικτα, αυτό τα κάνει να προστατεύουν τα μικρά τους και όταν εκείνα μεγαλώσουν πάυουν να ενδιαφέρονται για αυτά. Επίσης διαλέγουν '' συντρόφους'' την εποχή της αναπαραγωγής και με κριτήριο την δύναμη.
Εμείς έχουμε συναισθήματα, τελείως διαφορετικά κριτήρια και κυρίως την γνώση της ατέλειας μας και του προσωρινού της γήινης ύπαρξης μας.
Η μητρική αγάπη είναι για μένα η μόνη ανιδιοτελής οσον αφορά το αντικείμενο και η μόνη που δεν ζητά ανταπόδοση.
quote:
Η αγάπη χωρίς όρια και όρους επιτυγχάνεται με την βαθειά και απόλυτη πίστη του Ανθρώπου ότι το κάθε τι γύρω μας είναι δημιούργημα του θεού. Συγκεκριμένα για τον άνθρωπο δημιούργημα «κατ΄ εικόνα». Άνθρωπος εικόνα του θεού.
Εχω ξαναρωτήσει παραπάνω ΠΟΥ θα στρέφεται αυτή η αγάπη και δεν πήρα καμία συγκεκριμένη απάντηση.
Παράδειγμα
Αν ορίζεις σαν αγάπη ένα αόριστο θετικό αίσθημα απέναντι σε όλα τα δημιουργήματα του Κυρίου κάπως μπορώ να το κατανοήσω.
Αν όμως εννοείς έμπρακτη απόδειξη της αγάπης, προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να αγαπάει αν δεν δέχεται κάτι όμορφο απο το αντικείμενο που στέλνει την αγάπη του.
Για να το αναλύσω περισσότερο, προσπαθώ να δώ πως μπορεί αυτό που αναφέρεις να γίνει πράξη όταν το προσωποποιήσουμε στούς ανθρώπους που είναι γύρω μας και όχι σε κάτι αόριστο.
Και όσο και να το ψάχνω πάντα βλέπω κάπου την έννοια της ανταπόδοσης η της απολαβής από λίγο έως πολύ.
Δεν πιστέυω οτι είναι δυνατόν να αγαπάμε τούς πάντες όσο τον εαυτό μας ή κάποια δικά μας άτομα.
Θεωρώ οτι είναι εφικτό να είμαστε ουδέτεροι και οχι αρνητικοι απέναντι στούς άλλους αλλά αυτό απέχει πολύ απο την καθολική αγάπη με την έννοια της αφοσίωσης, του ενδιαφέροντος, της βοήθειας κλπ.
Φιλικά