- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ούτε και εγώ μπορώ να συμφωνήσω μαζί σου σχετικά με την μητρική αγάπη. Πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο δυνατές μορφές της και από αυτές που δεν πεθαίνουν στο πέρασμα του χρόνου. Θα συμφωνήσω όμως ότι η αγάπη θέλει πολύ κόπο και έμπρακτη θυσία. Δεν αφιερώνεις εύκολα, όλη σου την καρδιά κα όλη σου την σκέψη σε ένα σκοπό όσο μεγάλος και ανώτερος είναι αυτός.

Φιλικά,

Σε αυτήν την ρήση πριν το σεαυτόν, υπάρχει και ο πλησίον. Που δεν πρέπει να ξεχνάμε, αν και ξεχνιόμαστε. Η λέξη αυτή παίζει γι εμένα τον βασικό ρόλο στην παραπάνω πρόταση. Η αγάπη προς τον εαυτό μας, κατά προσωπική άποψη η αγάπη προς τον εαυτό μας, ή καλύτερα η νοοτροπία που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, είναι σαν μέτρο σύγκρισης. Σύγκριση στην συμπεριφορά μας προς τον διπλανό μας και τον εαυτό μας. Εξάλλου αυτός ο διπλανός δεν είναι πλησίον αν εμείς δεν προσεγγίσουμε. Αν εμείς δεν αρχίσουμε να τον αγαπάμε, να προσφέρουμε, να θυσιάζουμε…και τελικά να φτάσουμε στο σημείο να είμαστε αμερόληπτοι μεταξύ του εαυτού μας και του πλησίον.

Είμαστε ίδιοι ως προς τις ιδιότητες, κατά εικόνα, δική μου άποψη, μιλάμε βλέπουμε κλπ, αλλά είμαστε και όμοιοι ως προς τον χαρακτήρα του. Έχουμε κάποια σπορά όπως αναφέρεις. Ένα μέρος του χαρακτήρα Του είναι και αυτό της αγάπης ή ακόμα περισσότερο αυτό που πλαισιώνει τον χαρακτήρα Του είναι η αγάπη. Η σπορά είναι στα χέρια μας, εμείς την καλλιεργούμε. Όμως αγαπητέ Lorenzo σε μία σπορά μεγαλώνουν και ζιζάνια τα οποία πρέπει να ξεχωριστούν και να καούν.

Φιλικά,

Καλή μου φίλη nst,
Σου ζητώ συγνώμη αν παρέλειψα να τοποθετηθώ στο ερώτημα σου αν και νομίζω ότι εμμέσως έχω απαντήσει..
Έχω περιγράψει σε παλαιότερο μου μήνυμα την σημασία της αναλογίας κ της επίγνωσης με το παράδειγμα της έννοιας πρόοδος κ πως αυτή έχει εντυπωθεί μέσα μας κ τους λόγους που αυτό συνέβη..
Αν τώρα αντί της έννοιας του όρου της αναλογίας της προόδου εξετάσουμε την έννοια του ορισμού της Αγάπης και κάνουμε την αναγωγή θα καταλήξουμε περίπου στα ίδια με διαφορετικά λόγια...
Είχα γράψει:
Κι όμως φίλε μου υπάρχει κι άλλος λόγος - μέτρο της αναλογίας, κ μάλιστα θα ‘λεγα ότι είναι και το μόνο μέτρο και κριτήριο της προόδου: το παρελθόν.
Αλήθεια θυμόμαστε πως αισθανόμασταν και τι εννοούσαμε όταν χρησιμοποιούσαμε τον όρο Αγάπη, τότε όταν ήμασταν ακόμη παιδιά, στην ηλικία της αθωότητας???
Υπήρχαν αλήθεια όρια, προϋποθέσεις, φρου φρου κι αρώματα όπως τώρα??
Ναι το καταλαβαίνω ότι έχω ανάγκη όταν δίνω να παίρνω αλλιώς δεν ισορροπώ!!
Τι όμως δίνω και τι ζητώ να πάρω????
Όλοι ξέρουμε ότι οι ζυγαριές ζυγίζουν βάρος.. Σωστά και με την βούλα της αγορανομίας!! Γιατί όμως ο χρυσοχόος δεν χρησιμοποιεί την ζυγαριά του χασάπη??!!! Εδώ βλέπουμε μια διαφορά που τη θεωρούμε εύλογη γιατί ο χρυσός είναι …ακριβός κ χρειάζεται ζυγαριά ακριβείας! Η ΑΓΑΠΗ ΤΙ ΕΙΝΑΙ?? Μήπως λοιπόν χρησιμοποιούμε λάθος ζυγαριά???!!! Μήπως πάλι συγκρίνουμε στην αξιολόγηση της ανταποδοτικότητας ανόμοια πράγματα??? Πχ. Καρπούζια με άχυρα??? Μήπως λίτρα με κιλά??? Καράτια με οκάδες???
Μα θα μου πεις κι εύλογα μα όλοι τρελαθήκαμε επιτέλους???
Όχι φυσικά, απλώς ΑΛΛΟΤΡΙΩΘΉΚΑΜΕ, μεταλλαχθήκαμε, μπερδέψαμε τα μπούτια μας!!! Πέσαμε με τα μούτρα στο γλυκό και καταντήσαμε σαν τα ζώα!!!
Έχει ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ ο καλός μου φίλος ο Αναστημένος που ΦΩΝΑΖΕΙ!!!!
Τι Μάνες μου λες τώρα και τι κουραφέξαλα, όταν το εμπόριο βρεφών οργιάζει!!!!!!!!
Πρέπει επί τέλους να αποκτήσουμε Επίγνωση του που πάμε!!!! Έχουμε χάσει την έννοια του ΜΕΤΡΟΥ!!! Δεν είναι όλα τα μέτρα και τα σταθμά ΙΔΙΑ είναι απλώς όμοια παρόμοια για να το καταλάβουμε καλύτερα!!! Ανήκουν στην ίδια κατηγορία{μονάδες μέτρησης} αλλά δεν είναι για όλες τις χρήσεις, έχουν Ιδιαιτερότητες, Ίδιες συμπεριφορές, ειδικούς κανόνες χρήσης..
Έχω γράψει ότι το παρελθόν είναι το μόνο μέτρο και κριτήριο της προόδου, το σημείο αναφοράς. Τι μας συμβαίνει και μεγαλώνοντας χάνουμε αυτό το ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ, το δώρο της Αγάπης?!!! Τι φταίει και μεγαλώνοντας το βλέμμα μας {ο καθρέφτης της ψυχής μας} θολώνει!!?? Δείτε πόσο λαμπερό είναι το παιδικό βλέμμα!!! Δείτε πόσο φωτεινό είναι το παιδικό χαμόγελο!! Δείτε την Θεία Αγνότητα Του και αν έχετε μετά κουράγιο πέστε Σ’ ΑΓΑΠΩ χωρίς ΕΝΟΧΕΣ!!!
Δεν θα πω τίποτε άλλο… Νομίζω ότι όλοι το ΞΕΡΟΥΜΕ αλλά κάνουμε τους μ@@@ς… Ας κοιταχτούμε κατάματα επιτέλους κι ας αυτοσυστηθούμε με αυτόν τον παραμελημένο, απωθημένο, Ανώτερο Εαυτό μας!!! Ας κουβεντιάσουμε κι ας θυμηθούμε τα παλιά ωραία μας χρόνια, κι ας δούμε τι έφταιξε τι δεν κάναμε καλά κι ας ανασκουμπωθούμε να το φτιάξουμε.

Ναστε πάντα καλά
και να χαμογελάτε το χαμόγελο είναι Αγάπη είναι η ζωή κι είναι ωραία, μόνο που εμείς από δικά μας λάθη δεν το βλέπουμε!!!

quote:

---

Αλήθεια θυμόμαστε πως αισθανόμασταν και τι εννοούσαμε όταν χρησιμοποιούσαμε τον όρο Αγάπη, τότε όταν ήμασταν ακόμη παιδιά, στην ηλικία της αθωότητας???
Υπήρχαν αλήθεια όρια, προϋποθέσεις, φρου φρου κι αρώματα όπως τώρα??

---

quote:

---

Μεγαλώνοντας και ξεφεύγοντας απο την ομπρέλλα του πατρικού μας σπιτιού οπου όλα ήταν τακτοποιημένα και δεν υπήρχε κανένα άγχος επιβίωσης, αντιμετωπίζουμε τον πραγματικό κόσμο. Δεν νομίζω οτι χάνουμε το δώρο της αγάπης αλλά το φυλάμε και το εμφανίζουμε όπου θεωρούμε οτι αξίζει.

Συμφωνώ οτι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ πολύ καλύτερος αν δεν υπήρχε τόση καχυποψία και τόσο ψέμα και φθόνος αλλά εφ' όσον τα βρίσκουμε μπροστά μας δεν πρέπει να προστατευτούμε?

---

In anticipation of my resurrection...

Δεν θέλω να επιμείνω. Δεν εξομοίωσα την μητρική αγάπη στους ανθρώπους με τα ζώα. Το σχόλιο μου είχε την έννοια ότι δεν πρέπει να μείνουμε εκεί.

Η ουσία είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να διαβεί μεγάλη κλίμακα και σε ορισμένες περιπτώσεις να μην ξεχωρίζει από τα ζώα. Μην ξεχνάς «μανάδες» που πετάνε τα παιδία τους στη θάλασσα ή στα σκουπίδια.

Το συναίσθημα ή η λογική επεξεργασία δεν μας κάνουν ανθρώπους. Μόνο η ανθρωπιά μας κάνει ανθρώπους.

Αυτή η Αγάπη δεν είναι ένα θετικό συναίσθημα θέλει πολύ κόπο και έμπρακτη θυσία όπως λέει ο φίλος Τροβαδούρος.

quote:

---

Έχω ξαναρωτήσει παραπάνω ΠΟΥ θα στρέφεται αυτή η αγάπη και δεν πήρα καμία συγκεκριμένη απάντηση.

---

quote:

---

Το θέμα είναι πως ένας άνθρωπος όταν είναι παιδί έχει μέσα του τόση αγνότητα και τόσο καθαρή καρδιά που ούτε φοβάται να ανοιχτεί, ούτε είναι καχύποπτο αλλά αντιθέτως εκδηλώνει την αγάπη του και την δείχνει αυθόρμητα

---

Το συρματόπλεγμα

ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ δίπλα στο σπίτι μας είχε πουληθεί από καιρό. Δεν νοιάστηκαν ωστόσο οι νέοι ιδιοκτήτες να το περιφράξουν - κι έτσι αποτελούσε ακόμη τη συνέχεια του κήπου μας.
Ήταν μια άχρηστη συνέχεια. Ποτέ σχεδόν δεν περπατούσαμε προς τα εκεί. Τα πεύκα γέμιζαν τη γη πευκοβελόνες και είχε σχηματιστεί ένα στρώμα τόσο παχύ, που είχε υποκαταστήσει το χώμα. Από γειτονικά γιαπιά πετούσαν καδρόνια, παλιοσίδερα, και χώματα. Σε μιαν άκρη είχαν ρίξει και κάτι άχρηστα σπασμένα έπιπλα.
Όμως, όταν χαμήλωνε το βράδυ, ο ήλιος, το δάσος (έτσι το λέγαμε) έπαιρνε μια όψη μαγική. Πύρωνε ο ήλιος τις ξερές πευκοβελόνες κι έκανε λίμνες - λίμνες χρυσές πάνω στη γη. Ήταν το "δάσος της δύσης". Και την άνοιξη είχε αηδόνια. Κάθε βράδυ.
Αυτές ήσαν μικρές στιγμές που σπάνια τις χαιρόμασταν. Πνιγμένοι στη δουλειά, ούτε το δικό μας κήπο δεν είχαμε καιρό να δούμε - όχι το πέρα οικόπεδο. Συχνά μάλιστα παραπονιόμασταν πως, ξέφραγο όπως ήταν, είχε καταντήσει σκουπιδαριό. Κάποιος είπε να ειδοποιήσουμε τον ιδιοκτήτη να το φράξει. Μπαίναν και κάτι σκύλοι και κυνηγούσαν τους γάτους μας.
Και προχθές, την ώρα που λείπαμε, ήρθαν εργάτες και περιφράξανε το οικόπεδο. Ένα άσχημο συρματόπλεγμα ήρθε και κόλλησε πλάι στο σπίτι, έκοψε στα δυο την πλαγιά του κήπου, χώρισε τα πεύκα σε "δικά μας" και "δικά τους". Ξαφνικά όλα άλλαξαν.
Για τ' αηδόνια βέβαια θα είναι σύμπτωση που έπαψαν να τραγουδούν. Πέρασε η εποχή τους και έτυχε να συμπέσει. Γιατί τώρα, τι ξέρουν τ' αηδόνια από το συρματόπλεγμα; Αλλά εμείς δεν μπορούμε πια να κάτσουμε στον κήπο. Ασφυξία μας πιάνει και στένεμα φοβερό. Σαν να μας έκλεισαν μέσα, σαν να περιφράξανε εμάς κι όχι το δίπλα οικόπεδο.
Ο κήπος μας έχασε την ανάσα του, την προοπτική του, την άπλα του. Ο ήλιος δύει βέβαια πάλι στο ίδιο μέρος, αλλά οι χρυσές λίμνες μέσα από το συρματόπλεγμα δεν είναι ωραίες. Μαύρο πλέγμα τυπώνεται στο χρυσό. Σκύλοι δεν μπαίνουν πια, όμως οι γάτοι μας δεν μοιάζουν ευτυχείς. Σαν να τους πλακώνει κι αυτούς το συρματόπλεγμα. Πάνε κοντά, το μυρίζουν, το εξετάζουν και απορούν.
Θα μου πείτε - δεν έχει τέσσερις πλευρές ο κήπος σας; Γιατί μόνο τη μία κοιτάτε; Μα, όπως όταν βγάζεις δόντι η γλώσσα σου μόνον εκεί πηγαίνει (δεν έχεις τόσα άλλα δόντια;) έτσι και το μάτι. Αυτόματα πέφτει σ' αυτή τη μεριά και στυλώνεται και μένει. Εκεί είναι το τραύμα.
Ο ωραίος κήπος, ο περιποιημένος, με το γκαζόν, τις τριανταφυλλιές και τους θάμνους, έχασε τώρα τη μισή του δόξα. Έχασε το φόντο του - το άσχημο πευκόδασος πάνω στο οποίο προβαλλόταν.
Έτσι χάσαμε τον μισό κήπο, και (μαζί) την ομορφιά όλου του κήπου - πριν να χάσουμε και τον άλλο μισό. Γιατί σύντομα πρέπει να φύγουμε (το σπίτι δεν μας ανήκει). Νιώθαμε από καιρό σαν τους πρωτόπλαστους. Ποια αμαρτία θα μας εξόριζε από τον ωραίο κήπο; Ίσως η αμαρτία όλων μας, που κάναμε τους κήπους τόσο ακριβούς και τόσο σπάνιους - που κανείς πια δεν μπορεί να τους χαρεί.
Δεν ξέρω αν θα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο ν' αφήσουμε τον κήπο, έτσι που τον τραυμάτισαν βαριά. Ωστόσο, πρώτη φορά ένιωσα τι σκληρό, απάνθρωπο και αφύσικο πράγμα είναι ένα συρματόπλεγμα. Γυαλίζει το μέταλλό του καινούργιο, η γεωμετρική του στειρότητα προδίνει κάθε ρυθμό της φύσης, η κρυάδα του παγώνει φυτά και ζώα. Ούτε ένα πουλάκι δεν είδα να κάθεται επάνω του - κι ας είναι γεμάτος πουλιά ο κήπος.
Σίγουρα θα μου πείτε πως αυτό το συρματόπλεγμα είναι αθώο μπροστά σ' εκείνα που είδαν ανθρώπους να πεθαίνουν, να βασανίζονται, να λιώνουν. Και βέβαια δεν είναι αυτό το συρματόπλεγμα του Άουσβιτς ή του Αη-Στράτη. Αλλά, πέστε μου, ξέρετε ένα συρματόπλεγμα που να είναι καλό, ζεστό, όμορφο; Όλα τα συρματοπλέγματα - από το ειρηνικό ενός φράχτη μέχρι το άγριο της φυλακής, του φρενοκομείου, του στρατοπέδου - είναι απάνθρωπα.
Και, εδώ που τα λέμε, κάθε φράχτης είναι απάνθρωπος. Είναι κάτι που χωρίζει τους ανθρώπους. Δικό μου - δικό σου, λέει ο φράχτης. Εγώ - εσύ, λέει ο φράχτης. Φίλος - εχθρός, λέει. Όριο είναι ο φράχτης, σύνορο, τέρμα, απαγόρευση. Ό,τι χωρίζει τους ανθρώπους είναι κακό. Καλό είναι ό,τι τους ενώνει.
Βέβαια, ένας παλιός φράχτης, φορτωμένος περικοκλάδα, χτισμένος πελεκητή πέτρα, χορταριασμένος και χαραγμένος από τον καιρό, μπορεί να είναι όμορφος. Ξεχνάς το ρόλο του, θαυμάζοντας τα σχέδια του χρόνου και της φύσης επάνω του. Ενώ το συρματόπλεγμα είναι και απάνθρωπο και άσκημο. Άσκημο σαν όλο τον "καινούριο" πολιτισμό του μέταλλου, του πλαστικού και του τσιμέντου.
Πολύν καιρό μετά, όταν θα έχουμε αφήσει χρόνια πίσω αυτόν τον κήπο, το συρματόπλεγμα θα χορταριάσει, θα καλυφθεί από αναρριχώμενα, θα σκουριάσει λίγο και θα χαθεί. Αυτοί που θα 'ρθουν μετά από μας, θα το θεωρήσουν αυτονόητο. Εκεί, γι' αυτούς, θα τελειώνει ο κήπος. Και δεν θα σκεφθούν ότι κάποτε ο κήπος ήταν απέραντος. Ότι κάποτε δεν υπήρχαν καθόλου συρματοπλέγματα, ούτε φράχτες• και η γη ήταν μία για όλους.
Έτσι παίρνουμε τα όρια για αυτονόητα και τυφλωνόμαστε. Έτσι δεχόμαστε τη σκλαβιά, τη διάκριση, την αποξένωση. Αυτονόητα. Η συνήθεια είναι ο θάνατος της ελπίδας.
Το βράδυ κάθισα στον κήπο και περίμενα, ώσπου η δροσιά του Μάη έφτασε στο κόκαλο. Ούτε απόψε άκουσα αηδόνια. Περίμενα ως αργά, αργά τη νύχτα. Δεν τραγούδησαν. Φοβάμαι πως δεν θα ξανατραγουδήσουν για μας.

(Από το Παρόλα Αυτά)
Νίκος Δήμου Πεζά

Αφιερωμένο με αγάπη...

Αγαπητοί φίλοι,
Υπάρχει ελάχιστη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια και την κοινωνική "πραγματικότητα". Υπάρχουν γύρω μας ψευδογεγονότα, στα οποία εμείς προσαρμοζόμαστε με την κατάλληλη γι’ αυτό ψευδή συνείδηση, που μας επιτρέπει να θεωρούμε αυτά τα ψευδογεγονότα σαν τάχα αληθινά και πραγματικά, πολλές φορές μάλιστα ακόμα και σαν τάχα ωραία.

Στην ανθρώπινη κοινωνία η αλήθεια βρίσκεται πλέον λιγότερο σε αυτό που όντως είναι τα πράγματα και περισσότερο σε αυτό που δεν είναι. Πρόκειται για μία κοινωνική πραγματικότητα εξαιρετικά απεχθή, από την στιγμή που κάποιος την κοιτάξει κάτω από το φως της εκτοπισμένης αλήθειας. Ακόμα και η ίδια η ομορφιά σχεδόν δεν είναι πια υπαρκτή, εκτός και εάν αποτελεί και αυτή ένα ψέμα.

Τι πρέπει άραγε να πράξουμε εμείς, εμείς που είμαστε νεκροζώντανοι, εμείς που ζούμε στην τακτικά κλονιζόμενη ενδοχώρα μίας γερασμένης κεφαλαιοκρατίας.

Μπορούμε άραγε να πράξουμε τίποτε περισσότερο από το να αντικαθρεφτίζουμε απλώς την παρακμή που επικρατεί γύρω μας και μέσα μας.

Μπορούμε άραγε να κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να τραγουδάμε τα πικρά και λυπητερά άσματα της απογοήτευσης και της ήττας.

Τόσο οι απαιτήσεις του παρόντος, όσο και η αποτυχία του παρελθόντος, είναι μία και η αυτή: απαιτείται η σύνταξη μίας στο έπακρο αυτοσυνειδητής και αυτοκριτικής ανθρώπινης έκθεσης της ανθρωπότητας.

Τώρα πια, κανείς και καμμία δεν μπορεί να στοχάζεται, να αισθάνεται ή να πράττει, εάν προηγουμένως δεν θέσει ως αφετηρία την δική του ή την δική της αλλοτρίωση… Είμαστε όλοι μας δολοφόνοι και πόρνες, ανεξάρτητα από την κουλτούρα, την κοινωνία, την τάξη και το έθνος όπου ανήκουμε, ανεξάρτητα από το πόσο "ομαλούς", "ηθικούς" ή "ώριμους" θεωρούμε τους εαυτούς μας.

Η ανθρωπότητα είναι ολότελα αποξενωμένη από τις αυθεντικές της δυνατότητες. Η παραμορφωμένη μας οπτική, μας εμποδίζει να τηρήσουμε κάποια σαφή θέση απέναντι στην υγεία του κοινού νοός ή απέναντι στην παραφροσύνη του αποκαλούμενου τρελλού. Και οπωσδήποτε, εκείνο που απαιτείται είναι κάτι περισσότερο από κάποιο παθιασμένο ξέσπασμα μίας εξαγριωμένης ανθρωπότητας.

Η αλλοτρίωσή μας έχει ισχυρότατες ρίζες. Για κάθε σοβαρή θεώρηση οποιασδήποτε πλευράς του τωρινού διανθρώπινου βίου, βασικότατο κίνητρο αποτελεί η συνείδηση αυτού του γεγονότος. Θεωρημένη από διαφορετικές προοπτικές, ερμηνευμένη μέσα από διαφορετικές μεθόδους, ή εκφρασμένη με διαφορετικά ιδιώματα, αυτή η συνείδηση είναι που συνενώνει στοχαστές τόσο διαφορετικούς, όπως ο Μάρξ, ο Κίρκεγκαρντ, ο Νίτσε, ο Χάϊντεγκερ, ο Τίλλιχ και ο Σαρτρ.

Είμαστε αποβλακωμένες και παραφρονημένες υπάρξεις, ξένοι απέναντι στους αληθινούς εαυτούς μας, ξένοι ο ένας απέναντι στον άλλον και απέναντι στον υλικό και πνευματικό κόσμο, αποξενωμένοι ακόμα και από μία ιδανική πλευρά τρέλλας, την οποία μπορούμε ίσως να αντιληφθούμε αλλά όχι και να υιοθετήσουμε.

Γεννιόμαστε δίχως να το έχουμε επιλέξει, σε έναν κόσμο όπου υποχρεωτικώς μας περιμένει η αλλοτρίωση. Είμαστε όχι μόνον δυνητικά άνθρωποι, αλλά επιπροσθέτως σε κατάσταση πλήρους αλλοτρίωσης, μία κατάσταση η οποία σαφώς δεν αποτελεί την λογική κατάληξη κάποιας φυσικής διαδικασίας. Η αλλοτρίωση σαν παρούσα μοίρα μας, έχει επιτευχθεί αποκλειστικά με την χρήση μίας εξωφρενικής ποσότητας βίας, την οποία επί αιώνες έχουν επιβάλει ανθρώπινα όντα επάνω σε άλλα ανθρώπινα όντα.

Τα πρότυπα που θα παρουσιάσω στην συνέχεια του παρόντος δεν έχουν επί τούτου ταξινομηθεί για ν’ απεικονίσουν την ανθρώπινη υποδούλωση… Περιορίστηκα απλώς στην παρουσίαση μερικών μόνον από αυτά, τα οποία εγώ ο ίδιος έχω συναντήσει. Οι πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό για να τα περιγράψω είναι κόμποι, πλέγματα, πέδες, αδιέξοδα, διαξεύξεις, στρόμβοι, δεσμά.

ΜΕΡΙΚΟΙ "ΚΟΜΠΟΙ":

1. Παίζουν ένα παιγνίδι. Παίζουν ότι δεν παίζουν ένα παιγνίδι. Εάν τους δείξω ότι καταλαβαίνω ότι παίζουν, θα παραβώ τους κανόνες και θα έχω συνέπειες. Πρέπει να παίξω το παιγνίδι τους, Να παίξω ότι δεν καταλαβαίνω ότι καταλαβαίνω το παιγνίδι.

2. Κάτι πρέπει να συμβαίνει με αυτόν γιατί δεν θα δρούσε όπως δρα, εκτός αν συνέβαινε κάτι, άρα δρα όπως δρα, γιατί κάτι συμβαίνει με αυτόν. Αυτός δεν νομίζει ότι κάτι τού συμβαίνει, γιατί ένας από τους λόγους που κάτι συμβαίνει με αυτόν είναι ότι δεν νομίζει ότι κάτι συμβαίνει με αυτόν, άρα πρέπει να τον βοηθήσουμε να συνειδητοποιήσει, πως το ότι δεν νομίζει ότι κάτι συμβαίνει με αυτόν είναι ένας από τους λόγους που κάτι συμβαίνει με αυτόν.

3. Η Άλφα δεν σέβεται τον εαυτό της. Δεν μπορεί να σεβαστεί όποιον την σέβεται. Μπορεί να αγαπήσει μόνον κάποιον που δεν την σέβεται. Αγαπάει τον Βήτα γιατί δεν την σέβεται. Περιφρονεί τον Γάμα γιατί δεν την περιφρονεί. Μόνο ένα περιφρονητέο άτομο μπορεί να σεβαστεί κάποιον τόσο περιφρονητέο όσο η Άλφα. Η Άλφα δεν μπορεί να αγαπήσει κάποιον, τον οποίο περιφρονεί. Παρόλο όμως που αγαπάει τον Βήτα, δεν μπορεί να πιστέψει ότι εκείνος την αγαπάει. Ποια απόδειξη μπορεί να έχει άραγε από αυτόν,

4.
- "Νομίζεις ότι είμαι ηλίθια,"
- "Όχι, δεν νομίζω ότι είσαι ηλίθια…"
- "Πρέπει να είμαι ηλίθια, που νομίζω ότι νομίζεις ότι είμαι ηλίθια, εάν δεν το νομίζεις. Διαφορετικά πρέπει να λες ψέμματα. Είμαι ηλίθια ούτως ή άλλως, που νομίζω ότι είμαι ηλίθια, αν είμαι ηλίθια που νομίζω ότι είμαι ηλίθια, αν δεν είμαι ηλίθια που νομίζω ότι νομίζεις ότι είμαι ηλίθια, αν δεν το νομίζεις. Είμαι γελοία".
- "Όχι, δεν είσαι".
- "Είμαι γελοία που νοιώθω γελοία όταν δεν είμαι. Πρέπει να γελάς μαζί μου, που νοιώθω ότι γελάς μαζί μου αν δεν γελάς μαζί μου".

5. Είναι δυστυχισμένος που είναι δυστυχισμένη. Είναι δυστυχισμένη που είναι δυστυχισμένος. Ο Άλφα είναι δυστυχισμένος που η Βήτα είναι δυστυχισμένη. Η Βήτα είναι δυστυχισμένη που ο Άλφα είναι δυστυχισμένος που η Βήτα είναι δυστυχισμένη που ο Άλφα είναι δυστυχισμένος που η Βήτα είναι δυστυχισμένη. Η Βήτα αισθάνεται ενοχή για το ότι είναι δυστυχισμένη επειδή ο Άλφα είναι δυστυχισμένος που η Βήτα είναι δυστυχισμένη. Ο Άλφα αισθάνεται ενοχή που η Βήτα είναι δυστυχισμένη επειδή νομίζει ότι αυτός οφείλει να την κάνει ευτυχισμένη. Η Βήτα νοιώθει ενοχή για το ότι ο ¨Άλφα νοιώθει ενοχή που η Βήτα νοιώθει ενοχή που ο Άλφα νοιώθει ενοχή.

Δηλαδή το πράγμα πάει κάπως έτσι Δεν είμαι σωστός, άρα, είμαι ένοχος, γιατί δεν είμαι σωστός, γιατί είμαι ένοχος, άρα δεν είμαι σωστός

Είμαστε "παράξενα τραίνα" τελικά ή δεν είμαστε???

κΑλησπερίζΩ σας + σας ΑγάπΩ συνΑνθρΩποι

Να κάνω και εγώ μια σύνθεση

Α) Είμαι μυστήριο τραίνο άρα δεν είμαι κανονικό τραίνο γιατί είμαι μυστήριο τραίνο

Β) Είμαι κανονικό τραίνο άρα δεν είμαι μυστήριο τραίνο γιατί είμαι κανονικό τραίνο

Συμπέρασμα : είμαι ένα παράξενο τραίνο !