Δημήτρης
ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Δεν είμαι ο κατάλληλος για να ερμηνεύσω τον Βιβεκανάντα, μιας και έχω απλώς διαβάσει ένα μόλις βιβλίο του και τα κείμενα του thoth στο σχετικό θέμα. Θα κάνω όμως μια προσπάθεια να εξηγήσω πως καταλαβαίνω τη παρακάτω φράση:
"...Στη θρησκεία, όπως και σ’ οτιδήποτε άλλο, πρέπει να απορρίπτετε ό,τι σας αποδυναμώνει, μην έχετε καμιά σχέση μαζί του. Οι δοσοληψίες με τα μυστηριώδη αποδυναμώνουν το ανθρώπινο μυαλό. ..."
Δε νομίζω ότι είναι αντίθετος με την απόκρυψη της γνώσης όταν αυτή συνοδεύεται και με την απόκρυψη των αποτελεσμάτων της. Όταν όμως αποκαλύπτουμε μόνο τα αποτελέσματα της γνώσης ως ένα θαύμα, δημιουργούμε σχέσεις εξάρτησης μεταξύ αυτού που κάνει το θαύμα και εκείνων που απλώς το παρακολουθούν. Εξάρτηση που αποδυναμώνει το μυαλό και την τσέπη ίσως, όταν ο θαυματοποιός παρουσιάζεται ως εκλεκτός του θεού, άτομο προικισμένο με ικανότητες, που μόνο αυτός μπορεί να μεσολαβήσει μεταξύ του αδύναμου ανθρώπου και του θεού για να τον σώσει, να πραγματοποιήσει μια ευχή του κτλ.
Τι νόημα έχει να πιστεύω σε οποιοδήποτε θαύμα εάν ο ίδιος δεν μπορώ να το βιώσω/ να το εξηγήσω με κάποιο τρόπο έστω και ελλιπή. Αμέσως νιώθω αδύναμος και εξαρτημένος. Καλύτερα να υπάρχει μια ελλιπής εξήγηση που μπορεί όμως να οδηγήσει σε μια πιο ολοκληρωμένη όταν έρθει αμερόληπτα σε αντιπαράθεση με μιαν άλλη, παρά καμιά εξήγηση που καταλήγει σε δογματική αποδοχή και διανοητικό τέλμα.
Έστω ότι χρειάζονται μια στρατιά γιόγκις για να σηκώσουν ένα κομμάτι πέτρα με πνευματικές δυνάμεις ενώ εγώ μπορώ να κάνω το ίδιο με μισό κιλό δύναμη και το κατάλληλο σύστημα μοχλών. Ας κάνω λοιπόν αυτό που μπορώ καλύτερα, ή διαφορετικά να ψάξω να βρω ο ίδιος πως το καταφέρνουν οι άλλοι. Μη τους προσκυνάω κιόλας, άπρακτος.
Νομίζω λοιπόν πως το νόημα των λόγων του Βιβεκανάντα, όπως διαφαίνεται και σε άλλα σημεία του βιβλίου του, είναι πως για όλα υπάρχει "λογική"* εξήγηση, μόνο που πρέπει ο ίδιος να ψάξεις να τη βρεις διαφορετικά μην ασχολείσαι καθόλου γιατί σε αποδυναμώνει/ σου κλείνει το δρόμο.
*σε εισαγωγικά η λογική γιατί μπορεί να μην έχει καμιά σχέση με αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθ’ ένας ως λογική αλλά να είναι κάτι διαρκώς διευρυνόμενο.
Νομίζω πως η άποψη μελών που έχουν μελετήσει Βιβεκανάντα θα ήταν χρήσιμη εδώ.
quote:
σίγουρα δεν μας μοιάζει και πολύ...
Και όμως μας μοιάζει αγαπητή simoril γιατί καμιά φορά μια μικρή αλήθεια μπορεί να μας αποκαλύψει την μεγάλη αλήθεια ![]()
Να απαντήσω αρχικά στο ερώτημά του whitewize πως ναι πιστεύω ότι σκοπός μας είναι να μάθουμε ποιος είναι ο Θεός γιατί και εκείνος τον ίδιο σκοπό έχει. Να μάθει δηλ. ποιος είναι. Κατά κάποιο τρόπο σκοπός μας είναι να μάθουμε τον εαυτό μας.
Τί είναι όμως Θεός;
Πιστεύω πως υπάρχει μια ουσία, ένα πνεύμα , μια δόνηση, κάτι (όπως θέλετε πείτε το) που διαπερνάει και συνέχει τα πάντα κάθε στιγμή χωρίς να αφήνει τίποτε στην τύχη, έξω από τους νόμους με τους οποίους δημιουργεί και διατηρεί την ισορροπία.
quote:
Για τον πνευματικό εαυτό μας, ο θάνατος είναι πάντα φίλος και λυτρωτής. Για το ματεριαλιστή, που ανεξάρτητα από το ματεριαλισμό του δεν είναι κακός άνθρωπος, το διάστημα ανάμεσα σε δύο ζωές κυλάει σαν ένας αδιατάρακτος κι ήσυχος ύπνος ενός παιδιού, χωρίς όνειρα, γεμάτος ακαθόριστες εικόνες. Για τους συνηθισμένους ανθρώπους είναι ένα όνειρο πολύ ζωντανό, όσο κι η ζωή, γεμάτο οράματα και πραγματική ευτυχία.
Πόσο θα ήθελα αυτός ο ύπνος να είναι όπως ο πρώτος έρωτας. Η στιγμή εκείνη λίγο πριν το πρώτο φιλί να κρατούσε αιώνια.
Δικαια λοιπόν σε αποκαλούν φύλακα των γνώσεων και της σοφίας των θεών (σεκιουριτάς τη σήμερον ημέρα).
Μας κρατάς μακριά από τέτοια αποκάλυψη;
Κάνε λίγο στη πάντα να δούμε την Ίσιδα Αποκαλυμμένη !
Δοκιμάστε "dance" και"top"
Επιτέλους, τώρα κατάλαβα τι θέλει να πει ο thoth με την καινούρια υπογραφή του
.
quote:
Οικονομικη προσεγγιση
2 τα εν δυνάμει θύματα που θα εξακολουθουν να δουλευουν και να παραγουν
1 θανατοποινίτης μη παραγωγικος που δεν θα εχει και κοστος.
Το θεμα οικονομικα απαντηθηκε να μην ξαναγυρισουμε στην οικονομια.
Και αν η λογικη ειναι η οικονομια ,ειναι και λογικο.
Πες μας ντε ότι ο θανατοποινίτης είναι μη παραγωγικός και γι’ αυτό πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε.. Υπάρχουν όμως και άλλοι μη παραγωγικοί… Οι συνταξιούχοι κατ’ αρχήν είναι μη παραγωγικοί και θα πρέπει ή αυτούς να βγάλουμε από τη μέση ή τη σύνταξή τους
. Υπάρχουν και οι ανειδίκευτοι εργάτες, οι ανάπηροι, οι ηλικιωμένοι που χάνουν τη δουλειά τους, οι αγρότες με το διαρκώς συρρικνούμενο κλάδο τους, κλπ. Δε λέω ότι αυτό εννοείς εσύ (δηλαδή ότι πρέπει όλοι τούτοι να φύγουν από τη μέση) αλλά θέλω να πω πως το επιχείρημα του "μη παραγωγικού" είναι κάπως ελαστικό. Εξάλλου και οι φυλακισμένοι μπορεί να γίνουν παραγωγικοί. Πολλοί από αυτούς προτιμούν να ασχολούνται με κάτι από το να μη κάνουν οτιδήποτε.
Αλλά ακόμα και αυτό το επιχείρημα της παραγωγικότητας να δεχτούμε, τελικά δεν αποδεικνύεις την αποτελεσματικότητα της θανατικής ποινής ως προς την ικανότητα αποτροπής των εγκληματικών ενεργειών παρά μόνο μεταθέτεις ελάχιστα το θεωρητικό "νεκρό σημείο" επειδή πείραξες λίγο τις αρχικές συνθήκες. Το σύστημα όμως δεν αλλάζει..
Λοιπόν φίλτατε η αποτελεσματικότητα ή όχι της θανατικής ποινής δεν αποδείχθηκε ούτε οικονομικά, ούτε και λογικά βεβαίως και πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορεί να αποδειχτεί μ’ αυτόν ούτε με άλλον τρόπο.
Για τα υπόλοιπα θα συμφωνήσω με τη Zadok και θα προσθέσω στην περίπτωση του (επίκαιρου) προέδρου που ανέφερε και τις περιπτώσεις των δικηγόρων που τα παίρνουν, τις περιπτώσεις των "επαγγελματιών" ψευδομαρτύρων κοκ.
Επίσης να ξέρεις ότι σε περίπτωση θανατικής εκτέλεσης θα την πληρώσει το πολύ-πολύ κάποιος φουκαράς που του σάλεψε βιώνοντας και μη κατανοώντας όλη αυτή την αδικία και τις προκλήσεις που εξυφαίνονται γύρω του. Οι πραγματικοί θύτες γενικώς πληρώνουν/πληρώνονται και βγαίνουν καθαροί.
Μπορεί να γίνει κάτι γι' αυτό; Εκεί είναι το θέμα.
Σου προτείνω να δεις και την ταινία που ανέφερα παραπάνω.
Λες για το Τέξας ότι έχει άλλη ιστορία, άλλα ήθη και να μη το βλέπουμε με τα δικά μας κριτήρια. Μπορείς να μας εξηγήσεις με ποιανού κριτήρια θα πρέπει να το βλέπουμε;
quote:
Συμφερει και μπορω να στο αποδειξω με αριθμους,αλλα δεν το βλεπω οικονομικα.
Πως λες ότι συμφέρει αν δεν το βλέπεις οικονομικά; Δηλαδή από ποια οπτική συμφέρει; Μήπως μπορείς να εξηγήσεις λίγο περισσότερο αυτό το σημείο;
Λες τέλος πάντων ότι δεν το βλέπεις οικονομικά. Βάζεις όμως πάνω απ’ όλα τη λογική και γι’ αυτό και εγώ θα επιμείνω σε αυτήν.
Για πολλούς το θέμα κόστους ωφελείας είναι σημαντικός και πρώτιστος παράγοντας στις αποφάσεις τους. Υπάρχουν και άλλες παράμετροι βέβαια στο θέμα της θανατικής καταδίκης αλλά ας τα πάρουμε ένα-ένα και ας πούμε προς το παρόν ότι εμείς ξεχνάμε τις αρχές του σωφρονισμού, του παραδειγματισμού και της μη εκδικητικότητας... της δικαιοσύνης και ότι τελικά ισχύει μόνο ετούτος ο οικονομικός/φυσικός όρος με την εξής έννοια : ότι όπως είπα και παραπάνω αν η θανατική καταδίκη ενός ανθρώπου αποτρέψει από το έγκλημα τουλάχιστον δύο από τους εν δυνάμει εγκληματίες τότε ψυχρά και λογικά θα πρέπει να δεχθούμε ότι είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας να προβεί στη θανατική καταδίκη.
Με απλά μαθηματικά έχουμε μία ανθρώπινη απώλεια (=θανατοποινίτης) και κερδίζουμε δύο εγκληματικές ενέργειες (=2 εν δυνάμει θύματα). Συνεπώς έχουμε όφελος 1 άτομο τουλάχιστον.
Μπορείς να μου αποδείξεις πρώτα απ’ όλα με τη λογική και έπειτα με αριθμούς ότι ισχύει κάτι τέτοιο;
quote:
Συμφωνεις δηλαδη με το μετρο αν αποδειξουμε οτι εχει προληπτικο χαρακτηρα;
Αυτό το είπα γιατί ούτε καν οικονομικά δε νομίζω πως συμφέρει η θανατική καταδίκη. Θα μπορούσε κάποιος που βλέπει το θέμα πρώτα απ’ όλα οικονομικά, να πει ότι έχουμε περισσότερη ωφέλεια παρά κόστος θανατώνοντας έναν εγκληματία γιατί σκοτώνουμε έναν άνθρωπο και γλιτώνουμε άλλους δέκα, ας πούμε. Κάτι που νομίζω όπως σου είπα και πιο πάνω πως λογικά δεν ισχύει και ούτε μπορεί να αποδειχτεί στην πράξη.
Με τη θανατική καταδίκη απλώς εξωραΐζουμε το πρόβλημα και βάζουμε το προσωπείο του ηθικού για να κρύψουμε το δικό μας μέγα έγκλημα. Δεν είναι τυχαίο που η πολιτεία του Τεξας έχει τις περισσότερες θανατικές καταδίκες με κυβερνήτη τον αδελφό του προέδρου των ΗΠΑ (και πρώην κυβερνήτη της). Και επειδή μίλησες για φόβο, δες και αυτός το φόβο της τρομοκρατίας επικαλείται και το Θεό με τον οποίο έχει επικοινωνία. Είναι τυχαίο αυτό;
Φυσικά δεν είμαστε άμεσα υπεύθυνοι για τα εγκλήματα. Από σπόντα όμως και λόγο αγνοίας και βολεψίματος, πιστεύω πως είμαστε.
Εύστοχα τα παραδείγματα που αναφέρεις. Όπως και να έχει οι γυναίκες περνούν τη γραμμή τους μέσα στην οικογένεια, αλλά εγώ πιστεύω πως και τα δύο φύλα είναι θύματα ενός πιο μεγάλου δυνάστη : του παιδιού. Το παιδί κινεί τη γυναίκα και μέσω αυτής και τον άντρα.
Ο Ολυμπιακός πάλι, δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει με όλα αυτά και ειδικότερα με το μαθηματικό τρόπο που σκέφτεται ένας άντρας.
Εν τοιαύτη περιπτώσει απαντάς στο αρχικό σου ερώτημα για το ποιος κρύβεται πίσω από την "επιδίωξη της θέσπισης της ισότητας των δύο φύλων". Φυσικά ένας άντρας είναι πίσω από αυτά (με γυναικείο μυαλό όμως). Αντε να πονηρέψουμε λίγο ρε γμτ γιατί θα μας πιουν το αίμα έτσι όπως πάμε.
quote:
Αισιοδοξείς οτι θα τις εξοντώσουμε όλες μέσα σε δυο-τρεις γενεές;
And finally.. man will take over the world!
Απαισιόδοξο σε βρίσκω lamogio.
Θέλω να πω, μιλώντας για την Ελλάδα κυρίως, ότι τα νέα ζευγάρια έχουν πιο ισορροπημένες σχέσεις μεταξύ τους και έχουν ξεφύγει κάπως από το πρότυπο του άντρα ως αρχηγού (αποφασίζω και διατάζω) της οικογένειας.
Πανούργα Zadok, το ξέρεις ότι σχεδόν όλοι είμαστε κατά βάθος ολίγον φαλλοκράτες αφού έτσι μεγαλώσαμε.
quote:
Εξάλλου οι διαχωρισμοί κάποια στιγμή (και για όταν θα κατακτήσουμε αυτό το εξελικτικό στάδιο) δε θα έχουν πια σημασία ούτε καν σε βιολογικό πεδίο.
Αμάν.. δηλαδή θα πάψουμε να είμαστε φαλλοκράτες; ![]()
Zadok ήρθες, μας πέταξες κάποιες σπόντες για μυστικά και συμβολισμούς και μας άφησες στα κρύα του λουτρού!
Πάντως τα όποια φαινόμενα καταπίεσης και κακοποίησης των γυναικών, τουλάχιστον μέσα στην οικογένεια, πιστεύω ότι θα έχουν σχεδόν εκλείψει σε δυο-τρεις γενεές ακόμα.
Θέμα εξυπνάδας δε τίθεται. υπάρχουν τόσοι έξυπνοι άντρες όσες και γυναίκες. Απλά η εξυπνάδα του καθενός είναι εστιασμένη διαφορετικά. Έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα και προτεραιότητες, τουλάχιστον έως τώρα.
Τώρα, ποιος κρύβεται πίσω από την : "επιδίωξη της θέσπισης της ισότητας των δύο φύλων" δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Μήπως μπορείς να μας δώσεις κάποια ιδέα; Εγώ θα έλεγα γενικά πως κρύβονται οι ανάγκες και η πολυπλοκότητα της σύγχρονης κοινωνίας, οπότε το ερώτημα μετατίθεται εκεί. Μη ξεχνάς πως η είσοδος της γυναίκας στην αγορά εργασίας έγινε με τη βιομηχανική επανάσταση και αργότερα κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων όταν η ανάγκη για εργατικά χέρια ήταν τεράστια.
Ειρήνη λοιπόν. Το τέλος του πολέμου, το τέλος της σύγκρουσης. Μα αν αυτή η σύγκρουση βρίσκεται μέσα μας ; (όπως έγραψε σε τοπικ ένας φίλος). Αν τελειώσει μέσα μας ο πόλεμος τι θα γίνει και έξω;
quote:
Σας συγχωρω επειδη δεν καταλαβαινετε,κι αυτο ποναει.
Πάντα οι άλλοι οφείλουν να καταλαβαίνουν την "ψυχή".. Εσύ κάνεις προσπάθεια να καταλάβεις;
quote:
Καμμια αληθεια ανωτερη της Αληθειας
Ωραίο ακούγεται..
Ποιος την κατέχει ;
-Εγώ
-εγώ
-ΟΧΙΙΙ, ΕΓΩ
-Αααα, όλα και όλα Εγώ την κατέχω
-Τι είπες βρε ανόητη..
-Αειι... βρε κατακαημένη
-Είσαι αγνωμον
-Είσαι αγενης
-Ουυυ, είσαι μπουρούχα..
-!@#$%!#$%
-&$%#@##
-...
-...γκαπ..!
-...γκουπ!!
-...
-!@#%$%&^$#
-Φως και αγάπη σας εύχομαι..
-??? ![]()
![]()
![]()
Το πείραμα με το κλειστό τηλέφωνο το έχω κάνει.
Διάρκεια : 2-3 ημέρες.
Αποτέλεσμα : ηρεμία
Για το άλλο με τις πολλές ταυτότητες δεν έχω τα κατάλληλα ταλέντα.
Στο τελευταίο για τον Ντεκαρτ.
Καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι : με σκέφτονται οι άλλοι άρα υπάρχω. Δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε για κάποιον που μας έχει αφήσει χρόνους ότι υπάρχει εφόσον τον σκεφτόμαστε;
Σχετική συζήτηση είχε γίνει στο θέμα του αγαπητού Ampere: Τι είναι ΒΟΥΛΗΣΗ
quote:
Την επίγνωση αυτήν μου την έδωσε μια σκέψη που θα σας την αναφέρω: Σκέφτηκα λοιπόν ότι έστω πως κάνω μια επιλογή, επιλέγω το Α από το Β. Και η επιλογή μου αυτήν έχει την Χ επίδραση. Έστω τώρα ότι με μια μηχανή του χρόνου πήγαινα πάλλι πίσω στην χρονική στιγμή της επιλογής, και διάλεγα ξανά, χωρίς να γνωρίζω την Χ επίδραση της επιλογής μου. Χωρίς να θυμάμαι, χωρίς να έχω συνείδηση του ταξιδιού μου στο παρελθόν. Χωρίς να διαφοροποιώ τίποτα από την κατάσταση, τις πληροφορίες μέσα μου και έξω μου. Ποιά επιλογή θα έκανα; Θα διάλεγα το Α πάλλι ή το Β; Υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια περίπτωση ή αυτήν η αίσθηση ελευθερίας του να επιλέγω είναι πλασματική;
Γεια σου Tryfield
Τον ίδιο συλλογισμό έχω κάνει και στο ίδιο συμπέρασμα έχω καταλήξει. Θα παραθέσω μερικές σκέψεις και θα εκτιμούσα τη γνώμη σου, αν θέλεις.
Λοιπόν σύμφωνα με το παράδειγμα, όσες φορές και να γυρίσω στο παρελθόν, κάτω από τις ίδιες συνθήκες θα κάνω τις ίδιες επιλογές. Που βρίσκεται η ελευθερία της βούλησης αφού οι συνθήκες έχουν καθορίσει από πριν την επιλογή μου; Κάθε επιλογή μου λοιπόν είναι η καλύτερη που θα μπορούσε να γίνει την κάθε στιγμή και τελικά το σύνολο των επιλογών μου καθορίζει την θέση μου στον κόσμο, τη θέση που μου αξίζει. Εφόσον η θέση μου στον κόσμο είναι αυτή που μου αξίζει και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό δεν χρειάζεται να νιώθω τύψεις ή ενοχές. Στην πραγματικότητα όμως νοιώθω και τύψεις και ενοχές για μερικές επιλογές που κάνω. Για ποιον λόγο;
Επιστρέφοντας υποθετικά στο κρίσιμο σημείο μιας επιλογής που έγινε στο παρελθόν δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να αλλάξω από τις συνθήκες εκείνης της στιγμής, από τις πληροφορίες που έχω λάβει μέχρι εκείνη τη στιγμή και που η ταξινόμησή τους με έχει διαμορφώσει σε εκείνον που είμαι μέχρι τότε. Ότι και να σκεφτώ (μεγαλύτερη προσοχή στις λεπτομέρειες των συνθηκών, αναδιάταξη των πληροφοριών, διαφορετική ιεράρχηση αξιών και προτεραιοτήτων, θέληση για αλλαγή), όλα φαίνεται να εντάσσονται στο σύστημα του χρόνου και είναι επιμέρους επιλογές που θα εξακολουθούν να είναι οι ίδιες σε κάθε επιστροφή μου στο παρελθόν.
Η μόνη ελπίδα να υπάρχει ελεύθερη βούληση απομένει στην ύπαρξη ενός άχρονου σημείου αναφοράς που βρίσκεται εκτός αυτού του συστήματος (παρελθόν, μέλλον). Είναι ίσως αυτό που νοιώθει ενοχές ή τύψεις και επιζητά την λύτρωση. Διαφορετικά αν δεν υπάρχει αυτό το άχρονο σημείο αναφοράς δεν βλέπω, τουλάχιστον λογικά, για ποιον λόγο θα έπρεπε να νιώθουμε ενοχές και να αναζητά μια ψυχή την λύτρωση σε έναν κόσμο που κάθε μας επιλογή είναι η καλύτερη που θα μπορούσε να γίνει, δεδομένων των συνθηκών.
Πως μπορεί το άχρονο να εκδηλώσει την ελεύθερη βούλησή του μέσα στο χρόνο; Αν μεταφέρει μηνύματα ενοχών μέσα στον χρόνο, τότε γιατί να μην μπορεί να μεταφέρει και άλλου είδους μηνύματα;
Τι είδους μηνύματα μπορεί να είναι αυτά; Πρέπει να βρίσκονται στην βάση της δημιουργίας ενοχών κατά το ότι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή είχαμε την επιλογή να πράξουμε το Α αντί του Β και τελικά δεν το πράξαμε. Να λοιπόν που η μη εκδήλωση ελεύθερης βούλησης είναι που δημιουργεί το συναίσθημα των ενοχών, διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος να υφίστανται οι ενοχές. Είναι όμως κάθε βούληση ελεύθερη; Η επιλογή του Β αντί του Α είναι μια βούληση αλλά δεν είναι ελεύθερη γιατί αν δεν έγινε από το άχρονο (και συνεπώς δημιουργεί ενοχές) τότε εξαρτάται από τον χρόνο. Δηλαδή η επιλογή του Β έγινε με κρίσεις που πηγάζουν μόνο από το παρελθόν και κατ’ αυτό είναι δεσμευμένη/μη ελεύθερη.