- Ασκητική ΙΙ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Καλησπέρα σας,

Έχετε κάνει αυτήν την "άσκηση" ? Έχετε απορίες πάνω σ' αυτήν την άσκηση ?

Τα δέοντα,
Deva Parinito

Αγαπητέ φίλε Deva
αν γινόταν αυτό που θέτεις ως "άσκηση" τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχει/υφίσταται περίπου το 70%-80% των "218490 Μηνυμάτων, που έστειλαν 4000 'μέλη' και βρίσκονται μοιρασμένα σε 6791 θέματα, που υπάρχουν στα 18 forums....!"

Το Τελευταίο Μήνυμα εστάλει στις 24/09/2005 18:34:09
από το μέλος PY8AGORAS. Παρακαλούμε καλωσορίστε το νεότερο Μέλος μας......

Εχω μια απορία. Αν ο θεματοθέτης παρεκκλίνει ο ίδιος από το θέμα του, θα πρέπει να συνεχίσω να απαντάω στην εισαγωγική του τοποθέτηση ;
Επίσης αν παρεμβαίνουν άλλοι συνομιλητές και απαντώντας σε εμένα ξεφεύγουν από το θέμα πρέπει να τους προσπεράσω ή να κάνω έστω και μια μικρή αναφορά στα λεγόμενά τους ;

Η ερώτησή σου είναι υποθετική. Αν κάνεις υποθετικές ερωτήσεις, θα παίρνεις και υποθετικές απαντήσεις.

Οι όποιες αναφορές σου στα λεγόμενα των υπολοίπων, (σωστές ή λάθος) το πιθανότερο είναι πως θα οδηγήσουν το αρχικό θέμα κάπου αλλού. Αυτό θα πρέπει να το έχεις πάντα υπ' όψην σου. Απο 'κει και μετά, είναι δικό σου θέμα τι θα κάνεις φίλε μου...

Κι αυτή είναι μια υποθετική απάντηση.

Επεμβαίνει κάποιος που έχει "συντονιστικό" ρόλο.

Χρέος έχει αυτός που καταλαβαίνει τον ρόλο του. Επεμβαίνει και διορθώνει την οποιαδήποτε παρέκκλιση. Γι' αυτό ονομάζεται και συντονιστής.

Προσπάθησε να κάνεις την "άσκηση" φίλε μου. Η "Ασκητική" επιθυμεί συντονιστές. Συντονιστές του ίδιου μας του εαυτού...

Καλησπέρα nst. Τι κάνεις ?

Η "άσκηση" δεν αφορά το φόρουμ φυσικά. Αν όμως την κάναμε κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να στείλουμε ένα ποστ στο φόρουμ, πολλές δυσάρεστες παρεξηγήσεις θα είχαν αποφευχθεί.

Εν πάσει περιπτώση, θα πρέπει πάντα να είμαστε συγκεντρωμένοι στο τι κάνουμε, είτε αυτό είναι μια αποστολή ενός μηνύματος σε ένα φόρουμ & και σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα του, είτε είναι ένας πρωϊνός καφές με τους φίλους μας.

Η "Ασκητική ΙΙ" προσπαθεί να αναπτύξει την συνειδητότητα στον άνθρωπο. Αν κάποιος δεν μπορεί να είναι συγκεντρωμένος σε ένα θέμα του φόρουμ και να γράφει συνειδητά επί του θέματος κι όχι κρίνοντας τις απόψεις κάποιου μέλους, τότε είναι αδύνατον γι' αυτόν να γνωρίσει, να μάθει & κατόπιν να δώσει απαντήσεις σε ό,τι "υπαρξιακό" τον απασχολεί.

Η "Ασκητική ΙΙ" δεν επιθυμεί προσκολλήσεις σε οτιδήποτε. Επιθυμεί συνεχή εξάσκηση, συνεχή εγρήγορση, αυτοενθύμηση του ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, τι λέμε, που είμαστε και που το λέμε. Αυτό, όπως βλέπεις, είναι πολύ δύσκολο για κάποιους. Και αυτοί οι κάποιοι, είναι οι ίδιοι που απορούν και επιθυμούν να γνωρίσουν το "θεϊκό". Αν λοιπόν, ένα τόσο απλό πράγμα, όπως είναι η "συντήρηση" ενός θέματος κάποιου φόρουμ στα πλαίσια του αρχικού, εισαγωγικού μηνύματος του εισηγητή, είναι τόσο δύσκολο γι' αυτούς, σκέψου πόσο δύσκολο θα ήταν να γνωρίσουν το "θεϊκό", ε ?

quote:

---

Επίσης αν τηρηθεί αυτό αυστηρά θα πρέπει να ανοίγονται άλλα τόσα θέματα για να συμπεριλάβουν τις απορίες.

---

Edited by - Deva_Parinito on 27/09/2005 19:43:38

Γιατί πουθενά η "άσκηση" δεν αναφέρεται σε καταστάσεις "προσκόλλησης". Λέει, πολύ απλά, να έχουμε στο νου μας, τον τίτλο του θέματος στο οποίο γράφουμε και να μην ξεφεύγουμε από αυτό. Είναι κι αυτό ένα είδος αυτοενθύμησης που απευθύνεται περισσότερο στο νοητικό κέντρο ενός ανθρώπου. Αν ένα μέλος συνειδητοποιούσε πως μια πιθανή απάντησή του είναι εκτός θέματος, τότε δεν θα έπρεπε να αναρρωτηθεί γιατί συνεχίζει να απαντά κατ' αυτόν τον τρόπο ? Και μόνο αυτό το "γιατί" που θα του εμφανιζόταν, θα τον βοηθούσε αρκετά. Αν φυσικά ήταν ειλικρινής με τον ίδιο του τον εαυτό, έτσι ?

quote:

---

Γιατί νομίζεις ότι είναι τόσο απαραίτητη η προσκόλληση στην εισήγηση και μόνο?

---

Edited by - Deva_Parinito on 28/09/2005 02:19:50

Ναι, καλό φαίνεται αυτό. Αν όμως, όπως λες, τυχαία βρεις μιαν απάντηση, έχεις αναρρωτηθεί πόσο τυχαίο μπορεί να είναι και το ίδιο το ερώτημά σου ?

Καλησπέρα Deva
Η απάντηση που έδωσες σχετικά με το γιατί θα συνέχιζε κάποιος να απαντά
έξω από το θέμα ήταν επαρκής για να καταλάβω την σημασία της.
Δεν βλέπω προσκόλληση πουθενά με αυτά τα δεδομένα.

Σχετικά με το τυχαίο των ερωτήσεων και των απαντήσεων , εχω να πω το εξής:

Πρίν από λίγη ώρα αναρωτιόμουν πόσο ‘’τυχαία ‘’ είναι αυτά που μας συμβαίνουν και ξαφνικά βλέπω την ίδια ερώτηση στην ασκητική.

Δεν ξέρω αν τώρα είμαι εκτός θέματος . Αν με ρώταγες θα έλεγα ότι είμαι, επειδή το θέμα μας δεν είναι το << τυχαίο στη ζωή μας >>, αλλά απαντάω στην ερώτηση σου.

Χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη τείνω να πιστέψω ότι τίποτα δεν είναι ΄΄ τυχαίο’’.
Νομίζω ότι τα γεγονότα [ όπως και οι απορίες] που είναι να γίνουν θα γίνουν και ότι δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε.
Αντίθετα τα οδηγούμε έστω και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε να πάρουν την προδιαγραμμένη πορεία.
Εμείς νομίζω ότι μπορούμε να επέμβουμε στην εξομάλυνση αυτής της πορείας
Ισως ακούγεται μοιρολατρικό αλλά η μέχρι τώρα ζωή μου, αυτό μου έχει δείξει.

Αν θες παραθέτεις και εσύ την άποψη σου πάνω σε αυτό.
Προσωπικά θα μου ήταν πολύ χρήσιμη η γνώμη σου.

φιλικά

Η Ασκητική ΙΙ συνεχίζεται.

Προσπαθήστε να αισθανθείτε τον εαυτό σας, όταν βρεθείτε σε μια κυλιόμενη σκάλα. Πολλοί από εσάς, ίσως να έχετε βρεθεί σε κάποια μέρη που διαθέτουν τέτοιες σκάλες. Τι συμβαίνει κατά την άνοδο και τι κατά την κάθοδο ? Αισθάνεσθε το βάρος σας όταν μετακινείστε με αυτήν ? Σε ποιο σημείο νομίζετε ότι μπορείτε να ισορροπήσετε ? Τι συμβαίνει σ' εκείνη την χρονική στιγμή ?

Δηλ. πως έτσι ?

Μπορείς να χαρακτηρίσεις με μία λέξη τον εαυτό σου, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της μισής ώρας που είχες στην διαθεσή σου ?

Η συνειδητότητα, είναι μια κατάσταση μεταβαλλόμενη. Αυτό φαίνεται και από την ίδια την περιγραφή που κάνεις. Μόλις αντιληφθείς το βάρος σου, μόλις νιώσεις το βάρος σου (αλήθεια, αισθανόσουν βαρύς ή ελαφρής ?) χάνεις την "κατακόρυφο", όπως λες.

Η "άσκηση" λέει : "Προσπαθήστε να αισθανθείτε τον εαυτό σας". Τα χέρια σου για παράδειγμα τα αισθανόσουν ? Η τα κινούσες μηχανικά ? Τα μάτια σου ? Τι έβλεπες σ' εκείνο ο μισάωρο ? Τα αυτιά σου ? Τι άκουγες ? Δεν λες τίποτε γι' αυτά στην περιγραφή σου.

Είδες την πωλήτρια. Πως ήταν ? Τι σου είπε ? Τι της είπες ? Σκέφτηκες κάτι εκείνη την στιγμή της συναλλαγής ? Πως ήταν το εμπορικό κέντρο ? Είχε κόσμο, η όχι ? Πόσα άτομα ήταν στο μαγαζί ? Πολλά ή λίγα ? Τι χρώμα είχε η μπλούζα που αγόρασες ? Πως σου φάνηκε η τιμή της ? Τι σκεφτόσουν σ' όλο αυτό το διάστημα της αγοράς ?

Όλα τούτα πρέπει να μπορείς να τα περιγράψεις. Η "άσκηση" είναι συγκεκριμένη. Μιλάς για ένα χρονικό διάστημα μισής ώρας. Είναι συγκριτικά μεγάλο σε σχέση με το διάστημα που προτείνει η "άσκηση". Είναι σαν να θέλουμε να πάμε από το πρώτο πάτωμα, στο πέμπτο, με ένα πήδημα.

Ξανακάνε την "άσκηση", μόνο κατά την διάρκεια που ανεβαίνεις, και μόνο κατά την διάρκεια που κατεβαίνεις κάποια κυλιόμενη σκάλα. Μόνον τότε. Προσπάθησε, για αρχή, να δεις τι συμβαίνει στην ακοή σου, έχοντας συνείδηση μόνο του βάρους σου. Τι ακούς ? Δύο πράγματα θα κάνεις. Αίσθηση του βάρους & ακοή. Τίποτε άλλο. Αν θέλεις, μπορείς να τα συνδιάσεις κάπως αλλιώς. Αλλά επέλεξε μονάχα δύο αισθήσεις για αρχή, για τις οποίες θα είσαι σίγουρος πως μπορείς να συγκεντρωθείς.

Στο μισάωρο που περιγράφεις, έχουν συμβεί εκατοντάδες χιλιάδες πράγματα γύρω σου που δεν τα αντιλήφθηκες. Γιατί ? Μήπως επειδή η σκέψη σου ήταν απασχολημένη με το να παρατηρεί τον χρόνο ? Την επόμενη φορά, άσε το χρόνο στην ησυχία του. Μην τον σκέφτεσαι. Ούτως η άλλως, ο χρόνος περνάει...

Σ' ευχαριστώ για την συμμετοχή σου,
Deva Parinito

Η παραπάνω "άσκηση", έχει να κάνει με δύο πολύ γνωστές έννοιες που συναντούμε στα διάφορα βιβλία "αποκρυφισμού". Την έννοια της "ανόδου" και την έννοια της "καθόδου".

Κάποτε μια φίλη με ρώτησε : "Έχεις κάνει κάθοδο?". Της απάντησα, "Ναι". Δεν με ρώτησε τίποτε άλλο, γιατί πίστεψε πως είχε καταλάβει. Αν με ρώταγε για παράδειγμα "Δηλ. τι έχεις κάνει ?", θα της απαντούσα πως "Κατεβαίνω συχνά την σκάλα του σπιτιού μου". ΄

Σε όσους κάνουν την "άσκηση" συνειδητά, η έννοιες "κάθοδος" και "άνοδος", θα αποκαλυφθούν από μόνες τους. Θα δουν, θα κατανοήσουν πως στην ουσία, η οδός, είναι μία. Αυτή της ανόδου, είναι ίδια με αυτή της καθόδου. Αυτό, είναι για αρχή ένα πολύτιμο συμπέρασμα, σύμφωνο με πολλές διδασκαλίες. Θα πρέπει όμως, οι ίδιοι να οδηγηθούν εκεί, όχι επειδή τους το λέω εγώ. Αυτό που λέω δεν έχει αξία. Γι' αυτό ο Ηράκλειτος λέει : "Όδός, άνω κάτω, μία".

Πολλοί λένε πως για να κάνεις "κάθοδο", θα πρέπει να είσαι "κάπως". Εγώ λέω : Κατέβα μια φορά την σκάλα του σπιτιού σου, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, και θα έχεις κάνει κάθοδο. Μην ξεχνάς όμως πως η κάθε σκάλα έχει ορισμένο αριθμό σκαλοπατιών. Η ψυχή σου... Δεν έχει!

Το ερώτημα που προέκυψε αφορούσε μιά αποροία περισσότερο διαισθητική παρά διανοητική, η οποία ήταν ένα γιατί η αίσθηση αυτή στο σώμα μπορεί να γίνει μόνο μέσα απο κάποια θεληματική προσπάθεια και χάνεται αμέσως μόλις αυτή η προσπάθεια αδυνατίζει.

Ένα δεύτερο ερώτημα που προέκυψε απο τις παρατηρήσεις σου είναι ότι κατα την διάρκεια της άσκησης υπάρχει ένα σαφές ενδιαφέρον να στρέψω την προσοχή μου προς τα μέσα και όχι προς τα έξω.Απο την άλλη νοιώθω ότι η ποσότητα προσοχής που διαθέτω δεν έπαρκεί και για τα τρία.(αίσθηση σώματος, στροφή προς τα μέσα, στροφή προς τα έξω).

Να εμπιστευτώ αυτό το ενδιαφέρον ή τις επόμενες φορές να ρίξω το βάρος στις προς τα έξω εντυπώσεις (εννοείται κρατώντας πάντα την προσοχή στην αίσθηση του σώματος) ?