25th_Thief

Γιατί επιλέγεις ένα τέτοιο φόρουμ, για να κάνεις αυτήν την δήλωσή σου ?

Για να σου γράψουν τα υπόλοιπα μέλη : "Μην πεθάνεις", ή "Όχι, δεν θέλεις να πεθάνεις"?

Ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που σε κάνει να γράφεις, απευθυνόμενος/η και να δηλώνεις "Θέλω να πεθάνω" ? Τι περιμένεις λοιπόν να σου πούμε ? "Τράβα πέθανε", ή "Όχι, ζήσε!"? Θες βοήθεια ? Εδω μέσα, στο λέω, δεν θα την βρεις !

Φύγε και κάνε το εξής : Μείνε στο δωμάτιο σου για μια ολόκληρη μέρα, έχοντας κλειστά, πόρτες και παράθυρα. "Θανάτωσε" τον ήλιο, κρύφτον, σκότωσέ τον! Μην τον αφήσεις να μπει καθόλου μέσα στο δωμάτιο. Σκότωσε την μέρα. Μην φας τίποτε, μην πιεις τίποτε. Μείνε μια ολόκληρη μέρα στο κλειστό, σκοτεινό, δωμάτιό σου. Νιώσε το σκοτάδι του, νιώσε την ψύχρα του, κλάψε, άσε το σκοτάδι να μπει βαθιά μέσα σου, τόσο πολύ, ώστε να τρομάξεις. Άσε το κρύο να σε κυριεύσει. Ύστερα κοιμήσου.

Το επόμενο πρωί, σήκω, και άνοιξε το παράθυρο.

Τότε, μπες ξανά στο esoterica και ξαναγράψε...

Η ζωή σου, κυρά μου, έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της "ζωής" του esoterica.

Θα αρχίσω από την μέρα που με "γνώρισες". Μήπως θυμάσαι ? Ήσουν τόσο αναστατωμένη, που περίμενες έρ'μη, να γνωρίσεις τον Μανώλη Ρασούλη. Όταν είδες έναν άλλον - άλλον ?, με ρώτησες "Ο Μανώλης που είναι ?".

Τέλος πάντων, δεν θα το αναλύσω, αν και θα μπορούσα. Στο ξαναλέω όμως και πρόσεξε καλά. Θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια, θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ολόκληρο σαν τον Μάρκο Πόλο, θυμάμαι με εξαιρετική ακρίβεια κάθε λόγο σου. Θυμάμαι, τι δήλωσες περί της καταγωγής σου, στον νυχτερινό "εξορκισμό" μου, καημένη. Θυμάμαι, ακόμη μέχρι και την αγωνία στα μάτια σου, όταν μου εξιστορούσες φανταστικές "επιθέσεις", φαντάσματα και δαίμονες, που δέχτηκες. Μην με προκαλείς, στο ξαναλέω. Η galadriel, δεν πρόκειται να σου απαντήσει. Αν είναι με κάποιον να τα βάλεις,

Δεν έχεις ιδέα ποιος είμαι και τι μπορώ να κάνω.

Deva Parinito

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Δεν λες τίποτε, όπως συνήθως.

Λασπολογείς, εκδίδεις το υπερφίαλο "εγώ" σου, και γίνεσαι ακόμη μια φορά, αιτία για να μιλήσω. Δεν θα μιλήσω όμως, γιατί θα περιμένω να δω μέχρι που θα φτάσει η ψυχασθένεια - που πλέον είναι φανερή - του να νομίζεις πως έχεις επιτελέσει Θεόπνευστο Έργο στο Esoterica, του να νομίζεις πως είσαι η "ψυχή" του Esoterica, του να νομίζεις πως είσαι η ομορφότερη του Esoterica, η Πρώτη, η Καλύτερη, Η Ψυχή και το Σώμα.

ΑΤΜΑ, σου συνιστώ, σαν φίλος που κάποτε σε γνώρισε, να σταματήσεις να προκαλείς. Αν θέλεις συνέχισε. Την επόμενη φορά που θα μιλήσω, θα επικαλεστώ τους φόβους σου, στοιχειοθετώντας Λόγο που θα είσαι ανίκανη να αντιμετωπίσεις. Την επόμενη φορά, δεν θα βοηθήσω εσένα, αλλά τον Μάνο.

Κι όμως, ακόμη και τούτη την Αγάπη χρειάζεσαι. Είναι ή δεν είναι η Αγάπη Παντού ? Αν είναι Παντού, τότε γιατί να μην είναι και σ' αυτούς που εσύ δεν σέβεσαι ? Αν εσύ δεν τους σέβεσαι λοιπόν, εσύ είσαι αυτή που δεν τους αγαπάς. Αυτοί εξακολουθούν να το κάνουν.

Μην γράφεις λοιπόν "Δεν χρειάζομαι". Γράψε καλύτερα "Δεν αγαπώ όσους δεν με σέβονται". Πιο ειλικρινής θα 'σαι...

Ουδείς λογικός άνθρωπος δεν θα το έλεγε αυτό. Συμφωνώ λοιπόν, έτσι όπως το τοποθετείς. Πολλές φορές στους ανθρώπους δημιουργείται αυτή η απορία "αφου λοιπόν με αγαπάς, γιατί με πληγώνεις?". Η αγάπη ενίοτε γίνεται και πληγή. Πότε ? Συνήθως, όταν λέει αλήθειες. Όταν η Αγάπη λέει αλήθειες, γίνεται σκληρή. Τότε όλοι νομίζουν πως δεν είναι πραγματική Αγάπη, αλλά κάτι άλλο. Τότε όλοι, χάνουν την πίστη τους στην Αγάπη. Η Αγάπη δεν ψεύδεται, δεν ψευδομαρτυρεί, μαρτυρεί. Μαρτυρεί το γεγονός της. Κάθε στιγμή, κάθε μέρα, κάθε ώρα. Μαρτυρεί την ύπαρξή της. Δεν μπορεί να κρυφτεί, όπως δεν μπορεί να κρυφτεί η Αλήθεια. Αργά ή γρήγορα, θα φανεί. Γιατί η Αγάπη είναι η Αλήθεια, και η Αλήθεια είναι η Αγάπη.

Alfa-omega,

Ονομάζεις το θέμα σου "Ανθολόγιο Αγάπης". Ένα μικρό ημερολόγιο από Άνθη της Αγάπης. Εγώ και η galadriel λοιπόν, στο ανθολόγιό σου, ερχόμαστε και βάζουμε ένα τριαντάφυλλο αγάπης. Μην έχεις – μην έχετε λοιπόν – καμία ψευδαίσθηση πως δεν θα τσιμπηθήτε κιόλας, όταν προσπαθήσετε να το πιάσετε. Αν σου χαρίσει κάποιος ένα τριαντάφυλλο, πάντα υπάρχει η πιθανότητα να τσιμπηθείς από τα αγκάθια του. Πάντα όμως υπάρχει και η πιθανότητα, να μεθύσεις από το άρωμά του. Αυτό, στα μάτια σου, δεν αλλοιώνει την ίδια την αξία του λουλουδιού. Την ουσία του να είσαι τριαντάφυλλο. Και αυτή η ουσία, διόλου δεν διαφέρει από την ίδια την ουσία της Αγάπης.

quote:

---

ακριβώς την στιγμή που αντί να είμαστε Αγάπη, μιλάμε μόνο με λόγια (δήθεν) αγάπης?

---

Τα σέβη μου,
Deva Parinito.

Excuse me Karma, τώρα είδα πως το θέμα είναι "δικό" σου.

Κάτι πρέπει να γίνει όμως μ' αυτό το ψώνιο....

Οι εντυπώσεις είναι ένα από τα 3 είδη τροφής για τον άνθρωπο. Τα άλλα δύο είναι, ο αέρας και η ύλη (η τροφή δηλ. σαν ύλη, σαν ενέργεια.)

Να εμπιστευτείς τις αισθήσεις σου, προς το παρόν. Εμπιστέψου απόλυτα την ακοή σου, για παράδειγμα. Τι ακούς ? Θορύβους ? Μουσική ? Λόγια ? Τι λόγια ? Πως είναι αυτά τα λόγια ? Σου ακούγονται σαν θυμωμένα, σαν ήρεμα, σαν απλές κουβέντες ? Γιατί μιλούν έτσι οι άνθρωποι ? Καταλαβαίνεις τι λένε ? Γιατί το λένε ? Πως το λένε ? Ακούς για παράδειγμα το τρίξιμο από τις ρόδες του τρένου στον υπόγειο σταθμό όταν έρχεται αυτό? Κι αν τον ακούς, πως είναι ? Σαν στριγλιά ? Σαν κραυγή ? Πως ? Περιέγραψέ τον. Ακούς τα βήματά σου όταν περπατάς, όταν μπένεις στο τρένο ? Πως είναι ο ήχος ? Παρατήρησε. Παρατήρησε πολύ προσεχτικά και συγκεντρώσου. Το αυτί σου, σιγά σιγά, θα δεις πως θα αποκτήσει "βιονικές" ικανότητες. Θα εκπλαγείς με όσα θα ακούς. Θα λες "πω, πω, πως δεν τ' άκουγα όλα αυτά πριν!"?

Πρόσεξε : Δεν πρέπει να συμμετέχει καθόλου ο νους σ' αυτήν την διαδικασία. Θα σε πλανέψει. Θα σου δημιουργήσει φανταστικά ακούσματα. Πρόσεξε, είναι σημαντικό. Μην το κάνεις για πολύ ώρα. Όσο διαρκεί η άνοδος ή η κάθοδος της κυλιόμενης σκάλας. Μετά, άσε το αυτί σου ήσυχο. Την επόμενη μέρα πάλι, ξαναδοκίμασε, απλά, χωρίς να βιάζεις τον εαυτό σου. 'Ακου, αφουγκράσου...

Ναι, έχεις δίκιο. Αυτό συμβαίνει γιατί ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει εξελιχθεί κατ' αυτόν τον μηχανικό τρόπο. Εξηγούμαι.

Η ανθρωπότητα κουβαλά μέσα της, όλα τα μικρόβια του παρελθόντος. Ο κάθε άνθρωπος, ένας κόκκος άμμου στο σύμπαν της ύπαρξης, μια απειροελάχιστη μονάδα στην απεραντοσύνη της Φύσης, συμμετέχει σε κάθε ενέργειά της πλάσης με τον δικό του τρόπο. Κουβαλά, όχι μόνο το δικό του παρελθόν, αλλά ολόκληρο το παρελθόν της ανθρωπότητας στον νου του, στο σώμα του, στην ψυχή του. Η ανθρωπότητα έχει "εξελιχθεί" με χίλιους λανθασμένους τρόπους. Με βία, με σφαγές, με πολέμους, με πείνα, με δίψα, με αδικίες, με εκμετάλλευση, με εξαπάτηση. Βάζω την λέξη "εξέλιξη" σε εισαγωγικά, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία ουσιαστική εξέλιξη. Ο άνθρωπος ακόμη βρίσκεται σε πρωτόγονα στάδια, όσον αφορά αυτή την "παράξενη αίσθηση" που αναφέρεις.

Και βρίσκεται σε πρωτόγονα στάδια, ακριβώς γιατί αδυνατεί να διατηρήσει την συνειδητότητά του σε ότι κάνει. Λες "διαρκεί δευτερόλεπτα". Ναι, έτσι είναι. Έχεις δίκιο. Γιατί άραγε ? Γιατί ο άνθρωπος έχει μεγαλώσει, έχει εμποτίσει το "είναι" του με όλα αυτά τα μικρόβια του παρελθόντος που κουβαλά.

Πάρε ένα μικρό παιδί, ένα μωρό, και βάλ'το για χρόνια σ' ένα σκοτεινό κλουβί. Μετά από χρόνια, βγάλ'το. Θα πάθει τέτοιο σοκ, που ίσως να μην μπορέσει ούτε και να ζήσει. Κάπως έτσι, μεγαλώσαμε. Όταν λοιπόν, καλούμαστε να βάλουμε την συνειδητότητα στο "είναι" μας, είναι σαν να δεχόμαστε ένα "ισχυρό" σοκ. Αυτό κρατάει ελάχιστα. Μετά, επιστρέφουμε στην γνώριμή μας πραγματικότητα. Επιστρέφουμε, γιατί η ασυνειδητότητα, η μηχανικότητα έχει γίνει πια η "δεύτερη φύση" μας.

Η Ασκητική ΙΙ, βασίζεται στην διαρκή εγρήγορση, στην διαρκή προσπάθεια αποτίναξης αυτής της μηχανικότητας. Πρέπει όμως να αρχίσουμε από την αρχή. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε μηχανές. Όταν το κατανοήσουμε αυτό, μόνο τότε θα επιθυμίσουμε πραγματικά να το διώξουμε από μέσα μας. Συνεχής προσπάθεια, συνεχής "άσκηση", στην αρχή σε πολύ απλά καθημερινά πράγματα.

Έίχα παρατηρήσει το εξής σ' εμένα κάποτε. Πολλές φορές κατά την διάρκεια του απογεύματος, χωρίς να αισθάνομαι καθόλου πείνα, πήγαινα και μηχανικά άνοιγα το ψυγείο της κουζίνας, έβλεπα τι είχε μέσα, και το έκλεινα. Δεν έπερνα τίποτε να φάω, απλά, ανοιγόκλεινα το ψυγείο, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, χωρίς ποτέ να ερευνήσω γιατί πραγματικά το κάνω. Ανόητο ε ? Κι όμως, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το κάνουν. Έκανα το εξής : Έβαλα μια ταμπέλα, πάνω στο ψυγείο που έγραφε : "Μην ανοίγεις το ψυγείο, αν δεν πεινάς". Κάτι σαν "Μπαμπά, βάλε ζώνη ασφαλείας", που έχουν κάποιοι στο τιμόνι του αυτοκινήτου τους. Έτσι, μετά από λίγο χρονικό διάστημα, έπαψα πια να κάνω, κάτι το οποίο δεν είχε κανένα νόημα.

Η παραπάνω "άσκηση", έχει να κάνει με δύο πολύ γνωστές έννοιες που συναντούμε στα διάφορα βιβλία "αποκρυφισμού". Την έννοια της "ανόδου" και την έννοια της "καθόδου".

Κάποτε μια φίλη με ρώτησε : "Έχεις κάνει κάθοδο?". Της απάντησα, "Ναι". Δεν με ρώτησε τίποτε άλλο, γιατί πίστεψε πως είχε καταλάβει. Αν με ρώταγε για παράδειγμα "Δηλ. τι έχεις κάνει ?", θα της απαντούσα πως "Κατεβαίνω συχνά την σκάλα του σπιτιού μου". ΄

Σε όσους κάνουν την "άσκηση" συνειδητά, η έννοιες "κάθοδος" και "άνοδος", θα αποκαλυφθούν από μόνες τους. Θα δουν, θα κατανοήσουν πως στην ουσία, η οδός, είναι μία. Αυτή της ανόδου, είναι ίδια με αυτή της καθόδου. Αυτό, είναι για αρχή ένα πολύτιμο συμπέρασμα, σύμφωνο με πολλές διδασκαλίες. Θα πρέπει όμως, οι ίδιοι να οδηγηθούν εκεί, όχι επειδή τους το λέω εγώ. Αυτό που λέω δεν έχει αξία. Γι' αυτό ο Ηράκλειτος λέει : "Όδός, άνω κάτω, μία".

Πολλοί λένε πως για να κάνεις "κάθοδο", θα πρέπει να είσαι "κάπως". Εγώ λέω : Κατέβα μια φορά την σκάλα του σπιτιού σου, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, και θα έχεις κάνει κάθοδο. Μην ξεχνάς όμως πως η κάθε σκάλα έχει ορισμένο αριθμό σκαλοπατιών. Η ψυχή σου... Δεν έχει!

Δηλ. πως έτσι ?

Μπορείς να χαρακτηρίσεις με μία λέξη τον εαυτό σου, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της μισής ώρας που είχες στην διαθεσή σου ?

Η συνειδητότητα, είναι μια κατάσταση μεταβαλλόμενη. Αυτό φαίνεται και από την ίδια την περιγραφή που κάνεις. Μόλις αντιληφθείς το βάρος σου, μόλις νιώσεις το βάρος σου (αλήθεια, αισθανόσουν βαρύς ή ελαφρής ?) χάνεις την "κατακόρυφο", όπως λες.

Η "άσκηση" λέει : "Προσπαθήστε να αισθανθείτε τον εαυτό σας". Τα χέρια σου για παράδειγμα τα αισθανόσουν ? Η τα κινούσες μηχανικά ? Τα μάτια σου ? Τι έβλεπες σ' εκείνο ο μισάωρο ? Τα αυτιά σου ? Τι άκουγες ? Δεν λες τίποτε γι' αυτά στην περιγραφή σου.

Είδες την πωλήτρια. Πως ήταν ? Τι σου είπε ? Τι της είπες ? Σκέφτηκες κάτι εκείνη την στιγμή της συναλλαγής ? Πως ήταν το εμπορικό κέντρο ? Είχε κόσμο, η όχι ? Πόσα άτομα ήταν στο μαγαζί ? Πολλά ή λίγα ? Τι χρώμα είχε η μπλούζα που αγόρασες ? Πως σου φάνηκε η τιμή της ? Τι σκεφτόσουν σ' όλο αυτό το διάστημα της αγοράς ?

Όλα τούτα πρέπει να μπορείς να τα περιγράψεις. Η "άσκηση" είναι συγκεκριμένη. Μιλάς για ένα χρονικό διάστημα μισής ώρας. Είναι συγκριτικά μεγάλο σε σχέση με το διάστημα που προτείνει η "άσκηση". Είναι σαν να θέλουμε να πάμε από το πρώτο πάτωμα, στο πέμπτο, με ένα πήδημα.

Ξανακάνε την "άσκηση", μόνο κατά την διάρκεια που ανεβαίνεις, και μόνο κατά την διάρκεια που κατεβαίνεις κάποια κυλιόμενη σκάλα. Μόνον τότε. Προσπάθησε, για αρχή, να δεις τι συμβαίνει στην ακοή σου, έχοντας συνείδηση μόνο του βάρους σου. Τι ακούς ? Δύο πράγματα θα κάνεις. Αίσθηση του βάρους & ακοή. Τίποτε άλλο. Αν θέλεις, μπορείς να τα συνδιάσεις κάπως αλλιώς. Αλλά επέλεξε μονάχα δύο αισθήσεις για αρχή, για τις οποίες θα είσαι σίγουρος πως μπορείς να συγκεντρωθείς.

Στο μισάωρο που περιγράφεις, έχουν συμβεί εκατοντάδες χιλιάδες πράγματα γύρω σου που δεν τα αντιλήφθηκες. Γιατί ? Μήπως επειδή η σκέψη σου ήταν απασχολημένη με το να παρατηρεί τον χρόνο ? Την επόμενη φορά, άσε το χρόνο στην ησυχία του. Μην τον σκέφτεσαι. Ούτως η άλλως, ο χρόνος περνάει...

Σ' ευχαριστώ για την συμμετοχή σου,
Deva Parinito

Συμφωνώ. Η λεγόμενη "εξουδετερωτική". Συνήθως, αυτή η τρίτη δύναμη, δεν είναι αντιληπτή από τους ανθρώπους. Η δυσκολία κατανόησής της, ανάγεται (σαν παράδειγμα) στην δυσκολία που έχει να αντιληφθεί ο άνθρωπος την τέταρτη διάσταση του χρόνου. Συνήθως, η τρίτη δύναμη, εμφανίζεται ως αποτέλεσμα.

Deva Parinito