- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Αγαπητέ Dying Incabus,
To ίδιο ερώτημα με απασχόλησε και μένα σοβαρά τα τελευταία χρόνια, μέσα από την προσωπική μου εμπειρία.
Καταρχήν σε σχέση με την αγάπη επανερχόμαστε πάλλι σε ότι αναφέρθηκε σχετικά παραπάνω.
Δηλαδή προσωπικά θεωρώ ότι χωρίς να γνωρίζεις το κέντρο σου δεν γνωρίζεις να αγαπάς. Η αγάπη όπως εκφράζεται στους περισσότερους από εμάς είναι ένα κακοποιημένο συννοθύλευμα από κρυφά πάθη, υπερηφάνιες και εγωισμούς. Ένα σύνολο από αισθήματα που δεν αφορούν την αγάπη αλλά την εξυπηρέτηση των αναγκών και των συμφερόντων μας, κρυφών και φανερών. Όλα αυτά εμείς οι περισσότεροι τα ονομάζουμε αγάπη. Και μέσα σε αυτόν τον βούρκο που κυλιόμαστε υπάρχει βαθιά μέσα μας αυτό που τελικά ονόμαζουμε αγάπη.
Αυτό που Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ σωστά ονομάζει σαν μια βαθιά εσωτερική μελωδία που μας καλεί συνεχώς. Ναι, μας καλεί συνεχώς να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε το σωστό τρόπο της αγάπης.
Αλλά από το απροσμέτρητο βάθος του έσω μας έως την επιφάνεια της λογικής μας παρεμβάλεται αυτός ο βούρκος των αναγκών μας, κι αυτήν η μελωδία χάνει την αρμονία της, χάνει τη συνοχή της. Μοιάζει κάπως σαν τα αρμονικά δονητικά κύματα που κινούνται μέσα από διαφορετικής πυκνότητας ρευστά και χάνουν την αρχική μορφή τους, την μελωδικότητά τους.
Το θεωρώ αδιανόητο για τη λογική μου η πραγματική αγάπη να οδηγήσει ένα άτομο στην καταστροφή. Το θεωρώ αδιανόητο η καθαρή, η μελωδική έκφραση της αγάπης να κάνει οποιοδήποτε κακό, μεγάλο ή μικρό.
Αυτό που πραγματικά κάνει κακό είναι το ίδιο το κακό, και όχι η αγάπη. Και το κακό όταν υπάρχει μέσα μας ενδύεται τον χιτώνα της αγάπης. Και έτσι χωρίς να γνωρίζουμε, αυτό που τελικά εξωτερικά εκπέμπουμε και δίνουμε δεν είναι η καθαρή έκφραση της αγάπης, αλλά δίνουμε μια εκπεμπόμενη κυματομορφή που μαθηματικά περιγράφει τέλεια την ποιότητα των εσωτερικών ρευστών που η δονητική αρμονία διέσχυσε, ξεκινώντας από τα αδιανόητα βάθη της ψυχής μας, μέχρι να εκφραστεί στο υλικό επίπεδο, τη λογική και την πράξη.
Η αγάπη εκπεμπόμενη σαν κύματα επιφέρει τον αρμονικό συντονισμό των πάντων, ο,τιδήποτε κι αν αγγίζει. Η δυσαρμονία, το προκαλούμενο κακό δηλαδή διαμέσου της αγάπης όπως το αναφέρεις, δεν αφορά την καθεαυτού καθαρή έκφραση της αγάπης, αλλά αφορά ακριβώς την δυσαρμονία μέσα μας, την ποιότητα των υλικών που μέσα μας έχουμε εναποθέσει. Και επειδή είμαστε πολύ υπερήφανοι και εγωιστές για να αποδεχτούμε το λάθος μας, μην τυχόν και αποδειχτούμε όχι παιδιά της αγάπης, αλλά παιδιά της απάτης, συνεχίζουμε να βλέπουμε και να φοβόμαστε πως η αγάπη μπορεί και να βλάψει. Και το θεωρούμε έτσι γιατί αρνούμαστε να δεχτούμε πως δεν γνωρίζουμε την πηγαία έκφραση της αγάπης. Έτσι μέσα από την τυφλότητα της υπερηφάνιας μας δεν βλέπουμε πως δεν εκπέμπουμε την καθαρή αγάπη, αλλά την εσωτερική μας δυσαρμονία, συγκαλυμένη, κουκουλωμένη, με την λέξη αγάπη.
Θα δώσω ένα παράδειγμα μέσα από την προσωπική μου εμπειρία για να εμβανθύνω τους θεωρητικούς συλλογισμούς μας στην έκφραση της πράξης, ώστε να το σχολιάσουμε και καλύτερα.
Οι περισσότεροι από εμας έχουν βρεθεί στη θέση να τους ζητιανεύουν διάφοροι κυρίως χρήματα και βοήθεια. Τί κάνεις σε αυτήν τη θέση μέσα από την καθαρή έκφραση της αγάπης; Κάποιος σου ζητάει, και εσύ έχεις τη επιλογή να δώσεις, ή να μην του δώσεις. Να παραχωρήσεις, ή να μην παραχωρήσεις;
Θα μπορούσε σε αυτό το παράδειγμα να είναι όχι μόνο τα χρήματα αλλά και η ίδια η αγάπη.
-Ο φίλος μου με κοίταξε κάπως έκπληκτος καθώς έδινα σε έναν επαίτη και μου είπε πως όταν ήταν στην Αγγλία και δούλευε, υπήρχε κάποιος άστεγος ο οποίος ζητιάνευε συνεχώς έξω από το εστιατόριο που δούλευε κι όταν ήταν να σχολάσει, ερχόταν ο ζητιάνος και έτρωγε τα καλύτερα πληρώνοντας πολλές φορές μέχρι και 20 λίρες. Αυτό το θεωρούσε εξωφρενικό για ζητιάνο να τρώει έτσι. Θεωρούσε πως ο ζητιάνος κορόιδευε τον κόσμο για να τρώει καλά. Θεωρούσε τελικά πως οι περισσότεροι κοροιδεύουν μέσα από αυτό που κάνουν, δίνοντας και ένα παράδειγμα για να μου δείξει τί θεωρούσε πραγματικά δύναμη ψυχής σε ανήμπορο άνθρωπο. Βέβαια το παράδειγμα αφορούσε το πώς ανήμπορος φίλος του προσφέρθηκε να του παραχωρήσει ακόμα και μέσα από την αναπηρία του.
Συμφώνισα στο παράδειγμά του αλλά του είπα για τον άγγλο ζητιάνο, πως ενώ εμείς ζούμε σε όμορφα διαμερίσματα πλούσια στολισμένα, με όλα τα κομφόρ, με τα αυτοκίνητα και τα ταξίδια μας εντούτης κρίνουμε το θράσος τους να μας ζητήσουν 1 ευρώ. Ό,τι κι αν έχουν στην τσέπη τους εμείς έχω την αίσθηση ότι έχουμε πολύ περισσότερα. Έτσι ακόμα κι αν κοροιδεύουν, κοροιδεύουν για το 1 ευρώ δηλαδή για το σχεδόν τίποτα. Του είπα πως έστω κι αν κοροιδεύουν, αν δώσουμε θα είμαστε και οι δύο κερδισμένοι. Αν δεν δώσουμε θα έχουμε και οι δύο χάσει.
Με κοίταξε λίγο απορρημένος. Ο επαίτης του είπα, αν δώσουμε είναι κερδισμένος σε αυτό που ζητάει, δηλαδή στο υλικό επίπεδο έστω κι αν το κάνει κοροιδεύοντας. Εσύ από την άλλη θα είσαι κερδισμένος στο πνευματικό επίπεδο έχοντας παραχωρήσει πέρα από το 1 ευρώ τη συμπόνοια, την κατανόηση, εν τέλη θα έχεις παραχωρήσει την αγάπη σου.
Θα έχεις εξασκηθεί με πράξη στην αρετή και έτσι βγαίνεις κερδισμένος απλά παραχωρώντας. Το τί θα κάνει ο επαίτης με το ευρώ που έδωσες αυτό δεν αφορά εσένα, αλλά τον ίδιο τον επαίτη. Αυτό που αφορά εσένα είναι ο τρόπος που τον δέχτηκες, αυτό που βίωσες μέσα από τη συνάντησή σου μαζί του, και τί μήνυμα του εξέπεμψες πίσω.
Αν λοιπόν εσύ σκεφτείς πονηρά και έξυπνα πως ο ζητιάνος δηλαδή σε κοροιδεύει, θα έχεις σώσει το ευρώ δηλαδή το τίποτα, αλλά θα έχεις χάσει όλον τον πνευματικό πλούτο της εξάσκησης στην παραχώρηση. Κρατώντας το τίποτα θα έχετε χάσει και οι δύο, και στα δύο επίπεδα. Για να το πράξεις όμως αυτό θα πρέπει να στοχεύεις στα άνω. Αν στοχεύεις στο ίδιο επίπεδο με το ζητιάνο, τότε θα έχεις να χάσεις αυτο το σχεδόν τίποτα, θα έχεις σίγουρα όμως κάτι να χάσεις. Και αφού θα φοβάσαι να μην χάσεις, είναι φυσιολογικό και να αρνηθείς σκεφτόμενος πονηρά, σκεφτόμενος έξυπνα. Και η εξυπνάδα αυτήν βρίσκει ένα σωρό από δικαιολογίες για να αρνηθεί να παραχωρήσει, φοβούμενη πως μόνο να χάσει έχει. Και το χειρότερο που βλέπω είναι να δικαιολογούμε την άρνησή μας μέσα από την έκφραση της αγάπης μας. Ότι δηλαδή τους κάνουμε καλό να μην τους δίνουμε γιατί έτσι δεν τους πολλαπλασιάζουμε.
Αλλά για μένα υπαρκτή σημασία δεν έχει τί θα κάνουν αυτοί ύστερα, αλλά το πως τους δέχτηκα εγώ, με τί συναισθήματα τους βίωσα στο τώρα.
Αν κάποιος σου ζητήσει το χιτώνα, να του δώσεις και το πανωφόρι, κι αν κάποιος σου ζητήσει το παλτό δώστου και τον χιτώνα.
Νομίζω φίλε μου πως γνωρίζεις ποιός το είπε...
Για να βιώσεις την αρχή στους πνευματικούς νόμους θα πρέπει να παραχωρήσεις!
Φίλε μου ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ σε χαιρετώ!!!!
Αλήθεια, τι είναι η πραγματική αγάπη?
Η αγάπη κατά τη γνώμη μου έχει καταλήξει να λέγεται καθημερινά για το κάθετί.
Μια λέξη με τόση μεγάλη βαρύτητα κι ιερότητα έχει γίνει ψωμοτύρι σε πολλές περιστάσεις.
Όταν λέμε οτι για παράδειγμα αγαπάμε τον/την Α κι είμαστε πληγωμένοι επειδή η αγάπη μας δεν βρίσκει ανταπόκριση, είμαστε σίγουροι οτι μιλάμε για αγάπη?
Μήπως ζητούμε την ανταπόδωση του όποιου συναισθήματος νιώθουμε για τον/την Α?
Η αγάπη όμως ως έννοια στηρίζεται στην αρχή της ανταπόδωσης του συναισθήματος μας?
Κι είμαστε σίγουροι οτι νιώθουμε την πραγματική αγάπη....?
Να σου πώ την αλήθεια, φίλε μου, κι εγώ δε νομίζω οτι η πραγματική αγάπη μπορεί να οδηγήσει κάποιο άτομο στην καταστροφή.
Μια συγκαλυμμένη ή και παρεξηγημένη μορφή της είναι πολύ πιθανόν να μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή κάποιον....
Φίλε μου, διαβάζοντας το παράδειγμα σου για τον επαίτη μου ήρθε στο νού μια συζήτηση που είχα με ένα καλό φίλο πρίν κάποιους μήνες σχετικά με την προσφορά της βοήθειας μας πρός κάποιον που την ζητάει.
Πιστεύω οτι για να δώσεις μια βοήθεια σε κάποιον πρέπει να κρίνεις πρώτα αν η βοήθεια που θα του δώσεις θα τον ωφελήσει ή θα τον ζημιώσει.
Στην προκειμένη περίπτωση, η βοήθεια πρός τον επαίτη θα του κάνει καλό ή κακό?
Μπορούμε να το αναλογιστούμε αυτό όταν προσφερθούμε να του δώσουμε κάποια χρήματα ή όχι?
Προσωπικά μου φαίνεται σαν ένα μεγάλο δίλημμα.
Αν του δώσω την βοήθεια μου θα τον ωφελήσω ή θα του κάνω κατά κάποιο τρόπο κακό, αφού εμμέσως τον βοηθώ στο να επαναπαυτεί σε αυτή την κατάσταση?
Κι εν τέλει, όταν προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε κάποιον εξυπηρετούμε μια δική του ανάγκη ή μια δική μας?
In anticipation of my resurrection...
Με όλο το σεβασμό να πω το εξής.
Εξομολογούμαι και ζητάω συγχώρεση μπας και έρθει η λύτρωση κάποια στιγμή όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο. Το κάνω γιατί αγαπάω τον Θεό ή το κάνω γιατί φοβάμαι μη βρεθώ στη "κόλαση" ή τέλος πάντων υποφέρει η ψυχή μου?
Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι φόβος.
Καλοσύνη σου να παραθέσεις κείμενο από βιβλίο που διάβασες μαζί με τις δικές σου πινελιές σκέψης.
Το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον αρκετές φορές! Ομολογώ όμως ότι αν και απευθύνεσαι στη λογική μου, είναι μερικά σημεία που δεν γίνονται αντιληπτά (ίσως με τη λογική). Δίνουν όμως ερεθίσματα για σκέψη και αυτό είναι σημαντικό.
Θα επανέλθω
Σ' ευχαριστώ.
Πιστεύω οτι ο καθένας μας θα έπρεπε να αναλογιστεί λίγο επάνω σ' αυτό και να κάνει μια ενδοσκόπηση με κάθε ειλικρίνεια που τον διακατέχει.
Τον Θεό (όποιον Θεό τέλος πάντων κι αν πιστεύουμε) τον σκεφτόμαστε μόνο όταν φτάνουμε στο τέλος της ζωής μας ή τον αγαπούμε σε όλη την διάρκεια της πορείας μας σε αυτόν τον κόσμο?
Κι από ποιόν πρέπει να ζητήσουμε συγχώρεση για όσα τυχόν λάθη έχουμε κάνει?
Από τους ανθρώπους που αδικήσαμε?
Από τον εαυτό μας?
Από κάποιον Θεό?
Επέτρεψε μου να σου πώ οτι η λογική του να ζητήσω συγχώρεση όταν πλέον βαδίζω πρός την "δύση" της ζωής μου δε με αντιπροσωπεύει.
Θεωρώ πολύ πιο ειλικρινές να ζητώ συγγνώμη από τους ανθρώπους που αδικώ - ενοχλώ σε διάφορες στιγμές της ζωής μου κι από τον εαυτό μου την στιγμή που συνειδητοποιώ οτι πρέπει να ζητήσω συγγνώμη.
Αυτό βοηθάει εμένα προσωπικά να κάνω ένα βήμα για να φτάνω σε μια "λύτρωση" όσο είμαι σε αυτόν τον κόσμο παρά να περιμένω να λυτρωθώ μετά θάνατον.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Τον Θεό (όποιον Θεό τέλος πάντων κι αν πιστεύουμε) τον σκεφτόμαστε μόνο όταν φτάνουμε στο τέλος της ζωής μας ή τον αγαπούμε σε όλη την διάρκεια της πορείας μας σε αυτόν τον κόσμο?
Αυτό ακριβώς DI. Δηλαδή κάνουμε ότι αίσχη μπορούμε να κάνουμε στη ζωή και όταν δούμε ότι είναι η ώρα να δούμε τα ραδίκια ανάποδα, ρίχνουμε μία εξομολόγηση, ζητούμε συγχώρεση και απ' ότι ξέρω ο Θεός (ο οποιος Θεός τέλος πάντων), μας συγχωρεί γιατί αγαπάει τα παιδιά του και η αγάπη του για μας είναι απέραντη.
το έργο που μπορεί να έχει κάνει ένας άνθρωπος σε όλη του τη ζωή δεν μετράει? Δηλαδή ένας ενάρετος άνθρωπος έχει δώσει όλη του τη ζωή για τον Θεό και ο βιαστής/εγκληματίας έχει ζητήσει μία συγχώρεση και λυτρώνεται και αυτός?
Και ρωτάω εγώ τώρα. Γιατί να πολεμάω για την συγχώρεση και την αγάπη αφού έτσι και αλλιώς αν προλάβω και ζητήσω συγχώρεση θα την πάρω και θα λυτρωθεί η ψυχή μου.
Συγχωρέστε με αλλά λειτουργώ με ανθρώπινη λογική και όχι την λογική και τους νόμους άλλων διαστάσεων, και δεν το καταλαβαίνω.
Ακριβως όπως δεν καταλάβαινα ποτέ τη παραβολή του Ασωτου Υιου που αυτό μου θυμίζει.
(αν τα γράφω λίγο αλαμπουρνέζικα συγχωρέστε με αλλά ο καφές δεν έχει κάνει ακόμα επίδραση, ελπίζω να είναι κατανοητά αυτά που γράφω)
Ευχαριστώ.
αγαπητέ Dying_Incubus θα ήθελα πολύ να σου πω την άποψη μου -παρόλη την καθυστέρηση
quote:
Αν ναι, πραγματικά θα με ενδιέφερε να ακούσω κάποιους κανόνες στους οποίους υπόκειται κατά την γνώμη σου η ωρίμανση του πνευματικού μας εαυτού
λες, πως ο καθένας μας είναι διαφορετικός, και φυσικά έτσι είναι. Τόσο διαφορετικός στον εσωτερικό εαυτό του, όσο και στην "προσωπίδα" ή εξωτερική προσωπικότητα που έχει.
Αλλά, ένα παράδειγμα: σε ένα σχολείο όλοι λαμβάνουμε την ίδια εκπαίδευση έτσι δεν είναι; Ομως ο καθένας την χρησιμοποιεί με διαφορετικό τρόπο. Οπως ακριβώς ανεβαίνοντας σε ένα βουνό, ο κάθε ορειβάτης ακολουθεί το σημαδεμένο μονοπάτι αλλά ο καθένας με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και ρυθμό και φυσικά με τις δικές του πολύ ιδιαίτερες σκέψεις και συναισθήματα.
Εχουμε μέχρι τώρα μιλήσει αρκετές φορές για τις αρετές. Η ανάπτυξη των αρετών είναι για μένα ο τρόπος της πνευματικής εξέλιξης και ωρίμανσης.
Ο τρόπος, η μέθοδος -κατά την γνώμη μου- στην εξέλιξη του εσωτερικού εαυτού, έχει αρκετά στάδια:
1. Προσπαθώ να ανακαλύψω όσο πιο ειλικρινά και πραγματικά γίνεται, αυτό που είμαι σήμερα: ποιά είμαι;
2. Οραματίζομαι ή καλύτερα βάζω ένα ξεκάθαρο στόχο: τι είναι αυτό που θέλω να βελτιώσω σε μένα, και γιατί;
3. Δίνω "όνομα" στις αρετές μου που είναι τα εσωτερικά μου όπλα αλλά δίνω συγκεκριμμένο όνομα και στα ελατώματα μου, να ξέρω με τι έχω να παλέψω
4. παρατηρώ τον εαυτό μου συστηματικά ώστε να καταλάβω τι ή ποιά κατάσταση είναι αυτή που με κάνει να εκφράζω το συγκεκριμένο ελάτωμα που έχω αποφασίσει να δουλέψω
5. Προσπαθώ να θυμάμαι. Να θυμάμαι τι θέλω να καταφέρω, αλλά να θυμάμαι και την συμπεριφορά μου, γιατί πολλές καταστάσεις στην ζωή μας επαναλαμβάνονται και μαζί με αυτές επαναλαμβάνονται και οι λάθος συμπεριφορές μας
6. Προσπαθώ να καταγράφω τι έκανα και γιατί, τι δεν έκανα και γιατί;
7. Προσπαθώ να κρατάω την πίστη μου ζωντανή οτι αν πραγματικά θέλω να γίνω καλύτερη, αυτό θα το καταφέρω, κάποτε.
Ομως πιστεύω οτι η βελτίωση μας δεν μπορεί να είναι "χύμα" ούτε μπορεί να βασίζεται σε λόγια και όνειρα χρειάζεται σύστημα, συγκροτημένη σκέψη, πράξεις,καθημερινή προσπάθεια και πίστη.
Πίστη στον εαυτό μας αλλά και στο Ον Εκείνο που μας έδωσε το δώρο της συνείδησης και τη δυνατότητα να γίνουμε Ανθρωποι.
Εγώ αυτό το σύστημα το δουλεύω με τον εαυτό μου και σε κάποια πράγματα έχω δει αποτελέσματα. Αυτά τα αποτελέσματα
είναι ανάλογα με την δική μου ειλικρίνεια, συμέπεια και υπομονή.
Θα ήθελα πολύ να διαβάσω την άποψη σου
Φιλικά
ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΙΤΗ ΠΩς
ΕΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΟ 1 ΕΥΡΩ Η ΤΑ ΔΕΚΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΦΟΣΟΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ?
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΕ ΜIA ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ
ΠΟΥΛΟΥΣΕ CD.
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΚΑΝΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΠΟΛΛΑ ΤΑ 4 ΕΥΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΡΙΑ?
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1 ΕΥΡΩ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΙΣΘΑΝΕΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΚΟΡΟΙΔΟ.ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΧΑΡΑ ΔΕΚΑ ΕΥΡΩ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΔΩΡΟ ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Άνω ποταμός
Ιωαννης ο ανω ποταμος όπως τον ονόμαζε ένας άνθρωπος που αγαπώ ιδιαιτέρα και υπάρχει ανάμεσα μας.
Ανω ποταμός , ο ανώτερος λόγος της ανθρωπότητας - ο Ιωαννης ο Πρόδρομος.
Δεν είμαι ικανός να μιλήσω γη αυτόν τον άνθρωπο γιατί είμαι πολύ μικρός και ότι κι αν πω θα είναι λίγο.
Θέλω όμως να σταθώ στη μεγάλη του αυτή προσφορά σε όλη την ανθρωπότητα.
Πέρα από τα αλλά που υπήρξε, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος έβαλε σε λειτουργία το παγκόσμιο συλλογικό μεταβλητό.
Μέχρι και πριν έρθει ο Ιωαννης στη γη ,η ανθρωπότητα δεν γνώριζε μεταβολή, ζούσε σε μια κατάσταση , είχε ένα συγκεκριμένο λόγο που λειτουργούσε βάση αυτού.
Έρχεται ο Ιωαννης και μιλά για μετά-νοια, κάτι που ήταν ξένο γι αυτούς.
Ήταν ο άνθρωπος που φώναζε μέσα στην έρημο, μέσα στις έρημες καρδιές των ανθρώπων για μετάνοια.
Σε όλη του την πορεία έσπερνε λόγο στο παγκόσμιο μεταβλητό-λόγο μεταβολής.
Γη αυτό άλλωστε δεν έτρωγε και δεν έπινε όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά τρεφόταν πολύ λιτά και σχεδόν καθόλου.
Με το τρόπο αυτό της ζωή του ,τους έδειχνε πως μπαίνοντας στο στάδιο της μετάνοιας αποκόβεσαι από όλα αυτά που γνωρίζεις, αποταυτιζεσαι, περνάς σε μια φάση κάθαρσης –καθαρισμού εσωτερικού που εκφραζόταν εξωτερικά στις λογικές των ανθρώπων με νηστείες και λιτή ζωή.
Υπήρξε η γέφυρα που ένωσε τον παλιό με τον καινούργιο λόγο.
Από την κατάσταση της πλήρους ασυνειδησίας γίνεται η γέφυρα και ο κόσμος με εκείνον γνωρίζει τη μεταβολή.
Μεταβολή που οδηγεί στην ολοκληρωτική συνείδηση .
Αυτή τη συνείδηση που έφερε ο Ιησούς Χριστός.
Ο Ιωαννης οδηγεί την ανθρωπότητα μέχρι τη μεταβολή, βάζει σε λειτουργία το μεταβλητό.
Όμως ο καινούργιος λόγος δεν υπήρχε για να πατήσει η ανθρωπότητα, και έτσι έρχεται ο Ιησούς Χριστός στη γη.
Λόγος θεϊκός- συνείδηση που έλειπε.
Είναι εκείνος που ελευθερώνει το παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο.
Μέχρι τότε η ανθρωπότητα λειτουργούσε ασυνείδητα αφού δεν γνώριζε λόγω μεταβολής, δεν ήξερε την άλλη πλευρά.
Έρχεται ο Χριστός και ελευθερώνει το ασυνείδητο και γίνεται συνειδητό.
Μιλά για αγάπη ελευθερία σε οδηγεί με ελεύθερη θέληση στον Πατερά θεό .
Είναι Εκείνος που φέρνει την ένωση θεού – ανθρώπου με πλήρη ελευθερία.
Έτσι ο Χριστός υπήρξε ο παγκόσμιος ελευθερωτής του συλλογικού ασυνειδήτου.
Όπως ελευθερωτής μπορεί να γίνει κάθε άνθρωπος που με πλήρη ελευθερία δίνοντας τις κατάλληλες σωστές κατανοήσεις οδηγεί τον άνθρωπο στο θεό.
Ο Ιωαννης πέθανε με αποκεφαλισμό γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσει να γράφει στις παγκόσμιες ψυχές και να ενεργοποιεί το μεταβλητό τους.
Τον Κύριο μας Ιησού Χριστό τον σταύρωσαν, του φόρεσαν σταυρό στην πλάτη γιατί έτσι και έγινε-ήταν Εκείνος που κουβάλησε στους ωμούς Του όλη την ασυνειδησία μας με όλα τα λάθη μας ελευθερονωντας μας από όλο τον πόνο που γνώριζε έως τότε η ανθρωπότητα, για να μπορέσει να μπει στην ανθρωπότητα λόγος ανάστασης και φωτεινότητας.
Γιατί είναι γνωστό πως το σκοτάδι είναι ασυνειδησία και το φως καθαρή συνείδηση.
ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
λες
quote:
Αν λοιπόν εσύ σκεφτείς πονηρά και έξυπνα πως ο ζητιάνος δηλαδή σε κοροιδεύει,
πονηρά ή απλά με διάκριση. Δεν είναι σωστό να προσπαθώ να καταλαβαίνω την γνήσια ανάγκη από το ψέμμα, να μην είμαι ένα θύμα με ελάχιστη βούληση, παραπληροφορημένος από τις εξωτερικές περιστάσεις όπως μου δίνονται -όπως έχεις γράψει σε προηγούμενο σου μήνυμα;
quote:
Και το χειρότερο που βλέπω είναι να δικαιολογούμε την άρνησή μας μέσα από την έκφραση της αγάπης μας. Ότι δηλαδή τους κάνουμε καλό να μην τους δίνουμε γιατί έτσι δεν τους πολλαπλασιάζουμε.
είναι λάθος να πιστεύω οτι αν συντηρώ μια λάθος κατάσταση τότε την βοηθώ να διαιωνίζεται; Αν κάποιος μάθει να βολεύεται στα εύκολα θα αποφασίσει ποτέ από μόνος του να ζοριστεί; Εγώ πότε θα τον βοηθήσω; Οταν του διευκολύνω την μαλθακότητα ή όταν τον ωθήσω να την αλλάξει; Τι είναι αγάπη και φροντίδα για τον άλλον, για τον συνάνθρωπο; Να του δώσεις στα γρήγορα, χωρίς σκέψη αυτό που σου ζητάει, χωρίς να σε νοιάζει τι θα το κάνει;
Οταν ένα παιδί κλαίει και ζητάει με παράπονο και απελπισία ένα π.χ. παγωτό ένώ είναι άρρωστο, ένας ευαίσθητος άνθρωπος πως πρέπει να αντιδράσει; Θα του το δώσει; Καλύτερα να αρωστήσει τρώγοντας παρά να του το αρνηθεί για το καλό του; Σε ποια περίπτωση θα έδειχνε την αγάπη του; ενδίδοντας στο θέλω του, ή όταν παρότι θα πονούσε να το βλέπει να κλαίει, θα έβαζε το καλό του παιδιού σε προτεραιότητα και θα κατάφερνε να αρνηθεί;
λες
quote:
Αλλά για μένα υπαρκτή σημασία δεν έχει τί θα κάνουν αυτοί ύστερα, αλλά το πως τους δέχτηκα εγώ, με τί συναισθήματα τους βίωσα στο τώρα
δηλαδή εννοείς;¨δεν με νοιάζει τι θα κάνεις εσύ -που σε αγαπάω πολύ γιατί είμαι καλός άνθρωπος- αλλά με νοιάζει τι θα κάνω εγώ -που είμαι ανιδιοτελής άνθρωπος-.
Δεν ξέρω αν κατάλαβα σωστά τα όσα έγραψες αλλά οτι κατάλαβα μου θυμίζει πιο πολύ εγωισμό και όχι τόσο πολύ αγάπη ή συμπόνοια για τον άλλον.
...αν δεν κατάλαβα καλά, θα χαρώ να μου εξηγήσεις
Φιλικά
Σε ευχαριστώ για το μήνυμα δώρο που μου έστειλες.
Γι αυτο και γω, θα τολμήσω να κάνω μια βουτιά-εξομολόγηση στα βάθη του έσω μου.
Κλείνω τα μάτια για μια στιγμή, νιώθω αδύναμος, κουρασμένος. Έχω κουραστεί να διαχειρίζομαι τον απύθμενο φόβο μου. Αλήθεια σκέφτομαι να φύγω μακριά. Όσο πιο μακρυά μπορώ. Είναι στιγμές που θέλω ειλικρινά να παραδοθώ στον άνισο αγώνα που γίνεται μέσα μου, και να φύγω. Ναι, να φύγω πολύ μακρυά.
Κλείνω τα μάτια μου για στιγμή κουρασμένος, αφού μένω ολάκαιρες νύχτες ξάγρυπνος από το βουητό των πουλιών. Αυτών των σκέψεων που κατακλύζουν το μυαλό μου. Τρέχω κυνηγημένος, τρέχω να βρω μια γωνιά, μία γωνίτσα έστω τόσο δα μικρή, για να με αφήσουν ήσυχο. Φωνάζω από τα βάθη μου, παρακαλάω να φύγουν. Πέφτω στα γόνατα και προσεύχομαι, προσεύχομαι σου λέω φωναχτά μήπως και η φωνή μου σκεπάσει το βουητό τους.
Κι ύστερα ανοίγω τα μάτια μου, και νοιώθω τελείως γυμνός. Είμαι γυμνός, ξεσκέπαστος, έχω ξεσκεπαστεί. Το αισθάνομαι στον κάθε άνθρωπο που συναντώ. Είμαι γυμνός και βλέπει την γύμνια μου, βλέπει τα πάντα μέσα μου, μου είναι αδύνατον να του κρυφτώ. Μου φαίνεται γελοίο να προσποιηθώ και να κρύψω αυτό που βλέπει. Όλοι γνωρίζουν, όλοι βλέπουν, και γω βλέπω πως δεν μπορώ να κρυφτώ πουθενά, και έτσι φεύγω. Φεύγω μακρυά τους. Χάνω την ψυχραιμία μου στην ένταση του φόβου που νιώθω μέσα μου, και ενώ προσπαθώ να φανώ ψύχραιμος, ήρεμος, ειλικρινής, καλός, σωστός, μετρημένος, νιώθω την αδυναμία μου. Νιώθω την ψευτιά που τους πετάω και αρχίζω να φοβάμαι, όχι μόνο αυτούς, αλλά φοβάμαι και αυτό που βλέπω πως είμαι. Ναι, βλέπω πως είμαι τελείως γυμνός, και φοβάμαι γιατί ενώ προσπαθώ να κρύψω τη γύμνια μου δεν τα καταφέρνω. Με πέρνουν συνεχώς χαμπάρι.
Τους βλέπω να με δείχνουν και να γελούν, και ενώ δε γελούν και ούτε με δείχνουν, τους βλέπω και φοβάμαι. Βλέπω το φόβο να θεριέυει μέσα μου. Βλέπω την τέλεια υποκρισία μου, το απίστευτο βάθος του ρόλου μου και τρομάζω. Σχεδόν με τρελαίνει. Προσπαθώ να τον προσπεράσω, αλλά όποια κίνηση κι αν κάνω, ό,τι κι αν δοκιμάσω, όλα καταλήγουν να γίνονται σενάριο στο ίδιο έργο. Κι εγώ θεατής, και κομπάρσος, και πρωταγωνιστής. Στο έργο με τίτλο Ένα ωραίο αδιέξοδο.
Ακόμα και τώρα που θέλω να γράψω για τα σκοτεινά του έσω μου, το βλέπω να ξαναγράφει αυτό που θα θελα πραγματικά να πω με μαεστρία απίστευτη. Βλέπω το ρόλο να παίζεται ξανά και ξανά, παρουσιάζοντας τελικά όχι αυτά που δεν πέτυχα, αλλά αυτά τα μηδενικά που πέτυχα.
Κι αυτά τα μηδενικά τα πέρνω συνεχώς και τα κάνω σενάριο. Σενάριο στο έργο Ένα ωραίο αδιέξοδο. Το δικό μου αδιέξοδο του ρόλου.
Ότι κι αν πω, ό,τι κι αν διηγηθώ, όποια ιστορία κι αν σας παίξω, θέλω όλοι σας να γνωρίζεται πως μέσα μου δεν υπάρχει τίποτα το αληθινό. Όλα είναι ψεύτικα, γεννήματα της υποκρισίας που κατακλύζει κάθε γωνιά της ύπαρξής μου.
Και μέσα σε αυτό το ψεύτικο που συνεχώς βιώνω, νιώθω το σπάραγμα της αλυσωδεμένης ψυχής μου. Νιώθω την κραυγή της από τα βάθη μου να έρχεται συνταράσοντας την ύπαρξή μου, το κορμί μου, το μυαλό μου. Κλείνω τα μάτια μου κουρασμένος.
Αλήθεια λέω πως το μόνο αληθινό που αντιλαμβάνομαι μέσα μου είναι η αστείρευτη θέληση να λευθερωθώ. Το μόνο αληθινό που υπάρχει μέσα μου, είναι η κίνηση να σπάσω με μιας τα δεσμά και να λευτερωθώ απ΄ τον αφόρητο ζυγό της σκλαβιάς. Απ΄ το αφόρητο βάσανο του φόβου.
Η τελευταία μου αληθινή κίνηση για να λυτρώσω την ψυχή μου. Και να ανοίξω ξανά τα μάτια μου εκεί έξω, στο άπλετο φως...
Σε όλους σας στέλνω την αγάπη μου.
Σχετικά με τη διάκριση νομίζω ότι αυτήν πρέπει να αφορά πρωτίστος τον εαυτό μας και όχι τους άλλους. Ποιός από εμάς πιστεύει πως έχει την άριστη διάκριση για να κρίνει τον άλλον; Εγώ προσωπικά δεν την έχω.
Μήπως όμως έτσι γινόμαστε τελικά άδικοι κριτές των γύρο μας;
Μέσα από την διάκριση του εαυτού μας τελικά πετυχαίνουμε και την απαραίτητη σοφία που πρέπει να έχουμε στη ζωή. Να διακρίνουμε δηλαδή ποιές επιλογές στη ζωή έχουν πνευματικό όφελος, και ποιές όχι.
Συμφωνώ πως υπάρχουν στιγμές που πρέπει να αρνηθούμε, και στιγμές που πρέπει να παραχωρήσουμε. Αλλά η διάκριση της επιλογής είναι πρωτίστος κάτι που αφορά τον εαυτό μας και όχι τους γύρο μας. Αν η διάκριση έχει σημείο αναφοράς τα έξω από εμάς, τότε έχω την αίσθηση ότι αυτήν η διάκριση μπορεί να είναι και λαθασμένη.
Δικιά μου συνείδηση είναι ότι στα αρχικά στάδια της αφύπνισης, θα πρέπει συνεχώς να εξετάζουμε την ποιότητα των συναισθημάτων που μας κατακλύζουν για να αποκτήσουμε πρώτα την εσωτερική διάκριση. Τί είναι δηλαδή μέσα μας αληθινό, και τί ψεύτικό. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε ό,τι κι αν πεις για την διάκριση στην καλύτερη θα είναι άλλη μια ψευδαίσθηση.
Αυτό που είπα πως δεν έχει σημασία το τί θα κάνουν αυτοί, δεν εννοούσα πως δεν με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει και νοιάζομαι, αλλά από την άλλη ούτε και σωτήρας τους μπορώ να γίνω κρίνοντας τί συμφέρει περισσότερο αυτούς, την ίδια στιγμή που δεν έχω σώσει τον εαυτό μου, δεν έχω δηλαδή τη διάκριση. Μπορώ όμως να διακρίνω πως προσωπικά και πνευματικά με συμφέρει όταν νιώσω συμπόνοια να ακολουθήσω τα ανώτερα συναισθήματα φιλεσπλαχνίας που εμφανίζονται μέσα μου. Έστω κι αν πολλές φορές ακόμα κι αυτήν η καλοσύνη μου δεν είναι πηγαία αλλά μια κατ΄ ανάγκη καλοσύνη.
Στο κάτω κάτω δεν θα τους δώσω ούτε πυρηνικά, ούτε χημικά, ούτε δηλητήριο. Το πολύ πολύ να πάρουν μερικά ευρώ. Αλλά και πάλι σου λέω όπως μου είπε κι ο πνευματικός μου, καλύτερα να αδικηθείς χίλιες φορές, παρά να αδικήσεις μία. Αφού μέσα σε αυτούς που ζητάνε ίσως να ζητάνε και άνθρωποι με ανάγκη πραγματική. Και δεν νομίζω να ήθελες να είσαι στη θέση τους, πεινασμένη, διωγμένη από παντού, χωρίς λεφτά, και οι άνθρωποι γύρο σου να σου λένε, σε αγαπώ φίλη μου, αλλά ξέρεις θα σε βοηθίσω με το να μη σου δώσω για να σε κινητοποιήσω να φτιάξεις της ζωής σου.
Θα κοιτούσες με απορία τον άνθρωπο να συνεχίζει να πίνει τον καφέ, και συ θα έσφιγγες περισσότερο τα 50 σεντς που ο προηγούμενος στο διπλανό τραπέζι σου έδωσε. Άλλο 1 ευρώ σου έλειπε από εκείνο το σουβλάκι που είδες πρωτίτερα. Δύο μέρες χωρίς φαγητό είναι πολλές. Αύριο θα κοιτάξουμε για δουλειά. Σήμερα όμως πρέπει να κάτι να φας....
ΘΈΛΩ ΝΑ ΦΤΥΣΩ ΚΑΘΕΤΙ ΨΕΥΤΙΚΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ.
ΤΟ ΒΛΕΠΩ, ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΦΤΥΣΩ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ...
Πιστεύω όπως έχω ξαναπεί πως αυτό οφείλεται κυρίως στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνουμε (και μεταφράζουμε) τα διάφορα ερεθίσματα, διαφορετικά κίνητρα μπορεί να έχουμε σε διάφορες χρονικές στιγμές και διαφορετικούς σκοπούς προσπαθούμε να επιτύχουμε.
Τα στάδια που αναφέρεις τα οποία βοηθούν σημαντικά για την εξέλιξη του εσωτερικού μας εαυτού πράγματι πιστεύω πως έχουν μεγάλη σπουδαιότητα κι επιτελούν σε σημαντικό βαθμό τον σκοπό τον οποίον καλούνται να εκπληρώσουν.
Η εξέλιξη αυτή, φίλη μου, σαφώς κι είναι χρονοβόρα και μακρόχρονη.
Όποιος νομίσει οτι είναι άμεση ή ταχεία νομίζω οτι τρέφει αυταπάτες ή δεν θέλει να δουλέψει πραγματικά με τον εαυτό του.
Αγαπητέ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, νομίζω πως δεν είναι τόσο σημαντικό να αναλογιστούμε αν αυτός που βοηθάμε έχει πραγματική ανάγκη ή μας κοροϊδεύει.
Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε με σύνεση κι όσο περισσότερο γίνεται με ορθή και καθαρή κρίση είναι αν όντως βοηθάμε αυτόν τον άνθρωπο με το να του παρέχουμε κάτι.
Τον βοηθάμε πραγματικά ή διαιωνίζουμε την επανάπαυση του στους άλλους?
Καλύπτουμε δικές του ανάγκες ή κάποια δική μας ανάγκη με το να τον βοήθησουμε?
Και σ' αυτό συμφωνώ απόλυτα με την αγαπητή risky η οποία ανέφερε:
quote:
είναι λάθος να πιστεύω οτι αν συντηρώ μια λάθος κατάσταση τότε την βοηθώ να διαιωνίζεται; Αν κάποιος μάθει να βολεύεται στα εύκολα θα αποφασίσει ποτέ από μόνος του να ζοριστεί; Εγώ πότε θα τον βοηθήσω; Οταν του διευκολύνω την μαλθακότητα ή όταν τον ωθήσω να την αλλάξει; Τι είναι αγάπη και φροντίδα για τον άλλον, για τον συνάνθρωπο; Να του δώσεις στα γρήγορα, χωρίς σκέψη αυτό που σου ζητάει, χωρίς να σε νοιάζει τι θα το κάνει;
Φίλε Tryfield, αναφέρεις:
quote:
Στο κάτω κάτω δεν θα τους δώσω ούτε πυρηνικά, ούτε χημικά, ούτε δηλητήριο. Το πολύ πολύ να πάρουν μερικά ευρώ. Αλλά και πάλι σου λέω όπως μου είπε κι ο πνευματικός μου, καλύτερα να αδικηθείς χίλιες φορές, παρά να αδικήσεις μία. Αφού μέσα σε αυτούς που ζητάνε ίσως να ζητάνε και άνθρωποι με ανάγκη πραγματική. Και δεν νομίζω να ήθελες να είσαι στη θέση τους, πεινασμένη, διωγμένη από παντού, χωρίς λεφτά, και οι άνθρωποι γύρο σου να σου λένε, σε αγαπώ φίλη μου, αλλά ξέρεις θα σε βοηθίσω με το να μη σου δώσω για να σε κινητοποιήσω να φτιάξεις της ζωής σου.
Αγαπητέ μου, πιστεύω οτι κανείς μας δεν εννόησε να μην δώσει κάποια χρήματα σε έναν πεινασμένο επειδή δεν θέλει ή νομίζει οτι θα στερηθεί κτλ.
Αυτό που είναι σημαντικό είναι να σκεφτούμε όλοι αν, παρέχοντας του βοήθεια, του κάνουμε στην ουσία καλό ή κακό...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Εξομολογούμαι και ζητάω συγχώρεση μπας και έρθει η λύτρωση κάποια στιγμή όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο.
χμμ... για τότε τη θέλεις δηλαδή; (πότε άραγε; )
τι θα έλεγες για τώρα;
quote:
Το κάνω γιατί αγαπάω τον Θεό ή το κάνω γιατί φοβάμαι μη βρεθώ στη "κόλαση" ή τέλος πάντων υποφέρει η ψυχή μου?
μάλλον το κάνεις γιατί φοβάσαι τον εαυτό σου.
quote:
Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι φόβος.
οπότε ζήτα συν-χώρεση από εκείνον που φοβάσαι. εκείνος θα σε συγχωρέσει αν το θέλει, από εσένα εξαρτάται πάντα (γιατί δηλαδή να μπορούν να σε συγχωρέσουν οι πάντες εκτός από εσένα...) και θα σε αγαπήσει.
και τότε ...voila. η λεγόμενη λύτρωση.
μη μου το dna τάρατε
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------Εξομολογούμαι και ζητάω συγχώρεση μπας και έρθει η λύτρωση κάποια στιγμή όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο.
--------------------------------------------------------------------------------
χμμ... για τότε τη θέλεις δηλαδή; (πότε άραγε; )τι θα έλεγες για τώρα;
Αν μιλήσουμε για τη πλειοψηφία (ποτέ δεν μιλάω για το σύνολο γιατί δεν μπορούμε να του βάζουμε όλους σε ένα τσουβάλι), τότε θα μιλήσουμε για ανθρώπους που πράγματι ζητούν συγχώρεση και μετά βγαίνουν έξω και κάνουν πάλι τα ίδια. Ή για ανθρώπους που νιώθουν ότι φεύγουν από αυτή τη ζωή και αφού προλαβαίνουν καλούν τον παπά στο κρεββάτι του πόνου και τραβάνε μία συγχώρεση.
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Το κάνω γιατί αγαπάω τον Θεό ή το κάνω γιατί φοβάμαι μη βρεθώ στη "κόλαση" ή τέλος πάντων υποφέρει η ψυχή μου?
--------------------------------------------------------------------------------μάλλον το κάνεις γιατί φοβάσαι τον εαυτό σου.
Δεν θα έλεγα ότι συμφωνώ με την αποψή σου τη σέβομαι όμως. Αλλά σκέψου το. Οι περισσότεροι γιατί ζητούν τη συγχώρεση, γιατί θέλουν να βρεθούν σε ένα μέρος που η ψυχή τους θα ζει γαλήνια ή επειδή φοβούνται μήπως θα καίγονται στη κόλαση? Τον εαυτό μου δεν τον φοβάμαι. Είμαι ένα τίποτα, μπροστά σε άλλες δυνάμεις και ειδικά στην υπέρτατη.
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι φόβος.
--------------------------------------------------------------------------------
οπότε ζήτα συν-χώρεση από εκείνον που φοβάσαι. εκείνος θα σε συγχωρέσει αν το θέλει, από εσένα εξαρτάται πάντα (γιατί δηλαδή να μπορούν να σε συγχωρέσουν οι πάντες εκτός από εσένα...) και θα σε αγαπήσει
Ε μαλλον δεν είχες διαβάσει καλά το μήνυμά μου γιατί κάτι ανάλογο έγραφα ότι πρέπει να γίνεται κανονικά. Η αγάπη Του είναι απέραντη.
quote:
και τότε ...voila. η λεγόμενη λύτρωση.
Και έφτασες εκεί που είχα αρχίσει εγώ. Η λεγόμενη λύτρωση όπως αναφέρεις δηλαδή θα έρθει με μία συγχώρεση και αυτό είναι όλο έτσι? Δηλαδή το έργο της ζωής μας δεν θα μετρήσει ότι και αν έχουμε κάνει
Ευχαριστώ
quote:
Αν μιλήσουμε για τη πλειοψηφία (ποτέ δεν μιλάω για το σύνολο γιατί δεν μπορούμε να του βάζουμε όλους σε ένα τσουβάλι), τότε θα μιλήσουμε για ανθρώπους που πράγματι ζητούν συγχώρεση και μετά βγαίνουν έξω και κάνουν πάλι τα ίδια. Ή για ανθρώπους που νιώθουν ότι φεύγουν από αυτή τη ζωή και αφού προλαβαίνουν καλούν τον παπά στο κρεββάτι του πόνου και τραβάνε μία συγχώρεση.
φαντάστηκα ότι μιλάμε γενικά και όχι προσωπικά για εσένα π.χ. οπότε δεν παίρνουμε τίποτε προσωπικά αν θέλουμε, απλά συζητάμε.
από αυτά που γράφεις παραπάνω και στα οποία έχεις δίκιο, φαίνεται το αν κάποιος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του ή απλά τον κοροϊδεύει ώστε να κερδίσει χρόνο. η μετάνοια (=αλλαγή τρόπου σκέψης) δεν είναι παρά μια απόφαση, η οποία δεν χρειάζεται παραπάνω από μια στιγμή, δηλαδή μηδέν χρόνο. αλλά ποιός την παίρνει... και πως την παίρνει κάποιος δίχως να γνωρίζει τον εαυτό του. οπότε πάνω από όλα, η αυτογνωσία θα έλεγα.
quote:
Δεν θα έλεγα ότι συμφωνώ με την αποψή σου τη σέβομαι όμως. Αλλά σκέψου το. Οι περισσότεροι γιατί ζητούν τη συγχώρεση, γιατί θέλουν να βρεθούν σε ένα μέρος που η ψυχή τους θα ζει γαλήνια ή επειδή φοβούνται μήπως θα καίγονται στη κόλαση? Τον εαυτό μου δεν τον φοβάμαι. Είμαι ένα τίποτα, μπροστά σε άλλες δυνάμεις και ειδικά στην υπέρτατη.
και πολύ καλά κάνεις. είμαστε μεν ένα τίποτα, αλλά είμαστε και η υπέρτατη, η οποία όντας υπέρτατη, βρίσκεται μέσα στα πάντα, άρα και σε εμάς.
αυτό που λες παραπάνω είναι σωστό, αλλά εγώ το μεταφράζω κάπως διαφορετικά. δηλαδή, οι "περισσότεροι" ζητούν συγχώρεση από φόβο (όπως γράφεις άλλωστε), αλλά αυτό που φοβούνται, δεν είναι κάτι που βρίσκεται εξωτερικά από εκείνους. δηλαδή για παράδειγμα, ο φόβος του "μήπως καούν στην κόλαση", είναι στην πραγματικότητα ο φόβος του "μήπως δεν είναι αρκετά άνθρωποι ώστε να μην καούν στην κόλαση". και τελικά τι είναι αυτή η κόλαση, μήπως είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων και των πράξεών μας; από αυτά καθορίζεται η ζωή μας γενικά και από το αν αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας για αυτή ή την αναθέτουμε κάπου αλλού, είτε στο "κράτος", είτε στο θεό..
quote:
Και έφτασες εκεί που είχα αρχίσει εγώ. Η λεγόμενη λύτρωση όπως αναφέρεις δηλαδή θα έρθει με μία συγχώρεση και αυτό είναι όλο έτσι? Δηλαδή το έργο της ζωής μας δεν θα μετρήσει ότι και αν έχουμε κάνει
δεν είναι τόσο απλό όσο φάνηκε όπως το έγραψα, αλλά συγχρόνως είναι.. εξαρτάται από το πόση ειλικρίνεια και τιμιότητα περιέχει η ενέργεια αυτή. ο καθένας όμως μπορεί να το ξέρει αυτό από μόνος του. δηλαδή μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ξέρουμε αν είμαστε ειλικρινείς, κι αν το ξέρουμε εμείς, το ξέρει και ο θεός. κανείς άλλος..
μη μου το dna τάρατε
Edited by - loveworks on 06/05/2006 18:57:58
AYTO ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΟΣ ΘΕΟΥ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΟΥ ΔΟΘΕΙ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘΕΙΣ ΣΤΟ ΕΣΩ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΣΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΑΜΟΙΒΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΗΚΟΙΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ -ΘΕΟΣ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ. ΕΩΣ ΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΥΤΗ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ ΧΑΙΡΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΣΩ ΣΟΥ.
ΕΤΣΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ .
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ.
ΤΕΛΙΚΑ ΜΟΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ.
ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΕΙ- [ΝΑ ΧΑΘΕΙΣ ]
ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ [ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ]ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑ -ΣΤΗΘΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ -ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΣ.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ...ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩΩΩΩ.
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Αν μιλήσουμε για τη πλειοψηφία (ποτέ δεν μιλάω για το σύνολο γιατί δεν μπορούμε να του βάζουμε όλους σε ένα τσουβάλι), τότε θα μιλήσουμε για ανθρώπους που πράγματι ζητούν συγχώρεση και μετά βγαίνουν έξω και κάνουν πάλι τα ίδια. Ή για ανθρώπους που νιώθουν ότι φεύγουν από αυτή τη ζωή και αφού προλαβαίνουν καλούν τον παπά στο κρεββάτι του πόνου και τραβάνε μία συγχώρεση.
--------------------------------------------------------------------------------
φαντάστηκα ότι μιλάμε γενικά και όχι προσωπικά για εσένα π.χ. οπότε δεν παίρνουμε τίποτε προσωπικά αν θέλουμε, απλά συζητάμε.
από αυτά που γράφεις παραπάνω και στα οποία έχεις δίκιο, φαίνεται το αν κάποιος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του ή απλά τον κοροϊδεύει ώστε να κερδίσει χρόνο. η μετάνοια (=αλλαγή τρόπου σκέψης) δεν είναι παρά μια απόφαση, η οποία δεν χρειάζεται παραπάνω από μια στιγμή, δηλαδή μηδέν χρόνο. αλλά ποιός την παίρνει... και πως την παίρνει κάποιος δίχως να γνωρίζει τον εαυτό του. οπότε πάνω από όλα, η αυτογνωσία θα έλεγα.
αυτογνωσία πιστεύω ότι οι περισσότεροι την έχουμε, γι' αυτό καθόμαστε και συζητάμε, δύναμη δεν έχουμε, να ορκιστούμε πίστη (εκεί που πιστεύουμε), και να τηρήσουμε τους "νόμους" με πρώτο βήμα τη μετάνοια.
quote:
και τελικά τι είναι αυτή η κόλαση, μήπως είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων και των πράξεών μας;
Το αποτέλεσμα των σκέψεων και των πράξεων. Συμφωνώ. Αυτό είπα και γω, ότι με μία ζήτηση συγχώρεσης μπορείς και λυτρώνεσαι εκείνη τη στιγμή αλλά δεν μετράνε πια οι πράξεις σου μέχρι τότε? δεν γράφονται πουθενά όλα αυτά?
quote:
εξαρτάται από το πόση ειλικρίνεια και τιμιότητα περιέχει η ενέργεια αυτή
κοίτα όμως που καταντήσαμε, να μιλάμε για ειλικρίνεια και τιμιότητα απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, τι κρίμα...
Ευχαριστώ
Πιστεύω πως είναι αρκετά δύσκολο γιατί στην ουσία πρέπει να έχεις γνωρίσει τον εαυτό σου σε έναν ικανοποιητικό βαθμό κι επιπλέον να μην φοβάσαι να τον δείς όπως πραγματικά είναι.
Με κάθε του ελάττωμα και κάθε του αδυναμία.
Μήπως λοιπόν για αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας?
Σχετικά με την κόλαση, φίλοι μου, νομίζω πως την κόλαση την δημιουργούμε εμείς (κι αντίστοιχα τον παράδεισο).
Με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας οι ίδιοι υποβάλλουμε στον εαυτό μας το μαρτύριο να υπομένουμε εν ζωή μια κόλαση ή να ζούμε σε έναν παράδεισο.
Ίσως οι επιλογές μας κι οι πράξεις μας να μας ακολουθούν "καρμικά" κατά έναν τρόπο αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να πούμε οτι όταν κάποιος πεθάνει θα πάει στην Κόλαση ή στον Παράδεισο ανάλογα με τις πράξεις του εν ζωή.
Ίσως να οδηγείται κατά κάποιον τρόπο σε μια μετέπειτα ζωή που αυτές οι πράξεις του καθορίζουν κάποια πράγματα από αυτήν την ζωή και πάλι...
In anticipation of my resurrection...