- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Αγαπητή another star, νομίζεις πως την αυτογνωσία την κατέχουμε αρκετοί άνθρωποι?
αγαπητέ DI πιστεύω πως ναι, το ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας είναι για τους άλλους, όχι για μας.
Ξέρουμε πολύ καλά τι έχουμε κάνει και ποιοι είμαστε. Το ότι το κρύβουμε επιμελώς δεν σημαίνει ότι δεν το ξέρουμε κιόλας.
quote:
Ίσως οι επιλογές μας κι οι πράξεις μας να μας ακολουθούν "καρμικά" κατά έναν τρόπο αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να πούμε οτι όταν κάποιος πεθάνει θα πάει στην Κόλαση ή στον Παράδεισο ανάλογα με τις πράξεις του εν ζωή.
Ίσως να οδηγείται κατά κάποιον τρόπο σε μια μετέπειτα ζωή που αυτές οι πράξεις του καθορίζουν κάποια πράγματα από αυτήν την ζωή και πάλι...
μπορει ναι, μπορεί όχι, μπορεί όλα να ισχύουν μπορεί και τίποτα
όλοι εμείς που κάνουμε "υποθέσεις" για όλα αυτά έχω την αίσθηση καμιά φορά ότι κάποιος μας βλέπει και γελάει, ελπίζω με το γέλιο που γελάει καμιά φορά ο γονιός όταν βλέπει το παιδί του να κάνει μία σκανταλιά.
In anticipation of my resurrection...
αγαπητέ Tryfield λες πως η διάκριση είναι πρωτίστως εσωτερική μας υπόθεση και συμφωνώ. Κάθε τι που μαθαίνουμε και προσπαθούμε να εξελίξουμε το κάνουμε πρώτα με τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας είναι το πεδίο δράσης μας και ταυτόχρονα ο "χώρος" να πειραματισθούμε να εφαρμόσουμε αυτά που θεωρούμε σωστά. Αν δεν μάθουμε να καταλαβαίνουμε τις δικές μας ανάγκες πως θα καταλάβουμε τις ανάγκες των άλλων κοκ.
Αλλά δεν σημαίνει -κατά την γνώμη μου- ότι μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε απόλυτη αυτογνωσία, απόλυτη διάκριση και όλες τις άλλες αρετές, δεν θα τις χρησιμοποιήσουμε και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Εξ' άλλου δεν νοείται άνθρωπος μόνος χωρίς τους άλλους. Διαμορφωνόμαστε ζώντας σε ένα κοινωνικό σύνολο, και αναγκαστικά ό,τι είναι για μας στοιχείο εξέλιξης έχει σχέση μετους συνανθρώπους μας.
Συμφωνώ με τον Dying_Incubus που λέει:
quote:
Πιστεύω πως είναι αρκετά δύσκολο γιατί στην ουσία πρέπει να έχεις γνωρίσει τον εαυτό σου σε έναν ικανοποιητικό βαθμό κι επιπλέον να μην φοβάσαι να τον δείς όπως πραγματικά είναι.
Με κάθε του ελάττωμα και κάθε του αδυναμία.
Μήπως λοιπόν για αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας?
γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο κάποιες φορές να σπάσουμε την εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας και την πιστεύουμε σαν αληθινή. Και βέβαια είναι ακόμα πιο δύσκολο να τολμήσουμε να τη δείξουμε και στους άλλους.
Μπορούμε να βρούμε πολλά ονόματα και δικαιολογίες για να καλύψουμε τα λάθη μας και πολύ εύκολα επίσης μπορούμε να μεταθέσουμε στους άλλους, τις ευθύνες για τις δικές μνας συμπεριφορές.
Και γιαυτό νομίζω another star οτι δύσκολα αποκτούμε την αυτογνωσία, όχι γιατί πραγματικά -όπως λες και εσύ- δεν ξέρουμε στο βάθος μας, τι κάνουμε και τι είμαστε, αλλά γιατί δεν τολμάμε να το ομολογήσουμε ούτε στον εαυτό μας, να το παραδεχτούμε.
quote:
Σχετικά με την κόλαση, φίλοι μου, νομίζω πως την κόλαση την δημιουργούμε εμείς (κι αντίστοιχα τον παράδεισο).
Με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας οι ίδιοι υποβάλλουμε στον εαυτό μας το μαρτύριο να υπομένουμε εν ζωή μια κόλαση ή να ζούμε σε έναν παράδεισο.
Ίσως οι επιλογές μας κι οι πράξεις μας να μας ακολουθούν "καρμικά" κατά έναν τρόπο αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να πούμε οτι όταν κάποιος πεθάνει θα πάει στην Κόλαση ή στον Παράδεισο ανάλογα με τις πράξεις του εν ζωή.
Ίσως να οδηγείται κατά κάποιον τρόπο σε μια μετέπειτα ζωή που αυτές οι πράξεις του καθορίζουν κάποια πράγματα από αυτήν την ζωή και πάλι...
Συμφωνώ με την άποψη του D_I.
Και εγώ επίσης πιστεύω οτι η κόλαση και ο παράδεισος είναι και στην παρούσα ζωή όχι μόνο στην μετά θάνατο και στην ουσία έχουν να κάνουν με τον τρόπο που δρούμε και με το πόσο είμαστε αρρμονικοί με τις ιδέες και τα πιστεύω μας. Οι τύψεις για κάτι που κάναμε μπορεί να είναι μια κόλαση, και η χαρά για οτι κάναμε κάτι που ξέρουμε οτιείναι σωστό να μας κάνει να ζούμε ένα παράδεισο.
Νομίζω αγαπητέ loveworks ότι την ειλικρίνεια μας την ξέρει ο εαυτός μας, ο Θεός αλλά και οι σύντροφοί μας στη ζωή. Γιατί ότι κάνουμε και είναι ειλικρινές και από καρδιάς, έχει διάρκεια στο χρόνο και εξελίσεται. Ο,τι είναι απατηλό και ψεύτικο, κάνει τον κύκλο του και ξεθωριάζει, χάνεται και αυτό το βλέπουν, το ζουν, οι άνθρωποι που είναι κοντά μας.
Εσύ τι λές;
quote:
αγαπητέ DI πιστεύω πως ναι, το ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας είναι για τους άλλους, όχι για μας.
Ξέρουμε πολύ καλά τι έχουμε κάνει και ποιοι είμαστε. Το ότι το κρύβουμε επιμελώς δεν σημαίνει ότι δεν το ξέρουμε κιόλας.
Όταν λές "οι άλλοι" κι "εμείς" σε ποιούς αναφέρεσαι?
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να πούμε οτι κατέχουμε την αυτογνωσία...
Είναι μια διαδικασία αρκετά δύσκολη και χρονοβόρα (κατά την δική μου άποψη) οπότε θα ήταν και λίγο επίφοβο να κάνουμε έναν διαχωρισμό σε έχοντες και μη έχοντες αυτογνωσία.
Αγαπητή μου risky, νομίζω πως το να δούμε ακριβώς την πραγματική εικόνα του εαυτού μας είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδικασίας που συζητάμε.
Κι είναι αρκετά δύσκολο αυτό το κομμάτι γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον εαυτό μας όχι όπως είναι αλλά όπως έχουμε συνηθίσει να τον δείχνουμε στους υπόλοιπους ή και να θεωρούμε κι εμείς οτι είναι.
Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την αλλαγή αυτή της θέασης μας ως ένα καθρέφτη που ραγίζει.
In anticipation of my resurrection...
quote:
αυτογνωσία πιστεύω ότι οι περισσότεροι την έχουμε, γι' αυτό καθόμαστε και συζητάμε, δύναμη δεν έχουμε, να ορκιστούμε πίστη (εκεί που πιστεύουμε), και να τηρήσουμε τους "νόμους" με πρώτο βήμα τη μετάνοια.
δεν το γνωρίζω... μακάρι να την έχουμε οι περισσότεροι. πάντως προσωπικά για τον εαυτό μου δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, πόσο μάλλον για άλλους (εαυτούς). αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ανησυχώ. αν την αυτογνωσία την επιθυμούμε, τότε την έχουμε.
quote:quote:
και τελικά τι είναι αυτή η κόλαση, μήπως είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων και των πράξεών μας;
Το αποτέλεσμα των σκέψεων και των πράξεων. Συμφωνώ. Αυτό είπα και γω, ότι με μία ζήτηση συγχώρεσης μπορείς και λυτρώνεσαι εκείνη τη στιγμή αλλά δεν μετράνε πια οι πράξεις σου μέχρι τότε? δεν γράφονται πουθενά όλα αυτά?
ναι, γράφονται στην προσωπική μας μνήμη, η οποία δεν βρίσκεται απαραίτητα καταχωρημένη μέσα στο υλικό μας σώμα, αλλά σε ολόκληρη την ενέργεια την οποία καταλαμβάνουμε (ή αναλαμβάνουμε ενίοτε).
εγώ το σκέφτομαι ως εξής: οι πράξεις και οι σκέψεις μας, αντανακλούν αυτό που πραγματικά είμαστε. αν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτό που πραγματικά είμαστε, σύμφωνα με τις τρέχουσες σκέψεις και πράξεις μας, αλλά και αυτές τις οποίες έχουμε κάνει, και να αναλάβουμε την ευθύνη μας για όλα αυτά, αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, για αυτό που ήταν και είναι και για τα λάθη που έχει κάνει σύμφωνα με το βαθμό κατανόησης που έχουμε για αυτά.
το αποτέλεσμα είναι να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. αυτό με τη σειρά, έχει σαν αποτέλεσμα να αγαπήσουμε όλα όσα μας απαρτίζουν, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ολόκληρο το σύμπαν μας με όλα τα "καλά" και τα "κακά" του.
φαντάσου, δηλαδή, πως θα ήταν αν κάποια στιγμή είχες τη δυνατότητα να βρεθείς στην "άλλη πλευρά", δηλαδή να είσαι ο άνθρωπος στον οποίο εξέφρασες μια αρνητική (ή τουλάχιστον μη επιθυμητή) πτυχή του εαυτού σου, να βιώσεις δηλαδή το "πλήγωμα" που του προκάλεσες. ποιά θα ήταν η γνώμη σου για τον εαυτό σου; θα τον συγχωρούσες, ή θα στεναχωριόσουν για αυτό που προκάλεσες; θα τον αγαπούσες μήπως για το ότι τότε απλά "δεν ήξερες", αλλά τώρα ξέρεις;
έχεις ακούσει φαντάζομαι τη θεωρία που λέει ότι όταν πεθαίνουμε, βλέπουμε τη ζωή μας να περνάει από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία. αν βλέπαμε την ανακεφαλαίωση της ζωή μας, όχι όμως από τη δική μας πλευρά, αλλά από την πλευρά των όντων, ανθρώπων, ζώων, φυτών ή ο,τιδήποτε, βιώνοντας όλα όσα προκαλέσαμε και όλες τις επιδράσεις που είχαμε στη δική τους ψυχή, αυτό θα μας φαινόταν σαν παράδεισος ή σαν κόλαση; αυτή η ανακεφαλαίωση, θα μας έκανε να μισήσουμε τον εαυτό μας και να μετανιώσουμε, ή να τον αγαπήσουμε και να ανακαλύψουμε το καλό που κάναμε; αν το είχαμε καταλάβει αυτό ενώ ζούσαμε, θα συνεχίζαμε τη ζωή μας όπως την ξέραμε, ή θα αλλάζαμε κάτι ή πολλά σε αυτή;
θα νιώθαμε την ανάγκη να ξαναζήσουμε, για να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε το "κακό" που κάναμε, ή θα νιώθαμε ελεύθεροι να ενωθούμε με το όλον;
θα είμασταν πρόθυμοι να ξαναβιώσουμε μια κόλαση, προσπαθώντας μέσα από αυτή να βρούμε τον παράδεισο, ή θα τον είχαμε ήδη στα χέρια μας;
πως θα ήταν αν όλα αυτά τα είχαμε κατανοήσει ενώ βρισκόμασταν εν ζωή; πως θα ήταν, αν νιώθαμε απόλυτη χαρά και ευτυχία, βιώνοντας για άλλη μια φορά τη ζωή μας, όχι με τα δικά μας μάτια, αλλά με το μάτι της ψυχής μας;
quote:
κοίτα όμως που καταντήσαμε, να μιλάμε για ειλικρίνεια και τιμιότητα απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, τι κρίμα...
είναι ίσως επειδή ανακαλύπτουμε ότι όλοι είμαστε ένα. και ότι όταν δεν είμαστε ειλικρινείς ή τίμοι απέναντι στον συνάνθρωπό μας, αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε ούτε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
δεν το βλέπω σαν κατάντια, ανακαλύπτω ότι τα πιο όμορφα πράγματα πηγάζουν από αυτό και ίσως ανακαλύπτω ότι όλοι μαζί δημιουργούμε μέσω αυτού μια καινούργια συναρπαστική πραγματικότητα, που ποτέ άλλοτε δεν έχουμε γνωρίσει επί αυτού του πλανήτη.
μη μου το dna τάρατε
quote:
Νομίζω αγαπητέ loveworks ότι την ειλικρίνεια μας την ξέρει ο εαυτός μας, ο Θεός αλλά και οι σύντροφοί μας στη ζωή. Γιατί ότι κάνουμε και είναι ειλικρινές και από καρδιάς, έχει διάρκεια στο χρόνο και εξελίσεται. Ο,τι είναι απατηλό και ψεύτικο, κάνει τον κύκλο του και ξεθωριάζει, χάνεται και αυτό το βλέπουν, το ζουν, οι άνθρωποι που είναι κοντά μας.
Εσύ τι λές;
συμφωνώ και επαυξάνω:
αν αναγνωρίζουμε την ειλικρίνεια και την τιμιότητα απέναντι στον εαυτό μας, τότε να είστε σίγουροι ότι την αναγνωρίζουν οι πάντες σε εμάς, συμπεριλαμβανομένου και του θεού και των ανθρώπων και των ζώων και της γής και των "ουρανών".
άλλωστε ο αναγνωρίζων, είναι η δύναμη της ζωής η οποία είμαστε, η οποία βρίσκεται μέσα σε όλα και η οποία είναι η απόλυτη αγάπη, αποδοχή και συμπόνοια, όπως εκείνη του γονέα προς το παιδί του, ο οποίος θα του συγχωρέσει όλες του τις "σκανταλιές".
ο αναγνωριζόμενος, είναι η "κατασκευασμένη" πλευρά του εαυτού μας, η οποία είναι το "εγώ", αυτό που χρειάζεται άλλα "εγώ" ώστε να μπορεί να υφίσταται και να επιβιώνει. αυτή η οποία προγραμματίζεται από σκέψεις, πεποιθήσεις και αντιλήψεις, αυτή η οποία κατασκευάζει τις λέξεις και τις έννοιες τις οποίες χρησιμοποιούμε ώστε να επικοινωνούμε. αυτή η οποία διαχωρίζεται από την ψυχή μας και το σώμα μας, αλλά είναι ένα αδιάσπαστο σύνολο με αυτά. αυτή η οποία κατασκευάζει τις όποιες διαφορές και τους όποιους διαχωρισμούς μας.
πως μπορεί κάποιος (άνθρωπος ή ο θεός) να δεχθεί το εγώ μας, αν δεν μπορούμε εμείς να το δεχθούμε; πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι αγάπης, αν δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να μας αγαπήσουμε;
μη μου το dna τάρατε
Νομίζω πως μερικά πράγματα τα έθεσες με έναν αρκετά σωστό τρόπο.
Θα ήθελα μόνο να μου διευκρινίσεις κάτι, αν μπορείς:
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
κοίτα όμως που καταντήσαμε, να μιλάμε για ειλικρίνεια και τιμιότητα απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, τι κρίμα...
--------------------------------------------------------------------------------
είναι ίσως επειδή ανακαλύπτουμε ότι όλοι είμαστε ένα. και ότι όταν δεν είμαστε ειλικρινείς ή τίμοι απέναντι στον συνάνθρωπό μας, αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε ούτε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Συμφωνώ οτι όταν δεν υπάρχει ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας είναι δύσκολο να υπάρξει κι ειλικρίνεια απέναντι στον συνάνθρωπο μας.
Τι εννοείς όμως λέγοντας οτι όλοι είμαστε ένα?
Με ποιά έννοια το αναφέρεις?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την αλλαγή αυτή της θέασης μας ως ένα καθρέφτη που ραγίζει.
ή ακόμα και να σπάει θα έλεγα ή ακόμα καλύτερα να μπορούσαμε εμείς να τον σπάσουμε. Σίγουρα αυτό είναι το πιο δύσκολο να αποφασίσουμε αλλά και το πιο αναγκξαίο. Αν δεν αποφασίσουμε να το κάνουμε αυτό πως θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε έστω ένα βήμα στην πρεία αναζήτησης και εξέλιξης του εαυτού μας. Αυτό νομνίζω είναι το καθοριστικό βήμα για να περάσουμε από τη "σφαίρα" της κατανόησης στη "σφαίρα" της δράσης.
quote:
πως μπορεί κάποιος (άνθρωπος ή ο θεός) να δεχθεί το εγώ μας, αν δεν μπορούμε εμείς να το δεχθούμε; πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι αγάπης, αν δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να μας αγαπήσουμε;
και εγώ το πιστεύω αυτό. Αλλά δεν ξέρω αν χρειάζεται να αποδείξουμε οτι είμαστε άξιοι της αγάπης, αρκεί να μάθουμε να αγαπάμε και να φερόμαστε ανάλογα.
Είχα θέσει και το ερώτημα αν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν μια λύτρωση όσο είναι εν ζωή.
Και λέγοντας τούτο, δεν εννοούσα οτι δε μπορούμε όλοι να οδηγηθούμε προς τη λύτρωση μας.
Εννοούσα οτι ίσως να μην θέλουμε να κάνουμε θυσίες για να οδηγηθούμε σ' αυτήν.
quote:
και εγώ το πιστεύω αυτό. Αλλά δεν ξέρω αν χρειάζεται να αποδείξουμε οτι είμαστε άξιοι της αγάπης, αρκεί να μάθουμε να αγαπάμε και να φερόμαστε ανάλογα.
Φίλη μου, θεωρείς οτι είναι εύκολο να δώσουμε αγάπη αν δε λάβουμε?
Θα ήθελα πολύ ν' ακούσω την άποψη σου επάνω σ' αυτό το ζήτημα...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Τι εννοείς όμως λέγοντας οτι όλοι είμαστε ένα?
Με ποιά έννοια το αναφέρεις?
με όλες τις έννοιες που μπορείς να φανταστείς.
π.χ., είμαστε όλοι και όλα φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, την ίδια ενέργεια. έχουμε όλοι μας τα ίδια σωματίδια και τα μοιραζόμαστε συνέχεια εδώ και εκατομμύρια χρόνια. διαχειριζόμαστε με τον ίδιο τρόπο τα ηλεκτρικά φορτία, τα οποία μετφράζονται σε φυσικά και χημικά φαινόμενα, ή αλλιώς σε ανταλλαγή ενέργειας. είμαστε απαραίτητοι ο ένας για τον άλλο, ώστε να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουμε και ότι είμαστε άνθρωποι. κάποτε, πριν πάρα πολλά δισεκατομμύρια χρόνια, ό,τι υπάρχει, ό,τι είμαστε, ότι έχουμε σκεφτεί ή φανταστεί, ότι έχουμε αντιληφθεί ή βιώσει, ήταν ένα πράγμα, μια μικρή κουκκίδα, μικρότερη από έναν κόκκο άμμου.
και άλλα πολλά επίσης, είναι ατελείωτα τα παραδείγματα. το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς, έχει μοναδικό και διαφορετικό χαρακτήρα και χαρακτηριστικά, είναι βασική προϋπόθεση για να αναλάβουμε ταυτότητα, την οποία χρησιμοποιούμε για να ζήσουμε. φαντάσου, ότι αν όλοι μας ήμασταν ακριβώς όμοιοι ως προς την ταυτότητα του "εγώ" μας, δεν θα είχαμε ποικιλία, ούτε θα είχαμε αυτό το τεράστιο πακέτο εκδοχών και επιλογών μέσα από το οποίο βιώνουμε τη θνητή ζωή. δεν θα υπήρχε καμμία έκπληξη, περιπέτεια, ενδιαφέρον. δεν θα είχαμε την επιλογή να διαφοροποιηθούμε και να εκφράσουμε τη μοναδικότητά μας. στην πραγματικότητα, είμαστε μια ψυχή, σπασμένη σε αμέτρητα ξεχωριστά και μοναδικά κομμάτια και ο πραγματικός μας εαυτός βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά.
δεν ξέρω κατά πόσον φαίνεται λογική αυτή η εξήγηση, αλλά δυσκολεύομαι να το εκφράσω λεκτικώς. είναι αυτό που λέμε: "είναι τόσο όμορφο, που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψω".
μη μου το dna τάρατε