ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ν ΑΓΑΠΑΣ

Από τότε που ωρίμασε μέσα μου ο λόγος του ευαγγελίου και οι πρώτες σταλαγματιές άρχισαν να στάζουν στη θέληση μου- εσωτερικό μου άνθρωπο, τα σπλάχνα μου γέμισαν θλίψη ,όλο το εσωτερικό μου στερήθηκε πάσης χαράς, και μια φωνή ασταμάτητα συνεχώς μέρα και νύχτα στιγμή προς στιγμή όπου κι αν βρίσκομαι ,ότι κι αν κάνω όπως και αν βιώνω μέσα στα βάθη την ψυχής μου, με γλυκύτητα που δεν περιγράφεται ούτε βυθομετρειται , στα βάθη του νου μου, χωρίς κανένα κενό να μεσολαβεί, σε όλο τον εσωτερικό λόγο, φωνάζει μια μελωδία ανέκφραστη, ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Γλυκά συνεχίζει η μελωδία ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Μέρα νύχτα στιγμή προς στιγμή, ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς
ν αγαπάς , και τα ματιά μου δάκρυα στάζουν, φανερά και κρυφά,
και η μελωδία φωνάζει ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Νιώθω ο πιο φτωχός της αγάπης, στεγνό ηφαίστειο που πάγωσε ,και όμως η φωνή μου φωνάζει σ ότι κι αν λέω ότι κι αν σκέφτομαι ,όπως κι αν ενεργώ σε ότι αναπολώ ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Μακάρι να γίνω πιστευτός από ντροπή τον ουρανό δεν κοιτώ αλήθεια λέω σκύβω το κεφάλι νου και σώματος ,λογικής και λόγου, και όμως δεν παύει και στον ύπνο μου και στο ξύπνιο μου και όταν πίνω και όταν τρώω και όταν προσεύχομαι και όταν και όπως και στο γιατί και στο πως και στο διότι , και όταν με βρίζουν και όταν με κατηγορούν και όταν με επαινούν, μια φωνή γλυκεία μελωδία, θεού ωραιότητα, με συνταράσσει συνεχώς φωνάζοντας μου ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Πιο γρήγορη από το νου μου αφού να μετρήσω τις φωνές αδυνατώ, να υπολογίσω πόσες φορές στο λεπτό αδυνατώ, και η λογική μου βλέπει τη ψυχή να συνεργεί μεθυσμένη στη γλυκύτητα του λόγου αυτής της φωνής που μέσα μου φωνάζει
ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .

ΑΓΑΠΗ-ΠΑΡΑΜΕΡΙΖΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ
ΑΓΑΠΗ-ΧΑΜΗΛΩΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ
ΑΓΑΠΗ -ΕΙΜΑΙ ΥΠΑΡΧΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΑΓΑΠΗ -ΘΥΣΙΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΑΓΑΠΗ ΜΙΚΡΑΙΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ

ΕΙΠΩΘΗΚΕ ''ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ''
ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ-ΗΤΑΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΣ- ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΣ- ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ ΑΝΑΡΧΟΣ -ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΟΣ.
ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ -ΘΥΣΙΑ - ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΖΩΗΣ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ -ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ- ΝΟΗΤΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΩΡΟ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑ.
Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΘΥΣΙΑ -Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΚΦΡΑΣΜΕΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ-ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΑΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΚΡΙΣΗ -ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ Η ΘΥΣΙΑ ΔΕΝΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΤΡΗΘΕΙ ΑΠΛΑ Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ...ΔΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ....

ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙΣ ΕΚΕΙ- [ΝΑ ΧΑΘΕΙΣ ]
ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ [ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΠΑΡΑΛΥΤΟΣ]ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑ -ΣΤΗΘΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ -ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΣ.

ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΔΩΡΟ ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Άνω ποταμός

Ιωαννης ο ανω ποταμος όπως τον ονόμαζε ένας άνθρωπος που αγαπώ ιδιαιτέρα και υπάρχει ανάμεσα μας.
Ανω ποταμός , ο ανώτερος λόγος της ανθρωπότητας - ο Ιωαννης ο Πρόδρομος.
Δεν είμαι ικανός να μιλήσω γη αυτόν τον άνθρωπο γιατί είμαι πολύ μικρός και ότι κι αν πω θα είναι λίγο.
Θέλω όμως να σταθώ στη μεγάλη του αυτή προσφορά σε όλη την ανθρωπότητα.
Πέρα από τα αλλά που υπήρξε, ήταν ο άνθρωπος ο οποίος έβαλε σε λειτουργία το παγκόσμιο συλλογικό μεταβλητό.
Μέχρι και πριν έρθει ο Ιωαννης στη γη ,η ανθρωπότητα δεν γνώριζε μεταβολή, ζούσε σε μια κατάσταση , είχε ένα συγκεκριμένο λόγο που λειτουργούσε βάση αυτού.
Έρχεται ο Ιωαννης και μιλά για μετά-νοια, κάτι που ήταν ξένο γι αυτούς.
Ήταν ο άνθρωπος που φώναζε μέσα στην έρημο, μέσα στις έρημες καρδιές των ανθρώπων για μετάνοια.
Σε όλη του την πορεία έσπερνε λόγο στο παγκόσμιο μεταβλητό-λόγο μεταβολής.
Γη αυτό άλλωστε δεν έτρωγε και δεν έπινε όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά τρεφόταν πολύ λιτά και σχεδόν καθόλου.
Με το τρόπο αυτό της ζωή του ,τους έδειχνε πως μπαίνοντας στο στάδιο της μετάνοιας αποκόβεσαι από όλα αυτά που γνωρίζεις, αποταυτιζεσαι, περνάς σε μια φάση κάθαρσης –καθαρισμού εσωτερικού που εκφραζόταν εξωτερικά στις λογικές των ανθρώπων με νηστείες και λιτή ζωή.
Υπήρξε η γέφυρα που ένωσε τον παλιό με τον καινούργιο λόγο.
Από την κατάσταση της πλήρους ασυνειδησίας γίνεται η γέφυρα και ο κόσμος με εκείνον γνωρίζει τη μεταβολή.
Μεταβολή που οδηγεί στην ολοκληρωτική συνείδηση .
Αυτή τη συνείδηση που έφερε ο Ιησούς Χριστός.
Ο Ιωαννης οδηγεί την ανθρωπότητα μέχρι τη μεταβολή, βάζει σε λειτουργία το μεταβλητό.
Όμως ο καινούργιος λόγος δεν υπήρχε για να πατήσει η ανθρωπότητα, και έτσι έρχεται ο Ιησούς Χριστός στη γη.
Λόγος θεϊκός- συνείδηση που έλειπε.
Είναι εκείνος που ελευθερώνει το παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο.
Μέχρι τότε η ανθρωπότητα λειτουργούσε ασυνείδητα αφού δεν γνώριζε λόγω μεταβολής, δεν ήξερε την άλλη πλευρά.
Έρχεται ο Χριστός και ελευθερώνει το ασυνείδητο και γίνεται συνειδητό.
Μιλά για αγάπη ελευθερία σε οδηγεί με ελεύθερη θέληση στον Πατερά θεό .
Είναι Εκείνος που φέρνει την ένωση θεού – ανθρώπου με πλήρη ελευθερία.
Έτσι ο Χριστός υπήρξε ο παγκόσμιος ελευθερωτής του συλλογικού ασυνειδήτου.
Όπως ελευθερωτής μπορεί να γίνει κάθε άνθρωπος που με πλήρη ελευθερία δίνοντας τις κατάλληλες σωστές κατανοήσεις οδηγεί τον άνθρωπο στο θεό.
Ο Ιωαννης πέθανε με αποκεφαλισμό γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσει να γράφει στις παγκόσμιες ψυχές και να ενεργοποιεί το μεταβλητό τους.
Τον Κύριο μας Ιησού Χριστό τον σταύρωσαν, του φόρεσαν σταυρό στην πλάτη γιατί έτσι και έγινε-ήταν Εκείνος που κουβάλησε στους ωμούς Του όλη την ασυνειδησία μας με όλα τα λάθη μας ελευθερονωντας μας από όλο τον πόνο που γνώριζε έως τότε η ανθρωπότητα, για να μπορέσει να μπει στην ανθρωπότητα λόγος ανάστασης και φωτεινότητας.
Γιατί είναι γνωστό πως το σκοτάδι είναι ασυνειδησία και το φως καθαρή συνείδηση.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΙΤΗ ΠΩς
ΕΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΟ 1 ΕΥΡΩ Η ΤΑ ΔΕΚΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΦΟΣΟΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ?
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΕ ΜIA ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ
ΠΟΥΛΟΥΣΕ CD.
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΚΑΝΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΠΟΛΛΑ ΤΑ 4 ΕΥΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΡΙΑ?
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ 1 ΕΥΡΩ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΙΣΘΑΝΕΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΚΟΡΟΙΔΟ.ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΧΑΡΑ ΔΕΚΑ ΕΥΡΩ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ

Πολλές φορές είχα αντικρύσει στις εικόνες τον εσταυρωμένο,
Τον κοιτούσα αλλά δεν καταλάβαινα τι?
Τι θέλει να δούμε? Τι προσπαθεί να μας κάνει να καταλάβουμε?
Γιατί έπρεπε να αφήσει να τον σταυρώσουνε?
Κάποια μέρα κοιτώντας Τον καρφωμένο πάνω στο σταυρό ένιωσα να μου ανοίγει τα ματιά της ψυχής μου και να με έκανε να δω.
Αυτή η στιγμή της θυσίας του ήταν ένα μεγάλο ξεσκέπασμα για την ανθρωπότητα, που δυστυχώς ακόμα και θυσιάζοντας τον εαυτό Του δεν ξερώ πόσοι είδαμε –νιώσαμε και κατανοήσαμε όλα όσα ήθελε να γνωρίσουμε.
Ο σταυρός αυτό το σύμβολο που χρόνια τώρα εμείς τιμούμε και τόσο είναι ιερό για εμάς ,δηλώνει «το είναι μας», αυτό που όλη ανθρωπότητα «είναι».
Ένας σταυρός που κουβαλάμε στη ζωή μας, που μας τον έβαλαν ,που ποτέ όμως δεν βλέπουμε, αφού είναι πίσω μας στους ώμους μας, εμείς τον κουβαλούμε νιώθουμε το βάρος του, νιώθουμε να μας λυγίζει αλλά δεν τον διαλέξαμε και δεν τον είδαμε [δεν τον γνωρίσαμε].
Είναι ο λόγος που μας φύτεψαν και αναπτύξαμε στη ζωή μας ,αλλά δεν τον επιλέξαμε και δεν τον γνωρίσαμε αφού είναι στη πλάτη και πίσω από τα ματιά μας.
Και ότι δεν επιλέξαμε και δεν γνωρίζουμε, είναι ασυνείδητο. Αυτός είναι ο σταυρός μας , «ο λόγος μας ο ασυνείδητος» που δημιουργεί το είναι μας.
Και έτσι το σώμα μας, το φυσικό μας, δηλαδή το χρηστικό μας κομμάτι, βρίσκεται αιχμαλωτισμένο πάνω στο σταυρό και καρφωμένο στα άκρα του με καρφιά, με τέσσερα μεγάλα καρφιά ,ένα για κάθε ένα άκρο και άκρα είναι τα πόδια μας –τα πεδία δηλαδή των δυνάμεων που μας στηρίζουν στη γη, και τα χέρια μας που με αυτά δημιουργούμε.
Τα τέσσερα καρφιά είναι τα τέσσερα σαμάρια –τα τέσσερα θέατρα που παίζουμε στη ζωή μας και αυτά είναι τόσο βαθιά καρφωμένα μέσα μας που κάνουν το σταυρό να κολλά και να γίνεται ένα με το σώμα μας.
Και πάνω στο κεφάλι μας ένα ακάνθινο στεφάνι που αφού μας το φόρεσαν μας κάνει να νομίζουμε πως είμαστε και βασιλιάδες ,ξεχωριστοί.
Βασιλιάδες σε ποιους? Στους όμοιους μας? Δούλος σε δούλους?
Ένα αγκάθινο στεφάνι μπηγμένο μέσα στο κεφάλι μας τόσο βαθιά που μας τρυπά, και το αίμα στάζει και σκεπάζει τα μάτια μας, και τα κάνει να μένουν κλειστά η στην καλύτερη περίπτωση να κοιτούν χαμηλά –τη γη.
Ο πόνος από τα αγκάθια σπρώχνει το κεφάλι προς τα κάτω για να μη βλέπουμε τα υψηλά ,τα πάνω από εμάς.
Αυτό το αγκάθινο στεφάνι είναι και το μεγαλύτερο καρφί στη ζωή μας στο είναι μας.
Η υποκρισία που κάνει τους ανθρώπους ψεύτικους που τούς κάνει να νιώθουν ξεχωριστοί ,σπουδαίοι, βασιλιάδες, που κλείνει τα ματια στις καρδιές των ανθρώπων και κρατά το κεφάλι ,δηλαδή τη νόηση μας μακριά από τα υψηλά και τα ουράνια-από την ουράνια διάνοια, στρωμένο κάτω στα γηινα.
Αυτό λοιπόν είμαστε -και ο Κύριος μας το έδειξε και το απέδειξε.
Και αφού το έδειξε μας έδωσε και τον τρόπο να ελευθερωθούμε διατηρώντας την θέληση μας ελεύθερη.
Για να ελευθερωθείς πρέπει πρώτα να δεις ,ναι να δεις τι είσαι,
που είσαι καρφωμένος ,να δεις τη φυλάκιση σου, τη στέρηση της ελευθερίας σου.
Και αφού δεις, έχοντας οδηγό τον Διδάσκαλο ,να πετάξεις ψηλά, πολύ ψηλά, όσο εσύ θελήσεις, στους γαλάζιους και όμορφους ουρανούς, εκεί που δεν υπάρχουν βασιλιάδες και δούλοι που όλοι είναι ένα.
Εκεί που όλα ξεκινούν από το ΕΝΑ και καταλήγουν στο συνεχές ΕΝΑ.

ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Για Εσένα

Υπέρτατο ον – Παντοκράτωρ-Θεός -Αγάπη- Μοναδικός –Πατέρας.
Τόσες λέξεις και όμως δηλώνουν « Ένα» - «Εσένα».
Θέλω να γράψω έναν ύμνο για να ψάλλω την αγάπη μου για Σένα .
Θέλω να πω σ αγαπώ σ Εσένα εγώ ο μικρός να αγγίξω Εσένα.
Εγώ ο μικρός να μιλήσω σε Εσένα.
Ποιες λέξεις να βρω για να πω σ αγαπώ αφού οι λέξεις έγιναν από Εσένα?
Ποιες νότες θα φτιάξουν τραγούδι για Σένα αφού και αυτές είναι δοσμένες από Εσένα?
Ποια μουσική θα παίξει για Σένα αφού και αυτή είναι χαρισμένη από Εσένα?
Ποιο στόμα θα πει σ αγαπώ σε Σένα αφού και το ότι υπάρχω οφείλεται σε Εσένα?
Πως μπορώ να πω σ αγαπώ σ Εσένα αφού η αγάπη Σου σκεπάζει εμένα?
Πως μπορώ να πω σ αγαπώ σ Εσένα αφού η αγάπη Σου
δημιούργησε εμένα?
Είμαι τόσο μικρός για μένα και τόσο μεγάλος και πολύτιμος για Σένα αφού όλα τα δημιούργησες για μένα.
Για αυτό και εγώ θα πω απλά αγαπώ…
Αγαπώ τις λέξεις γιατί είναι από Εσένα
Αγαπώ τις νότες γιατί είναι από Εσένα
Αγαπώ τα τραγούδια γιατί είναι από Εσένα
Αγαπώ εμένα γιατί είμαι κομμάτι από Εσένα
Αγαπώ τη ζωή γιατί είναι από Εσένα
Αγαπώ…
Αγαπώ…
Αγαπώ γιατί η αγάπη είναι δώρο ζωής από Εσένα σε μένα.

ΤΙΜΗ ΜΟΥ.

Από τότε που ωρίμασε μέσα μου ο λόγος του ευαγγελίου και οι πρώτες σταλαγματιές άρχισαν να στάζουν στη θέληση μου- εσωτερικό μου άνθρωπο, τα σπλάχνα μου γέμισαν θλίψη ,όλο το εσωτερικό μου στερήθηκε πάσης χαράς, και μια φωνή ασταμάτητα συνεχώς μέρα και νύχτα στιγμή προς στιγμή όπου κι αν βρίσκομαι ,ότι κι αν κάνω όπως και αν βιώνω μέσα στα βάθη την ψυχής μου, με γλυκύτητα που δεν περιγράφεται ούτε βυθομετρειται , στα βάθη του νου μου, χωρίς κανένα κενό να μεσολαβεί, σε όλο τον εσωτερικό λόγο, φωνάζει μια μελωδία ανέκφραστη, ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Γλυκά συνεχίζει η μελωδία ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Μέρα νύχτα στιγμή προς στιγμή, ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς
ν αγαπάς , και τα ματιά μου δάκρυα στάζουν, φανερά και κρυφά,
και η μελωδία φωνάζει ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Νιώθω ο πιο φτωχός της αγάπης, στεγνό ηφαίστειο που πάγωσε ,και όμως η φωνή μου φωνάζει σ ότι κι αν λέω ότι κι αν σκέφτομαι ,όπως κι αν ενεργώ σε ότι αναπολώ ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Μακάρι να γίνω πιστευτός από ντροπή τον ουρανό δεν κοιτώ αλήθεια λέω σκύβω το κεφάλι νου και σώματος ,λογικής και λόγου, και όμως δεν παύει και στον ύπνο μου και στο ξύπνιο μου και όταν πίνω και όταν τρώω και όταν προσεύχομαι και όταν και όπως και στο γιατί και στο πως και στο διότι , και όταν με βρίζουν και όταν με κατηγορούν και όταν με επαινούν, μια φωνή γλυκεία μελωδία, θεού ωραιότητα, με συνταράσσει συνεχώς φωνάζοντας μου ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .
Πιο γρήγορη από το νου μου αφού να μετρήσω τις φωνές αδυνατώ, να υπολογίσω πόσες φορές στο λεπτό αδυνατώ, και η λογική μου βλέπει τη ψυχή να συνεργεί μεθυσμένη στη γλυκύτητα του λόγου αυτής της φωνής που μέσα μου φωνάζει
ν αγαπάς ν αγαπάς ν αγαπάς .