- Τι είναι ΒΟΥΛΗΣΗ; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Τα κατάλληλα ηλεκτροχημικά ερεθίσματα στις κατάλληλες νευρομυϊκές συνάψεις ενεργοποιούν τους κατάλληλους μύες ώστε να τελεσθεί η κίνηση αυτή.
Τα ηλεκτροχημικά αυτά ερεθίσματα δεν είναι βούληση.

Το ηθελημένο ανασήκωμα του χεριού μου μπορεί να χαρακτηριστεί ως έκφραση της βούλησής μου; Αν ναι, πώς μπορεί να το διακρίνω από ένα ανασήκωμα του χεριού που δεν αποτελεί έκφραση της βούλησής μου;

Το ανακλαστικό τίναγμα του ποδιού μετά από το χτύπημα με το ιατρικό «σφυράκι» κάτω από την επιγονατίδα δεν είναι πράξη που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως έκφραση της βούλησής μου.

Το ανακλαστικό τίναγμα του ποδιού αποτελεί απόκριση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα. Απόκριση που δεν χρειαζόταν την επεξεργασία του εξωτερικού ερεθίσματος από το κεντρικό νευρικό σύστημά μου.

Βούληση είναι μήπως η απόφανση / απόφαση του κεντρικού νευρικού μου συστήματος για το ανασήκωμα του χεριού μου;

Το ηθελημένο ανασήκωμα του χεριού μου επετεύχθη μετά από κάποια εντολή που απηύθυνε το κεντρικό νευρικό μου σύστημα στους μυς του χεριού μου. Η εντολή αυτή ήταν προϊόν κάποιου είδους επεξεργασίας εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων.

Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι βούληση είναι η ικανότητα για λήψη αποφάσεων τις οποίες τιμούμε. Στο κάτω-κάτω όταν αναφερόμαστε σε κάποιον πως είναι άβουλος εννοούμε πάνω από όλα την αδυναμία του να πάρει από μόνος του αποφάσεις και να ενεργήσει σύμφωνα με αυτές. Εννοούμε την αδυναμία του να πάρει πρωτοβουλίες

Βούλομαι σημαίνει αποφασίζω;
Η ικανότητα πάντως για την λήψη αποφάσεων δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση της νόησης δηλαδή (;) του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος.

Η λήψη αποφάσεων μπορεί να τελεσθεί και από μία μηχανή προγραμματισμένη επαρκώς ώστε να αποφανθεί και να ενεργήσει ανάλογα ύστερα από μία επεξεργασία δεδομένων με κάποιον κώδικα που περιέχει αρκετά … IF … THEN … ELSE [Αν (είναι έτσι)…. Τότε (κάνε αυτό) …. Αλλιώς (κάνε το άλλο)…]

Η λήψη όμως αποφάσεων από μια προγραμματισμένη κατάλληλα μηχανή και η εκτέλεσή των κατάλληλων ενεργειών από αυτήν για την υλοποίησή των ειλημμένων από αυτήν αποφάσεων δεν σημαίνει ότι η μηχανή διαθέτει βούληση.

Το πολύ, να θεωρήσουμε ότι ικανοποιεί /εκφράζει τη βούληση του …κατασκευαστή της (όπως πολύ εύστοχα είχε επισημάνει αρχικά ο αγαπητός filosofos3) να αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο όταν έχει να κάνει με συγκεκριμένες καταστάσεις.

Η μηχανή όμως αυτή, δεν έχει δική της βούληση.

Μια σκακιστική παιχνιδομηχανή μπορεί να εκτιμήσει μία κατάσταση να αποφασίσει πώς θα «ενεργήσει» και να δράσει ανάλογα. Δεν νομίζω όμως ότι μπορούμε να δεχτούμε πως διαθέτει κάποια βούληση να, ας πούμε, νικήσει.

Εκείνο που διαθέτει είναι ένα πρόγραμμα που την καθοδηγεί να ενεργεί με τον α ή τον β τρόπο και κατ΄ αυτόν τον τρόπο να εκφράζει τελικά την βούληση του προγραμματιστή / κατασκευαστή της.

Οι αλγόριθμοι με τους οποίους είναι εφοδιασμένη, είναι προσανατολισμένοι να αποφαίνονται εκτιμώντας την εκάστοτε θέση σε σχέση με έναν (άδηλο ίσως) στόχο. Ας πούμε, το στόχο να νικήσει ή τουλάχιστον να μην χάσει.

Όμοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αρχικό σχέδιο του «προγραμματισμού μας» ήταν προσανατολισμένο στο «αυξάνεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσετε τον κόσμο».
Στην συνέχεια προέκυψε η επόμενη έκδοση (έστω version 1.2 ) του λειτουργικού μας με την τροποποίηση του “all we need is love…” ή κάπως έτσι…
.
.
.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι μια μηχανή διαθέτει δική της βούληση τη στιγμή που θα επιτύχει να τροποποιεί το πρόγραμμά της, και να αποφασίσει να ενεργεί σύμφωνα με έναν διαφοροποιημένο, σε σχέση με τον «αρχικό» της σχεδιασμό, προσανατολισμό; Ή ίσως ότι βούληση είναι η δυνατότητα τροποποίησης του όποιου προγραμματισμού;

Καλημέρα

Αν υπάρχει τέτοιο «πράγμα» που να μπορεί να ονομαστεί δική μας βούληση, αυτό θα πρέπει (ίσως) να αναζητηθεί σε ό,τι χαρακτηρίζουμε πρωτοβουλίες ή σε ό,τι μας καθιστά ικανούς να τροποποιούμε τον …όποιο προγραμματισμό μας.

Όμως, τον «προγραμματισμό» μας τον τροποποιούμε έτσι η αλλιώς, συνειδητά ή ασυνείδητα, και υπακούοντας / εξυπηρετώντας αλλότριες σε εμάς βουλήσεις.
Άρα είναι σημαντικό να κατανοήσουμε το
1. … πώς έχει διαμορφωθεί ο όλος προγραμματισμός μας στη διάρκεια της προσωπικής μας ιστορίας / πώς δομούμε και πώς μεταβάλουμε τα πρότυπα με τα οποία αναπαριστούμε την πραγματικότητα
2. … τι συνιστά «εγώ» και τι «μη εγώ» / τι είναι «δικό μου» και τι «αλλότριο»

Νομίζω ότι η βούλησή μας (αν υφίσταται) θα πρέπει να γεννά μη προβλέψιμα γεγονότα ή ακόμη, θα πρέπει να γεννάται, κατά το μάλλον ή ήττον, απρόβλεπτα.

Μπορεί μια πρόταση / δείκτης να μας δείξει τι είναι βούληση;

Στοχαστείτε λίγο στην πιο κάτω πρόταση:

Μετακινήστε ένα ποτήρι μόνο με τη δύναμη της βούλησή σας

Αν προσπαθήσετε να το κάνετε, το πιθανότερο είναι να μείνετε ακίνητοι, εστιάζοντας την προσοχή σας στο ποτήρι και να το φαντάζεστε να μετακινείται.

Αρχικά θα έχετε να αντιμετωπίσετε διάφορες σκέψεις αμφισβήτησης για το κατά πόσον είναι κατορθωτό και πιθανόν προς στιγμήν να πιέσετε το νου σας να πιστέψει αυτό που απορρίπτει, έστω για λίγο και προς χάριν πειραματισμού.

Το πιθανότερο είναι μετά από λίγο να εγκαταλείψετε την προσπάθεια.

Ήδη όμως, με την αναφορά και μόνο της έννοιας βούληση και την προτροπή για χρήση της, βλέπουμε να εμπλέκονται / ενεργοποιούνται, προσοχή, συγκέντρωση / εστίαση, φαντασία, πίστη…
.
.
.

Χαιρετώ

Είδα τη NADA στο θέμα και μπήκα... Κάτι καλό θα έχει σκέφτηκα και όντως βρήκα ένα πολύ καλά ανεπτυγμένο θέμα από τον Ampere και τους υπόλοιπους εκλεκτούς συμμετέχοντες.
Με τη βοήθεια των σκέψεων που διατυπώθηκαν σε ολόκληρο το θέμα (μου πήρε αρκετή ώρα για να το διαβάσω ) έκανα τις παρακάτω σκέψεις :

(1) Η βούλησή μας να κάνουμε μια κίνηση δημιουργείται από την επιθυμία μας να πετύχουμε κάποιο αποτέλεσμα

(2) Συνεπώς η αιτία της βουλήσεως μας είναι το ίδιο το αποτέλεσμα/σκοπός (τελεολογική θεώρηση)

(3) Το αποτέλεσμα αυτό έχει ως αιτία δημιουργίας του την επιθυμία μας για αλλαγή που θα μας φέρει σε μια άλλη ισορροπία από αυτήν που είμαστε τώρα.

(4) Η επιθυμία μας έχεις ως αιτία της την κάλυψη κάποιας ανάγκης (μηχανιστική θεώρηση) : βιολογικής, ψυχολογικής ή πνευματικής.

(5) Η ανάγκη έχει ως αιτία δημιουργίας της την κίνηση των νόμων που διέπουν κάθε έμβιο ον και το περιβάλλον του, δηλαδή των νόμων που έχουν τεθεί για το κάθε τι στο σύμπαν.

(6) Μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι η έκφραση της βούλησής μας αποτελεί εκδήλωση των νόμων του σύμπαντος.

Χωράει κάπου εδώ η έννοια της ελεύθερης επιλογής; Της ελεύθερης ατομικής βούλησης;

Υποθέτοντας ότι το υπέρτατο ον/ο κατασκευαστής μας έχει μια τελική και δεδομένη βούληση για έναν τελικό και δεδομένο σκοπό..., δε θα ήταν λογικό να την εξέφραζε αμέσως ;
Δηλαδή θα πήγαινε από το ένα σημείο στο άλλο άμεσα χωρίς να δημιουργεί και να αφανίζει όντα. Θα δημιουργούσε μερικά μόνο είδη όντων που θα διατηρούσε αθάνατα για το σκοπό αυτόν.

Όμως οι νόμοι του σύμπαντος μέσω έλξεων και συγκρούσεων, δημιουργίας και αφανισμού συντηρούν μια διαρκή μεταβολή και μια διαρκώς πιο πολύπλοκη ισορροπία.

Από την επιλογή που κάνει το κάθε ον εξαρτάται η διατήρησή του σ’ αυτό το παιχνίδι ή ο αφανισμός του. Στις απλές βιολογικές μορφές ζωής αυτό εκφράζεται ως αναπαραγωγή και προσπάθεια για επιβίωση, ενώ στον άνθρωπο αυτό παίρνει μια επιπλέον έκφραση ως προσπάθεια να μείνει στη μνήμη δημιουργώντας έργα που θα αντέξουν στο χρόνο (πνευματικά-καλλιτεχνικά).

Από αυτό το σκεπτικό συνάγεται ότι κάθε στιγμή όλα είναι όσο τελειότερα θα μπορούσαν να είναι δεδομένων των συνθηκών. Δηλαδή κάθε στιγμή όλα είναι τέλεια χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα αλλάξουν την επομένη..

quote:

---

Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι χρήση της Θέλησης χωρίς τη λυτρωτική όψη της Αγάπης οδηγεί σε καταπίεση των «πολλαπλών εγώ», και δεν είναι αυτός ο σκοπός…

Θέληση χωρίς γνώση, επίσης μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελέσματα...

---

Καιρό έχουμε να μιλήσουμε και πολύ χαίρομαι που σε "ξανασυναντώ".
Οι σκέψεις σου ιδιαίτερα περιεκτικές, όπως πάντα.

Εύλογο το ερώτημα και σε ευχαριστώ που μού δίνεις την ευκαιρία να επεκταθώ.
Επανέρχομαι σύντομα.

Οι 6 προτάσεις με τις οποίες συνόψισες πολλά από όσα γράφτηκαν είναι πράγματι περιεκτικές και με εσωτερική συνέπεια. Όσο όμως και αν περιγράφουν πολλά από αυτά που εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τον όρο βούληση, έχω την εντύπωση ότι ούτε εξαντλούν ούτε απαντούν στο ερώτημα τι είναι βούληση.

Για το τι θα έκανε ή θα ήταν λογικό να κάνει ο … κατασκευαστής μας αποφεύγω να πάρω θέση. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Αϊνστάϊν για να δείξει την αντίθεσή του στα όσα περί απροσδιοριστίας και «τυχαίου» προέβλεπε η αναδυόμενη περί των κβάντων θεωρία, είχε αποφανθεί πως «Ο θεός δεν παίζει ζάρια». Η απάντηση που του είχε δοθεί (από τον Χαϊζενμπερκ?) ήταν: «Μη λέτε στο θεό τι να κάνει».

Στο ερώτημα

quote:

---

ως προς το αποτέλεσμα το άτομο έχει κάποια ελευθερία επιλογής που αποβλέπει στην όσο γίνεται μεγαλύτερη διατήρηση της ισορροπία/τάξης??

---

Σκέφτομαι διάφορες συνήθεις φράσεις όπως,

«Δεν υπάρχει δεν μπορώ, μονάχα δεν θέλω» ή

«Where there is a will, there is a way»
(Όπου υπάρχει ένα θέλω, υπάρχει ένας τρόπος) ή

«Πρόσεξε τι θα ευχηθείς γιατί μπορεί να γίνει»

Μήπως η βούληση είναι η «ατομική» μας ενέργεια;

Είναι η βούληση θαυματουργός δύναμη;

Θέληση: Στη μεταφυσική και στη απόκρυφη φιλοσοφία η Θέληση είναι εκείνη που κυβερνάει το εκδηλωμένο σύμπαν στην αιωνιότητα. Η Θέληση είναι η μόνη και μοναδική αρχή αφηρημένης αιώνιας Κίνησης ή η εμψυχώνουσα ουσία της.

«Η θέληση», λέει ο Βαν Χελμοντ, «είναι η πρώτη από όλες τις δυνάμεις… Η θέληση είναι ιδιότητα όλων των πνευματικών όντων και εκδηλώνεται πιο ενεργά, όσο πιο ελεύθερα είναι αυτά από την ύλη».

Και ο Παράκελσος διδάσκει ότι «η ακλόνητη θέληση είναι η αρχή όλων των μαγικών πράξεων. Επειδή οι άνθρωποι δεν φαντάζονται με κάθε λεπτομέρεια και δεν πιστεύουν στο αποτέλεσμα, μόνο γι’ αυτό οι (απόκρυφες) τέχνες είναι τόσο ασταθείς, ενώ θα μπορούσαν να είναι απολύτως σταθερές».

«Βίβλος Αποκρυφισμού», Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ.

Βέβαια,
Αν πράγματι μπορούμε να κάνουμε να συμβεί ό,τι θέλουμε, τι θα θέλαμε να συμβεί;
Ίσως σε κάτι τέτοιο να αναφέρεται και η NADA με τη «σύνδεση» που κάνει της Θέλησης με την Αγάπη και τη Γνώση.

Στα παραμύθια, όπου η νεράιδα ή το τζίνι πραγματοποιούν μια ευχή, συχνά, οι συνέπειες της πραγματοποίησής της αποδεικνύονται τόσο απρόβλεπτα δυσάρεστες, που το καλύτερο που μπορεί να γίνει στη συνέχεια, είναι να αναιρεθεί η πραγματοποίηση της ευχής και όλα να επιστρέψουν στην προτεραία κατάσταση.

Αν μπορεί να γίνει ό,τι θέλω θα πρέπει να είμαι πολύ σοφός ώστε να γνωρίζω σε βάθος τις συνέπειες της ικανοποίησης των θέλω μου. Μια και αυτό δεν συμβαίνει, ίσως η καλύτερη τακτική είναι να θέλω να γίνεται το θέλημά Του / Της, (εφόσον βέβαια Τον / Την εμπιστεύομαι).

Συχνά βέβαια φτάνουμε στο «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» αλλά και πάλι το καλύτερο, ίσως, που έχουμε να κάνουμε είναι η αποδοχή του «γεννηθήτω το θέλημά Σου». Πράγμα βέβαια που «πάει» μαζί με το «δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά Σου»… χμ… ΑΜΗΝ.
.
.
.

Καλησπέρα.. και Καλημέρα!

quote:

---

Τα διάφορα «θέλω» μας μικρά ή μεγάλα συνειδητά ή ασυνείδητα, μπορεί να αναφέρονται στην βούληση αλλά δεν είναι Βούληση / Θέληση.

---

Χαιρετώ

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι στα αγγλικά υπάρχουν οι λέξεις
WILLPOWER και
FREEWILL (ενώ δεν υπάρχουν λέξεις όπως ας πούμε freelove ή lovepower )

Με αφορμή όσα αγαπητή NADA παρέθεσες,
κάτι ακόμη εν είδει παρένθεσης, για τα «θέλω», που αν και, όπως και συ είπες, σχετίζονται με τη Βούληση δεν είναι Βούληση.
Από όσα μάλιστα καταλαβαίνω, θα έλεγα ότι, περισσότερο σχετίζονται με ανάγκες ή καλύτερα «ανάγκες» που παράγονται μέσα από τον βιολογικό και κοινωνικό προγραμματισμό μας.

Στο βαθμό που είμαστε ταυτισμένοι με τα «θέλω» μας, τότε αυτά μπορεί να μας μπερδεύουν άσχημα με το να συγκρούονται μεταξύ τους για το ποιο θα επικρατήσει την κάθε φορά. Αλλά το χειρότερο είναι πως εύκολα γινόμαστε «θύματα» στα «θέλω» άλλων, που μπορούν να μας ελέγξουν μέσω των δικών μας «θέλω».
(Δείτε για παράδειγμα, πώς «δουλεύουν» οι διαφημίσεις -για να μην πάμε σε πιο σοβαρές περιπτώσεις-)

Αν δεν μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα διάφορα «θέλω» μας, τότε κάποιος άλλος μπορεί να χρησιμοποιήσει εμάς μέσω αυτών.

Αν δεν μάθουμε να χειριζόμαστε τα διάφορα «θέλω» μας, τότε κάποιος άλλος μπορεί να χειριστεί εμάς μέσω αυτών.

Αν νιώσουμε εξαπατημένοι, εξαρτημένοι, ελεγχόμενοι, ας αναλογιστούμε για λίγο, ποια «θέλω» μας αγκιστρωθήκανε σε αυτούς /ά που νιώθουμε ότι μας χειρίζονται. Ποια «θέλω» μας είναι αυτά που μας έχουν κάνει «χαζούς» απέναντι στα «θέλω» των άλλων.

Δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωρίσουμε τα αλλότρια «θέλω». Νομίζω όμως ότι μπορούμε σχετικά εύκολα να αποσταστιοποιηθούμε (αποταυτιστούμε) από τα δικά μας «θέλω» και να τα δούμε ως δυνητικά μέσα παγίδευσής μας από άλλες «βουλήσεις», είτε τις αναγνωρίζουμε σαν τέτοιες είτε όχι.
Να, μία ακόμη παράμετρος για τη διερεύνηση του θέματος της ελευθερίας αλλά και της δύναμης.

Κλείνει η παρένθεση.

Χρόνια και ζαμάνια... εεε !

Βλέπω ότι έχεις δημιουργήσει ένα topic πολύ αξιόλογο.

Κατά την προσφιλή μου τακτική θα το εκτυπώσω για να το μελετήσω πριν αποκτήσω μια πλήρη εικόνα για τα γραφόμενα, αλλά ήδη από τα λίγα που διάβασα φαίνεται το υψηλό επίπεδο συμμετοχής (με την ευκαιρία χαιρετώ και τους παλιούς φίλους που έχουμε συζητήσει στο παρελθόν).

Το θέμα της Βούλησης με προβλημάτισε όταν επιχείρησα να το μελετήσω στις Εννεάδες του Πλωτίνου. Είχα μια θολή εικόνα από τον Επίκτητο αλλά ο Πλωτίνος σίγουρα ήταν πιο πλήρης και φιλοσοφικός στην ανάπτυξη της σκέψης του.

Μια ακόμα παραπέρα ανάπτυξη μου ήρθε μέσα από τις διδασκαλίες του Καστανέντα και γενικότερα της Τολτέκικης διδασκαλίας.

Δίνω ένα αρχικό απόσπασμα από τον Πλωτίνο...

«Διότι το καλό είναι ακριβώς μια βούληση προς τον εαυτό του, προς ένα καλό που δεν έχει κερδηθεί από κανένα δόλο ή έστω έχει προσελκυστεί απ’αυτό με τη δύναμη της φύσης του. Το καλό είναι ό,τι επέλεξε να είναι και, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν υπήρξε κάτι έξω απ’αυτό προς το οποίο μπορούσε να πλησιάσει. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι τίποτε άλλο δεν περιέχει στην ουσία του την αρχή της δικής του ικανοποίησης. Θα υπάρχει εσωτερική ασυμφωνία. Αλλά αυτή η υπόσταση του καλού πρέπει αναγκαστικά να έχει προαίρεση, τη βούληση προς τον εαυτό. Εάν δεν είχε, δεν θα μπορούσε να φέρει ικανοποίηση στα όντα τα οποία ευχαριστιούνται με τον εαυτό τους όταν μετέχουν σ’αυτό ή το φαντάζονται.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, VI.8, 13.40-45, σελ.599-601)

Τι θέλει να πει ο... ποιητής, όταν υποστηρίζει ότι "το Καλό είναι μια Βούληση προς τον Εαυτό του";

Σε άλλο σημείο λέει...

«Υποστηρίζουμε και έτσι φαίνεται να είναι, ότι το υπέρτατο είναι παντού και, πάλι, πουθενά. Κρατώντας αυτό σταθερά κατά νου, ας δούμε πώς εισάγεται στην παρούσα διερεύνηση. Εάν ο θεός δεν είναι πουθενά, τότε δεν συνέβη να είναι οπουδήποτε. Οντας επίσης παντού, είναι παντού σε ολότητα, ταυτοχρόνως, είναι εκείνο το παντού και το παντοιοτρόπως, δεν είναι μέσα στο παντού αλλά είναι το παντού καθώς και αυτός που δίνει στα υπόλοιπα πράγματα το είναι τους μέσα σε εκείνο το παντού. Κατέχοντας την υπέρτατη θέση –ή μάλλον όχι κατέχοντας αλλά όντας ο ίδιος ο υπέρτατος- όλα είναι υποτελή σ’αυτόν, δεν τον έχουν φέρει στο είναι, αλλά συμβαίνουν όλα σ’αυτόν –ή μάλλον στέκουν εκεί μπροστά του, κοιτάζοντας εκείνα αυτόν, όχι αυτός εκείνα. Εχει οδηγηθεί, θα ΄λεγε κανείς, στα ενδότερα του εαυτού του από αγάπη προς εκείνη την “καθαρή ακτινοβολία” που ο ίδιος είναι, όντας αυτός ο ίδιος εκείνο που αγαπά. Δηλαδή, σαν παραμένουσα ενέργεια και κατά μία έννοια νους, ο περισσότερο άξιος να αγαπηθεί, έχει δώσει στον εαυτό του υπόσταση. Ο νους είναι ενέργημα, ο θεός συνεπώς είναι ενέργημα, αλλά, αφού κανείς άλλος δεν τον έχει γεννήσει, είναι ο ίδιος ό,τι έχει κάνει τον εαυτό του, άρα δεν είναι όπως συνέβη να είναι, αλλά όπως ο ίδιος έχει ενεργήσει. Επί πλέον, εάν αυτός υπάρχει κατ’εξοχήν επειδή, ας πούμε, κρατιέται σταθερά από τον εαυτό του, κοιτάζοντας προς τον εαυτό του, ώστε ό,τι μπορούμε να ονομάσουμε Είναι του είναι το ότι βλέπει προς τον εαυτό του, πρέπει πάλι να δημιουργήσει τον εαυτό του. Ετσι, δεν είναι όπως έτυχε να είναι, αλλά όπως αυτός ο ίδιος θέλει να είναι. Ούτε αυτή η θέληση είναι κάτι τυχαίο ούτε έτσι συνέβη. Η βούληση που υιοθετεί το καλύτερο δεν είναι πράγμα της τύχης.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, VI.8, 16.5-20, σελ.609)

Κι εδώ τι θέλει να πει πάλι ο... ποιητής όταν υποστηρίζει ότι "Η βούληση που υιοθετεί το καλύτερο δεν είναι πράγμα της τύχης"

Κι επίσης σε άλλο σημείο λέει...

«Η βούληση περιλαμβανόταν στην ουσία, ήταν ταυτόσημες. Ή μήπως υπήρχε κάτι, αυτή η βούληση για παράδειγμα, που δεν υπήρχε μέσα του; Όλα ήταν βούληση, τίποτα αθέλητο μέσα του. Τίποτα λοιπόν δεν υπάρχει πριν από αυτή τη βούληση. Θεός και βούληση ήταν πρωταρχικά ταυτόσημα. Ο θεός, συνεπώς, είναι ό,τι αυτός θέλησε, είναι τέτοιος όπως θέλησε και όλα όσα επακολούθησαν αυτή τη βούληση είναι αυτά που γέννησε εκείνη η οριστική βούληση. Αλλά δεν γέννησε τίποτα νέο, όλα υπήρχαν από την αρχή.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, VI.8, 21.10-20, σελ.623-625)

Εδώ το προχωράει ακόμα πιο πέρα και κάνει την Βούληση και τον Θεό πρωταρχικά ταυτόσημα.

Εσείς τι συμπέρασμα βγάζετε;

Ω, Θεέ μου, συγνώμη. Ξέρεις... ήμουν τόσο απορροφημένος να σε σκέπτομαι, που δεν πρόσεξα ότι ήσουν πάντα, εδώ, μπροστά μου.

Καλωσήρθες thoth στο esoterica,
μετά από τόσο καιρό!
Χαρά μας να συμμεριζόμαστε τις σκέψεις σου και τα κείμενα που εύστοχα επιλέγεις! Θα επανέλθω στα ζητήματα που θέτεις, με την πρώτη ευκαιρία.

Ampere,
(σ' ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια),

τα "θέλω" μας και οι άλλοι λοιπόν...
Το μοτίβο είναι πολύ απλό:
Μακρόκοσμος εντός του μικρόκοσμου.

Η συμπεριφορά μας έναντι των άλλων σχετίζεται άμεσα με τη συμπεριφορά που έχουμε πρός μέρη του εαυτού μας.

Ας το παρατηρήσουμε αυτό...

Το άτομο που υφίσταται την συμπεριφορά κάποιου (δικαίως ή αδίκως) είναι μέρος του -κατά κάποιον τρόπο...

Πράγματι οι συμμετέχοντες έχουν δώσει μία αίσθηση ποιότητας σε αυτό το topic καλύπτοντας έτσι την κενότητα των δικών μου φλυαριών.

Για τον …ποιητή δεν νομίζω βέβαια ότι θα μπορέσω να τον ερμηνεύσω, αφού εδώ πρόκειται για πολύ βαθιά νερά κι εγώ συνηθίζω να πλατσουρίζω στα ρηχά, μπαίνω όμως στον πειρασμό να εικοτολογήσω (ορθότερα να …ανοητολογήσω) περί αυτών.

Μου φαίνεται λοιπόν πως το «καλό που βούλεται τον εαυτό του» είναι πολύ σχετικό με αυτό που έγραψε και ο ευαγγελιστής, πως δηλαδή «ο Θεός Αγάπη εστί». Αν αυτό το συνδυάσουμε με το «Εν το Παν» μπορούμε ίσως να «δούμε» πως Αγαπών, Αγαπάν και Αγαπόμενο είναι ένα και το αυτό.
Εμείς βέβαια συνηθισμένοι να τριχοτομούμε σε υποκείμενο ρήμα και αντικείμενο τις σκέψεις μας, κάτι τέτοια μας φαίνονται παραδοξολογήματα.

Παρόμοια λοιπόν, λέγοντας «βούληση» όταν μιλάμε για το υπέρτατο ον δεν μπορεί παρά να εννοούμε τον «βουλόμενο» που «βούλεται» το «βουλόμενο» (δηλ. τον εαυτό του) και όλα αυτά να είναι ένα και το αυτό.
…Χμ… βούλωσα

Any way. Είναι απλό. Το Παν δεν μπορεί παρά να περιέχει / είναι τα πάντα.
Ό,τι θέλει Το Παν, Είναι και Ό,τι γίνεται το θέλει Το Παν. Ή ίσως καλύτερα, αυτό που είχε γράψει ο filosofos3*,

quote:

---

αυτό που λένε "το υπέρτατο ον είναι η αιτία ,ο σκοπός και το τέλος του εαυτού του". Ή επίσης το γνωστό "εγώ είμαι το Α και το Ω"!

---

quote:

---

Τα διάφορα «θέλω» μας μικρά ή μεγάλα συνειδητά ή ασυνείδητα, μπορεί να αναφέρονται στην βούληση αλλά δεν είναι Βούληση / Θέληση.

---

quote:

---

Το άτομο που υφίσταται την συμπεριφορά κάποιου (δικαίως ή αδίκως) είναι μέρος του -κατά κάποιον τρόπο...

---

Με αφορμή και τα αποσπάσματα από τις Εννεάδες του Πλωτίνου ένα ερώτημα που γεννάται είναι αν το κακό (η απουσία του καλού) έχει βούληση. Και αν έχει, είναι αυτή ελεύθερη ;

quote:

---

Κι εδώ τι θέλει να πει πάλι ο... ποιητής όταν υποστηρίζει ότι "Η βούληση που υιοθετεί το καλύτερο δεν είναι πράγμα της τύχης"

---

Edited by - Deva_Parinito on 06/08/2005 21:35:00

quote:

---

Εάν ο θεός δεν είναι πουθενά, τότε δεν συνέβη να είναι οπουδήποτε.

---

Δεν θα έλεγα αλήθεια αν ισχυριζόμουν πως τώρα, μετά από τόσα που ειπώθηκαν, καταλαβαίνω καλύτερα το τι είναι βούληση. Μάλλον πιο μπερδεμένος αισθάνομαι και πολύ λιγότερο βέβαιος για το οτιδήποτε εκτός από την άγνοιά μου.

Θα αφήσω λοιπόν κατά μέρος τα όποια κακοχωνεμένα δάνεια ξένης σοφίας περιφέρω ως γνώσεις μου και θα δοκιμάσω ξανά να δω τι απομένει από αυτά που αντιλαμβάνομαι, που να μπορώ να το διατυπώσω σε προτάσεις.

Αυτό μου αρέσει άλλωστε και σε σένα φίλε Δημήτρη, που τολμάς δηλαδή να ανιχνεύεις τα όρια της σκέψης σου ακολουθώντας την σε όποιες διαδρομές σε οδηγούν. Θα δοκιμάσω κι εγώ με αφορμή όσα έγραψες αλλά και όσα έχουν ήδη ειπωθεί να ξαναδώ πως αντιλαμβάνομαι αυτή τη στιγμή το θέμα βούληση. Δεν θα είναι ευθεία απόκριση σε όσα έγραψες, νομίζω όμως ότι θα αναγνωρίσεις την επίδρασή τους και στη δική μου σκέψη.

Προσπαθώντας να «ξεφύγω» από τα διάφορα «θέλω» και να ξαναδώ αυτή καθ’ αυτή τη βούληση…

Αν η βούληση είναι μία δύναμη που υπάρχει από μόνη της και όχι μια λέξη για να αναφερόμαστε στη διαδικασία με την οποία δρούμε, αντιδρούμε και αλληλεπιδρούμε, τότε έχει ίσως νόημα να την αναζητήσουμε ερευνώντας το πώς και πότε εκδηλώνεται.

Αν η βούληση είναι μία δύναμη που υπάρχει από μόνη της και όχι μία έννοια που δημιουργήσαμε λόγω της ατελούς κατανόησης που έχουμε για τον κόσμο, τότε έχει ίσως νόημα να την αναζητήσουμε εκεί που κάτι εξαιρετικό (μη σύνηθες για τα δικά μας μέτρα) συντελείται, αφού εκεί αναμένεται να είναι περισσότερο αισθητή (έντονη) η «παρουσία» της.

Αν η βούληση είναι μία δύναμη που υπάρχει από μόνη της τότε μοιάζει ασύλληπτο το τι μπορεί να βούλεται. Θα την ονόμαζα το ανεκδήλωτο εν δυνάμει που μπορεί να είναι οτιδήποτε, την παντοδύναμη θάλασσα μέσα στην οποία κολυμπάμε και που εξαιτίας της υπάρχουμε.

Η βούληση (αν υφίσταται ως τέτοια) δεν μπορεί να βούλεται τίποτα πέραν του εαυτού της. Δεν μπορεί να υφίσταται ως , ας πούμε, βούληση για λεφτά, βούληση για δύναμη, βούληση για … Θα πρέπει να είναι κάτι που περιλαμβάνει όλα αυτά χωρίς να είναι τίποτε από όλα αυτά.

Τώρα, θα ονόμαζα βούληση τη δύναμη που «συντηρεί» το γίγνεσθαι ή ίσως την «κινητήριο» δύναμή του. Γίγνεσθαι, σημαίνει αλλαγή, μεταβολή, εξέλιξη. Χωρίς αυτή τη δύναμη, που το «συντηρεί» δεν θα μπορούσε να αναδυθεί αυτή η αυτο-οργανούμενη και συνεχώς καινοτομούσα θαυμαστή πολυπλοκότητα μέρος της οποίας αποτελούμε… Ίσως, βούληση να είναι «καθαρό» γίγνεσθαι ή γίγνεσθαι να είναι «καθαρή» βούληση.

Όμως, σε αυτήν την περίπτωση, τι νόημα έχει να πούμε ότι μπορούμε να δυναμώσουμε την βούλησή μας. (Εδώ μου έρχεται γλωσσικά πιο ταιριαστό να έλεγα «την θέλησή μας», και ίσως εκεί ακριβώς να έγκειται η διαφορά τους: Θέληση είναι η Βούληση που μας αναλογεί / αφορά.)

Η επιθυμία για τη δημιουργία αυτού του topic, γεννήθηκε και χτίστηκε μέσα από διάφορες νοητικές διαδικασίες, αλληλεπιδράσεις και συγκυρίες στις οποίες δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω αυτό που λέμε βούληση εκτός από κάποια στιγμή που είπα «ναι, αυτό θέλω» κάνοντας στράκα με τον αντίχειρα και τον μέσο του δεξιού μου χεριού. Όμως ακόμη και αυτό δεν θα το έλεγα βούληση. Έμπνευση, κατάληξη κάποιων σκέψεων, ανάδυση μιας «λύσης» σε ένα «πρόβλημα» που επεξεργαζόμουν… πάντως όχι βούληση.

Για την δημιουργία όμως και τη συντήρηση αυτού του θέματος, εκεί ναι, χρειάστηκε κάτι περισσότερο … Η επιστράτευση της θέλησής μου όσο λίγη και ήταν αυτή.
Πέρα από σκέψεις, γνώσεις και μέσα χρειάστηκε και αυτό το «μαγικό» κάτι που τα έδεσε και τους έδωσε υπόσταση. Εκεί κάπου αναγνώρισα αυτό που ονομάζουμε βούληση και που μια αμυδρή της λάμψη κατάφερα να οικειοποιηθώ ως θέλησή μου.
Εκεί κάπου διαισθάνομαι ότι μπορεί να ανιχνευθεί και η δυνατότητα ισχυροποίησής της…Εκεί δηλαδή που αναγνωρίζουμε το πώς αναδύεται / εκφράζεται / επιστρατεύεται η θέλησή μας. Δηλαδή η Βούληση που μας αφορά / αναλογεί.

Η Βούληση δεν θέτει σκοπούς .. είναι σκοπός…

…ίσως…

Η βούληση λοιπόν, είναι η κινητήριος δύναμη του γίγνεσθαι για να μη πούμε είναι το γίγνεσθαι το ίδιο. Το μόνο επομένως που μπορούμε να κάνουμε με αυτήν είναι να αναπροσαρμόσουμε τον τρόπο που συνδεόμαστε μαζί της (δες παρακάτω). Αυτό βέβαια, τελικά, είναι πάρα πολύ αν δεχθούμε ότι όλα τα θαυμαστά που εξιστορούνται στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι παρά έργα ανθρώπων που μπόρεσαν να αναπροσαρμόσουν τον σύνδεσμό τους με αυτή την υπέρτατη δύναμη έτσι ώστε να παράγουν αποτελέσματα απροσδόκητα και πέραν του αναμενόμενου.

Ποιος είναι όμως ο συνήθης τρόπος που τώρα συνδεόμαστε με αυτήν; Η Βούληση μοιάζει να «καταναλώνεται» απλώς, από τις διάφορες «ρουτίνες» στη λειτουργία του βιολογικού και κοινωνικού προγραμματισμού μας αφού, έτσι κι αλλιώς, κατά μία έννοια, τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτήν. Σκεφτείτε:

Αποφασίζω, Επιλέγω, Επιμένω, Υπομένω, Πραγματοποιώ, Συνεχίζω, Σχεδιάζω, Κρίνω, Συμπαθώ, Αρέσκομαι, Αποστρέφομαι, Προσεγγίζω, Αποφεύγω, Επιτίθεμαι, Αμύνομαι, Συντηρώ, Ανανεώνω, και άλλα ων ουκ έστι αριθμός…
Έχω την εντύπωση πως κάθε ρήμα εν τέλει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά «προϊόν» του Βούλομαι… και αυτό με τη σειρά του δεν είναι παρά ο τρόπος που η Βούληση μας ορίζει, μας κινεί, μας συντηρεί… Δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε καν χωρίς αυτήν.

Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν, είμαστε βούληση… Όμως βούληση επίσης «είναι» και ένα φίδι ή μία γάτα.
Τι είναι αυτό που κατ’ εξοχήν μας διαφοροποιεί από το φίδι ή τη γάτα;
Για ν’ ακούσω γνώμες…
Τι; Το φίδι και η γάτα έχουνε ουρά ενώ εμείς όχι;…
Σωστό κι αυτό, … άλλο όμως περίμενα να μου πείτε…
Για να δούμε … Κάποιος άλλος;
… Για να βλέπω χέρια… Ναι, εσύ στο βάθος… Σε ακούμε…
Τι; Θέλεις να πας στην τουαλέτα; … Τέλος πάντων … πήγαινε….
Καλά… Λοιπόν, εκείνο που κατ εξοχήν μας διαφοροποιεί από το φίδι και τη γάτα είναι η ικανότητά μας για έλλογη σκέψη. …Η ικανότητά μας για έλλογη σκέψη…

Επηρεασμένος από κάτι που έγραψα σε άλλο topic θέλω και εδώ να αναφερθώ συνοπτικά στο μοντέλο του τρισυπόστατου (ή τριαδικού) εγκεφάλου που είχε προταθεί στις αρχές του 70 και που σύμφωνα με αυτό δεν έχουμε έναν εγκέφαλο αλλά τρεις, κάθε ένας με τη δική του ευφυΐα και το δικό του «μερίδιο» βούλησης.

Το «εσωτερικό» ας πούμε, μέρος του εγκεφάλου μας υπεύθυνο για τις βασικές σωματικές λειτουργίες, είναι όμοιο με τον εγκέφαλο των ερπετών και των πτηνών.
Μαζί με το αμέσως επόμενο «στρώμα», που περιβάλλει τον πρωτό-γονο «ερπετικό»
μας εγκέφαλο «φτάνουμε» σε έναν εγκέφαλο που μοιραζόμαστε με αυτόν των κατώτερων θηλαστικών και αφορά κυρίως τα συναισθήματα. Τέλος με την ανάπτυξη του φλοιού του εγκεφάλου αποκτούμε το προνόμιο σε έναν εγκέφαλο που μπορεί να μελετά τον εαυτό του και που έχει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει τελικά τον τρόπο που συνδέεται με τη Βούληση.

Μία εκούσια ενέργεια, είναι μία ενέργεια που έχει την έγκριση του φλοιού του εγκεφάλου. Με τις σκέψεις επεξεργαζόμαστε δεδομένα, τα κρίνουμε και τα αξιολογούμε και καταλήγουμε σε αποφάσεις για ενέργειες. Όμως οι σκέψεις μας δεν είναι ελεύθερες. Ο κοινωνικός προγραμματισμός μας μπορεί να είναι εξίσου άκαμπτος με τον βιολογικό μας προγραμματισμό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αφού χρειάζεται να χτισθούν στέρεες δομές για να αναπτυχθούμε, αλλά από κει και πέρα είναι στην αρμοδιότητά μας να τις υπερβούμε, να τις αποδομήσουμε και να ελευθερωθούμε από τους περιορισμούς τους. Αυτό είναι ίσως η διαδικασία θανάτου που αναφέρεται στις εσωτερικές παραδόσεις που μπορεί να μας οδηγήσει στην ζωή. Θανάτου βεβαίως όχι με την έννοια της αυτοκτονίας, αλλά θανάτου του «παλαιού» ανθρώπου (ή παλιανθρώπου ) μέσα μας.

Αυτή η ικανότητά μας λοιπόν, για έλλογη σκέψη είναι που μας δίνει το περιθώριο να
ελιχθούμε με ένα τρόπο που πριν δεν το μπορούσαμε, αν είχαμε μείνει στο εξελικτικό επίπεδο των ας πούμε,. ερπετών ή των τρωκτικών . Μπορούμε να αναπρογραμματιστούμε, μπορούμε να ελευθερώσουμε «δεσμευμένη» βούληση, μπορούμε να την ανακατευθύνουμε και να της επιτρέψουμε να μας ελευθερώσει.
.
.
.
Εδώ, λέω να κάνω μία παύση διαρκείας. Χρειάζεται να δω κάποια πράγματα στην πράξη και φαίνεται ότι ο καλύτερος τρόπος για να δούμε τα περί βούλησης βρίσκεται στις απλές καθημερινές πράξεις. Ό,τι είναι συνήθεια, «καθήκον», οι μικροαπολαύσεις, η καθημερινότητα κ.τ.λ. είναι «εγκλωβισμένη» βούληση. Πάω λοιπόν εκεί έξω, (ή ίσως εκεί μέσα) να δω τι παίζει.
Εις το επανιδείν λοιπόν και καλή συνέχεια.

quote:

---

ένα ερώτημα που γεννάται είναι αν το κακό (η απουσία του καλού) έχει βούληση. Και αν έχει, είναι αυτή ελεύθερη ;

---