- Να με προσέχεις - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Τα αίτια για μένα είναι διπλής φύσης. Πρώτον εξωτερικά, όπου κανείς κουράζεται να αντιμετωπίζει την καχυποψία και την ειρωνεία των άλλων σε σχέση μ' αυτή του την επιλογή. Και δεύτερον, εσωτερικά, όπου η ίδια η εσωτερική μας φωνή της Λογικής (άτιμο πράγμα αλλά αναγκαίο) βάζει σε κρίση τις εμπειρίες μας, τον τρόπο που τις ερμηνεύουμε αλλά και τη συμπεριφορά μας, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από αυτήν την ερμηνεία.

Συνήθως, για να φτάσουμε να "λυγίσουμε" συν-λειτουργούν αυτά τα δύο αίτια και επιβαρύνουν το ένα το άλλο.

Θέλω σ' αυτό το θέμα να συζητηθούν δύο πράγματα. Το ένα, τα αίτια που κατά τη γνώμη σας, μας οδηγούν σ' αυτήν την κατάσταση και να προταθούν λύσεις. Και το άλλο, να καταθέσουν εδώ τον προβληματισμό τους όσοι βρίσκονται σε μια τέτοια θέση προκειμένου να βοηθήσουμε όλοι να "ξανασηκωθούν". Να διευκρινίσω εδώ, πως ΔΕΝ μας ενδιαφέρουν περιπτώσεις κατάθεσης προσωπικών προβλημάτων με συντρόφους, φίλους, οικονομικά, επαγγελματικά ή γενικότερα οικογενειακά θέματα, αλλά μόνο αυτές που κουραζόμαστε και "πέφτουμε" στο δρόμο της αναζήτησης. Είτε αυτή είναι με αντικείμενο την αυτοβελτίωση, είτε πρόκειται για έρευνα στο χώρο του παράξενου.

Galadriel των Λευκών Δασών

υγ : Το θέμα το έχω "υποκλέψει" (για να συμβαδίζω και με την επικαιρότητα) από τον εαυτό μου όπως αυτό έχει συζητηθεί σε άλλο διαδικτυακό χώρο με τις απαραίτητες βελτιώσεις/τροποποιήσεις που θεώρησα αναγκαίο να γίνουν.

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

quote:

---

Τα αίτια για μένα είναι διπλής φύσης. Πρώτον εξωτερικά, όπου κανείς κουράζεται να αντιμετωπίζει την καχυποψία και την ειρωνεία των άλλων σε σχέση μ' αυτή του την επιλογή. Και δεύτερον, εσωτερικά, όπου η ίδια η εσωτερική μας φωνή της Λογικής (άτιμο πράγμα αλλά αναγκαίο) βάζει σε κρίση τις εμπειρίες μας, τον τρόπο που τις ερμηνεύουμε αλλά και τη συμπεριφορά μας, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από αυτήν την ερμηνεία.

---

O Μέγας Απο-συντονιστής και σεντονιστής!!!
Περονόσπορος

Η αναφορά σου γίνεται ειδικά για μένα ή μιλώντας γενικά;

G.

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

Να με προσέχεις λοιπόν, η φράση κλειδί για το θέμα.

Η άσχημη εξωτερική αντιμετώπιση από την μια και η λογική κρίση από την άλλη που δεν λέει να ξεκολλήσει από το πρόβλημα αλλά περιστρέφεται συνεχώς γύρο από αυτό έτσι ώστε μεγεθύνοντας το να μας εγκλωβίζει, να σπαταλάμε ενέργεια και να κουραζόμαστε..

Η εξωτερική αντιμετώπιση όμως, φαίνεται άσχημη γιατί η δική μας η κρίση την εκλαμβάνει ως τέτοια και την αναπαράγει. Κάτι που δεν μπορεί η ίδια να το δει γιατί δεν είναι εύκολο να δει τον εαυτό της.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι κατά βάση σε εμάς τους ίδιους και όχι στους άλλους. Θέλει βαθιά δύναμη για να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας και να απεγκλωβιστούμε από αυτήν την κατάσταση, ή απλώς χρειαζόμαστε κάποιον που μας προσέχει και είναι κατάλληλος να δει αυτός αντί για εμάς την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, να μας βοηθήσει να αποστασιοποιηθούμε από αυτήν.

Κάθε εμπόδιο για καλό και κάθε τι ενοχλητικό ευκαιρία για μια νέα αρχή, για έναν νέο κύκλο!

Για να γίνω περισσότερο κατανοητή πάνω στο τι εννοώ θα φέρω ένα παράδειγμα. Ας πούμε λοιπόν, ότι κάποιος ασχολείται με την έρευνα γύρω από το ζήτημα των ΑΤΙΑ. Αγοράζει βιβλία, διαβάζει τα σχετικά περιοδικά, στήνεται με τις ώρες να χαζεύει τον ουρανό, παρακολουθεί τις σχετικές εκπομπές κ.ο.κ. Οι φίλοι και οι γνωστοί του (αν δεν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα) κάποια στιγμή τον παίρνουν στο "ψιλό". "Πάει αυτός, σάλταρε", "Παιδάκι μου, τι θες κι ασχολείσαι μ' αυτά;", και άλλες τέτοιες εκφράσεις συνοδεύουν τα σχόλια γύρω από την αναζήτησή του (το εξωτερικό αίτιο). Παράλληλα, η δική του κρίση των πραγμάτων (εσωτερικό αίτιο) τον βάζει στη διαδικασία να σκεφτεί μήπως πράγματι υπερβάλλει, μήπως δέχεται ως αυθεντικά στοιχεία που δεν είναι τέτοια και άλλα. Στο τέλος μιας τέτοιας πορείας ο άνθρωπός μας φτάνει να σκέφτεται πως "Άει στο καλό, τι θέλω κι ασχολούμαι;". Γι' αυτή την κούραση μιλάω, γι' αυτού του είδους το "πέσιμο".

Ελπίζω πως τώρα έγινα περισσότερο κατανοητή και ελπίζω πως οι επόμενες τοποθετήσεις σας θα γίνουνε πάνω σ' αυτό τον άξονα. Ελπίζω ακόμα με τον ίδιο τρόπο που εγώ μπορώ να κάνω υπέρβαση του παρελθόντος, μπορείτε να το κάνετε και εσείς εξίσου. Αν ήθελα να συζητήσω γι' αυτό, υπάρχουν ήδη ανοιχτά κάποια θέματα στα οποία θα μπορούσα να το κάνω και δεν θα ήταν αναγκαίο να ανοίξω ένα καινούργιο καταναλώνοντας και το χρόνο σας και τον χώρο που μας φιλοξενεί.

Όλα καλά

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

quote:

---

τα αίτια που κατά τη γνώμη σας, μας οδηγούν σ' αυτήν την κατάσταση

---

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

Σου φέρνω ένα παράδειγμα . Είμαι οξύθυμος(3) . Ταυτόχρονα θεωρώ (μου έμαθαν) ότι ο θυμός είναι κακό(2). Οι γύρω μου με θεωρούν ήρεμο άνθρωπο(1). Κάθε φορά που θυμώνω ο 1 και ο 2 συμφωνούν μιά χαρά και πιέζουν τον 3 (δεν εξωτερικεύω τον θυμό) .Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνουν μιά χαρά (εμποδίζοντάς με να δώ τον 3). Τις φορές που υπερισχύει ο 3, (και εξωτερικεύω τον θυμό μου) επεμβαίνουν ο 1 και 2 και λένε δεν πειράζει, ήταν δικαιολογημένο.Το κάναμε λίγο (3-2-1) αλλά νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε ......

quote:

---

ο πρώτος εαυτός μας για παράδειγμα είναι εξίσου αληθινός με τον τρίτο.

---

Αγαπητή Galadriel,
το θέμα που άνοιξες νομίζω είναι πολύ ενδιαφέρον για όλους όσους έχουν βρεθεί σ΄αυτή την ενδιάμεση κατάσταση θα την ονόμαζα εγώ.
Τα αίτια για εμένα είναι τριπλή φύσεως, τα δύο τα ανέφερες ήδη το τρίτο είναι ότι πρέπει να συμβιβάσεις τον πνευματικό κόσμο που έχεις δημιουργήσει μέσα απο τις επιλογές σου, σε καταστάσεις, ζωή, συνήθειες κ.λ.π. που δεν του ταιριάζουν πραγματικά. Αυτό που δημιουργούμε μέσα μας, ότι κι αν είναι, χρειάζεται τροφή. Όταν το δημιουργούμε σε έναν χώρο που δεν το τρέφει τότε η κατάσταση δυσκολεύει και φτάνει πολύ συχνά σε σημείο να αποδυναμόνετε.

Οι εξωτερικοί παράγοντες νομίζω ότι είναι κάτι ελεγχόμενο. Η καχυποψία και η ειρωνία των άλλων είναι κατα βάθος επιλογή μας, κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν χρειάζεται να γνωρίζουν όλοι το τι έχουμε επιλέξει για εμάς, δεν χρειάζεται να μοιραζόμαστε τα πάντα με όλους. Αυτοί που πρέπει να τα γνωρίζουν, αυτοί που μπορούν και είναι έτοιμοι να δεχτούν ή έστω να σεβαστούν κάποιες απόψεις, πιστεύω ή επιλογές μας είναι και αυτοί που πρέπει να αφήσουμε να ρίξουν μια ματιά στον εσώτερο εαυτό μας. Οι υπόλιποι δεν χρειάζεται, μπορούμε να τους βοηθήσουμε, να τους μιλήσουμε βάση των γνωσεών μας χωρίς να τους αφήσουμε να γνωρίζουν για τις ίδιες μας οι γνώσεις. Γιατί πολύ απλά η αρνητική ενέργεια που θα βγάλουν προς τα εμάς θα μας επιρρεάσει και γιατί πολύ απλά δεν είναι όλοι έτοιμοι για όλα και δεν πρέπει να τους σπρώχνουμε εμείς προς το να ετοιμαστούν. Αυτοί που είναι έτοιμοι απο μόνοι τους θα αναζητήσουν το κάτι παραπάνω απο εσένα. Οπότε η λύση κατα την γνώμη μου στο θέμα αυτό είναι να μην γδύνουμε τον εαυτό μας μπροστά στο κάθε μάτι, είναι ανούσιο και πολλές φορές μας πάει πίσω και μας φυτεύει αμφιβολίες για το ίδιο μας το είναι.

Το εσωτερικό πρόβλημα, έτσι όπως το αναφέρεις, πιστεύω ότι προέρχεται όταν δεν έχεις επιλέξει ποιο στοιχείο του εαυτού σου εμπιστεύεσαι περισσότερο. Το μυαλό, την καρδιά, το ένστικτο; Νομίζω ότι δεν μπορούν να συμβιβαστούν και τα τρεία στην τέλεια ισορροπία. Όταν λοιπόν προσπαθείς να συμβιβάσεις ή να φέρεις σε ισορροπία την λογική σου με τις αισθήσεις σου τότε προκαλείτε ένα χάος. Αλλα λέει το ένα και άλλα το άλλο. Η μόνη λύση που μπορώ να δω εγώ είναι να ανακαλύψεις πιο κομμάτι του εαυτού σου είναι το πιο αξιόπιστο και βάση αυτού να κρίνεις τις εμπειρίες σου. Προσωπικά εγώ έχω επιλέξει το ενστικτό μου καθώς το θεωρώ κριτή μεταξύ των αισθήσεων και της λογικής μου και θεωρώ ότι είναι το πιο αξιόπιστο για τον δικό μου χαρακτήρα. Το μυαλό συνήθως επιρεάζεται απο την καχυποψία και την τάση να εκλογικεύει τα πράγματα βάση των δεδομένων που γνωρίζει και καταγράφει και οι αισθήσεις μπορούν να μπερδευτούν απο την φαντασία, απο την λάθος μετάδοση μιας εικόνας, απο την δεδομένη ψυχολογική κατάσταση της στιγμής εκείνης. Το ένστικτο, είναι μια ανώτερη δύναμη, είναι αυτό που δεν μπορεί να εκλογικευτεί και αυτό που βλέπει πίσω απο τα σκηνικά.

Δεν νομίζω πως τα προβλήματα αυτά τα αντιμετωπίζουν εκείνοι που μπαίνουν στο χώρο της αναζήτησης αλλά εκείνοι που βιώνουν τις αναζητήσεις τους. Νομίζω πως εσύ καταλαβαίνεις πολύ καλά τι εννοώ με αυτό. Αυτοί λοιπόν που βιώνουν μια τέτοια κατάσταση αποδυναμόνοντε συχνά γιατί έχουν το ρόλο του να δείνουν, του να μιλάνε, του να νοιώθουν σε ένα χώρο πιο πάνω απο τον συνηθησμένο της καθημερινότητας. Μονο η προσπάθεια του συμβιβασμού των δύο αυτών χώρων καθημερινότητα - εσωτερισμός, λογική-αισθήσεις είναι απο μόνη της μια κουραστική διαδικασία.
Οι άνθρωποι που φτάνουν σε σημείο να καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα πράγματα ζουν συγχρόνος και την ανουσιότητα της καθημερινότητας τους καθώς ερμηνεύουν καταστάσεις και γεγονότα με διαφορετικό τρόπο. Ζουν επίσης και μια απομόνωση διότι διακρίνουν ότι είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητοί απο τους γύρους τους ή γιατί οι γύρω τους, τους είναι ανούσιοι.

Πιο είναι το μεγαλύτερο προβλημά τους κατά την αποψή μου; Το ότι δεν έχουν απο που να πάρουν, απο που να γεμίσουν τις μπαταρίες τους, απο που να βρούν την δύναμη που κάποια στιγμή τους εγκαταλίπει αφού δεν υπάρχουν πηγές επαναφόρτισεις στην καθημερινότητα και σίγουρα το ότι δυσκολεύονται να βρούν ανθρώπους με το κάτι παραπάνω απο εκείνους που θα τους βοηθήσουν.

Μόνο μια βοήθεια (όχι λύση) υπάρχει σ' αυτό, να ανακαλύψουν αυτό το παραπάνω, είτε είναι άνθρωπος, είτε χώρος, είτε διαλογισμός είτε δεν ξέρω τι. Να ανακαλύψουν τι μπορεί να τους δώσει αυτή την παραπάνω ενέργεια, απο που μπορούν να επαναφορτιστούν όταν φτάνουν στο σημείο που ανέφερες. Το τι ακριβώς θα ήταν αυτό δεν θα μπορούσα να το απαντήσω αφού ο κάθε ένας γεμίζει διαφορετικά ούτε και το κάτα πόσο είναι εφικτό στον καθένα μπορώ να απαντήσω.

Μην ξεχνάμε όμως ότι ο εσωτερισμός είναι απο μόνος του ένας μοναχικός δρόμος όπου δεν τον διαβαίνεις με κάποιον αγκαλιά. Όταν στο δρομο αυτό σκοντάψεις είναι λογικό ότι απο μόνος σου θα πρέπει να βρείς κάτι να ποιαστείς για να σηκωθείς. Το πόσο καλά θα την διαβείς την διαδρομή αυτή, εξαρτάται απο το αν αυτό που διάλεξες να ποιαστείς ήταν το κατάλληλο για να σηκώνεσαι πάντα και το γρηγορότερο δυνατό.
Μην ξεχνάμε επίσης ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα τίμημα. Και ο εσωτερισμός έχει κι αυτός τα τιμηματά του που ή τα αποδεχόμαστε ή τον εγκαταλείπουμε.

Είναι πολύ δύσκολο να ασχολήσε με αυτά και συγχρόνος να κάνεις και την καθημερινή σου ζωή. Η ενέργεια ενός ανθρώπου πολλές φορές δεν αντέχει και τα δύο. Δεν ήταν τυχαίο που οι μεγάλοι φιλόσοφοι, οι μάντεις κ.λ.π. δεν ζούσαν στην καθημερινότητα όπως οι άλλοι, δεν δούλευαν, δεν μεγάλωναν οικογένειες, δεν καταναλωνόντουσαν σε καθημερινά πράγματα. Πως εμείς απαιτούμε να τα κάνουμε όλα και συγχρόνος να είμαστε και καλά ενεργιακά.

Θες μια ακραία λύση, διάλεξε την απομόνωση ενός βουνού εκεί που ο εξωτερικός κόσμος δεν θα υπάρχει και η εσωτερική σου φωνή θα είναι πολύ καθαρότερη ή συμβίβασε τους δύο εαυτούς σου, τον κοινωνικό και τον εσωτερικό δείνοντας ένα ρόλο στον καθένα χωρίς να τους συγχέεις ή αποδέξου ότι η επιλογή σου πάει μαζί με αυτό το τίμημα.

Μακάρι να είχα κάτι παραπάνω να πω, μακάρι να είχα λύσεις εύκολες, μακάρι να είχα λέξεις που να μπορούσαν να ξανασηκώσουν όσους νοιώθουν έτσι, αλλά δεν έχω κάτι άλλο να προσφέρω στο θέμα αυτό εκτός απο την παρέα μου και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σωστότερο απο όσα είπα μέχρι τώρα. Έυχομαι να υπάρξει κάποιος άλλος και να προσφέρει στο θέμα κάτι δυνατότερο, σωστότερο και πιο αποτελεσματικό.

Κατά την δική μου άποψη, αυτή η κούραση που γράφεις πρέπει να χωριστεί σε δύο τομείς. Την ψυχική και την καθαρά πνευματική (αν αυτή μπορεί να οριστεί σαν διαδικασία σκέψης).

Οι εξωτερικοί παράγοντες όπως παρουσιάζονται, τουλάχιστον από ότι κατάλαβα από το μήνυμά σου, δεν περιέχουν μορφή επηρεασμού στο αντικείμενο της εκάστοτε αναζήτησης, αλλά έχουν την μορφή της κατάκρισης. Αυτό έχει να κάνει με την ψυχική κούραση και εξασθένηση. Αυτό όμως είναι μέρος από την γενικότερη φιλοσοφία μας στο πως αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Αν δηλαδή η γνώμη του περίγυρου είναι σε θέση να μας καθορίσει ή αν εμείς επιτρέπουμε αυτόν τον καθορισμό ή περιορισμό.

Σε ότι αφορά την πνευματική κούραση, πιστεύω πως είναι σημαντικό να εξετάζουμε αν ο τρόπος προσέγγισης μας δίνει αρκετά ερεθίσματα για να προχωράμε όλο και βαθύτερα στην αναζήτησή μας. Με τον τρόπο αυτό ακόμα και αν κάποια στιγμή την σταματήσουμε, σε καμία περίπτωση δεν θα έχουμε απογοητευτεί από την όλη διαδικασία αφού στην πραγματικότητα θα έχουμε επωφεληθεί. Αν δηλαδή αυτά τα ερεθίσματα τα αξιοποιούμε έτσι ώστε και να αισθανόμαστε όμορφα και να μας δίνουν μια μορφή πνευματικής αύξησης τότε πραγματικά στην επόμενη προσπάθειά μας θα έχουμε μεγαλύτερα αποθέματα και μεγαλύτερη όρεξη.

Φιλικά,

προσωπικά ποτέ δεν είδα τον λόγο της προσοχής (θέασης) των άλλων στις δικές μου “αναζητήσεις” και “πειραματισμούς”…κλπ εκτός ίσως από άτομα με τους οποίους έχουμε “κοινό Ερμή

Όταν δουλεύεις με το (ας το πούμε ) “αόρατο” .... η μυστικότητα είναι ένας τρόπος ώστε να περιορίσεις τους αστάθμητους παράγοντες οπού η “θέαση” των άλλων (που δεν έχουν την ίδια δόνηση με σένα ) μπορεί να προκαλέσει.

Διαβάζοντας τις απαντήσεις σας κάτι με ενοχλούσε...Ενώ όλες είναι βασισμένες στην κεντρική ιδέα (η κάθε μία με το δικό της σκεπτικό) πως στην ουσία ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει κάποιον που έχει "πέσει" είναι ο ίδιος του ο εαυτός, όμως, (και διορθώστε με αν κάνω λάθος) αυτή η οπτική αν και κατά βάση σωστή, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Επιβεβαιώνει δηλαδή στην ουσία των πραγμάτων, τους λόγους για τους οποίους κάποιος οδηγείται σ' αυτήν την κατάσταση. Αφαιρεί τη δική μας βοήθεια και συμπαράσταση στους άλλους την ώρα που την έχουν πιο πολύ ανάγκη. Αφαιρεί την κατανόησή μας και την ικανότητα ενσυναίσθησης του προβλήματος του συνανθρώπου μας. Όλες αυτές οι απόψεις, ενώ έχουν ένα ευγενές και σοφό υπόβαθρο, αν τις διαβάσει κάποιος νιώθει ακόμη πιο μόνος και αδύναμος. Ευάλωτος απέναντι σ' ένα τεράστιο τέρας που λέγεται "Αν δεν καταφέρεις να σηκωθείς μόνος σου δεν αξίζεις τίποτα".

Υπάρχει ένα πολύ χαρακτηριστικό εδάφιο από το βιβλίο του Εκκλησιαστή στην Παλαιά Διαθήκη (όπως φαίνεται και από την ψηφιακή μου υπογραφή μάλλον έχω μία εκτίμηση στις απόψεις του παππού Σολωμόντα) που αναφέρει χαρακτηριστικά :

"Καλύτεροι οι δύο από τον ένα γιατί αυτοί έχουν καλύτερη αμοιβή για τους κόπους τους. Γιατί, αν πέσουν ο ένας θα σηκώσει τον άλλο, αλλά αλλίμονο στον ένα που θα πέσει και δεν έχει δεύτερο να τον σηκώσει.
Και πάλι, αν δύο πλαγιάσουν μαζί τότε ζεσταίνονται, ο ένας όμως πως να ζεσταθεί;"

Είναι νομίζω, λοιπόν, πολύ εύκολο να διατυπώνουμε μια άποψη σύμφωνα με την οποία απαλλασσόμαστε της ευθύνης να σηκώνουμε τους συνοδοιπόρους μας στη ζωή. Και νομίζω πως γνωρίζετε όλοι πολύ καλά (αν κρίνω από το επίπεδο των απαντήσεών σας) πως δεν έχει σημασία αν ο ένας ψάχνει στον ουρανό για ΑΤΙΑ και ο άλλος το νόημα του Δέντρου της Ζωής. Στο μονοπάτι της αναζήτησης όλοι έχουμε την ίδια αξία. Και όλοι έχουμε την ίδια ανάγκη όταν πέσουμε, να νιώσουμε ένα χέρι να βοηθάει και κάποιον να λέει :

όλα καλά

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

Για να υπάρξει κάποιος να σου δώσει το χέρι του για να σε βοηθήσει να σηκωθείς πρέπει να είναι συνοδοιπόρος σου. Αν δύο έχουν καλύτερη αμοιβή αυτό θα είναι γιατί είχαν κοινό σκοπό. Αν δύο πλαγιάζουν μαζί τότε έχουν δέσει και την πορεία τους. Μόνο ένας συνοδοιπόρος θα καταλάβει, νομίζω τουλάχιστον.

Λές : "Αν δεν καταφέρεις να σηκωθείς μόνος σου δεν αξίζεις τίποτα".

Μα ακόμα και αν τον δρόμο σου τον ξεκινάς ξυπόλυτος ακόμα και αν κάποια στιγμή εγκαταλείψεις το ταξίδι, ή σε εγκαταλείψουν οι δυνάμεις σου κάτι έχεις σίγουρα κερδίσει, κάποια αξία έχεις και νομίζω ότι για τον καθένα είναι πολύτιμή και πολλές φορές και για τους άλλους.

quote:

---

Και όλοι έχουμε την ίδια ανάγκη όταν πέσουμε, να νιώσουμε ένα χέρι να βοηθάει και κάποιον να λέει :
όλα καλά

---

Trovadouros

quote:

---

Μέσα απ' την προσωπική μου εμπειρία στο χώρο της αναζήτησης, ΧΡΟΝΟΣ
αντιμετώπισα πολλές φορές ένα βασικό πρόβλημα. ΧΡΟΝΟΣ Το να τελειώνουν δηλαδή οι αντοχές μου, ΣΤΟ ΧΡΟΝΟνα νιώθω πως η διάθεσή μου και η υπομονή μου "στερεύουν".
Τα αίτια για μένα είναι διπλής φύσης. Πρώτον εξωτερικά, όπου κανείς κουράζεται να αντιμετωπίζει την καχυποψία και την ειρωνεία των άλλων ΧΡΟΝΟΣ σε σχέση μ' αυτή του την επιλογή. ΧΡΟΝΟΣ Και δεύτερον, εσωτερικά, ΧΡΟΝΟΣ όπου η ίδια η εσωτερική μας φωνή της Λογικής ΧΡΟΝΟΣ (άτιμο πράγμα αλλά αναγκαίο) βάζει σε κρίση τις εμπειρίες μας, ΧΡΟΝΟΣ τον τρόπο που τις ερμηνεύουμεΧΡΟΝΟΣ αλλά και τη συμπεριφορά μας, ΧΡΟΝΟΣ όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από αυτήν την ερμηνεία. ΧΡΟΝΟΣ
Συνήθως, για να φτάσουμε να "λυγίσουμε" συν-λειτουργούν αυτά τα δύο αίτια και επιβαρύνουν το ένα το άλλο. ΧΡΟΝΟΣ
Θέλω σ' αυτό το θέμα να συζητηθούν δύο πράγματα. ΧΡΟΝΟΣ Το ένα, τα αίτιαΧΡΟΝΟΣ που κατά τη γνώμη σας, ΧΡΟΝΟΣ μας οδηγούν σ' αυτήν την κατάστασηΧΡΟΝΟΣ και να προταθούν λύσεις. ΧΡΟΝΟΣ Και το άλλο, να καταθέσουνΧΡΟΝΟΣ εδώ τον προβληματισμό τουςΧΡΟΝΟΣ όσοι βρίσκονταιΧΡΟΝΟΣ σε μια τέτοια θέση προκειμένου να βοηθήσουμε όλοι να "ξανασηκωθούν".ΧΡΟΝΟΣ Να διευκρινίσω εδώ, πως ΔΕΝ μας ενδιαφέρουν περιπτώσεις κατάθεσης προσωπικών προβλημάτωνΧΡΟΝΟΣ με συντρόφους, ΧΡΟΝΟΣ φίλους, ΧΡΟΝΟΣ οικονομικά, ΧΡΟΝΟΣ επαγγελματικάΧΡΟΝΟΣ ή γενικότερα οικογενειακά θέματα, ΧΡΟΝΟΣ αλλά μόνο αυτές που κουραζόμαστεΧΡΟΝΟΣ και "πέφτουμε" στο δρόμο της αναζήτησης. ΧΡΟΝΟΣ Είτε αυτή είναι με αντικείμενο την αυτοβελτίωση, ΧΡΟΝΟΣ είτε πρόκειται για έρευνα στο χώρο του παράξενου. ΧΡΟΝΟΣ

Galadriel των Λευκών Δασών

υγ : Το θέμα το έχω "υποκλέψει"ΧΡΟΝΟΣ (για να συμβαδίζω και με την επικαιρότητα) ΧΡΟΝΟΣ από τον εαυτό μουΧΡΟΝΟΣ όπως αυτό έχει συζητηθεί σε άλλο διαδικτυακό χώροΧΡΟΝΟΣ με τις απαραίτητες βελτιώσεις/τροποποιήσειςΧΡΟΝΟΣ που θεώρησα αναγκαίο να γίνουν. ΧΡΟΝΟΣ

---

Αν καταλάβεις τι είναι χρόνος, τα αλλά τα βλέπεις μα και είναι, εμπορεύσιμες… σάλτσες.

Όπως είπα και πριν για μένα συνοδοιπόροι είναι όλοι, ανεξάρτητα απ' το σημείο εστίασής τους στο δρόμο. Άποψή μου είναι πως δεν πρέπει να μετράμε την αξία του άλλου για να του δώσουμε ένα χέρι να σηκωθεί, ίσα ίσα που εκεί μετριέται η δική μας αξία. Αν όλα αυτά που γράφουμε εδώ μέσα τα πιστεύουμε πραγματικά, πρέπει να είμαστε σε θέση και να τα εφαρμόσουμε. Όταν μιλάμε δηλαδή για ενότητα μέσα στο σύμπαν δεν μπορούμε να νιώθουμε ένα μ' αυτό αλλά ξεχωριστοί με τους συνανθρώπους μας. Όλες αυτές οι εσωτερικές θεωρίες για να έχουν νόημα πρέπει να ακουμπάνε στην πραγματικότητά μας. Πρέπει να μπορούμε την επόμενη φορά που θα δούμε κάποιον παθιασμένα να αναζητάει σημάδια εξωγήινης ζωής και που θα απελπίζεται όταν δεν τα βρίσκει, να μπορούμε να του λέμε "Σήκω, μη χάνεις την υπομονή σου, για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος".

Όπως Πάνω έτσι και Κάτω, μην το ξεχνάμε αυτό...Όπως στα ύψη που μπορεί να φτάσει η διάνοιά μας ή το συναίσθημά μας έτσι, έστω ένα σκαλί ψηλότερα, πρέπει να οδηγούμε και τη ζωή γύρω μας. Να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που όχι μόνο δεν θα απογοητεύουμε τους άλλους στην πορεία της αναζήτησης αλλά θα ενθαρρύνουμε κιόλας όποια προσπάθειά τους. Αυτό για μένα θα αρκούσε ώστε κάποια στιγμή η φωνή της λογικής να λειτουργεί μόνο σαν όργανο διάκρισης και επιβεβαίωσης σωστών συλλογισμών και όχι σαν τροχοπέδη στα όνειρά μας.

Galadriel

υγ : ΠΛΑΤΩΝΑΣ, ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου.

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

quote:

---

Πρέπει να μπορούμε την επόμενη φορά που θα δούμε κάποιον παθιασμένα να αναζητάει σημάδια εξωγήινης ζωής και που θα απελπίζεται όταν δεν τα βρίσκει, να μπορούμε να του λέμε "Σήκω, μη χάνεις την υπομονή σου, για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος".

---

Trovadouros

αγαπητέ Trovadouros,

το ζήτημα δεν είναι (πιστεύω) να συμμεριζόμαστε το αντικείμενο της αναζήτησης του οποιουδήποτε, αλλά την διάθεση και την ικανότητα του να είναι μέσα σ'αυτή την πορεία της αναζήτησης....

όλα καλά

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

Οσον αφορά τη καψυποψία και την ειρωνεία των άλλων, την ξέρω την έχω ζήσει πολύ καλά, τη βλέπω όταν ας πούμε αγοράζω "περίεργα" περιοδικά, ή όταν στη παρέα μου μιλάω για διάφορα πράγματα όπως οι άγγελοι, ή την μετενσάρκωση ή οτιδήποτε άλλο "περίεργο" προς συζήτηση για αυτούς.
Όσον αφορά την εσωτερική φωνή της λογικής όπως λες, εκεί είναι διαφορετικά τα πράγματα. Για ποια λογική μιλάς? την ανθρώπινη επιφανειακή? αυτή που λέμε δουλεύουμε, σκοπός μας είναι να αγοράσουμε σπίτι για το παιδι μας για να του αφήσουμε κάτι οταν πεθάνουμε, να κάνουμε περιουσία κτλ κτλ. Ε τότε εγώ δεν σκέφτομαι λογικά γιατί εκτός από τις "επίγειες" ανάγκες όπως λέω και γω που πρέπει οπωσδήποτε να σκεφτώ , σκοπός μου είναι η ανύψωση του πνεύματός μου. Ίσως γιατί θέλω να καταλάβω πράγματα περισσότερα για τον κόσμο μας, ίσως γιατί θέλω να μιλήσω με άλλα όντα, ίσως... δεν ξέρω τι άλλο. Ίσως αυτό μπορείς να το πεις λογική του παραλόγου. Στο κάτω κάτω πως μπορείς να βάλεις τη λογική του ανθρώπου με το παράλογο που θεωρούμε εμείς και να το εξηγήσεις? Οπότε προτιμώ να με βλέπουν σαν εξωγήινη ή περίεργη. Με έριχναν κάποτε. Όχι εδώ και λίγο καιρό που έχω βρει κάποιους ανθρώπους που με ακουσαν σοβαρά και με στήριξαν. Και αν απομακρύνθηκα από αυτούς, μου έχει μείνει η αγάπη τους. Σίγουρα ο συνδυασμός της καθημερινής ζωής και της αναζήτησης, είναι τρομερά δύσκολος. Οπότε ή επιλέγεις ένα από τα δύο ή προσπαθέις όσο μπορείς να συνδυασεις τη μία ζωή και την "άλλη" ζωή. Κάποιος το είπε παραπάνω. Ότι συνήθως αυτός ο δρόμος που θέλουμε να ακολουθήσουμε είναι μοναχικός.
Προσωπικά συμφωνώ με το να υπάρχει συνοδοιπόρος. Αν δεχτεί να είναι μαζί μας, αυτό σημαίνει ότι σίγουρα έχει τη διάθεση. Όσο για την ικανότητα, κανείς δεν γεννήθηκε με ικανότητες, όλοι προσπαθούμε όμως. Σίγουρα σε κάθε πορεία για την αναζήτηση υπάρχουν δυσκολίες, και λογικό να προκύψουν και δυσκολίες ανάμεσα στους αναζητητές. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παρατάνε. Αντιθέτως, μαθημένοι από τα λάθη τους και τις τρικλοποδιές συνεχίζουν. Στο κάτω κάτω ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.
Όσο για τα λόγια που λέμε εδώ, και μιλάς για την εφαρμογής τους, πως μπορεί να γίνει χωρίς δραστικές κινήσεις? πως μπορεί από τα "απρόσωπα" (ας μου επιτραπεί η λέξη) αυτά μηνύματα να εφαρμοστούν? Μήπως καταλαβαίνω εγώ λάθος και λέω και χαζά πράγματα και όχι τίποτα άλλο, θα χαθούμε από το θέμα, μήπως μπορείς να το εξηγήσεις τι εννοείς ακριβώς?

Ευχαριστώ

αγαπητή another star, νομίζω πως οι απόψεις μας δεν έχουν ανάγκη να διατυπώνονται με ωραία λόγια για να διαθέτουν ουσία και σοβαρότητα... οπότε όλα καλά

η λογική στην οποία αναφέρομαι δεν είναι η λογική καθημερινής χρήσης τύπου "τι να μαγειρέψω σήμερα", γιατί αυτή πράγματι δεν εξυπηρετεί σε τίποτα... Ομως, εφόσον ακολουθούμε το μονοπάτι της αναζήτησης έχουμε υποχρέωση να δίνουμε "αναφορά" σε μία πιο ανεπτυγμένη μορφή της... να επιβεβαιώνουμε δηλαδή διαρκώς την ορθότητα της σκέψης μας και των συναισθημάτων μας... να μην παρερμηνεύουμε τα βιώματα μας στα εσωτερικά πεδία με κριτήριο τις επιθυμίες και τους φόβους μας... αυτό αν θες δείχνει μία προσκόλληση στο αστρικό πεδίο που μόνο μπελάδες μπορεί να φέρει...

επίσης, η αναφορά μου στους συνοδοιπόρους γίνεται για όλους ανεξαιρέτως όσους ακολουθούν αυτό το μονοπάτι και όχι μόνο για κάποιον που για λίγο ή περισσότερο καιρό θα πορευτεί πλάι μας...

η πορεία αυτή είναι από την φύση της μοναχική... μέσα όμως σ'αυτήν πιστεύω πως οφείλουμε να βοηθάμε στην ψυχική ανάταση όσων το έχουν ανάγκη... αλλίμονο αν η αγάπη και το φως (τα ωραία λόγια που έλεγες) που επικαλούμαστε, περιοριζόταν μόνο σε όσους μας ενδιαφέρουν, έχουμε στενότερη σχέση μαζί τους ή έχουν το ίδιο αντικείμενο αναζήτησης... τότε θα είμασταν "χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον"....

τώρα, ως προς την πρακτική εφαρμογή που αναφέρεις... ποτέ δεν ξέρεις από που θα βρει τρόπο να κρατηθεί κανείς όταν νιώθει αδύναμος... ακόμη και μία μικρή λέξη στην οθόνη ενός υπολογιστή μπορεί να βοηθήσει... η αίσθηση και μόνο ότι κάποιος ασχολήθηκε, ενδιαφέρθηκε γι'αυτό που του συμβαίνει... δεν είναι καλό να βρίσκουμε συνεχώς δικαιολογίες για να μην βοηθήσουμε τους άλλους (μοιάζει σαν το επιχείρημα του τύπου "μα που να τρέχω τώρα να βοηθήσω τα παιδάκια στην Αιθιοπία" και φυσικά τελικά δεν βοηθούν ούτε τον γείτονα τους)

οι δραστικές κινήσεις λοιπόν, δεν είναι πάντα αποτελεσματικές... η ουσία βρίσκεται σε απλά, καθημερινά πράγματα που βοηθούν κι εμάς στην εξέλιξη μας και τους άλλους να συνεχίσουν την πορεία τους... είναι ο περίφημος θεός των μικρών πραγμάτων...

μην μπαίνεις στην παγίδα να χαρακτηρίζεις τα λόγια σου "χαζά" γιατί υποβάλεις τους άλλους να τα δούν ως τέτοια... ναι?

όλα καλά

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

ναι, τωρα που μου τα εξηγήσες καλύτερα, ή μάλλον με τον τρόπο που θα ήθελα, ολα οκ
Συμφωνω απόλυτα ότι κάποιον θα του κάνει καλό και ένα απλό μήνυμα. Απλά δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς έλεγες. Εχω ζήσει στιγμές που και εγώ ζήτησα τέτοια βοήθεια. Ότι έστω και με ένα τέτοιο μήνυμα κάποιος είναι εκεί. Σε τελική ανάλυση και η απόφασή μου να συμμετέχω στα forums (που ενώ τα παρακολουθώ πολύ καιρό ποτέ δεν συμμετείχα)είναι κάτι τέτοιο. Δεν μπορούσα να ζήσω και άλλη στιγμή που η κολλητή μου θα με κοιτούσε σαν τη χαζή.
Anyway, μαζί σου σε ότι μπορώ να βοηθήσω. Νομίζω ότι κατάλαβες ότι είμαι πρόθυμη για βοήθεια και από το φορουμ στη θεραπεία. Αν και δεν είμαι η σοφή που τα ξέρω όλα, στη διάθεσή σου, αν μπορώ να κάνω κάτι.

Ευχαριστώ