- Να με προσέχεις - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
νομίζω πως οι άνθρωποι που δεν έχουν βρεθεί σε αυτό το μονοπάτι να είναι δύσκολο να σε υποστηρίξουν ή να σε βοηθήσουν να σηκωθείς. Και όχι μόνο σε αυτό το μονοπάτι αλλά σε οποιοδήποτε μονοπάτι που κάποιος βιώνει και κάποιος άλλος δεν βίωσε ποτέ. Πιθανόν και μάλλον σίγουρο το ίδιο να κάνουμε και εμείς που παραπονιόμαστε γι αυτό. Γιατί πως να καταλάβω εγώ ας πούμε τον πόνο του υλιστή που δεν απόκτησε το καινούργιο του αυτοκίνητο και να του συμπαρασταθώ όταν δεν υπήρξα ποτέ υλίστρια και όταν στο μυαλό μου είναι ένας ηλίθιος πόνος και μια ηλίθια ενασχόληση. Παρόλα αυτά ο πόνος του υφίσταται και το παραπονό του προς τα εμένα που δεν τον καταλαβαίνω επίσης.
Ίσως να είναι και λίγο άδικο να κατακρίνουμε αυτούς τους ανθρώπους που μας κατακρίνουν με τον όποιο τρόπο γιατί θα έπρεπε να τους μετράμε με τα δικά τους μέτρα και με τον δικό τους βαθμό αντίληψης.
Παρόλα αυτά συνηδηπόροι υπάρχουν παντού έστω κι αν δεν τους βλέπουμε, παρόλα αυτά και ένα χέρι να μας σηκώσει υπάρχει ίσως να μην το αναγνωρίζουμε.
Παρατήρησε κάτι μέσα σ΄αυτό το forum ας πούμε που βρισκόμαστε. Αρκεί κάποιος να δώσει την υποψία αυτού που περνάει και θα βρεθούν οι ανθρώποι που θα προσπαθήσουν να πιάσουν το μυνημά του, που θα προσπαθήσουν μέσα απο τις λέξεις τους να βοηθήσουν έστω και με λάθος τρόπο, έστω και με λέξεις που δεν αγκίζουν θα προσπαθήσουν όμως και αυτό έχει σημασία γιατί αυτό δηλώνει την έννοια του ότι όλοι ανήκουμε σε ένα σύμπαν.
Αυτή την στιγμή η τηλεόραση έχει μια πολύ καλή ταινία και όμως το μυαλό μου δεν έχει πάει στο ποια είναι αυτή η G. που θα ασχοληθώ μαζί της. Αυτή την στιγμή ούτε η ματιά μου δεν έχει διακοπεί ένα λεπτό. Αυτή την στιγμή στίβω το μυαλό μου όπως κάναν και όλοι οι προιγούμενοι σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν μια φίλη που κανείς δεν γνωρίζει, και όλοι κάτι προσπαθούμε να πούμε και όλοι κάπως προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Είμαστε λοιπόν πράγματι οι μοναχικοί οδοιπόροι όπου δεν βρίσκουμε το χέρι να μας σηκώσει ή μήπως κάποιες φορές αγνοούμε τα χεράκια του σύμπαντος.
Ναι υπάρχει κι ο κόσμος που κρίνει και που πολλές φορές σε ρίχνει αλλά ναι υπάρχει κι ο κόσμος που με τον τρόπο του σου λέει προχώρα. Γιατί αυτό σε κάνει να ξεχωρίζεις απο την μάζα, γιατί αυτό σε κάνει να μην ανήκεις σε ένα κοπάδι πρόβατα. Τι και αν άλλα πρόβατα ακολουθούν τον βοσκό τους και σου λένε ότι κάνεις ηλίθιες σκέψεις, εσύ μπορεί να είσαι ένα μόνο πρόβατο αλλά μπορείς να χοροπηδάς στο χορτάρι σου έτσι όπως εσύ θέλεις και κάπου εκεί σε έναν άλλο κάμπο κάποιο άλλο πρόβατο χοροπηδάει κι αυτό στέλνοντας σου μύνημα πως μπορεί να μην με βλέπεις αλλά υπάρχω και μόνος δεν θα είσαι ποτέ.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά, πως μπορεί να μην έχω τις απαντήσεις και ούτε και τις λύσεις, πως μπορεί πιθανόν να μην έχω και τα σωστά λόγια και ίσως ούτε και την δύναμη να σε σηκώσω. Μα απο μακριά και χωρίς πρόσωπο σου στέλνω την συμπαραστασή μου και σου λέω πως ότι κι αν κάνεις αξίζει να το κάνεις γιατί αν και συ και γω και ο δίπλα σταματήσουμε γιατί κάποιοι μας κρίνουνε δεν θα μείνει κανείς να αναζητάει. Και αξίζει να αναζητάμε παρολο την κούραση, αξίζει γιατί στο τέλος της ζωής μας θα έχουμε γεμίσει ένα πνεύμα με εμπειρίες και τι σημασία έχει αν κάπου εκεί κάναμε και λάθος, σημασία έχει ότι απολαύσαμε και παλέψαμε την διαδρομή.
Πολλές φορές ευχήθηκα να μπορούσα να είμαι σαν πολλές φίλες μου, να μπορούσα να ικανοποιηθώ μόνο με το τι ψώνισα για τα κάλη μου, με το τι μαγείρεψα με τον ποιον έριξα, πολλές φορές θα ήθελα να γέμιζα με αυτές τις χαζές καθημερινές ενασχολήσεις που όμως γεμίζουν την ζωή σου πιο εύκολα και σε κάνουν να γελάς πιο εύκολα. Τις περισσότερες φορές όμως προτιμώ αυτό που είμαι και δεν θα το άλλαζα, γιατί έστω κι αν κριθώ, έστω κι αν νοιώσω μόνη έστω κι αν δεν ταιριάξω στον περιγυρώ μου και δεν καλύψω ποτέ τα θέλω της ψυχής μου με αυτά που μου προσφέρει η καθημερινοτητά μου θα έχω πάντα τις αλήθειες μου και όχι τις αλήθειες που μου φύτεψαν, θα είμαι περήφανη που δεν συμβιβάστηκα με ότι μου έδειξαν τα μάτια μου και έψαξα να βρώ τα μάτια της ψυχής μου, θα χαρώ που δεν έμεινα μέχρι τον τοίχο που έχτησαν αλλά προσπάθησα έστω να δω και πίσω απο αυτόν.
Μακάρι να είχα τα λόγια που θα σε ανέβαζαν, μακάρι να είχα τρόπο να σου μεταβίβαζα λίγη θετική ενέργεια, να έποιανα το χέρι σου και να σε σήκωνα απο εκεί που έπεσες μια αδύναμη στιγμή... μόνο ένα όμως μπορώ να κάνω και μόνο ένα να πω:
"Σήκω, μην χάνεις την υπομονή σου, για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος"
εχμ... μήπως αγαπητή serenite να συνεχίσεις να βλέπεις την ταινία σου απερίσπαστη? γιατί ομολογώ πως βρίσκεσαι πολύ μακρυά από το ζητούμενο του συγκεκριμένου θέματος... το οποίο ΔΕΝ είμαι εγώ... ούτε κανένα παράπονο έχω εκδηλώσει και ακόμα περισσότερο δεν άφησα καν να εννοηθεί κάτι τέτοιο... αντιθέτως μάλιστα... όπου είδα ότι έγινε η συγκεκριμένη παρεξήγηση φρόντισα να το διευκρίνησω...
βέβαια ένας καλός λόγος δεν πάει ποτέ χαμένος...
και πάλι φυσικά, θα σημειώσω ότι είναι πολύ (μα πολύ) εύκολο να αναζητούμε δικαιολογίες για να ΜΗΝ βοηθήσουμε έστω και διαδικτυακά κάποιον που πιθανόν να το έχει ανάγκη... και αναφέρομαι φυσικά στο παράδειγμα που δίνεις με τον υλιστή...
θεωρώ προφανές (κακώς μάλλον) ότι απαντάτε διαβάζοντας ολόκληρο το κείμενο.... θα ήταν εύκολο τότε, να δει κανείς πως αναφέρομαι στην αναζήτηση όχι της ύλης, αλλά όλων όσων η ψυχή μας επιθυμεί και βρίσκει ενδιαφέροντα... ο υλιστής καλή μου δεν αναζητά για χάρη της ψυχής του, αλλά της τσέπης του...
και πάλι ευχαριστώ για τα καλά λόγια, θα επιστρέψω σ'αυτά όταν βρεθώ in my hour of need...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
το ζήτημα δεν είναι (πιστεύω) να συμμεριζόμαστε το αντικείμενο της αναζήτησης του οποιουδήποτε, αλλά την διάθεση και την ικανότητα του να είναι μέσα σ'αυτή την πορεία της αναζήτησης....
Αυτό που και εγώ νομίζω, είναι πως ακόμα και αν δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του άλλου πρέπει να τον σεβόμαστε ακριβώς γι αυτήν την πορεία της αναζήτησης.
Όσο για τους συνοδοιπόρους που προαναφέρονται νομίζω πως πάντα υπάρχουν. Ο δρόμος είναι μοναχικός όχι γιατί στο μονοπάτι είμαστε μόνοι μας. Όχι γιατί δεν υπάρχει ένα χέρι βοήθειας να μας στηρίξει.
Κάποιες φορές δύο άνθρωποι με τον ίδιο προορισμό διαλέγουν διαφορετικό δρομολόγιο. Ο κανένας για δικούς του λόγους. Η ομορφιά της διαδρομής, ο χρόνος που απαιτείται, η ομαλότητα του δρόμου κτλ. Όλα αυτά είναι υποκειμενικά. Δεν είναι εύκολο να ταυτίσεις τους τρόπους σου με τον άλλο. Ακόμα και αν έχει ίδιο σκοπό και στόχο. Δεν είσαι στο ίδιο μήκος κύματος, δεν καταλαβαίνεις το χέρι που σου δίνεται αλλά και αν το καταλαβαίνεις τις πιο πολλές φορές δεν σου είναι οικείο.
Φιλικά,
Trovadouros
το μυνημά μου αναφερόταν κυρίως στο παρακάτω σου μύνημα:
quote "Διαβάζοντας τις απαντήσεις σας κάτι με ενοχλούσε...Ενώ όλες είναι βασισμένες στην κεντρική ιδέα (η κάθε μία με το δικό της σκεπτικό) πως στην ουσία ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει κάποιον που έχει "πέσει" είναι ο ίδιος του ο εαυτός" quote.
ήθελα απλώς να το αντιπαραθέσω περνώντας το μύνημα ότι τουλάχιστον σε εμένα δεν πέρασε η ιδέα ότι οι απαντήσεις δείνουν το νόημα αυτό. Ασχετα αν παρεξηγήθηκε το θέμα σου ως προσωπικό (που για να παρεξηγήθηκε και απο άλλους μάλλον κάπου λίγο φταις και συ) ήθελα να δείξω πως υπάρχει το πνεύμα των συνειδηπόρων και της συμπαράστασης.
Τόσο πολύ έξω έπεσα απο το θέμα δεν ξέρω. Πιθανόν και λόγο του επαγγελματικού ταξιδιού που έλειπα και διάβαζα και έγραφα κάπως κουρασμένη η αντιληψή μου να με γέλασε. Πάντως δεν ισχύει το ότι απαντάω μην διαβάζοντας όλο το κείμενο ούτε και η ταινία παίζει κανένα ρόλο. Να με συγχωρείς αμα δεν κατάλαβα επακριβώς το νοημά σου. Πάντως στο θέμα του υλιστή νομίζω, κατά την άποψη μου πάντα που πιθανόν να είναι και λανθασμένη, πως δεν έχεις δίκιο. Ο υλιστής δεν είναι κάποιος που αναζητά με την τσέπη του, είναι κάποιος που αναζητά να γεμίσει την ψυχή του με λανθασμένο τρόπο, είναι κάποιος που δεν έχει καταλάβει πως για να την γεμίσει χρειαζεται μια πνευματική αναζήτηση και απεγνωσμένα ζητά να την γεμίσει με υλικά πράγματα και όσο αυτή δεν γεμίζει τόσο αυτός παλεύει να αποκτήσει παραπάνω και τόσο πνίγεται και αυτός σε μια θλίψη που δεν γνωρίζει την πηγή της. Και φυσικά κατάλαβα απόλυτα ότι το θέμα σου δεν έχει να κάνει με την αναζήτηση της ύλης, το έφερα ως παράδειγμα για να δώσω το νόημα ότι οι διαφορετικές αντιλήψεις περι αναζήτησης ψυχής πολλές φορές μας δυσκολεύουν στην συμπαραστασή μας προς τον άλλον.
Πιθανόν να έχεις βάλει πολύ στενά όρια στην κουβέντα που άνοιξες, πιθανόν τα βήματα όλα να θες να πάνε σε ένα μόνο συγκεκριμένο μονοπάτι και πάνω σ' αυτό το συγκεκριμένο μονοπάτι να θες να πατήσουν και όλοι όσοι ακολουθήσουν την κουβέντα σου, δεν περπατάνε όμως όλοι το ίδιο, μερικοί στην πορεία τους κάνουν ζικ ζακ και πατάνε που και που και λίγο χορτάρι. Εγώ μάλλον ήρθα απευθείας απο το χορτάρι και έχασα το μονοπάτι σου.
Να με συγχωρείς για την άτοπη προιγούμενη απαντησή μου και για την τωρινή που επίσης είναι άτοπη στο θέμα σου.
Και επειδή πολλές φορές ο γραπτός λόγος παρεξηγήτε θέλω να επισυμάνω πως όλα αυτά τα γράφω πολύ καλοπροέραιτα και ότι δεν κρύβουν ούτε ειρωνία, ουτε κόντρα σε κάτι.
Καλή συνέχεια στο θέμα σου και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να συνησφέρω με κάτι πιο αξιόλογο απο τα ανούσια που έγραψα τώρα για να διευκρινήσω τα προιγούμενα.
Φιλικά,
serenite
quote:
Μέσα απ' την προσωπική μου εμπειρία στο χώρο της αναζήτησης, αντιμετώπισα πολλές φορές ένα βασικό πρόβλημα. Το να τελειώνουν δηλαδή οι αντοχές μου, να νιώθω πως η διάθεσή μου και η υπομονή μου "στερεύουν".
Λοιπόν, η δική μου πρόταση λύσης.
Οταν νιώθεις οτι δεν έχεις διάθεση, κάνε κάτι διαφορετικό για μια εβδομάδα.
Αν (και εδώ πιάνομαι απο το παράδειγμα σου για τα ufo) δεις οτι δεν σε γεμίζει
πλέον να περνάς τα βράδια σου κοιτόντας τον ουρανο, για μια βδομάδα ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ.
Κάνε κάτι άλλο, πήγαινε σε Μπαράκι, στο θέατρο, στο Σινεμά.
Να δείς που η διάθεση θα ξαναέρθει μόνη της.
Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου για να ανταποκρίνεται ούτε στην εικόνα που
έχουν οι άλλοι για εσένα ούτε και στην εικόνα που έχεις πλάσει εσύ για εσένα.
Αγγελος.
Τα λέμε αργότερα
quote:
Αυτό που και εγώ νομίζω, είναι πως ακόμα και αν δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του άλλου πρέπει να τον σεβόμαστε ακριβώς γι αυτήν την πορεία της αναζήτησης.
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Πιθανόν να έχεις βάλει πολύ στενά όρια στην κουβέντα που άνοιξες, πιθανόν τα βήματα όλα να θες να πάνε σε ένα μόνο συγκεκριμένο μονοπάτι και πάνω σ' αυτό το συγκεκριμένο μονοπάτι να θες να πατήσουν και όλοι όσοι ακολουθήσουν την κουβέντα σου, δεν περπατάνε όμως όλοι το ίδιο, μερικοί στην πορεία τους κάνουν ζικ ζακ και πατάνε που και που και λίγο χορτάρι. Εγώ μάλλον ήρθα απευθείας απο το χορτάρι και έχασα το μονοπάτι σου.
Αγαπητή serenite,
δεν μπορώ να πω αν τα όρια που βάζω πέφτουν κάποιες φορές "στενά", σίγουρα όμως υπάρχουν και επιμένω σ'αυτά, καθώς πρόκειται για θέμα που έχω ανοίξει εγώ και άρα έχω δικαίωμα να ορίζω την πορεία της συζήτησης... Φυσικά μέσα σ'αυτά τα πλαίσια όλες οι απόψεις είναι δεκτές...
θα χαιρόμουν πολύ αν συμμετείχες στο θέμα αυτό 
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Λοιπόν, η δική μου πρόταση λύσης.Οταν νιώθεις οτι δεν έχεις διάθεση, κάνε κάτι διαφορετικό για μια εβδομάδα.
Αν (και εδώ πιάνομαι απο το παράδειγμα σου για τα ufo) δεις οτι δεν σε γεμίζει
πλέον να περνάς τα βράδια σου κοιτόντας τον ουρανο, για μια βδομάδα ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ.
Κάνε κάτι άλλο, πήγαινε σε Μπαράκι, στο θέατρο, στο Σινεμά.Να δείς που η διάθεση θα ξαναέρθει μόνη της.
Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου για να ανταποκρίνεται ούτε στην εικόνα που
έχουν οι άλλοι για εσένα ούτε και στην εικόνα που έχεις πλάσει εσύ για εσένα.
να μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση από τον Angelos...
πιστεύεις αγαπητέ πως αυτό έχει εφαρμογή σε όλους και κάτω από όλες τις συνθήκες?
και ακόμα, το έχεις κάνει πράξη? το έχεις δει δηλαδή να αποδίδει στον εαυτό σου?
φιλικά
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Ναι το έχω κάνει. Οχι όμως για το είδος της αναζήτησης στο οποίο απο τα
συμφραζόμενα υποθέτω οτι αναφέρεσαι εσύ.
Το είδος της δικής μου αναζήτησης είναι ανοικείο σε εσένα και αντίστροφα.
Αλλά απο τη στιγμή που είμαστε και οι δύο άνθρωποι θεωρώ λογικό οτι λειτουργει
σε εμένα να λειτουργεί και στους άλλους.
Σε τελική ανάλυση, αν παρατήσεις για μια βδομάδα το κυνήγι των ούφο και
πάς στό θέατρο, μπορεί να ανακαλύψεις οτι τελικά προτιμάς το θέατρο σαν
μέθοδο εσωτερικής αναζήτησης και δεν χρειάζεσαι πια τα ούφο .
Angelos
Angelos από τη μία συμφωνώ με ότι λες. Επειδή όμως αυτά που ασχολούμαστε, όποια και αν είναι δεν τα θεωρώ χόμπυ, αλλά υποθέσεις ψυχής (να με συγχωρέσετε για τον χαρακτηρισμό αν είναι βαρύς), τι σημασία σε τελική ανάλυση έχει αν εξωτερικοί παράγοντες προσπαθούν να μου διακόψουν την πορεία? Ίσως τελικά αυτό είναι μία δοκιμασία. Προσωπικά πλέον, ενώ όπως έχω ήδη πει, έχω και γω άτομα γύρω μου που με εριχναν, δεν έχω τέτοιο πρόβλημα πια. Κάνω αυτό που θέλω, γιατί κάνει τη ψυχούλα μου να νιώθει καλά. Νιώθω ότι έχω γίνει καλύτερη και προσπαθώ για παραπάνω. Οπότε ότι και να μου πούνε πια, εγώ νιώθω γεμάτη μέσα μου και θα σταματήσω μόνο όταν νιώσω ότι δεν έχω κάτι να πάρω, ή δεν έχει κάτι να μου δώσει η αναζήτησή μου. Σε τελική ανάλυση δεν είναι το τι θα βρω, είναι το τι θα πάρω στη πορεία. Αν έχω και έναν άνθρωπο μαζί μου ή μακριά μου που πράγματι σέβεται τουλάχιστον αυτό που κάνω, ε τότε θα είμαι ακόμη καλύτερα.
"Σκοτώνουμε τα όνειρά μας επειδή φοβόμαστε να διεξαγάγουμε τον Καλό Αγώνα"
Το ημερολόγιο ενός μάγου - Paulo Coelho
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό