- Γιατί εμείς επιτρέπουμε να μας χειρίζονται οι άλλοι ? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Το ερώτημα είναι: γιατί εμείς, ξέροντας συνειδητά ότι μας «χρησιμοποιούν», συνεχίζουμε να υποχωρούμε στον αισθηματικό εκβιασμό?
Υπάρχουν οι 4 κύριες αιτίες:
1). ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ.
Φοβόμαστε να χάσουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους, φίλους, το εξασφαλισμένο η το σχεδιαζόμενο μέλλον, τις σχέσεις, την φιλική προς εμάς στάση των άλλων. Προτιμούμε να κάνουμε τούμπες, παρά να κλείσουμε την πόρτα σ’ αυτούς τους ανθρώπους για πάντα. Φοβόμαστε την απόρριψη. Γιατί τόσο πολύ φοβόμαστε την απόρριψη? Εμείς φοβόμαστε τους φόβους μας, και για την ακρίβεια- έναν και μοναδικό κατά βάθος φόβο- τον φόβο να μείνουμε μόνοι. Οι μελέτες όμως δείχνουν, ότι αυτοί, που ξέρουν να μην υποκύπτουν στον αισθηματικό εκβιασμό, ξέρουν εγκαίρως να απαντούν με ένα «όχι» στους οικείους τους όταν χρειαστεί- υποφέρουν από πολύ λιγότερες φοβίες.
2)ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΟΥΜΕ «ΚΑΚΟΙ».
Κακοί για τα μάτια των άλλων είναι: κακιά μητέρα, κακιά εργαζόμενη, κακός συνεργάτης, κακιά σύζυγος, κακός σύζυγος, κακός πατέρας… Διότι οι «καλοί» πρέπει να δείχνουν το ενδιαφέρον τους, να εξυπηρετούν, να θυσιάζονται, να είναι πάντα εύθυμοι, πάντα προσιτοί… Γι’ αυτό, όταν μας προτείνουν κάτι το δυσάρεστο, μας είναι ευκολότερο να πούμε, ότι περνάμε ένα «μάθημα», παρά να πούμε ένα «όχι».
Το να είσαι χρήσιμος- θεωρείται τίτλος τιμής στην κοινωνία. Και όμως είναι γνωστό, ότι οι άνθρωποι, που ξέρουν να πουν «όχι» στο επιβληθέν τρόπο συμπεριφοράς, είναι ικανοί πιο ομαλά να «ξεπεράσουν» την δήθεν ατέλειά τους. Αυτοί λένε: «Εγώ είμαι Εγώ!».
Πολύ ωραία είπε ο Αβραάμ Λίνκολν : « Η πείρα της ζωής μου με έπεισε, ότι οι άνθρωποι, που δεν έχουν ελαττώματα, έχουν πολύ λίγες αρετές».
Και ο Σβίφτ: «Μπορείς να μη φοβάσαι τίποτε, εάν ξέρεις καλά, ότι μπορείς να φοβάσαι τα πάντα».
3) ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ.
Γνωρίζουμε πως πρέπει να φερθούμε, όταν κάτι δεν μας βολεύει. Αλλά ο «εσωτερικός μας γονιός» μας λέει: «Δεν επιτρέπεται. Συμβιβάσου. Υποχώρησε.» Και όσο πιο δυνατός είναι ο εκνευρισμός, τόσο πιο δυνατό γίνεται το σύμπλεγμα της ενοχής και έρχεται η επιθυμία να κάνουμε κάτι, για να το απαλύνουμε. Ως αποτέλεσμα έχουμε την συσσώρευση του εσωτερικού εκνευρισμού και την αισθηματική έκρηξη. Μόλις εκραγούμε, ανακαλύπτουμε, ότι τίποτε δεν άλλαξε, η ενοχή έμεινε, και προσετέθη ακόμη μία- ενοχή για την «κακιά» μας συμπεριφορά.
4) Η ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Ο άνθρωπος που υποφέρει από την μειωμένη αυτοεκτίμηση, έχει μεγάλη ανάγκη να είναι χρήσιμος, απαραίτητος, και αυτή του η επιθυμία πολλές φορές εκδηλώνεται υπό μορφή του αλτρουισμού, της αυτοθυσίας. Κατά βάθος μας αρέσει να είμαστε χρήσιμοι, όταν κάτι χωρίς εμάς δεν θα κινηθεί. Η εξασκούμενη πάνω μας πίεση των άλλων είναι αισθητή ως γλυκός πόνος: μας θέλουν, μας έχουν ανάγκη, δεν μπορούν χωρίς εμάς. Και λιώνουμε…
Ο Μπέρναντ Σώου έγραψε: « Η Βίβλος μας διδάσκει να αγαπάμε τους εχθρούς μας, μας διδάσκει να αγαπάμε τους διπλανούς μας. Διότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους. Είναι δυσάρεστο και πολύ μοιάζει με την αλήθεια. Πρέπει πάντα να το έχουμε υπ’ όψιν μας.»
ΜΕ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ. ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ- Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ.
Στο Σύμπαν τα πάντα υποτάσσονται στον νόμο της αιτίας- αποτελέσματος= στον Νόμο του Κάρμα, σύμφωνα με το οποίο τα καλά έργα ανταμείβονται με το καλό και τα κακά-με το κακό.
Ο γύρω μας κόσμος εξ ολοκλήρου καθρεφτίζει την εσωτερική μας κατάσταση και αντιδρά αμέσως στις παραμικρές εσωτερικές μας αλλαγές. Εάν ο άνθρωπος δέχτηκε μια επίθεση, αυτό σημαίνει, ότι ο ίδιος ο άνθρωπος την προκάλεσε. Πέραν αυτού- του έδειξαν το αρνητικό του πρόγραμμα, το αρνητικό του αίσθημα, με το οποίο αυτός οφείλει να δουλέψει.
quote:
Στο Σύμπαν τα πάντα υποτάσσονται στον νόμο της αιτίας- αποτελέσματος= στον Νόμο του Κάρμα, σύμφωνα με το οποίο τα καλά έργα ανταμείβονται με το καλό και τα κακά-με το κακό.
Και η αγάπη στον ίδιο νόμο υποτάσσεται;
Δηλαδή : αγαπώ - κάνω καλά έργα - ανταμείβομαι με το καλό ;
Η αγάπη πάντα ανταμοίβει με την ευτυχία.
Η αγάπη, όχι η κλασική διαδεδομένη στο ανθρώπινο είδος αγαποφάνεια.
νομίζω ότι δεν έβαλες και μία άλλη αιτία
το "πρέπει για να μη πληγώσω" .
παράδειγματα.
Πρέπει να φροντίζω η συμπεριφορά μου να είναι σωστή και να μην αναπτύξω δεσμό όντας χωρισμένη γυναίκα γιατί μπορεί αυτός ο άνθρωπος να μην αρέσει στο παιδί μου και έτσι να τον πληγώσω.
Πρέπει να ακούω πλέον τους γονείς μου σε ότι λένε γιατί έτσι δεν θα τους πληγώσω κι άλλο . είναι κρίμα να τσακίζονται να με βοηθούν μία ζωή από τις βλακείες που έχω κάνει (έστω και ασυνείδητα)
πρέπει να μη πληγώνεις δηλαδή ανθρώπους που αγαπάς και έχεις πονέσει έστω και χωρίς να το θέλεις παλιότερα ή είναι τόσο σημαντικοί που δεν θέλεις να υπάρχει το παραμικρό που να τους χαλάσει
Εχω ξεφύγει ή σωστά κατάλαβα το θέμα σου?
another star,
Μίλησες για το «πρέπει για να μη πληγώσω».
*ΠΡΕΠΕΙ να φροντίζω η συμπεριφορά μου να είναι σωστή και να μην αναπτύξω δεσμό όντας χωρισμένη γυναίκα γιατί μπορεί αυτός ο άνθρωπος να μην αρέσει στο παιδί μου και έτσι να τον πληγώσω.*
Αυτό το ΠΡΕΠΕΙ έχει σακατέψει πολύν κόσμο.
Τι θα πει ΠΡΕΠΕΙ σε τελική ανάλυση?
Επιταγή των άλλων, αισθηματικός, ψυχικός εκβιασμός.
Σε τελική ανάλυση ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ.
Το ΠΡΕΠΕΙ και η Αγάπη δεν συμβαδίζουν, συχνά συγκρούονται.
Το να αναπτύξεις δεσμό ασχέτως σε ποιόν αρέσει η δεν αρέσει- είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου.
Έχεις το δικαίωμα να φτιάξεις την ζωή σου.
Αν τώρα στο παιδί μπορεί να μην αρέσει το άλλο πρόσωπο- είναι ζήτημα χρόνου και πρώτη συναισθηματική αντίδραση κατοχής.
Έκφραση φόβου, ότι ο άνθρωπος αυτός θα του πάρει τον γονέα.
Παιδική φυσιολογική αντίδραση της πρώτης στιγμής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει την καταδίκη του ενός σε δυστυχία εν ονόματι της «ευτυχίας» του άλλου.
Έβαλα την λέξη σε εισαγωγικά, διότι έτσι είναι.
Αν το άλλο πρόσωπο κουβαλάει μέσα του την αγάπη- τα ραντάρ την παιδικής ψυχής θα συλλάβουν την αγάπη.
Διότι η αγάπη φέρνει ΜΟΝΟΝ την αγάπη και τίποτε άλλο.
*ΠΡΕΠΕΙ να ακούω πλέον τους γονείς μου σε ότι λένε γιατί έτσι δεν θα τους πληγώσω κι άλλο . είναι κρίμα να τσακίζονται να με βοηθούν μία ζωή από τις βλακείες που έχω κάνει (έστω και ασυνείδητα)*
Ούτε αυτό δεν αφαιρεί το αναφαίρετο δικαίωμα σου στην ευτυχία.
Τα λάθη, αν ήταν λάθη- είναι για τους ανθρώπους.
Αλλά και η ευτυχία είναι για τους ανθρώπους.
*ΠΡΕΠΕΙ να μη πληγώνεις δηλαδή ανθρώπους που αγαπάς και έχεις πονέσει έστω και χωρίς να το θέλεις παλιότερα ή είναι τόσο σημαντικοί που δεν θέλεις να υπάρχει το παραμικρό που να τους χαλάσει*
Δεν είναι δυνατόν η ευτυχία σου να χαλάσει την ευτυχία τους.
Οι ευτυχίες δεν βλάπτουν η μια την άλλη.
Οι δυστυχίες κάνουν εντελώς το αντίθετο.
*Έχω ξεφύγει ή σωστά κατάλαβα το θέμα σου?*
Απάντηση:
Το ζήτημα δεν είναι να καταλάβεις σωστά η όχι το θέμα μου.
Η ευτυχία πάντα να είναι μαζί σου.
Να είσαι παντού και πάντοτε καλά!
Οι τέσσερις παραπάνω κατηγορίες που αναφέρεις κατά την προσωπική μου άποψη δεν είναι οι ρίζες του κακού.
Απώλειες… λες μοναξιά. Μα μπορείς να βρίσκεσαι σε μία μεγάλη παρέα και πάλι να είσαι μόνος. Να μην έχεις κανένα σημείο επικοινωνίας. Γιατί να αλλοτριώνουμε τον εαυτό μας ανάλογα με το καλούπι που μας θέλει ο καθένας. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας γιατί φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό; Φοβόμαστε το τι θα δούμε μέσα μας, φοβόμαστε τους καθρέπτες της ψυχής μας.
Κακή εικόνα…λες τίτλος. Όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να έχουμε ως μέτρο σύγκρισης σταθερές που πηγάζουν από τον ίδιο μας τον εαυτό και όχι από το κοινωνικό περιβάλλον, τότε θα καταλάβουμε σε πια πραγματική θέση βρισκόμαστε. Θα ξέρουμε τα ελαττώματα και τις ελλείψεις σε ένα αρκετά μεγάλο βαθμό .Απλά οι τρίτοι μπορεί να είναι ένα καλό κίνητρο για να τα βελτιωθούμε. Δεν θα είναι όμως ούτε το μέτρο ούτε και η κατεύθυνση των στόχων μας.
Ενοχή… λες πρέπει, συμβιβασμό, υποχώρηση. Φιλότιμο αλλά όπως φανερώνεις παρακάτω καθόλου αποτελεσματικό. Σχετικά με τον συμβιβασμό, νομίζω ότι πρέπει να γίνεται μόνο στην αποδοχή του εαυτού μας, με την έννοια ότι πρέπει να δεχτούμε ότι είμαστε με ατέλειες, προτερήματα και μειονεκτήματα. Από εκεί και πέρα αν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις αλλά δεν μπορείς δε νομίζω ότι πρέπει να καταπιέζει κανείς τον εαυτό του. Όταν η έννοια του πρέπει γίνει κατανοητή και ωριμάσει μέσα μας νομίζω ότι αυτόματα θα νικηθεί και ο συναισθηματισμός.
Μειωμένη αυτοεκτίμηση…λες χρησιμότητα. Εγώ θα το έλεγα παιχνίδι αυτανάδειξης στον ίδιο μας τον εαυτό. Αναίρεση αξίας – απόδειξη αξίας. Ας κάτσουμε να δούμε τι έχουμε και τι μας λείπει.
Άλλες φορές πάλι η μειωμένη αυτοεκτίμηση σχετίζεται άμεσα με την ενοχή. Στην περίπτωση αυτή δεχόμενοι την πίεση από τους άλλους το θεωρούμε σαν λύτρωση από το βάρος της ενοχής, κάτι σαν αντίβαρο για να ισορροπεί την συνείδησή μας. Ίσως καλύτερα ναρκωτικό της ενοχής… ξέρεις είναι προτιμότερος να υποφέρεις από την θυσία, που κατά κάποιο τρόπο επιδεικνύεσαι κιόλας, παρά να σε κυνηγάνε οι ενοχές.
quote:
ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ?
Μήπως λοιπόν είναι για μερικούς θέμα επιβίωσης; Ή αν το θες με άλλα λόγια μήπως είναι μια δειλή επιλογή για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να κοιτάξουμε ποιοί τελικά είμαστε;
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Αυτό το ΠΡΕΠΕΙ έχει σακατέψει πολύν κόσμο.
Τι θα πει ΠΡΕΠΕΙ σε τελική ανάλυση?
δεν διαφωνώ μαζί σου αγαπητέ, σίγουρα έχει σακατέψει κόσμο, σκέψου όμως και κάτι θέλω που έχουν κάνει ζημιές
quote:
Μήπως λοιπόν είναι για μερικούς θέμα επιβίωσης; Ή αν το θες με άλλα λόγια μήπως είναι μια δειλή επιλογή για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να κοιτάξουμε ποιοί τελικά είμαστε;
είναι κακό να μη ξέρεις ποιος είσαι, ή να μη προσπαθείς τουλάχιστον να μάθεις. χμ... τι κρίμα, αλλά κάποιοι έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν
Φίλε Trovadouros,
Διάβασα προσεκτικά το κείμενό σου και το βρήκα πολύ σοβαρό, που έχει ισχυρή λογική βάση.
Σε πολλά πράγματα έχεις δίκαιο.
Έλα να το δουλέψουμε το θέμα από κοινού, πιστεύω πως θα φτάσουμε σε καλύτερα συμπεράσματα .
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις σοβαρές και γόνιμες παρατηρήσεις σου.
Και σκέψου την πρότασή μου.
Φιλικότατα, Διόστας.
Αυτό που μπορώ να σκεφτώ, φίλοι μου, είναι κάτι παρεμφερές με αυτό που ανέφερε ο αγαπητός Trovadouros.
Μόνο που δεν θα το έλεγα ως τρόπο επιβίωσης αλλά ως έναν τρόπο τον οποίον έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε.
Οι αιτίες μπορεί να οφείλονται στο οτι έχουμε σχετικά χαμηλή αυτοπεποίθηση ή δεν πιστεύουμε αρκετά στις δυνάμεις μας και τον εαυτό μας.
Το οτι μας μεταχειρίζονται οι άλλοι όμως είναι συνειδητό ή ασυνείδητο για εμάς?
Ένας άλλος λόγος που θα μπορούσα να σκεφθώ είναι οτι έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες και την ορθότητα των σκέψεων και των πράξεων του άλλου ατόμου.
Ίσως από την άλλην έχουμε αφήσει κι εμείς οι ίδιοι κάποιες "τρύπες" στην ψυχολογία μας οπότε αυτός που μεταχειρίζεται γνωρίζει και τα κουμπιά μας ή πως να μας μεταχειριστεί.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Μόνο που δεν θα το έλεγα ως τρόπο επιβίωσης αλλά ως έναν τρόπο τον οποίον έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε.
Οι αιτίες μπορεί να οφείλονται στο οτι έχουμε σχετικά χαμηλή αυτοπεποίθηση ή δεν πιστεύουμε αρκετά στις δυνάμεις μας και τον εαυτό μας.
Το οτι μας μεταχειρίζονται οι άλλοι όμως είναι συνειδητό ή ασυνείδητο για εμάς?
Αγαπητέ DI
μπορεί να είναι και θέμα επιβίωσης. Γνωρίζω ένα άτομο που το αφεντικό του δεν τον έχει απλό υπάλληλο, αλλά και υπηρέτη. Και κυριολεκτώ. Το θέμα είναι όμως ότι το παιδί δεν έχει μόρφωση λόγω φτωχής καταγωγής, οπότε που να βρει αλλού δουλειά. Εψαξε κάποιες φορές αλλά δεν βρήκε τίποτα. Οπότε δεν μπορεί να φύγει. Τι θα κάνει? κάθεται και ανέχεται ένα σωρό. Αρα συνειδητά.
Τώρα αν θέλουμε να λέμε επιβίωση το να παραμείνουμε υψηλά στο κοινωνικό στάτους, άρα έχουμε κάτι σούργελα να μας κάνουν ότι θελουν, αυτό τι να πω, εδώ τίθεται θέμα βλακείας για μένα.
Είναι λίγο περίεργα όλα αυτά. Υπάρχουν πολλοί παράμετροι για να κρίνουμε γιατί γίνεται κάτι τέτοιο. Πάντως τις περισσότερες φορές πιστεύω πως γίνεται συνειδητά.
Ευχαριστώ
Με αυτήν την έννοια θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι τρόπος επιβίωσης για αυτόν τον άνθρωπο αλλά αν σκεφτούμε το κίνητρο ίσως βρούμε οτι αυτό πηγάζει από το πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του γενικά ή συγκριτικά με τον προϊστάμενο του.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Φίλη μου another star, μήπως το παράδειγμα που αναφέρεις μας δείχνει έναν άνθρωπο που λόγω της χαμηλής μόρφωσης του δεν έχει αυτοπεποίθηση κι ανέχεται να γίνεται "υπηρέτης" του προϊσταμένου του?Με αυτήν την έννοια θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι τρόπος επιβίωσης για αυτόν τον άνθρωπο αλλά αν σκεφτούμε το κίνητρο ίσως βρούμε οτι αυτό πηγάζει από το πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του γενικά ή συγκριτικά με τον προϊστάμενο του.
Αγαπητέ DI,
έχεις δίκιο, δεν λέω.
Πιστεύω όμως ότι το θέμα δεν είναι που θα βρει την αυτοπεποίθηση ένας άνθρωπος 40 χρονών κοντά, το θέμα είναι ότι η κατάσταση είναι έτσι, που δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Πως να αφήσει την οικογένεια? δεν θα κοιτάξει που θα βρει αυτοπεποίθηση, θα κοιτάξει να πάει λεφτά στο σπίτι, οπότε κάθεται, δεν μιλάει και απλά τον χειρίζονται οι άλλοι. Συνειδητά το επιτρέπει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Ευχαριστώ
[quote]"πρέπει για να μη πληγώσω"
…
πρέπει να μη πληγώνεις δηλαδή ανθρώπους που αγαπάς και έχεις πονέσει έστω και χωρίς να το θέλεις παλιότερα ή είναι τόσο σημαντικοί που δεν θέλεις να υπάρχει το παραμικρό που να τους χαλάσει
…
σκέψου όμως και κάτι θέλω που έχουν κάνει ζημιές [quote]
πρέπει να μην πληγώσω, και βάζεις σαν αντίτιμο την αυτοθυσία. Αλλά νομίζω ότι αυτή η προσφορά γίνεται μόνο από, ας το πούμε, καθαρή θέληση η οποία δεν μπορεί να προέλθει από πρέπει. Αντίθετα πρέπει να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι. Και θα πληγώσουμε και θα μας πονέσουνε ακόμα και χωρίς πρόθεση. Αν δεν το δεχθούμε αυτό τότε όποιο πρέπει δεν ικανοποιούμε έρχεται και μας μαστιγώνει αλύπητα.
Σκέψου όμως ότι κάποια από τα θέλω μας, τα πρέπει που χρωστάμε στον άλλον, βάζουν τις σχέσεις, όποιες και να είναι αυτές, σε πολύ εύθραυστες γυάλες…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Μόνο που δεν θα το έλεγα ως τρόπο επιβίωσης αλλά ως έναν τρόπο τον οποίον έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε
Η επιβίωση στις παραπάνω περιπτώσεις, είναι σε ότι αφορά το ψυχικό ή καλύτερα το συνειδησιακό τομέα. Και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές δυστυχώς αυτό γίνεται συνήθεια και ακόμα χειρότερα και βόλεψη κατά ένα τρόπο. Αρκούμαστε σε αυτό που ξέρουμε ή που θέλουμε να βλέπουμε, τις σκιές μας αφού δεν μπορέσαμε ποτέ να δούμε το πραγματικό φώς
.
Τώρα σχετικά με το παράδειγμα που ανέφερε η φίλη Another Star, θα έλεγα ότι μπορεί η ανοχή να είναι για την επιβίωση, αλλά την φυσική επιβίωση. Αν καταλάβουμε στις περιπτώσεις αυτές σε τι ακριβώς φάση βρισκόμαστε, τότε η ανοχή είναι μεταβατικό στάδιο. Τότε η ανοχή δεν είναι ψυχικός συμβιβασμός.
Φιλικά,
Trovadouros
Τις περισσότερες από τις συζητήσεις που έχω παρακολουθήσει ή και κάποιες φορές συμμετάσχει, έχουν πολλά πράγματα να προσφέρουν τόσο στην σκέψη μας όσο και στην ψυχή μας. Δεδομένου αυτής της εμπειρίας η συζήτηση είναι ανοικτή
…
Φιλικά,
Trovadouros
Η επανάληψη μιας κατάστασης μπορεί να μας γίνει συνήθεια αλλά και πάλι θα κρατήσω τις επιφυλάξεις μου για το αν θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί ως τρόπος επιβίωσης.
Πιστεύω οτι στην προκειμένη περίπτωση αν ο άνθρωπος αυτός προσπάθησε όντως να αλλάξει αυτήν την κατάσταση και δεν τα κατάφερε, θα μπορούσαμε να πούμε οτι του έγινε ένας τρόπος επιβίωσης, έστω και κατ' ανάγκη.
Καλό είναι να μπαίνουν κάποια όρια μέσα σε μια σχέση και να γνωρίζει ο καθένας μέσα σε τι πλαίσια μπορεί να κινηθεί προκειμένου να μην εισβάλλει στην βούληση του άλλου.
Μήπως είχαμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο ανεκτικό, ο οποίος λόγω του φόβου του μην χάσει την δουλειά του δεν προέβαλε καμία αντίσταση?
In anticipation of my resurrection...
Εννοείται ότι λ.χ. στον επαγγελματικό χώρο υπάρχουν παλαιότεροι, προϊστάμενοι, οι οποίοι δεν είναι διατεθιμένοι να θυσιάσουν κεκτημένα για τον οποιοδήποτε.
Δυστυχώς η ανάγκη, πολύ συχνά, μας κάνει να παριστάνουμε το <<μαλάκα>>. Δε γίνεται διαφορετικά, έτσι είναι η φύση, δεν μπορείς συνεχώς να πας κόντρα στο ρεύμα: θα πνιγείς. Όταν π.χ. έχεις απέναντι σου έναν μογγόλο με το σπαθί στο χέρι, θα είσαι τρελός να του πεις :<<Κύριε είναι άδικο αυτό που κάνετε..>> και να του επιτεθείς.
Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που αν του δώσεις εξουσία (χρήμα ή αξιώματα) δεν τον πολυνοιάζει το δίκιο των άλλων ή το κακό που ενδεχομένως τους προκαλεί. Επίσης οι νεότεροι λόγω απειρίας αντιμετωπίζουν πιο δύσκολα κάποιες καταστάσεις γιατί τους λείπουν τα ανάλογα βιώματα, και η οικονομική ανεξαρτησία ενώ ταυτόχρονα είναι και πιο ονειροπόλοι.
Άρα θα έλεγα ότι επιτρέπουμε να μας χειρίζονται οι άλλοι κυρίως από ανάγκη, ή με άλλα λόγια γιατί ισχύουν κάποιοι νόμοι, γραπτοί (κοινωνικοί) ή άγραφοι (φυσικοί).
Τι να κάνουμε; Δεν είμαστε ήρωες του σινεμά, απλοί καθημερινοί άνθρωποι είμαστε και σ' όποιον αρέσουμε!
quote:
Καλό είναι να μπαίνουν κάποια όρια μέσα σε μια σχέση και να γνωρίζει ο καθένας μέσα σε τι πλαίσια μπορεί να κινηθεί προκειμένου να μην εισβάλλει στην βούληση του άλλου.
Μήπως είχαμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο ανεκτικό, ο οποίος λόγω του φόβου του μην χάσει την δουλειά του δεν προέβαλε καμία αντίσταση?
Μπορεί και να είναι έτσι. Είναι ορισμένοι άνθρωποι που ο φόβος και η αδράνεια είναι τρόπος ζωής. Και γι αυτό έχουν ή καλύτερα εφευρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες. Πάντως η αλήθεια είναι πως έξω από τον χορό πολλά πράγματα μπορούμε να πούμε.
Αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε αυτούς που εισβάλλουν στην βούλησή μας. Και δεν είναι λίγοι. Και δεν είναι και λίγες οι φόρές που το κάνουμε έστω και άθελά μας.
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητή/έ Guantanamera,
quote:
Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που αν του δώσεις εξουσία (χρήμα ή αξιώματα) δεν τον πολυνοιάζει το δίκιο των άλλων ή το κακό που ενδεχομένως τους προκαλεί.
Τι να κάνουμε; Δεν είμαστε ήρωες του σινεμά, απλοί καθημερινοί άνθρωποι είμαστε και σ' όποιον αρέσουμε!
Η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται όταν πάρει εξουσία στα χέρια του, και δυστυχώς τότε τις περισσότερες φορές καταλήγει στην αλαζονεία
Ευτυχώς που είμαστε άνθρωποι της απλής καθημερινότητας και αγωνιζόμαστε να την κάνουμε λίγο καλύτερη. Ευτυχώς γιατί αν οι ήρωες του σινεμά ήταν οι μόνοι νικητές τότε η ανθρωπότητα δεν θα είχε ελπίδα.
Φιλικά,
Trovadouros
πιστεύω ότι πρέπει πρώτα ο καθένας να είναι καλα με τον εαυτό του κ αν γίνεται αυτο που λες δε νομίζω ότι υπαρχει καποιος που να τον χειριζονται αλλοι και να ειναι καλα με τον εαυτό του...
εγώ προσοπικα θέλω πρώτα να είμαι καλά με τον εαυτο μου κ δε με ενδιαφέρουν οι συνέπειες...
εθχαριστω!!!!