- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Έψαχνα να βρω τι είναι αυτό που με "χαλάει" στην λέξη "μάγισσα". Το γράμμα γάμμα. Έτσι και το αφαιρέσεις, η λέξη γίνεται πιο ταξιδιάρικη. Αποκτάει και φινέτσα. Αντιλαβού Αντιλαβού να λες.

Τι σου είναι μια απόστροφος α? Πνεύμα παιδί μου, πνεύμα...

Τσιμπούσε τα λίγα ψύχουλα, αδιάφορα, μετρώντας τα βήματά του.
Και τις κινήσεις του.
Τίναξε τα φτερά του δυνατά,
ανασηκώθηκε ίσα να πέσει λες, ίσα να φύγει,

άπλωσε τις φτερούγες του τόσο που φάνταξε μεγάλο,
με κοίταξε στα μάτια, εκεί απέναντί μου,
ορθό στον αέρα σαν μαριονέττα δίχως σχοινιά,
μαγικό και κοντινό, πνεύμα ορατό
και μετά πέταξε.
Μακριά, πολύ μακριά..

Καλημέρα

Το παράθυρο ήταν βρώμικο. Απο μέσα καθαρό, όσο μπορείς να το πείς έτσι, αλλά απ‘ έξω θαμπό με κείνες τις σκιές που τις φτιάχνει το νέφος, η σκόνη, η βροχή, σ’ ένα κοκτέιλ γκρίζας ασχήμειας. ‘Οτι έβλεπε πίσω απ’ αυτό το παράθυρο ήταν λερωμένο και γκρίζο. Ακόμα και το γαλάζιο τ’ ουρανού, τόσο απίθανα γαλανό σήμερα, έμοιαζε θαμπό και άσχημο.

Το ραδιόφωνο έπαιζε σιγανά. Δεν άκουγε τι ακριβώς ελεγε ο εκφωνητής και το μόνο που της έμενε ήταν ο συριγμός της ανάσας του στο μικρόφωνο. Μια ανάσα σαν ρόγχος επιθανάτιος.
Το κτίριο ήταν έρημο ακόμα. Είχε έρθει νωρίς και ακόμα κανένας δεν είχε φανεί στον όροφο. ‘Αλλαξε σταθμό και η φωνή του Ελτον Τζων στο τραγούδι για την Νταιάνα, γέμισε το γραφείο. Της έφερνε μια πικρή γεύση στο στόμα αυτό το τραγούδι. Λες και είχε γεύση και οσμή. Τραγούδι με οσμή θανάτου. Θυμόταν πάντα την μυρωδιά των λουλουδιών γύρω-γύρω στο κεφάλι της γιαγιάς της και την κρύα αίσθηση του φιλιού στο μέτωπό της. Πάγος, λουλούδια, τραγούδι. Ενας συνειρμός θανάτου.
Κρύωνε και τυλίχτηκε στο σακκάκι της. Η μυρωδιά του καφέ που άρχιζε σταλιά-σταλιά να γεμίζει τη ατμόσφαιρα, έδιωξε τις σκέψεις της. Σηκώθηκε και πλησίασε τη καφετιέρα, απολαμβάνοντας από κοντά την αχνιστή, μοσχοβολιστή ανάσα του. Το Φθινόπωρο κόντευε να μεσιάσει και το κρύο τέλη Οκτώβρη ήταν ύπουλο, ξεγελούσε και παγίδευε με τα λαμπερά ηλιόλουστα μεσημέρια και τα κρύα περάσματα στις σκιερές πλευρές των δρόμων. Αδημονούσε να περάσεις στην άλλη πλευρά του δρόμου, στον ήλιο, στην θαλπωρή του. Αισθανόταν αιχμάλωτη. Ο Ηλιος χάριζε το φώς του στην λαμπρή μέρα, αλλά δεν τον έβλεπε από το παραθυρό της, τον φανταζόταν αλλά δεν τον ένοιωθε, δεν την ζέσταινε.
Γέμισε το φλυτζάνι με το καυτό, μυρωδάτο καφέ και χάρηκε την πρώτη γουλιά. Της ζέστανε τα σωθικά και ένοιωσε την θέρμη που της έλλειπε. Τέντωσε το κορμί της και η ανατομική καρέκλα προσαρμόστηκε στην θέση που την ανακούφιζε. Της άρεσε πάντα η μοναξιά και την απολάμβανε.
‘Εκλεισε τα μάτια και θάρρεψε πως ήταν στο χωριό της, στο δρομάκι προς τον Αγιο Αντώνη, με την χαμηλή βλάστηση, το πράσινο και το κίτρινο γύρω της με την μυρωδιά της συκιάς και τ’ αμπέλια γεμάτα ροζοκόκκινα τσαμπιά, χάντρινες ζουμερές σταλιές, με τις ροδιές σκασμένες να φανερώνουν τις ρουμπινένιες τελείες τους. Περπατούσε γοργά, έτσι που καιρό τωρα είχε να κάνει, ανάσαινε και μύριζε, χαμογελούσε και της ερχόταν να τραγουδήσει, ένοιωθε την μυρουδιά της ζωής, μια μυρουδιά που ξεκινούσε από το χώμα και γέμιζε τον αέρα και έφτανε στον ουρανό. Καμιά σκιά δεν εμπόδιζε την ζεστασιά που αισθανόταν, δεν χρειαζόταν να ψάχνει τις ηλιόλουστες πλευρές του δρόμου.
Ο θόρυβος του ασανσέρ που σταματούσε στον όροφο την έφερε πίσω. Τα τακούνια της Τόνιας ακούστηκαν να πλησιάζουν. Ανασηκώθηκε και πάτησε το κουμπί του κομπιούτερ. Η οθόνη άρχισε να γεμίζει …

_ Καλημέρα Ειρήνη. Πώς είσαι σήμερα;
_ Μια χαρά κορίτσι μου. Μιά χαρά…

Δεν έχει νόημα να σου χαϊδεύω πια τα λίγα που απέμειναν μαλλιά σου. Πώς μου καρφώθηκε αυτή η ανοησία, εμένα, που ορκιζόσουνα κρυφά σ’ ότι ονειρεύτηκες να γίνω...

και πως στριμώχτηκα τώρα έτσι σε τούτο το άθλιο κιτρινισμένο δωμάτιο με τις κουρτίνες της κακογουστιάς να κρέμονται ίσα ίσα για να σου κρύψουν το φως…δείτε τις πως κρέμονται, ίδια τα θαμπωμένα μαλλιά σου, ίδια οι παντιέρες που λατρέψαμε εγώ κι η γενιά μου… καλά μου τα ‘λεγες. Που ξανακούστηκε…ότι λατρέψαμε κάποτε τώρα να κρέμεται για να μας κρύψει το φως ;
Δεν έχει νόημα…να σου βαστώ το γυρτό σου κεφάλι. Τι ανταλλαγή κι’ αυτή… Εσύ που βάστηξες στην αγκαλιά σου το ανερμάτιστο βάρος της ξοδεμένης εφηβείας μου…που να βρω χέρια τώρα να ζυγιαστώ με τα καθημερνά σου χαρίσματα. Χαμένος πια για τα καλά στις τυφλές διαδρομές της προκοπής μου…Πώς να ζυγιαστεί μια κλεμμένη ώρα απ’ το κυνηγητό της βιωτής μου με τις δικές σου ολονύχτιες αγρύπνιες…
Κι είπα ύστερα να αφήσω στην άκρη τ’ αγγίγματα. Δεν με συμφέρει τούτη η ζυγαριά. Να αφουγκραστώ να ακούσω τον πόνο που διαρρηγνύει κάθε γωνίτσα του αδυνατισμένου κορμιού σου…και φτάνει ως τα χείλη συμπυκνωμένη ζωή που παραιτείται…τα βροντάει όλα κάτω και φεύγει…δεν αντέχω άλλο μου λες…και εγώ ανόητος πιτσιρικάς…χρόνια τώρα…καμώνομαι τον καμπόσο και σου βαστώ σφιχτά το χέρι να μη φύγεις…
Κι αν φανούν σε λίγο όλοι ετούτοι οι ασπροντυμένοι δάσκαλοι του πόνου, όλοι οι εκπαιδευμένοι στην αναλγησία…τόσα χρόνια σπουδές στην απάνθρωπη απονιά που ονόμασαν επιστήμη…με την απόγνωση άγνωστη λέξη στα λεξικά τους…θα με βγάλουν στο προθάλαμο να μη δω την εικόνα σου κομμένη στα μικρά κομματάκια της μελέτης τους…
Ευκαιρία για τσιγάρο κι οι πινακίδες που κρεμούν στα πρόσωπα τους οι άλλοι επισκέπτες με τις ίδιες πάντα λέξεις…αγωνία…πόνος…απόγνωση.
Κι’ όλες μου οι γνώσεις, τα γιατροσόφια της φιλοσοφίας μου, οι έρωτες μου κι οι σπουδές μου στο θάνατο μια παρλαπίπα, μια φούσκα που σου σκάει μες στα μούτρα και μένεις έκθαμβος να σκουπίζεις τις σταγόνες της…Τι να σου πω…στην παράκληση σου για τη λευτεριά του θανάτου…εγώ ο θιασώτης των καφενείων της ελευθερίας ;
Φάε κάτι…έλα μια κουταλιά μονάχα…εσύ που χάρισες καζανιές ολάκερες φροντίδας…πάρε για αντίδωρο μια κουταλιά…μην μου τ’ αρνείσαι. Μην καταργείσαι πάλι…τούτη την ύστατη ώρα… να σε χαρώ, να γευτείς κάτι και συ σε τούτη την ατελεύτητη προσφορά σου…
Ήρθα πάλι μα κοιμόσουν…κι οι κουρτίνες σου ‘κρυβαν πάλι το φως και το σιδερένιο κρεβάτι οξείδωνε το κορμί σου, σαν τα μάρμαρα μας που κουραστήκανε απ’ τη διαφθορά του αλλοτινού μας ήθους…κι οι νοσοκόμες σαχλαμαρίζανε με τους γιατρούς στους διαδρόμους…κι ένα πλαστικό δοχείο μάζευε υπομονετικά το υγρό των πνευμόνων ή των ματιών σου…δεν ξέρω.
Πήγα, έτρεξα για τις εξετάσεις…δεν γίνονται εδώ…πρέπει να πάτε στο τάδε νοσοκομείο…σας έγραψα κι επείγον…ευχαριστώ πολύ…ευχαριστώ ειδικά γι’ αυτό το επείγον. Θα ‘ναι έτοιμες την επόμενη βδομάδα…μου είπαν.
Τ’ απόγευμα δεν ήρθα. Είχα δουλειά. Έτσι μου είπα να πω. Δεν άντεχα. Ξέρεις τώρα…άφηνα πάντα πράγματα για αύριο…δεν ήμουν καλός στον προγραμματισμό…εσύ ξέρεις.
Τα χαράματα χτύπησε το τηλέφωνο. Ο πατέρας. Δεν ξέρω αν ξύπνησα.
Μα είδα το κρεβάτι σου άδειο…κι είπα πως έφυγες…κι όσο κι αν έψαξα δεν σε βρήκα. Είπαν πως έφυγες. Μα δεν είμαι πια πιτσιρικάς μητέρα. Κι είναι στιγμές που λαχταρώ να ακούσω το «γλυκό σου το παιδί» ή να σε δω κρυφά να δακρύζεις στο πρώτο άρθρο μου…μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο…καλό σου ταξίδι…συγγνώμη που δεν καταφέραμε να κάνουμε τα νοσοκομεία μας λίγο πιο ανθρώπινα, συγγνώμη που σου βάλαμε βηματοδότη χωρίς να υπάρχει λόγος, συγγνώμη που τα εφηβικά μου όνειρα τα διέψευσα πρώτος και καλύτερος εγώ, συγγνώμη που η επιστήμη του πολιτισμού μας αδιαφόρησε για το πόνο σου, συγγνώμη για τη νοσοκόμα που χαριεντιζόταν δίπλα στον πόνο σου, συγγνώμη για το λίγο μας…συγγνώμη…συγγνώμη…συγγνώμη που δεν μάθαμε ακόμη σαν πολιτισμός να σεβόμαστε τον πόνο και τον θάνατο. Ίσως γιατί δεν μάθατε παιδί μου, θα μου πεις, να σεβόσαστε τον έρωτα…Ίσως…

Το χειρότερο απ’ όλα τα ερείπια, είναι το ερείπιο του εαυτού σου μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Δεν έχει πού να σωριάσει τα σπασμένα του κομμάτια και μένει ορθό, όσο ορθό μπορεί, ματώνοντας με τα σπασμένα, σακατεμένα αγκονάρια του την ψυχή και την σάρκα σου.

Βαρέθηκα τα σακί από σάρκες που μου περιορίζει την δυνατότητα να πέσω! Δεν αντέχω να πολεμάω πια!!!!!

Θάθελα να σχίσω τις σάρκες μου, να δώσω διέξοδο στα ερείπια μου, να χύσω τον εαυτό μου, να πάρω την θέση που μου ταιριάζει.
Χύδην!!!

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Ήχοι οικείοι ,μικροί.
Η γαλήνη της ευφορίας.Μια καλοκαιρινή βροχή.
Η τακτοποίηση του χαμένου σου λάθους.
Το τέλος των προσδοκιών.
Το κούρνιασμα σε χώρους που γεύτηκες την υστερία της απομόνωσης.
Δεν απαιτείται τίποτα!
Εικονική αίσθηση ελευθερίας.
Εγκλωβισμός της ζωντανής ομιλούσας φρενίτιδας.
Ο ήχος των φύλλων μετανοίας
Το άγγιγμα του φεγγαριού στο χλωμό δέρμα.
Νεκρικό παρόν... ασφυκτικό!
Η επιβολή της δράσης, η ανάγκη της καταστολής.
Ικεσία ανταπόκρισης που απελπισμένα απομακρύνεται.
Το τέλος του κύκλου που μεταμορφώθηκε σε σπείρα ανάληψης

Η αλήθεια του μηδενός, άπειρη δύναμη, αστείρευτη πηγή
Στέκεται ακλόνητο στο ενδιάμεσο κάθε ανταπόδοσης,
το επίκεντρο μιας ανύπαρκτης αγάπης !