- ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
κεντησες μεγαλε!
Ναι, η αλήθεια είναι πως φτιάχνω ωραία σεμεδάκια για να βγάζω τα προς το ζην 
quote:
αυτηνης της σχολης σε κοβω...
jonniebegood μη με κόβεις!
Ούτε με αυτούς είμαι, ούτε με τους άλλους 
Edited by - Δημήτρης on 05/09/2005 18:25:22
Συμφωνώ μαζί σου κατά ένα μεγάλο μέρος.
Οσον αφορά τις βιωματικές εμπειρίες, μέχρι τώρα όποτε Τον ρώτησα οτιδήποτε, πάντα πήρα την απάντηση.
Πιστέυω οτι αυτό συμβαίνει σε όλους μας αρκεί να μπορούμε να δούμε.
Αν είναι κανείς τυχερός και έχει αγαπηθεί στην ζωή του, είναι κατα κάποιο τρόπο ευλογημένος.
Αυτή την αγάπη που του δώθηκε είναι υποχρεωμένος να την ανταποδίδει.
Προσωπικά επειδή ανήκω σε αυτούς αισθάνομαι αυτόματα την ανάγκη να το κάνω.
Η ενστασή μου είναι εδω:
quote:
Προσπάθησε να δώσεις όσο περισσότερη ανιδιοτελή αγάπη μπορείς ,στο άμεσο, η έμμεσο περιβάλλον σου .
Μην φοβηθείς το κόστος,
Εως που θα φτάσει η ανιδιοτέλεια ωστε να μην μετατραπεί σε εκμετάλευση, και να μήν χαρακτηρισθεί βλακεία ή υπέρμετρη ευαισθησία?
Ξέρεις τι γίνεται γύρω μας. Μήπως πρέπει να είμαστε πιο επιφυλακτικοί , οταν ''επενδύουμε'' οπως λές?
Μήπως μια πιο ουδέτερη στάση είναι προτιμώτερη με κάποιους?
Δημήτρη
quote:
Και αυτοί κάνουν μια συναλλαγή στο τέλος και φεύγουν με την ελπίδα..
Με ποιόν την κάνεις την συναλλαγή?
quote:
Και αυτός ο θεός τι είναι τέλος πάντων
Πιστεύω οτι
Είναι όλα όσα βλέπεις και όσα αισθάνεσαι, οι επιθυμίες σου ,οι προσδοκίες σου. Δεν είναι ''κάτι'' .
Αν το ζητήσεις, απλά, θα τον νιώσεις.
Φιλικά
quote:
Και αν δεν υπάρχει η ζωή μετά θάνατον έτσι όπως την φαντάζεσαι δεν θα έχεις περάσει μια ζωή περιμένοντας κάτι που δεν υφίσταται; όπως κάποιος μπορεί να ζει καθημερινά με το όνειρο ότι θα κερδίσει το λαχείο ή ότι κάποια στιγμή θα φτάσει τον Κόκαλη σε πλούτη και δύναμη; Ζει δηλαδή μόνο με την ελπίδα έως την τελευταία στιγμή (ως το τέλος δηλαδή) και χάνει όλα τα άλλα.
Αν γνώριζα ότι υπάρχει μια, ας πούμε καθαρά πνευματική ζωή ,μετά τον βιολογικό θάνατο, θα είχα χαρίσει όλα τα περιουσιακά μου στοιχεία ,σε συνανθρώπους μου που έχουνε άμεσο πρόβλημα επιβίωσης και θα έκανα το παν για να εργάζομαι και υπερωρίες, ώστε να την αποκτήσω.
Επειδή δεν το γνωρίζω, δεν το πράττω σε αυτόν τον βαθμό.
Έτσι δεν χάνω όλα τα υπόλοιπα .
Αυτό με γεμίζει θλίψη και απογοήτευση.
Ότι δεν γνωρίζω, θα ήθελα να το προσεγγίζω με την προσωπική μου πίστη.
Αυτό το θέλω είναι ένα πολύπλοκο δεδομένο.
Είναι θα έλεγα :
Το θείο πνεύμα εντός της ψυχής μου, που ζητάει να απελευθερωθεί από την ύλη.
Το νιώθω και το αισθάνομαι.
Αυτήν την αίσθηση δεν μπορώ να την αποβάλω με την μέθοδο της απλής λογικής.
Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τα ανεξήγητα.
Αν δεν έχω δει κάτι , δεν δύναμαι να το φαντασθώ .
Αυτοκίνητα, ηλιοβασίλεμα ,θάλασσα ,κρασί κλπ.
Έχω την δυνατή αίσθηση, ότι το ίδιο συμβαίνει και με το υποσυνείδητο μας.
Αυτό κουβαλάει μαζί του, ένα μικρό κομμάτι από την στιγμή της :
Μη υπάρξεώς του.
Όταν το αφυπνίσεις , δεν μπορεί πλέον να σταματήσει την αυτόματη διαδικασία της επιστροφής.
Θέλει να επιστρέψει στον τόπο από όπου προήλθε.
Γιατί να το θέλει όμως ;;;
Ίσως γιατί εκεί θα νιώθει και θα αισθάνεται καλύτερα, σαν το σπίτι του, σε αντίθεση με την καινούργια κατοικία του ( το σώμα μας ), που το παιδεύει και το σακατεύει 
,αντί να το εκπαιδεύει.
Ίσως να φαντάζουνε αυτά με σενάριο επιστημονικής φαντασίας ,αλλά και το παράλληλο σύμπαν το ίδιο τρελό δεν φαντάζει ;;;
Το ταξίδι στην σελήνη ,δεν φάνταζε σαν τρελή σκέψη, πριν από μερικές δεκαετίες ;;;
Η ζωή η ίδια δεν σας φαντάζει καμιά φορά, σαν ένα τρελό, τρελό όνειρο ;;;
Καλά περνάω σε αυτήν την ζωή και δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο.
Ας είναι καλά η μέθοδος της σύγκρισης .
Αλλά σε μια αθάνατη ζωή, αιώνια, δίχως στεναχώριες , παντελώς μακάρια ,δεν θα έλεγα όχι .
Εσείς ;;;
Μην βιασθείτε να πείτε όχι, προσπαθήστε πρώτα να την φαντασθείτε και να την γράψετε.
Εδώ είναι ο κατάλληλος χώρος.
Το όριο υπάρχει και είναι για τον καθένα μας διαφορετικό.
Αυτό όμως ισχύει μόνο ,για την κοινωνική λογική .
Η λογική της δημιουργίας του σύμπαντος ( κόσμου) , είναι αυτή που προσπαθώ να εφαρμόσω στην καθημερινότητά μου.
Και εδώ ως ένα σημείο έχεις δίκαιο (όσον αφορά την δική μου ευαισθησία).
Δεν το πετυχαίνω πάντοτε, γιατί αντιδρώ πολλές φορές άτσαλα .
Όταν όμως καταφέρνω να νιώσω το θείο πνεύμα εντός μου , δεν έχω απολύτως κανέναν φόβο.
Έχεις δίκαιο, αυτές οι στιγμές δεν πρέπει να μας παρασέρνουνε .
Από την άλλη όμως , ο πνευματικός ενθουσιασμός ,από την αίσθηση του θείου, δεν σβήνει εύκολα μέσα μου, όταν ενεργοποιηθεί .
Και επειδή έχω πάθει ένα είδος εξαρτήσεως, όπως το τσιγάρο , το επιδιώκω πολύ συχνά.
Ίσως περισσότερο, από ότι θα ήτανε καλό για το ατομικό μου συμφέρον.
Πως το επιδιώκω ;;;
Απλά κατευθύνω την σκέψη μου προς το θείο.
Λογική και αίσθηση.
Όταν καταφέρνω και τα παντρεύω , απολαμβάνω τέλειους πνευματικούς καρπούς .
Να πάρει η ευχή, μερικές φορές συμπεριφέρομαι σαν ένα μικρό παιδί και το ωραίο είναι ότι :
Το απολαμβάνω με όλες τις αισθήσεις μου.
Θα τα ακούω, για να συνηθίσει η ψυχή μου στο άνοιγμα της πίστεως.
Πως μπορώ να σε ευχαριστήσω ;;;
Αρκεί ένα απλό ευχαριστώ ;;;
Καμιά φορά , αδυνατώ να εκτιμήσω το μέγεθος μιας απλής πνευματικής προσφοράς, γιατί το μυαλό μου δεν συνήθισε να ακούει μονάχα την καρδιά.
Ακούει και την λογική και αυτή, αργεί να αντιδράσει.
Να είσαι πάντα καλά .
quote:
Με ποιόν την κάνεις την συναλλαγή?
Την κάνεις με το Θεό μέσω της εκκλησίας που παρεμβαίνει ως μεσίτης. Διαχρονικό και σίγουρο το μοντέλο.
quote:
Πιστεύω οτι
Είναι όλα όσα βλέπεις και όσα αισθάνεσαι, οι επιθυμίες σου ,οι προσδοκίες σου. Δεν είναι ''κάτι'' .
Αν το ζητήσεις, απλά, θα τον νιώσεις.
Αφού δεν είναι κάτι, γιατί τον αναζητάμε ; Όπως λες είναι παντού μπροστά μας.. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας ;
quote:
Αγαπητή spirit ,άκουσα τον Στέλιο Ράμφο και ηχογράφησα τα λόγια του , με το γνωστό ίσως σε όλους μας πρόγραμμα LP.
Μπορείς να κάνεις save απ’ ευθείας από τον WMP. Δεν χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο πρόγραμμα.
Από τα λόγια του ομιλητή κρατώ τα παρακάτω :
Ξαναγεννιόμαστε στο άνοιγμά μας και πεθαίνουμε στο κλείσιμό μας.
Ο δρόμος της δικής μας πληρότητας είναι ο δρόμος του ανοίγματός μας.
Το βαθύ νόημα της ανθρώπινης υπάρξεως είναι το άνοιγμα είναι η διαθεσιμότητα.
Ποια είνα η σχέση των παραπάνω με το φόβο και την ελπίδα;
Edited by - Δημήτρης on 06/09/2005 17:46:54
quote:
Αν γνώριζα ότι υπάρχει μια, ας πούμε καθαρά πνευματική ζωή ,μετά τον βιολογικό θάνατο, θα είχα χαρίσει όλα τα περιουσιακά μου στοιχεία ,σε συνανθρώπους μου που έχουνε άμεσο πρόβλημα επιβίωσης και θα έκανα το παν για να εργάζομαι και υπερωρίες, ώστε να την αποκτήσω.
Θα είχαν ανάγκη νομίζεις τα περιουσιακά σου στοιχεία σε μια τέτοια περίπτωση; Πιθανόν να τους έκανες και κακό απομακρυνοντάς τους από την πνευματική ζωή.
quote:
Όταν το αφυπνίσεις , δεν μπορεί πλέον να σταματήσει την αυτόματη διαδικασία της επιστροφής.
Θέλει να επιστρέψει στον τόπο από όπου προήλθε.
Γιατί να το θέλει όμως ;;;
Ίσως γιατί εκεί θα νιώθει και θα αισθάνεται καλύτερα, σαν το σπίτι του,
Μπορεί η ύλη, που θεωρείται κατώτερη, να εξουσιάζει το πνεύμα να το παιδεύει και να το σακατεύει ; Μήπως είναι το πνεύμα πολύ τεμπέλικο και οκνηρό;
Και ποιος του εγγυάται (του πνεύματος) ότι εκεί που θα πάει θα είναι καλύτερα. Εδώ δεν μπορεί τα βγάλει πέρα με την ύλη και θα είναι μακάριο σε χώρους με δυνάμεις ανώτερες;
Edited by - Δημήτρης on 06/09/2005 17:48:08
quote:
Μπορεί η ύλη, που θεωρείται κατώτερη, να εξουσιάζει το πνεύμα να το παιδεύει και να το σακατεύει ; Μήπως είναι το πνεύμα πολύ τεμπέλικο και οκνηρό;
Ποιος όμως φίλε μου είναι ο λόγος , που το πνεύμα ( στην πλειοψηφία ) κατάντησε τεμπέλικο και οκνηρό ;;;
Δεν είναι η αδυναμία του ανθρώπου (στην πλειοψηφία) να πιστέψει , ότι είναι εφικτή μια ανώτερη πνευματική μορφή υπάρξεως ;;;
Γνώμη μου είναι ότι αν πίστευε σε αυτή την ιδέα , θα την είχε βάλει ως στόχο στην επίγεια ζωή .
Αν το έκανε αυτό, θα ασχολιότανε οι άνθρωποι ,το ίδιο σοβαρά με τα άυλα, όπως και με τα υλικά αγαθά .
Θα ξέφευγε το πνεύμα από την οκνηρία και θα επέρχονταν μια ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο αγαθών .
Το πνεύμα από την φύση του είναι ενεργό.
Δεν αναπαύεται ούτε στιγμή.
Ακόμη και την ώρα του ύπνου και της σωματικής ανάπαυσης ,αυτό είναι δραστήριο.
Όμως δεν το αφήνουμε ελεύθερο να μας οδηγήσει στον τελικό προορισμό του, το εκβιάζουμε, να εξελιχθεί επάνω στην ύλη.
Η αρχή της ελεύθερης βούλησης ξεκινάει , από την κατοχή των δικαιωμάτων του θείου πνεύματος εντός μας.
Επειδή αυτά δεν είναι καθορισμένα, αλλά γενικά και αόριστα , το καταχράται ο καθένας μας .
Ειδικά η θρησκεία .
quote:
Και ποιος του εγγυάται (του πνεύματος) ότι εκεί που θα πάει θα είναι καλύτερα. Εδώ δεν μπορεί τα βγάλει πέρα με την ύλη και θα είναι μακάριο σε χώρους με δυνάμεις ανώτερες;
Η καθημερινή εκπαίδευση .
Δεν γνωρίζω φίλε μου αν αρκεί μια ζωή, για να προετοιμαστεί μια ανθρώπινη ψυχή, σε αυτήν την επιδίωξη.
Ο στόχος είναι ύψιστος και ο καθένας μας , δεν το αντιλαμβάνεται έγκαιρα στην ζωή του, αν όχι καθόλου.
Εγώ δεν μπορώ να κάνω αλλιώς , γιατί το ένιωσα μέσα μου.
Είναι ότι ποιο τέλειο θα μπορούσε να φαντασθεί ποτέ η ψυχή μου .
Oταν το σωμα τεμπελιαζει ακολουθει κατα ποδας και το πνευμα.
quote:Ποιος όμως φίλε μου είναι ο λόγος , που το πνεύμα ( στην πλειοψηφία ) κατάντησε τεμπέλικο και οκνηρό ;;; Oταν το σωμα τεμπελιαζει ακολουθει κατα ποδας και το πνευμα.
Σωστός.
Για τον λόγο αυτόν θα επιδιώξω να παραμείνω, ένας ανήσυχος τύπος.
Η εσωτερική αναζήτηση,εδώ στο soterica,μου δίνει αρκετά ποιοτηκούς ερεθισμούς και αρκετές φορές πολύ αξιόλογα πνευματικά εδέσματα.
alfa-omega
Να διευκρινίσω πως δική μου άποψη είναι πως δεν υπάρχει ουσιώδες διαφορά μεταξύ πνεύματος και ύλης. Απλώς το πρώτο κινείται σαν αστραπή ενώ η δεύτερη είναι πιο αργοκίνητη και στέρεη. Προσωπικά δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να κάνω έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ τους και θεωρώ το ένα ως εκδήλωση του άλλου. Ενας άνθρωπος που έχει αταξία στο κεφάλι του είναι τσαπατσούλης, ασυνεπής, κάνει σπασμωδικές κινήσεις και τα έργα του είναι ανάλογα. Ενας άλλος που έχει κάποια τάξη στη σκέψη του είναι πιο ήρεμος και το περιβάλλον που ζει είναι πιο αρμονικό.
Στο προηγούμενο ποστ χρησιμοποίησα τη συνηθισμένη διάκριση μεταξύ ύλης και πνεύματος για να δείξω την αντιφατικότητα της σκέψεως. Από δικό μου λάθος ήμουν ασαφής.
quote:
Ποιος όμως φίλε μου είναι ο λόγος , που το πνεύμα ( στην πλειοψηφία ) κατάντησε τεμπέλικο και οκνηρό ;;;
Δεν είναι η αδυναμία του ανθρώπου (στην πλειοψηφία) να πιστέψει , ότι είναι εφικτή μια ανώτερη πνευματική μορφή υπάρξεως ;;;
Μα νομίζω είναι φανερό πως ίσα-ίσα η πλειοψηφία πιστεύει (και ανέκαθεν πίστευε) σε αυτό ακριβώς το πράγμα. Και επειδή το πιστεύει δεν κάνει τίποτε γι’ αυτό. Το αφήνει στα «άγια» χέρια κάποιων άλλων. Αν νομίζεις ότι ο κόσμος έχει τα χάλια του θα συμφωνείς πως αυτή η πίστη είναι αναποτελεσματική και παραπλανητική.
ryche
quote:
Oταν το σωμα τεμπελιαζει ακολουθει κατα ποδας και το πνευμα.
Μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Κάτι σαν το αίνιγμα με την κότα και το αυγό μου κάνει.
Edited by - Δημήτρης on 08/09/2005 18:55:19
quote:
Το πνεύμα από την φύση του είναι ενεργό.
Δεν αναπαύεται ούτε στιγμή.
Ακόμη και την ώρα του ύπνου και της σωματικής ανάπαυσης ,αυτό είναι δραστήριο.
Όμως δεν το αφήνουμε ελεύθερο να μας οδηγήσει στον τελικό προορισμό του, το εκβιάζουμε, να εξελιχθεί επάνω στην ύλη.
Ναι το πνεύμα είναι από τη φύση του ενεργό, αλλά αγαπητέ φίλε το φορτώνουμε ένα σωρό σκουπίδια και τελικά γίνεται δυσκίνητο.
Θα φέρω ένα απλοϊκό (και μάλλον άκομψο ) παράδειγμα για να σου εξηγίσω τι εννοώ:
Όπως το στομάχι μας όταν είναι άδειο ζητάει να γεμίσει, έτσι και το μυαλό μας ζητάει απαντήσεις. Μόλις του τις δώσουμε ηρεμεί για λίγο και ευχαριστιέται αλλά επειδή το πνεύμα δε λύνει το πρόβλημά του με αυτές συνεχίζει να διαμαρτύρεται. Εμείς του δίνουμε και άλλες. Και όσο αυτό ευχαριστιέται (σε μικρές δόσεις) τόσο περισσότερο του δίνουμε και στο τέλος όπως το σώμα μας γίνεται βαρύ παχύσαρκο και δυσκίνητο έτσι και ο νους με τις έτοιμες απαντήσεις τεμπελιάζει, γίνεται αργός και αναμασάει τα ίδια και τα ίδια γεμάτος θλίψη.
Όμως ένας άνθρωπος με ανήσυχο πνεύμα (ένας αναζητητής), δεν θα βιαστεί να δώσει απάντηση αλλά θα αναρωτηθεί: γιατί το στομάχι μου διαμαρτύρεται;
Αν το ταϊσει, κάποια στιγμή θα ξαναπεινάσει, θα διαμαρτυρηθεί πάλι και θα ζητήσει μια προσωρινή ευχαρίστηση. Αν όμως ψάξει να βρει την αιτία αυτής της ανάγκης τότε θα γεννηθεί η ιατρική επιστήμη, η γνώση, η δημιουργία και στο πνευματικό επίπεδο η αυτογνωσία και η χαρά της πνευματικής δημιουργίας..
Αυτή πιστεύω πως είναι μια βασική διαφορά του ανθρώπου από τα υπόλοιπα έμβια όντα. Δεν γεμίζει απλώς το στομάχι του, αλλά αναζητά και το λόγο.
Γι’ αυτό και πιο πάνω υποστήριξα πως ειδικά σ’ αυτό το θέμα, έτσι όπως είναι δοσμένο, είναι καλύτερα να θέτουμε ερωτήσεις (όπως είπε ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ και ο pixeldream) παρά να δίνουμε απαντήσεις.
quote:
Αυτή πιστεύω πως είναι μια βασική διαφορά του ανθρώπου από τα υπόλοιπα έμβια όντα. Δεν γεμίζει απλώς το στομάχι του, αλλά αναζητά και το λόγο.
Σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχει και αυτό που ο άνθρωπος αισθάνεται ως τίμημα.
Οι εγωιστές εκλαμβάνουν τη δύναμη αυτή ως σατανική και προτιμούν τη μακαριότητα της αγνωσίας, ενώ κάποιοι άλλοι που ανοίγονται και είναι διαθέσιμοι την εκλαμβάνουν ως εωσφορική και την ευλογούν.
Αυτή η λέξει είναι ο σκοπός μου, είναι ο τελικός σταθμός της πορείας μου.
Ειρωνικό και μεγαλειώδες να παλεύεις για κάτι που δεν θα πετύχεις ποτέ.
Για εμένα το τέλειο είναι η ψυχική μου ολοκλήρωση η ένωση με το Ων του Πλάτωνα και η μακάρια κατάσταση του Επίκουρου.
Το τέλειο δεν μπορεί να είναι υλικό, και εγώ για να αποκτήσω το τέλειο σκέφτομαι να αποκτήσω την αρετή του Ζαρατούστρα, να βλέπω τα πράγματα γυμνά χωρείς το περιτύλιγμα που τα ομορφαίνει, να γίνω υπεράνθρωπος.
Μια αρετή που από αυτήν ξεπετάγονται όλες η άλλες, να ζήσω σύμφωνα με αυτήν και να πεθάνω έχοντας κατακτήσει αυτήν.
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ο δίκαιος άνθρωπος είναι ο Τέλειος άνθρωπος.
Με αυτήν θα βρει γαλήνη, αγάπη, ολοκλήρωση-πληρότητα.
Χωρείς αυτήν χάος στην ψυχή και στον κόσμο.
Ποιο είναι το δύσκολο; Γιατί ο άνθρωπος δεν έχει κατακτήσει την δικαιοσύνη;
Κάθε αρετή χάνετε όσο περισσότερο αγαπάμε την ύλη και κάθε αρετή ζυγώνει στον άνθρωπο του πνεύματος.
Ο δρόμος και δύσκολος είναι και ακατόρθωτος.
Deva_Parinito
Τέλος δεν έχει η στιγμή,
μα τέλεια φιλιέται
μ’ αυτό που λες πως τέλειωσε
μ’ αυτό, ξαναγεννιέται.
Ο δαίμων του Word..............
quote:
Την κάνεις με το Θεό μέσω της εκκλησίας που παρεμβαίνει ως μεσίτης. Διαχρονικό και σίγουρο το μοντέλο
Τα ιερατεία δεν είναι απαραίτητα για να ενωθείς με το θείον.
Εχουν άλλους σκοπούς ύπαρξης.
Η σχέση μας με το θεό δεν είναι διαπραγματεύσιμη για να κάνουμε συναλλαγές.
quote:
Αφού δεν είναι κάτι, γιατί τον αναζητάμε ; Όπως λες είναι παντού μπροστά μας.. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας
Μερικοί δεν μπορούν να δούν, το γιατί τον αναζητάμε, ο καθένας για άλλο λόγο.Την απάντηση την έχεις.
quote:
ΤΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ
Αν δεχθούμε οτι είμαστε τμήμα του όλου τότε έχουμε πάντα το τέλειο μέσα μας.
Οι προδιαγραφές της δημιουργείας μας ίσως να ήταν τέλειες αλλά τις ξεχάσαμε και εξαλάχθηκαν.
Σώμα - νούς - πνεύμα. Ολα είναι σωστά όταν είναι ενωμένα.
Επειδή έχουμε συσχετίσει το τέλειο με το άφθαρτο, θεωρούμε οτι το σώμα μας είναι ατελές.
Ισως να μην είναι έτσι τελικά.
quote:
Ποιο είναι το δύσκολο; Γιατί ο άνθρωπος δεν έχει κατακτήσει την δικαιοσύνη;
Με ποιανού την ηθική θα τεθούν οι κανόνες της δικαιοσύνης?
Εκεί πιστεύω οτι είναι το δύσκολο.
Φιλικά
Το σημείο στο οποίο διαφοροποιούμε, είναι το εξής :
Ισχυρίζομαι ,ότι το πνεύμα προηγείται της ύλης και κατά συνέπεια ηγείται αυτής.
Πρώτα σκεφτόμαστε, συλλογιζόμαστε και μετά προσπαθούμε να στοχαστούμε, την υλοποίηση αυτών των άυλων πνευματικών αρχείων.
Ο νους μας γίνεται αργός, επειδή δεν επεξεργάζεται πλήρως τις καινούργιες πληροφορίες που δέχεται , από τα άτομα με τα οποία ανταλλάσσει απόψεις .
Πολλές ανούσιες πληροφορίες είναι αποθηκευμένες στην μνήμη μας και μας δυσκολεύουνε . Κάνουνε τον νου μας βραδυκίνητο ,όπως πολύ σωστά γράφεις ,γιατί του φορτώνουμε μεγάλα και άχρηστα αρχεία προς επεξεργασία .
Υπάρχει όμως λύσει.
Η τακτική αναβάθμιση .
Πετάμε τις άχρηστες πληροφορίες, μέσα από την μνήμη μας και κρατάμε μονάχα αυτές, που κρίνουμε, ότι θα μας χρησιμεύσουνε στο μέλλον.
Για να συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει να κάνουμε την σκέψη μας ένα καθημερινό πνευματικό έδεσμα, όπως την τροφή για το στομάχι μας.
Όποιος όμως τρώει ότι νάνε ,γίνεται ευπαθής στην υγεία του.
Έτσι και για την πνευματική μας τροφή, θα πρέπει να ελέγχουμε την πηγή προέλευσης .
Αναρωτήθηκες ποτέ :
Γιατί πρέπει να σκέφτομαι ;;;
Αφού σήμερα όλα είναι τακτοποιημένα.
Το σύστημα επιβίωσής μας ,έχει αυτοματοποιηθεί πλήρως.
Το μόνο που πρέπει να κάνει κάποιος ,για να μην προβληματίζεται είναι :
Να προσαρμοστεί σε αυτό.
Όσο καλύτερα προσαρμόζεται, τόσο καλύτερα περνάει την ώρα του.
Τελικά όμως γίνεται μια μηχανή παραγωγής , ένα τεχνοποιημένο ων.
Τα αισθήματα υποχωρούνε και την θέση τους την παίρνει η τεχνητή νοημοσύνη.
Αναρωτιέμαι :
Μας έχει απομείνει άραγε κάποιο αίσθημα αναλλοίωτο .
Την αγάπη , από ανιδιοτελή την μετατρέπουμε σε εμπορική, γιατί αλλιώς όπως εννοεί και η φίλη nst :
Θα μας εκμεταλλεύονται αβέρτα. ( αλλιώς το λέει ,αλλά αυτό εννοεί ).
Τελικά, μήπως λέω μήπως η αίσθησή μας , είναι το μάτι , για να δούμε τον κόσμο μας τέλειο ;;;