- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ακόμα και μέσα από διάφορες θρησκείες η τελική αυτή λύτρωση δόθηκε μέσα από κάποιες διδασκαλίες ως μια τέλεια επιθυμητή κατάσταση.
Σύμφωνα με το Βουδισμό, μιάς κι η ψυχή επανεσαρκώνεται, πιστεύεται πως μέσω του διαλογισμού και της ανάπτυξης της συνείδησης το πνεύμα φτάνει στη νιρβάνα.
Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό οι δίκαιες κι αγαθές πράξεις του ανθρώπου όσο καιρό ζεί καθορίζουν αν η ψυχή του θα ανταμειφθεί με την αιώνια λύτρωση κι αν θα πάει στον παράδεισο ή όχι.
Στον Ινδουισμό (όπου επίσης υπάρχει επίσης η πεποίθηση της μετενσάρκωσης) ο δρόμος για τη λύτρωση επέρχεται μέσα από την συνειδητοποίηση της ανώτερης Αλήθειας.
Παρόλα αυτά τα παραδείγματα σκοπός αυτού του topic δεν είναι να δώσει έμφαση στις διάφορες θρησκευτικές πεποιθήσεις οι οποίες παρατέθηκαν μόνο και μόνο παραδειγματικά.
Σκοπός αυτού του topic είναι να αναρωτηθούμε για το τι είναι τελικά αυτή η λύτρωση στην οποία έχει δοθεί τόση έμφαση ανά τους αιώνες?
Πως μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει σε αυτήν και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για να επιτευχθεί?
Κι εν κατακλείδι όταν αναφερόμαστε στη λύτρωση της ψυχής μας πρέπει να αναφερόμαστε σε αυτήν καθαρά σε μεταθανάτιο επίπεδο ή μπορούμε να την ορίσουμε και στο τώρα, στη περίοδο της ζωής μας?
Υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες θα μας εμπόδιζαν από αυτήν την ιδεατή κατάσταση κι από τις οποίες θα έπρεπε να απαλλαγούμε?
In anticipation of my resurrection...
Edited by - Dying_Incubus on 25/02/2006 17:51:40
πολύ καλό το θέμα σου. Ότι θα πω είναι προσωπική απόλυτα γνώμη για να μη παρεξηγούμαστε.
Όλοι θέλουμε την λύτρωση. Αλλά γιατι? Από φόβο. Δεν αγαπάμε γιατί έρχεται από μόνο του, αλλά αγαπάμε και νοιαζόμαστε από φόβο για να μη πάμε στη "κόλαση". Αυτό όμως είναι το κακό. Το ότι όλοι πολεμάμε από φόβο. Είναι λάθος όμως.
Το πόσο εύκολο είναι? είναι πολύ εύκολο, αλλά εμείς το κάναμε δύσκολο. Γιατι? Γιατί έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας.
Και όσο προχωράει ο ανθρώπινα νοούμενος χρόνος, τόσο πιο δύσκολα θα είναι για κάποιον να μάθει να έχει μέσα του το φως που οδηγεί στην απόλυτη αγάπη για τον συνάνθρωπο πρώτα, την αγάπη που δεν έχει εγωισμό. Γιατί πολλές φορές η αγάπη που δείχνουμε είναι εγωιστική. Μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος και τον αγαπώ, γιατί κάνει τελικό καλό στην δική μου ψυχή, περνάω καλά εγώ μαζί του, και δεν τον αγαπάμε γιατί ειναι αυτός που είναι, έτσι απλά.
Τώρα αν η λύτρωση είναι τώρα η μετά , τι σημασία έχει. Θέλω να πω, είτε τώρα είτε μετά, πάντα κάτω από τα μάτια όποιου Θεού που πιστεύουμε δεν είμαστε? Εχει σημασία η τοποθεσία αν είναι η γή όπως τη ξέρουμε ή ένα άλλο σύμπαν ή όπως αλλιώς λέγεται? Πάντα δεν θα πρέπει να είναι αυτός ο σκοπός μας? Η αγάπη, το φως, η καθαρή ψυχή χωρίς εγωισμό?
Ελπίζω να έπιασα το θέμα σου DI και να μη ξέφυγα.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΛΥΤΡΩΣΗ
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
τα δύο πρώτα φυσικά υπάρχουν. Απλά πιστεύω ότι είναι βήματα για την λύτρωση. Αρα είναι κάποια από τα βήματα που πρέπει να κάνεις.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
Οπότε αναφέρεται σε θέματα Θείας Δικαιοσύνης και όχι αν πρέπει εμείς να ζητήσουμε συγνώμη.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
να με συγχωρέσεις κατάλαβα λάθος. Κατάλαβα ότι είναι προσωπικά για τον καθένα προς τους άλλους. Ότι δηλαδή συγχωρούμε τους άλλους ότι και να μας κάνουν.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
quote:
Όλοι θέλουμε την λύτρωση. Αλλά γιατι? Από φόβο. Δεν αγαπάμε γιατί έρχεται από μόνο του, αλλά αγαπάμε και νοιαζόμαστε από φόβο για να μη πάμε στη "κόλαση". Αυτό όμως είναι το κακό. Το ότι όλοι πολεμάμε από φόβο. Είναι λάθος όμως.
Σε μια κόλαση μπορεί να ζούμε ήδη, ο παράδεισος επίσης μπορεί να κατοικεί μέσα σου. Ο φόβος που αναφέρεσαι, κατά την άποψή μου, αναφέρεται στην μονιμοποίηση μιας κατάστασης, σε μια ανεπίστροφη κόλαση, χωρίς παράθυρα, χωρίς πόρτες διαφυγής.
Μπορούμε να το δούμε όμως και αλλιώς, μπορούμε να πολεμάμε γιατί αγαπάμε το φώς και σε αυτό θέλουμε να καταλήξουμε.
Αγαπητέ Dying_Incubus
Η λύτρωση της ψυχής νομίζω ότι επέρχεται με την κάθαρση της συνείδησης. Βέβαια πολλές φορές υπάρχει ο κίνδυνος του καυτηριασμού της συνείδησης κατά τον οποίο κάποιος δεν μπορεί ή δεν μπορεί αν θέλει να κοιτάξει τα λάθη του και τις παρεκτροπές από αυτό που πραγματικά πιστεύει σαν σωστό και τίμιο.
Νομίζω πως αυτή ή λύτρωση, ή κάθαρση κατ’ εμέ, της συνείδησης, αναφέρεται στην παρούσα ζωή, και ξεκινάει από την στιγμή που θα παραδεχτούμε με ειλικρίνεια τα σφάλματά μας.
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητή another star, αναφέρεις οτι ένας τρόπος για τη λύτρωση της ψυχής μας είναι η αγάπη.
Αναφέρεις επίσης πως αγαπάμε όχι επειδή νιώθουμε την αγάπη μέσα μας αλλά επειδή νιώθουμε πως πρέπει να αγαπήσουμε για να μην πάμε στην Κόλαση.
Καταρχάς νομίζω πως ίσως ήταν καλύτερο να μην κάνομε αναγωγή σε Κόλαση κτλ αλλά κατανοώ πως το ανέφερες για να υποδηλώσεις οτι η αγάπη δεν είναι αληθινή.
Ναι, έχεις δίκιο, φίλη μου!
Πιστεύεις όμως οτι αυτό που συμβαίνει (οτι δηλαδή αγαπούμε κατ' ανάγκη) είναι αγάπη?
Νομίζω πως θα συμφωνήσεις πως η αγνή, η καθαρή αγάπη δεν πρέπει να διακατέχεται από την έννοια του συμφέροντος ή να εξυπηρετεί ίδιους σκοπούς, σωστά?
Και νομίζω πως θα συμφωνήσεις μαζί μου, διαβάζοντας αυτό που έγραψες:
quote:
Το πόσο εύκολο είναι? είναι πολύ εύκολο, αλλά εμείς το κάναμε δύσκολο. Γιατι? Γιατί έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας.
Και όσο προχωράει ο ανθρώπινα νοούμενος χρόνος, τόσο πιο δύσκολα θα είναι για κάποιον να μάθει να έχει μέσα του το φως που οδηγεί στην απόλυτη αγάπη για τον συνάνθρωπο πρώτα, την αγάπη που δεν έχει εγωισμό. Γιατί πολλές φορές η αγάπη που δείχνουμε είναι εγωιστική. Μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος και τον αγαπώ, γιατί κάνει τελικό καλό στην δική μου ψυχή, περνάω καλά εγώ μαζί του, και δεν τον αγαπάμε γιατί ειναι αυτός που είναι, έτσι απλά.
Αγαπητή gretel, αναφέρεσαι στο νόμο της ανταπόδωσης εδώ, σωστά?
quote:
Αγαπητή another star φυσικά το απόφθευγμα δεν αναφέρεται σε κάτι που πρέπει να κάνουμε εμείς. Είναι "κοσμικός νόμος". Δηλ. αν π.χ. πιστεύεις στον νόμο του Κάρμα -της ανταπόδωσης- αν στη ζωή σου κάνεις π.χ. ένα φόνο, ένα βιασμό κ.λ.π. όσα συγνώμη και να πείς, ο νόμος θα σου δώσει τόσο πόνο όσο προκάλεσες.
Οπότε πιστεύεις πως για τη λύτρωση του ανθρώπου από οτιδήποτε τον ταλανίζει, σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα προηγούμενα "κρίματα" του.
Πως θα μπορούσες λοιπόν να αλλάξει αυτή την κατάσταση?
Αγαπητέ Trovadouros, νομίζω πως δε μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα σε αυτό:
quote:
Νομίζω πως αυτή ή λύτρωση, ή κάθαρση κατ’ εμέ, της συνείδησης, αναφέρεται στην παρούσα ζωή, και ξεκινάει από την στιγμή που θα παραδεχτούμε με ειλικρίνεια τα σφάλματά μας.
Θεωρώ πως για να μπορέσεις να ξεφύγεις από όλα όσα σε κρατάνε κι εμποδίζουν την προσωπική σου "κάθαρση" έχουν να κάνουν σε πρώτο στάδιο με την συνείδηση μας.
Για να λυτρωθείς πρέπει να βοηθήσεις την συνείδηση σου ώστε να λυτρωθεί η ίδια απ' ό,τι τη βαραίνει και την "κρατάει".
Αυτό όμως κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικά δύσκολο.
Στην ουσία μιλάμε για έναν πόλεμο εναντίον του ίδιου μας του εαυτού που είναι και ψυχικά επίπονος αλλά και πολλές φορές δεν τον αφήνουμε να φτάσει ως το τέλος του.
Από την άλλη θεωρείς οτι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν σε αυτό το σημείο, να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Από την άλλη θεωρείς οτι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν σε αυτό το σημείο, να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα?
Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι φτάνουν σε αυτό το σημείο. Όλοι κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα, αυτή της κάθαρσης, αλλά δεν μπορούν να έχουν όλοι τον ίδιο τρόπο για να την επιτύχουν ενώ άλλοι δεν μπορούν ούτε και να την φτάσουν.
Κάποιες από τις συμπεριφορές, που τώρα έχω στο μυαλό μου, είναι οι παρακάτω:
Ορισμένοι αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα και ζητούν από κάτι ανώτερο την συγχώρεση.
Άλλοι καταφεύγουν στον καυτηριασμό της συνείδησής τους, οπότε και δεν λαμβάνουν, από τον εαυτό τους τουλάχιστον καμία κατάκριση.
Άλλοι δεν έχουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν την όποια κατάκριση λαμβάνουν, και από το υπόλοιπο σύνολο των ανθρώπων, και τρέπονται στην φυγή. Αν δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ίσιο τους τον εαυτό τρέπονται πάλι στην φυγή. Ένας ακόμη λόγος που κάποιος μπορεί να φτάσει στην αυτοκτονία ίσως, ή στην παραλλαγή της προσωπικότητάς του.
Νομίζω παρόλα αυτά όμως πως η μόνη πραγματική λύση και η μόνη υγιής, είναι να ρίχνουμε φως στην ψυχή μας και να παραδεχόμαστε την όποια κατάσταση και αν έχουμε προκαλέσει και την όποια αλήθεια αντιπροσωπεύει το εγώ μας. Το επόμενο βήμα είναι η κατανόηση των παραπάνω, και τελικά η αλλαγή πορείας, ή αλλιώς μετάνοιας αλλά όχι μεταμέλειας.
Φιλικά,
Trovadouros
Από τί;
Είναι πολλά τα λύτρα; Ποιός τα δίνει και ποιός τα παίρνει;
ευχαριστώ για την απάντηση.
μάλλον είπες αυτά που είπα και γω αλλά με πιο καλό τρόπο. Να με συγχωρέσετε αλλά δεν είμαι καλή στο να εκφράζω τη γνώμη μου και να λέω αυτά που θέλω να πω. Πάντα ήμουν κακή στην έκθεση και απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσω να είμαι 
Επρεπε να κάνω αναφορά σε κόλαση και ευτυχώς κατάλαβες για ποιο λόγο το είπα.
Το ότι αγαπάμε κατ' ανάγκη , σίγουρα, δεν λέγεται αγάπη.
Μόνο μία αγάπη έχω γνωρίσει προσωπικά που δεν έχει σχέση με εγωισμό. Την αγάπη μητέρας-παιδιού. Αυτή είναι ως τώρα η μοναδική αγάπη που έχω γνωρίσει και δεν έχει μέσα το "εγώ", δεν έχει μέσα την εκμετάλλευση, δεν έχει μέσα το συμφέρον. Είναι η αγάπη που είναι ικανή να σε ρίξει στη φωτιά και να σε ευχαριστεί αυτό. Είναι η αγάπη που σε κάνει να μην υπάρχεις και να μη σε πειράζει αυτό. Και να σας πω κάτι. 11 χρόνια δείχνω αυτή την αγάπη, και είναι αλήθεια, ότι όταν αγνή αγάπη δίνεις, αγνή αγάπη παίρνεις.
Τι κρίμα όμως αυτή η αγνή αγάπη να περιορίζεται μόνο στη μάνα και το παιδί, και να μην υπάρχει μεταξύ όλων των ανθρώπων.
Πόσο εφικτό όμως είναι ? Δεν είναι ακατόρθωτο και το παράδειγμα το έδωσα παραπάνω.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
quote:
Είναι πολλά τα λύτρα; Ποιός τα δίνει και ποιός τα παίρνει;
Μύρια...
Ο κατέχων...
Οι πολλοί...
Φιλικά,
Trovadouros
Εγώ πιστεύω πως όλοι μπορούν να την επιτύχουν.
Αυτό που τους κρατάει είναι οτι αυτή την δεδομένη χρονική στιγμή δεν το θέλουν ή δεν το προσπαθούν για τον Α ή τον Β λόγο.
Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε πως η λύτρωση της ψυχής μας δεν επέρχεται μέσω μιας συγκεκριμένης διεργασίας που λαμβάνει χώρα κάποιο χρονικό διάστημα.
Θα ήταν ουτοπικό να πούμε κάτι τέτοιο, δε νομίζετε?
Νομίζω πως η λύτρωση της ψυχής μας εκτός από τον κόπο χαρακτηρίζεται κι από το χαρακτηριστικό της "συνέχειας", δηλαδή οτι είναι μια διαδικασία η οποία δεν επιτυγχάνεται αλλά θέλει συνεχή προσπάθεια.
Κι ίσως να θέλει περισσότερη προσπάθεια όσο πηγαίνεις σε άλλο επίπεδο.
Αγαπητέ, θα ήθελα να κάνεις μια διευκρίνηση (αν σου είναι εύκολο) σχετικά με το τι εννοείς λέγοντας "καυτηριασμός της συνείδησης".
Νομίζω πως θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου πως είναι αναγκαίο να ρίχνουμε φώς στην ψυχή μας.
κι επέτρεψε μου να προσθέσω πως πρέπει και να κάνουμε συνεχώς μια αυτοκριτική με σκοπό να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας αλλά και να προσπαθούμε να βελτιωθούμε.
Αγαπητό lamogio, μιάς κι είσαι λακωνικότατος στην ερώτηση σου θα σου θέσω κι εγώ με τη σειρά μου ένα λακωνικό ερώτημα!
quote:
Λύτρωση...λύτρωση...λύτρωση...Από τί;
Εσύ από τι πιστεύεις?
Αγαπητή another star, μια χαρά τα πάς στην έκφραση σου!
Ξέρεις, κάποτε πίστευα κι εγώ πως η αγάπη παιδιού - μητέρας είναι η πιο ανιδιοτελής κι αγνή μορφή αγάπης στον κόσμο.
Παρόλα αυτά αυτή η αγάπη δεν περικλείει μέσα της το χαρακτηριστικό της κτητικότητας, τόσο από την πλευρά της μητέρας όσο κι από την πλευρά του παιδιού?
Μερικές φορές αυτή η αγάπη δε μπορεί να γίνει μπούμερανγκ?
Εξάλλου, αν δεχθούμε οτι ο δρόμος πρός τη λύτρωση είναι η αγάπη (όπως είπες) και μάλιστα η αγνή μορφή αγάπης, δεν καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι στη λύτρωση δύναται να φτάσει μόνο μια μητέρα? 
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να συζητήσουμε κάτι το οποίο σκέφτηκα.
Πιστεύετε πως ένας άνθρωπος ο οποίος έχει διαπράξει τα μεγαλύτερα εγκλήματα, δύναται να φτάσει στη λύτρωση της ψυχής του ή όχι?
In anticipation of my resurrection...
ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ Dying_Incubus ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΟΥ.
ΚΑΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ...
Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ OTI ΘΑ ΕΜΠΛΑΚΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤΑ...
ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ...
ΕΑΝ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ...
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΤΟ ΚΑΤΙ ????
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ ???
TI ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ?????
Η ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ ????
Ο ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ???
Η ΚΑΤ' ΑΝΑΓΚΗ ΑΓΑΠΗ ???? (ΟΠΩΣ ΣΩΣΤΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΦΙΛΗ another star) ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ????
Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ????
Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ?????
ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΑΡΙΘΜΗΣΟΥΜΕ...
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΕΔΩ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΗΛΘΑΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΘΗ ??????
ΝΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ...
ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΑ...
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ (ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΚΟΛΑΣΗΣ)..
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ...
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΟ ΜΑΣ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΥΓ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΔΟΛΗ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ...
ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ????
ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ...
ΑΣ ΜΗΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ....
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
Αγαπητό lamogio, μιάς κι είσαι λακωνικότατος στην ερώτηση σου θα σου θέσω κι εγώ με τη σειρά μου ένα λακωνικό ερώτημα!
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Λύτρωση...λύτρωση...λύτρωση...Από τί;
--------------------------------------------------------------------------------
Εσύ από τι πιστεύεις?
Πριτς
Δεν πάει έτσι.
Με αναγκάζεις να ξελακωνιστώ αλλά…χαλάλι.
Αν έβαζα εγώ το θέμα να ‘σαι σίγουρος ότι θα έλεγα κι από τι (ή από ποιόν).
Αλλά δεν το έβαλα γιατί…
Ενιγουέι.
Το ρώτηγμά μου είχε το ρόλο «ένστασης» αλλά δεν έπιασε τόπο.
Πάμε λοιπόνε:
Α) δε μπορεί να μιλάτε έτσι με τόσα ποστ απλά αραδιάζοντας όμορφες κουβέντες.
Γιατί αν δεν ορίσεις ποια είναι τα βαρίδια της ψυχής (αν υπάρχουν) δε μπορείς να μιλάς για κανενός είδους «λύτρωση».
Αν τώρα τα ορίσεις, παναπεί ότι δέχεσαι σα δεδομένο ότι έχεις βαρίδια (στην ψυχή), αποζητάς τη λύτρωση αφού…
Β) έστω ότι υπάρχουν βαρίδια.. Πώς απόχτησε η δύστυχη ψυχή τα βαρίδια τούτα;
Βα) της ήρθαν ουρανοκατέβατα (μπορεί και κυριολεκτικά) στην πορεία.
Ββ) τα είχε από γεννησιμιού της.
Βγ) δεν ξέρουμε, το ψάχνουμε.
Γ) έστω ότι μάθαμε τα παραπάνω (ή τα κάνουμε άκρη για την ώρα).
Γα) τι είδους λύτρα (και πόσα) πρέπει να δώκουμε για να μας φύγουν τα βαρίδια;
Γβ) σε ποιόνε θα τα δώκουμε;
Γγ) έχουμε να δώκουμε;
Γδ) αξίζει τελικά να δώκουμε λύτρα;
Εννοείται ότι μιλάμε για πνευματικά (έστω άυλα) βαρίδια και ομοίως πνευματικά λύτρα, μιας κι αναφερόμαστε σε ψυχή, εκτός αν…
ελπίζω όλοι καλά
Αγαπητέ DI,
Για τη κτητικότητα που γράφεις, φυσικά αυτό το χαρακτηριστικο υπάρχει όταν ένας γονέας λέει το παιδί ΜΟΥ είναι κτήμα ΜΟΥ και είναι δικό ΜΟΥ. Όταν όμως συνηδητοποιήσεις από την αρχή ότι το παιδί δεν είναι 1 στρέμμα γής, και είναι μία ξεχωριστή προσωπικότητα που απλά εσύ έχεις το χρέος να το καθοδηγήσεις σωστά, εκεί είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Προσωπική μου γνώμη και να με συγχωρέσετε
Όσο για την αγνή αγάπη, εγώ έθεσα το παράδειγμα μάνας παιδιού για να μπορέσετε να καταλάβετε τι εννοώ. Ότι μόνο μία τέτοια αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους γενικά είναι ένα από τα σημαντικότερα βήματα για τη λύτρωση.
Αγαπητέ Avatargr, συγχώρεσέ με για το ότι μέσα στην αγάπη έβαλα μόνο τη μάνα. Συνηθισμένη βλέπεις από την αναισθησία του πρώην άντρα μου, έβαλα και όλους τους άλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ειλικρινά συγνώμη, φυσικά και δεν ισχύει ακριβώς έτσι όπως το έθεσα, αλλά και για τους δύο γονείς. Όπως ήδη διάβασες, διορθώθηκα . Συμφωνώ σε όσα είπες, μαθημένοι από τα ίδια μας τα λάθη για να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο και να μείνουμε σε αυτόν.
Ευχαριστώ
Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό
quote:
Λύτρωση...λύτρωση...λύτρωση...Από τί;
Είναι πολλά τα λύτρα;
Ποιός τα δίνει και ποιός τα παίρνει;
Συμμερίζομαι απόλυτα τα ερωτήματα του lamogio.
Θα έπρεπε να αποτελούν τη βάση της όποιας επέκτασης.
Επιτρέψτε μου όμως να μην πάρω θέση.
Όποιος σκέφτεται με έννοιες λύτρωσης αφείλει αυτός να ερευνά τα ανωτέρω ερωτήματα, και να μην αποδέχεται τυφλά τα όποια δόγματα μιλούν με τέτοιους όρους...
Η πολύ μικρή αναφορά που έκανα ήταν μόνο και μόνο για να δούμε τι πιστεύουν γενικά οι άνθρωποι για αυτήν.
Παρόλα αυτά νομίζω πως οι διάφοροι περιορισμοί που βάζουμε για την επίτευξη της προέρχονται είτε από το κοινωνικό μας περιβάλλον που μας έχει δείξει τον δρόμο πάνω στον οποίο υποτίθεται οτι πρέπει να βαδίσουμε.
Λίγο πολύ σε όλα τα συστήματα υπάρχει η πεποίθηση οτι τα λάθη μας αποτρέπουν από την προσωπική μας λύτρωση, οτι μας κρατάνε πίσω κι όχι οτι από τα λάθη μας μαθαίνουμε και ταυτόχρονα προχωρούμε μπροστά.
Οι περιορισμοί πάλι μπορεί να προέρχονται κι από το ίδιο το άτομο αν και πάλι θα μπορούσαμε να πούμε οτι το άτομο έχει αναπτύξει αυτούς τους περιορισμούς όντας επηρρεασμένο από το περιβάλλον του.
Θα συμφωνήσω οτι η αγάπη ενός πατέρα πρός το παιδί του είναι επίσης μεγάλη.
Η δική μου αναφορά πάντως δεν έγκειται στο αν η αγάπη αυτή είναι ίδια με την αγάπη που έχει μια μητέρα για το παιδί της.
Εξέτασα αν μπορεί να θεωρηθεί πάντα ως η πιο ιδανική μορφή αγάπης...
Αγαπητό lamogio που "ξελακωνίστηκες"!
Θέτεις μια σειρά από ερωτήματα και θεωρώ σωστό να απαντηθούν.
quote:
Α) δε μπορεί να μιλάτε έτσι με τόσα ποστ απλά αραδιάζοντας όμορφες κουβέντες.
Γιατί αν δεν ορίσεις ποια είναι τα βαρίδια της ψυχής (αν υπάρχουν) δε μπορείς να μιλάς για κανενός είδους «λύτρωση».
Αν τώρα τα ορίσεις, παναπεί ότι δέχεσαι σα δεδομένο ότι έχεις βαρίδια (στην ψυχή), αποζητάς τη λύτρωση αφού…
Πρώτα απ' όλα τα "βαρίδια" της ψυχής που έχει ο καθένας μας δεν είμαι σε θέση να τα γνωρίζω μιάς κι ο καθένας μας είναι διαφορετικός από τον άλλον.
Το να κάνω εγώ μια αναφορά σε μερικά "βαρίδια" δεν το θέλησα γιατί ο καθένας γνωρίζει (ή μπορεί να σκεφτεί για το ποιά μπορεί να είναι) τα δικά του "βαρίδια".
Το οτι έχω κι εγώ τα δικά μου το γνωρίζω, δε νομίζω οτι υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος είναι απαλλαγμένος από αυτά.
quote:
Β) έστω ότι υπάρχουν βαρίδια.. Πώς απόχτησε η δύστυχη ψυχή τα βαρίδια τούτα;
Βα) της ήρθαν ουρανοκατέβατα (μπορεί και κυριολεκτικά) στην πορεία.
Ββ) τα είχε από γεννησιμιού της.
Βγ) δεν ξέρουμε, το ψάχνουμε.
Νομίζω οτι τα βαρίδια αυτά είναι επίκτητα κι όχι εκ γενετής.
Στην απάντηση μου στον φίλο AVATARGR εξήγησα πως μπορεί να έρθουν διάφοροι περιορισμοί.
quote:
Γ) έστω ότι μάθαμε τα παραπάνω (ή τα κάνουμε άκρη για την ώρα).
Γα) τι είδους λύτρα (και πόσα) πρέπει να δώκουμε για να μας φύγουν τα βαρίδια;
Γβ) σε ποιόνε θα τα δώκουμε;
Γγ) έχουμε να δώκουμε;
Γδ) αξίζει τελικά να δώκουμε λύτρα;
Νομίζω οτι αυτό πρέπει να απασχολήσει όντως τον καθένα μας σε ατομικό επίπεδο.
Ποιός πιστεύεις όμως οτι θα δώσει την απάντηση για τον καθένα μας?
Ποιός πιστεύεις οτι μπορεί να αποφανθεί για το τι πρέπει να δώσει, που πρέπει να τα δώσει κι αν έχει τελικά για να δώσει?
quote:
Εννοείται ότι μιλάμε για πνευματικά (έστω άυλα) βαρίδια και ομοίως πνευματικά λύτρα, μιας κι αναφερόμαστε σε ψυχή, εκτός αν…
Ναι, φίλε μου!
Για πνευματικά (άϋλα) "βαρίδια" μιλάω κι εγώ.
Εν κατακλείδι, αν κάποιος από τους συνομιλητές μας θελήσει να κάνει μια αναφορά στο ποιά πιστεύει οτι μπορεί να είναι αυτά τα βαρίδια, μπορεί να το κάνει.
Άλλωστε στο εισαγωγικό μου μήνυμα υπάρχει σχετικό ερώτημα:
quote:
Υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες θα μας εμπόδιζαν από αυτήν την ιδεατή κατάσταση κι από τις οποίες θα έπρεπε να απαλλαγούμε?
Αγαπητή another star, πιστεύω οτι έχεις δίκιο στον αποσαφηνισμό της γονεϊκής αγάπης όταν εκλείπει το στοιχείο της κτητικότητας κι όταν υπάρχει.
Θεωρητικά συμφωνώ με αυτή την άποψη κι εγώ (και λέω θεωρητικά μιάς και δεν είμαι γονιός
Πιστεύεις όμως οτι σε πρακτικό επίπεδο το στοιχείο της κτητικότητας δεν είναι πολύ εύκολο να "παρεισφρύσει"?
Αγαπητή NADA, εφόσον συμμερίζεσαι τα ερωτήματα του αγαπητού lamogio, νομίζω πως θα μπορούσες να δείς αν τα ερωτήματα αυτά απαντώνται από αυτά που του απάντησα.
Επέτρεψε μου όμως να σου θέσω δύο ερωτήματα:
1) Εφόσον αναφέρεις πως συμφωνείς με τα ερωτήματα του συγκεκριμένου μέλους γιατί δεν επιθυμείς να πάρεις κάποια θέση?
2) Το δεύτερο μου ερώτημα προκύπτει από την τελευταία σου πρόταση:
quote:
Όποιος σκέφτεται με έννοιες λύτρωσης αφείλει αυτός να ερευνά τα ανωτέρω ερωτήματα, και να μην αποδέχεται τυφλά τα όποια δόγματα μιλούν με τέτοιους όρους...
Μιας κι έθεσα στο εισαγωγικό μου μήνυμα το ερώτημα αν υπάρχουν καταστάσεις που μας εμποδίζουν από τη λύτρωση και ρώτησα επίσης αν η λύτρωση είναι εύκολη ή δύσκολη, μπορείς να μου πείς σε ποιό σημείο παρατήρησες να αποδέχομαι τυφλά κάποιο δόγμα λύτρωσης ή κάποιος από τους υπόλοιπους συνομιλητές μας?
Ρωτάω γιατί δεν αντελήφθην κάτι τέτοιο ως τώρα...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητε D.I
λύτρωση για μενα απλά ειναι
απαλλαγή απο τους φοβους μου,
απαλλαγη απο μνησικακία,
απαλλαγή απο θυμό,
αποδοχη των όσων συνέβησαν και δεν μπορω να επεμβω πλεον
συγχωρεση του ευατου μου και αποδοχη για οσα καταφερα και οσα δεν καταφερα ως τωρα,
συγχωρεση όσων με έβλαψαν,γιατι αυτο απλά μπορουσαν,
αποδοχη και σεβσμό της διαφορετικότητας των αλλων,
κατανόηση και αγαπη προς τον εαυτο μου και τα λαθη μου
κατανόηση και αγάπη γαι τα λαθη των αλλων.
Αυτα γαι μενα συντελουν στην λυτρωση της δικης μου ψυχης και και δημιουργουν σε μενα τις προυποθεσεις για να ζησω τις στιγμες τις ζωής μου οσο το δυνατον συνειδητά και υπεροχα!
Αν αυτο δημιουργει και προυποθεση γΙΑ την επομενη ζωή μου,θα ειμαι χαρουμενη να το "νοιώσω" κατα την μεταβαση αποτην ζωή στο θανατο.
Αν παλι σηματοδοτει το παρλθόν μου,ειμαι πολυ χαρουμενη γιαυτο αλλά αυτο που γαι μενα ειναι σαφες ειναι ενα απλο Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗς ΨΥΧΗς ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ!
"σε κάθε σχέση υπάρχει ένας κόκκος αιωνιότητας"
quote:
«Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να εξελίσσεται ως έλλογο ον, να κοινωνικοποιείται, να αναπτύσσει πολιτισμούς κι άρχισε να εξερευνά το πνεύμα του, αυτό που αποκαλούμε ψυχή, προσπάθησε να βρεί μια εξήγηση και για τη λύτρωση της.
.
.
.
Υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες θα μας εμπόδιζαν από αυτήν την ιδεατή κατάσταση κι από τις οποίες θα έπρεπε να απαλλαγούμε?»
Αντε να το λιανέψουμε κι άλλο μπας και καταλαβηθούμε…
Α. Για την πρώτη φράση:
- Ο άθρωπας ήταν εξ αρχής κοινωνικό ον.
- Ο άθρωπας ανέπτυσσε πολιτισμό (τ’ ειν’ τούτο;) απ’ όταν άρχισε να ζει σε πόλεις (εξ ου και πολι-τισμός) κι όχι σε δέντρα (αν δεχτούμε ότι κάποτε κρεματζουλιώταν απ’ αυτά). Και πόλη μπορούν να συνιστούν και τρεις σπηλιές η μία δίπλα στην άλλη.
- Ο άθρωπας κάποτε άρχισε να εξερευνά το πνεύμα του, ας το αποκαλέσουμε όπως και συ ψυχή μη μπλέξουμε με άλλα.
Εδώ ζοριζόμαστε λίγο. Πότε κατάλαβε ότι είναι και κάτι άλλο εκτός από κόκκαλα και κρέας; Το ‘χε ψυλλιαστεί απ’ την αρχή ή με κάποιο τρόπο κάποιος-οι του το σφύριξαν;
Σύμφωνα με το «εισαγωγικό ερώτημα», με το που πήρε χαμπάρι την ύπαρξη της ψυχής, έννοιωσε και την ανάγκη να τη λυτρώσει. Παναπεί ότι η τάλαινα ψυχή δεν ήτο ουδέποτε λεύτερη να βόσκει σε πνευματικούς αγρούς αλλά του φορτώθηκε έτσι δεμένη με βαρίδια.
Κι επειδή το κορμί δεν πάει πουθενά χωρίς αυτή (λέμε τώρα), το σύνολο κρέας-κόκκαλα-πνεύμα-ψυχή νοιώθει σκλαβωμένο.
Τουτέστιν, σύμφωνα με το εισαγωγικό ερώτημα πάντα, απ’ τη στιγμή που υπάρχει ψυχή υπάρχει και η ανάγκη για λύτρωση αυτής.
Ξανατουτέστιν, αφού θεωρούμε δεδομένη την ανάγκη λύτρωσης, είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε δεδομένη και την ύπαρξη της σκλαβιάς (της ψυχής).
Αυτό και σα σχόλιο για την απάντησή σου στη NADA κι ας με συγχωρέσει.
Είναι κι αυτό μια άποψη, δε λέω…
Εστω τώρα ότι έτσι είναι.
Εδώ δε μιλάμε για απλή απελευθέρωση, άλλο λευτερώνομαι κι άλλο λυτρώνομαι.
Το πρώτο ενίοτε γίνεται και τσακ-μπαμ, ανοίγω την πόρτα και φεύγω, το άλλο όμως σημαίνει «απελευθέρωση δια της καταβολής λύτρων», όποια κι αν είναι αυτά.
Εξ ου και για απελευθέρωση μιλάμε όταν έχουμε να κάνουμε με χειροπιαστά πράματα ενώ την έννοια της λύτρωσης τη χρησιμοποιούν κυρίως θρησκείες γιατί έχει να κάνει με πνευματική απελευθέρωση.
Τούτα δω περιέχονταν στο προηγούμενο «λακωνικό» ποστ αλλά μάλλον δεν ήταν άμεσα ορατά.
Τέλος πάντων, ίσως πιο καλά θα ήταν το εισαγωγικό ρώτημα να έλεγε:
«πιστεύετε ότι η ψυχή (αν υπάρχει) έχει ανάγκη από λύτρωση»;
Τότε θα συζητάγαμε αν θεωρούμε ότι η ψυχή είναι σκλαβωμένη, για το ποιός,πότε και γαιτί τη σκλάβωσε, πώς και πότε το(ν) πήραμε είδηση, γιατί την έκανε έτσι, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, πώς θα μεθοδεύσουμε (αν μπορούμε) τη λύτρωσή της κλπ κλπ κλπ.
Θα μπορούσαμε να ψάξουμε για το πώς η ψυχ(ρ)ή θα ζεσταθεί ας πούμε.
Και λέω γω τώρα:
Αν δεχτούμε ότι η αφετηρία ήταν κοινή για όλους μας και το τέρμα επίσης το ίδιο, παίζει ρόλο αν εγώ πάω με το λωφορείο και συ με φεράρι κι αν ναι, γιατί;
Παίζει ρόλο αν εγώ πάω από Πατησίων και συ από Αλεξάνδρας κι αν ναι, γιατί;
Παίζει ρόλο αν θα πάμε μαζί παρέα ή στην τελική πάω μόνος μου και με τα πόδια κι αν ναι, γιατί;
Τι είδους προμήθειες χρειαζόμαστε για το ταξείδι;
Οσο για τη δεύτερη φράση, του «εισαγωγικού» πάντα:
Απ’ αυτή συνάγεται ότι αυτή καθαυτή η λύτρωση είναι η ιδεατή κατάσταση.
Ε…χμ…μάλλον η (όποια) λύτρωση θα μας οδηγήσει στην ιδεατή κατάσταση θες να πεις DI ε;
Οκέι δεν.