- ΑΓΑΠΗ VS ΕΓΩΙΣΜΟΣ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και περιμλενω απαντήσεις για να το συζητήσουμε!
Συγνώμη αν σας κούρασα! 
Τ.Ε.Ν.
Σχετικά με το θέμα που ανοίχτηκε θα ήθελα να πω τα εξής.
Σημασία στο να δείνεις και να αγαπάς έχει να νοιώθεις καλά με αυτό που κάνεις και όχι στην ανταπόκριση που ενδεχωμένος θα λάβεις ή δεν θα λάβεις. Βλέπεις έναν φτωχό στον δρόμο του δείνεις κάτι της και φεύγεις ευχαριστημένος με την πράξη σου χωρίς να περιμένεις κάτι άλλο. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τα κοντινά σου πρόσωπα. Όταν δείνεις κάτι και για να νοιώσεις καλά περιμένεις και να το εκλάβεις τότε σημαίνει ότι το δοσιμό σου ωφείλετε σε κάποια δική σου εσώτερη ανάγκη και όχι στο δόσιμο απο αγάπη.
Βλέπεις έναν φτωχό στον δρόμο του δείνεις κάτι της και γυρνάς γυρω σου να δεις ποιος σε είδε να το κάνεις γιατί ψάχνεις την αποδοχή του καλού που έκανες.
Ολα αυτά βέβαια εννοούνται με την γενική έννοια εισφοράς σε ανθρώπους και οχι με τις προσωπικές σχέσεις (π.χ. πολύ κοντινές φιλίες, σχέσεις κ.τ.λ.) γιατί αυτό αφορά ένα άλλο κομμάτι εισφοράς.
Τις περισσότερες φορές που πληγωνόμαστε ή απογοητευόμαστε στις προσωπικές μας σχέσεις απο αυτά που λαμβάνουμαι, είναι γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίληψη συναισθημάτων.
Π.χ. καλή μου Logiki k evaisthisia εσύ εκλαμβάνεις την αγάπη με την εκδήλωση αγκαλιάς, γλυκών κουβέντων, όμορφης συμπεριφοράς κ.λ.π. ο δίπλα σου που τυχαίνει να είναι φίλος σου κολητός, ή σχέση σου, εκλαμβάνει την αγάπη ως το να είναι δίπλα σου 2 ώρες την ημέρα και ας μην κάνει τα παραπάνω. Εσυ μην εκλαμβάνοντας την αγάπη έτσι όπως την μεταφράζεις πληγώνεσαι και ο δίπλα σου πληγώνεται με την σειρά του γιατί δεν μπορείς να δεις την αγάπη έτσι όπως ξέρει να την προσφέρει κι έτσι όπως την μεταφράζει. Η διαφορετική έκφραση όμως της αγάπης δεν αναιρεί την υπαρξή της. Εξάλου η αιώνια μη κατανόηση αρσενικών και θυληκών ωφείλετε κυρίως στην διαφορετική μετάφραση που δείνουν στα αισθήματα.
Όσο αφορά τώρα τα δεδομένα πρόσωπα. Δεν φταίνει οι άλλοι που μας παίρνουν ως δεδομένους φταίμε εμείς που το πιστεύουμαι πρώτα απο όλα. Και δεν είναι μόνο ότι το πιστεύουμαι είναι ότι λέμε και ψέματα στον εαυτό μας και στους άλλους, γιατί πως είναι δυνατόν να είμαστε τόσο σίγουροι για τον εαυτό μας ότι μετά απο ένα, δύο, τρεία χρόνια ή μήνες θα είμαστε οι ίδιοι με τα ίδια συναισθήματα και φαιρόμαστε ως τέτοιοι. Αν λοιπόν δεν θέλουμε να μας πέρνουν οι άλλοι σαν δεδομένους καλό θα είναι να μην φερόμαστε σαν να είμαστε.
Είναι διαφορετικό να αγαπάς έναν φίλο σου και να του προσφέρεις πράγματα και διαφορετικό να θεωρείς ότι επειδή του προσφέρεις και τον αγαπάς σου ανήκει. Συνήθως αυτό το λάθος κάνουμε όλοι.
Κάποια στιγμή απογοητεύτικα και εγώ πολύ απο τις φιλίες μου και κάποια στιγμή άφησα τον συναισθηματισμό μου στην άκρη και σκέφτηκα ψυχρά και είπα, σου ζήτησε κανείς να τον αγαπήσεις; οχι, σου ζήτησε κανείς να τον θεωρήσεις πολύ καλό σου φίλο; οχι Δεν ήταν δική σου επιλογή; ήταν, γιατί λοιπόν απαιτείς απο τους άλλους να νοιώθουν όπως νοιώθεις εσύ και να δείνουν ότι δείνεις εσυ.
Κι έτσι λοιπόν ελευθέρωσα τον εαυτό μου και έπαψα να είμαι κτητική με τους άλλους λόγω των αισθημάτων μου. Τους αγαπώ, τους νοιάζομαι, τους βλέπω όποτε μπορώ, αλλά δεν προσκολούμαι σε κανέναν. Γιατί ποιοι είναι οι άλλοι να μου ανοίκουν και ποια εγώ για να ανοίκω στους άλλους. Έχεις δει να γίνεται αυτό στην φύση πουθενά αλλού εκτός απο τον άνθρωπο; Ενα γατάκι έπαιξε με ένα άλλο γατάκι και επειδή έπαιξε μαζί του, το δεύτερο γατάκι πρέπει να είναι πάντα κοντά του και να παίζει πάντα μαζί του; οχι το γατάκι αυτό σήμερα έπαιξε με το ένα γατάκι κι αύριο θα παίξει με κάποιο άλλο και θα είναι μια χαρά με όλα χωρίς να του ανοίκει ή να ανοίκει σε κάποιο συγκεκριμένο.
Δυστυχώς οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη στενότερων επαφών, έχουν την ανάγκη απο ανθρώπους που τους θεωρούν δικούς τους. Όσο κοντά όμως και να είσαι με κάποιον, κάποια στιγμή ο ένας απο τους δύο θα πάρει μια άλλη στροφή και παίρνοντας την στροφή αυτή θα αλάξει το μέσα του, οι ανάγκες του και η εισφορά που θα θέλει να λαμβάνει. Δενόμαστε με κάποιον άνθρωπο γιατί μας δείνει το κάτι παραπάνω. Όταν αυτό το παραπάνω ξεπεραστεί και εκείνος προχωρήσει ένα σκαλί πιο πάνω η εισφορά μας γίνεται λίγη. Αυτομάτος αρχίζει να χάνεται και το ενδιαφέρον του για το άτομο αυτό και ψάχνει τον επόμενο που θα δώσει το κάτι παραπάνω που εμείς ποια δεν κατέχουμαι. Αυτό είναι ένα γεγονός που συμβαίνει σχεδόν πάντα και ίσως να είναι απαραίτητο για να μην μένουμε στάσιμοι. Γιατί όταν είσαι με έναν άνθρωπο συνέχεια, και επειδή σε καλύπτει δεν ψάχνεσαι για άλλες φιλίες κ.λ.π. μένεις στάσιμος. Έίναι εγωιστικό όμως να το απαιτούμαι αυτό και απο τον άλλον.
Αν το καλοσκεφτείς απο τον ίδιο μας τον εαυτό δεν έχουμε τέτοιες απαιτήσεις. Να μας αγαπάμε συνέχεια, να μας φαιρόμαστε καλά συνέχεια κ.λ.π. γιατί αν τις είχαμε δεν θα πέφταμε και στο έλεος κάποιων καταστάσεων. Πως λοιπόν τις έχουμε για τους άλλους.
Αυτές είναι δικές μου απόψεις που πιθανόν να είναι και εντελώς λάθος αλλά νομίζω πως η αγάπη, η προσφορά κ.τ.λ. θα πρέπει να είναι γενική και ευραία και να μην περιορίζεται σε ένα, δυο ανθρώπους. Αν γινόταν αυτό ποτέ δεν θα νοιώθαμαι μόνοι και πάντα θα είχαμε ένα πρόσωπο να μιλήσουμε.
Κατά την ταπεινή μου άποψη κανείς δεν έχει την δύναμη να σε πληγώσει ή να σε απογοητεύση παρα μόνο αυτός που εσύ του επιτρέπεις μέσο λανθανσμένων αντιλήψεων που έχεις για το ατομό του.
Γιατί τι μπορεί να δώσει ό άλλος και μέχρι που, είναι κάτι που μπορούμε να το καταλάβουμε αν δεν θελήσουμε να εθελοτυφλήσουμε εις χάρη των συναισθημάτων μας.
Αρχικά, αν και δεν είναι αυτό τα ζητούμενο στην παρούσα, κατά την δική μου άποψη θα πρέπει στον ερωτικό σύντροφο να αναζητάμε την πιο στενή και αληθινή φιλία.
Δυστυχώς θα συμφωνήσω μαζί σου ότι το φαινόμενο της εκμετάλλευσης στο πλαίσιο της φιλίας είναι πολύ συνηθισμένο και έχει καταντήσει καθιερωμένη πρακτική. Δεν θα υποστηρίξω ότι πάντα γίνεται εκ προθέσεως αλλά ίσως και να μην διαφοροποιεί και πολύ το αποτέλεσμα… ίσως.
Στις φράσεις <<είμαι ο εαυτός μου>> θα πρόσθετα το “ δυστυχώς είσαι και γι αυτό φρόντισε να τον σουλουπώσεις όσο είναι καιρός ” ενώ στην μετάφραση του <<είμαι ο εαυτός μου>> θα έλεγα “ο εαυτόυλης σου”.
Μάλλον όλοι μας θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του σεβασμού.
Κατά την δική μου άποψη είναι καλύτερο να μην δίνεις όλο σου το είναι αν μην αποκαλύπτεις όλο σου τον εαυτό, τουλάχιστον όσο εσύ ξέρεις. Άσε και τον άλλο να βρει κάτι. Νομίζω θα είναι και πιο ενδιαφέρον και θα σου δώσει και χρόνο να τον αξιολογήσεις, κυρίως ως προς το ψάξιμο. Είναι πολύ σημαντικό να παρατηρείς τον τρόπο που ο άλλος σκάβει τα χωράφια σου.
Κατά τα άλλα θέλω να πιστεύω στην ανιδιοτελή αλλά και ατελή αγάπη.
Φιλικά,
Trovadouros
Διάβασα τις απαντήσεις σας και ευχαριστώ πολύ για τις πολίτιμες απόψεις σας.Την ημέρα που άνοιξα αυτό το θέμα υπείρχε μια κατάσταση άσχημη ανάμεσα σε μένα και ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο και ήμουν ιδιάιτερα απογοητευμένη.Δεν ήξερα πως να συμπεριφερθώ και πως να αντιδράσω κι ετσι όλο το παράπονό μου μου βγήκε μέσα απο τις γραμμές στις οποίες εκφράστικα σε αυτό το forum.Είχα "δεί" κάποια έντονη αλλάγή συμπεριφοράς η οποία με πλήγωσε απίστευτα.Δεν μπορούσα να την εξηγήσω μόνη μου,έβαλα τον εαυτό μου σε διαδικασία πολλών σκέψεων και όπως είναι λογικό,όταν σε πιάνει το παράπονο για την συμπεριφορά καποιου,δεν το συζητάς μαζί του για ν'ακουσεις την άποψή του αλλά τα αναλύεις όλα μονος,οδηγείσαι σε λάθος συμπεράσματα και μπορεί να γίνεις και άδικος.Έτσι και έγινε λοιπόν.Αφού έκατσα και έκανα ένα σωρό σκέψεις και ταλαιπώρισα τον εαυτό μου, κατέληξα στο συμπέρασμα πως το θέμα έπρεπε να συζητηθεί.Επειδή πιστεύω πως τέτοιου είδους συζητήσεις αλλά και γενικά οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να το συζητάς κατάματα με τον άλλον,ζήτησα στο πρόσωπο αυτό να βρεθούμε και να μιλήσουμε.
Βρεθήκαμε και κάναμε μια απίστευτη συζήτηση.Ήταν η πιο αληθινή,ουσιαστική και επικοδομητική συζήτηση που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου.Της είπα με κάθε ειλικρίνια και χωρίς κα κρύψω τίποτα απ'όσα σκεφτόμουν και αισθανόμουν΄,οπότε με αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να μου εξηγήσει ακριβώς την θέση της και το πώς αντιλαμβάνετε εκείνη τα πράγματα.Καταλήξαμε σε όλα όσα ανέφερες εσύ φίλη serenite.Οτι δηλαδή κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά τρόπο αντίληψης αλλά και έκφρασης της αγάπης και γενικά των συναισθημάτων και οτι κανένας τρόπος δεν είναι σωστός,λάθος ή ικανός να ακυρώσει τον άλλο τρόπο.
Κατάλαβα πως τελικά οι άνθρωποι πέφτουμε πολύ συχνα στην παγίδα να κρίνουμε τα αλλότρια εξ ιδίων και αυτό είναι το μεγαλύτερο ίσως λάθος που κάνουμε ειδικά όσο αφορά τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.
Αυτό το λάθος έκανα λοιπόν κι εγώ.Επιρρεασμένη απο κάποιες κακιές εμπειρίες που είχα στο παρελθόν απο ανθρώπους, χωρίς να το θέλω έβαλα τον εαυτό μου στην διαδικασία να είναι καχύποπτος και με ανθρώπους που στην ουσια δεν μου χουν δώσει αυτό το δικαίωμα και τελικά να τους αδικήσω.
Η ανασφάλεια και ο φόβος τελίκά είναι πολύ κακοί σύμβουλοι.Σε "θολώνουν"και δεν σε αφήνουν να δεις τα πράγματα καθαρά και μέσα απο την ουσία τους.Ας αφήσουμε όλοι λοιπών τους εαυτούς μας ελέυθερους να αγαπήσουν με τον τρόπο που γνωρίζουν και ας αφήσουμε τους άλλους ελέυθερους να μας δείξουντην αγάπη τους μεε τον τρόπο που εκείνοι ξέρουν χωρίς αυτό να το κρίνουμε ή να απογοητευόμαστε!
Δεν λέω οτι ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος.Πάντα υπάρχουν και οι κακοπροέραιτοι και οι εκμεταλλευτές συναισθημάτων αλλα ας μην τους κάνουμε τη χάρη να ζούμε με τον φόβο της δικής τους ύπαρξης και τους βάζουμε όλους στο ίδιο καλούπι.Ας απαλλαγούμε απο τον αρνητισμό και την καχυποψία.Τους ανθρώπους καλό είναι να τους αγαπάμε, όχι να τους φοβόμαστε!
Εγώ μέσα απο τη συζήτηση που έκανα έμαθα παρα πολλά και με βοήθησε στο να βρό ένα χαμένο κομμάτι εσωτερικής γαλήνης .Θα πρότεινα το ίδιο και σε εσας.Οτιδήποτε νοιώθετε συζητήστε το.Μην το κρατατε και ότι πρόβλημα και να υπάρχει μεταξύ των σχέσεων εφ όσον υπάρχει αγάπη, διάθεση να λυθεί και ουσία στη σχέση, θα λυθεί. Ασ μην επιρρεαζόμαστε απο παλιές κακιες εμπειρίες και δεν βλέπουμε τις καινούργιες και καλές που είναι μπροστά μας.
Ας κρατάμε στη μνήμη μας τα όμορφα πράγματα που αναδύθηκαν στις δύσκολες στιγμές.
Δίνω την ειλικρινά φιλική μου καλημέρα σε όλους σας και αναμένω να το συζητήσουμε περισσότερο με όσους ενδιαφέρονται ωστε να καταλήξουμε σε κάτι ουσιώδες, επικοδομητικό και να μάθουμε απο αυτο, όπως γίνετε μέσα απο όλες τις συζητήσεις σε αυτό εδώ το foroum!
quote:
Σημασία στο να δείνεις και να αγαπάς έχει να νοιώθεις καλά με αυτό που κάνεις και όχι στην ανταπόκριση που ενδεχωμένος θα λάβεις ή δεν θα λάβειςΤις περισσότερες φορές που πληγωνόμαστε ή απογοητευόμαστε στις προσωπικές μας σχέσεις απο αυτά που λαμβάνουμαι, είναι γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίληψη συναισθημάτων.
Σημασία στο να δίνεις δεν έχει μόνο να νιώθεις εσύ καλά. Σίγουρα δεν θα πρέπει να περιμένεις την ανταπόδωση. Αυτό όμως που θα πρέπει να περιμένει κανείς είναι η προσφορά να είναι αποδεκτή στον αλλο. Δεν είναι σίγουρο οτι κάθε φορά θα το πετυχαίνεις αλλα δεν μπορεί και κάθε φορά να τον απογοητεύεις. Πρέπει γενικότερα οι προσφορά στην φιλία να φιλτράρεται από την γνώση του χαρακτήρα του άλλου. Ούτε και μπορούμε στον βομό της υποκειμενικής αντίληψης να βιάζουμε την ψυχή του άλλου με τις δήθεν προσφορές. Αν μή τι άλλο η φιλία δεν είναι υποκειμενική απο την μία, και απο την άλλη πρέπει να υπάρχει και ένα κλίμα κατανόησης των αναγκών του άλλου.
quote:
Δενόμαστε με κάποιον άνθρωπο γιατί μας δείνει το κάτι παραπάνω. Όταν αυτό το παραπάνω ξεπεραστεί και εκείνος προχωρήσει ένα σκαλί πιο πάνω η εισφορά μας γίνεται λίγη. Αυτομάτος αρχίζει να χάνεται και το ενδιαφέρον του για το άτομο αυτό και ψάχνει τον επόμενο που θα δώσει το κάτι παραπάνω που εμείς ποια δεν κατέχουμαι. Αυτό είναι ένα γεγονός που συμβαίνει σχεδόν πάντα και ίσως να είναι απαραίτητο για να μην μένουμε στάσιμοι. Γιατί όταν είσαι με έναν άνθρωπο συνέχεια, και επειδή σε καλύπτει δεν ψάχνεσαι για άλλες φιλίες κ.λ.π. μένεις στάσιμος. Έίναι εγωιστικό όμως να το απαιτούμαι αυτό και απο τον άλλον.
θα συμφωνίσω μαζί σου στο γεγονός οτι είναι απαραίτητο να μήν μένουμε στάσιμοι, και οτι είναι, από την δική μου σκοπιά, θεμιτό και αναγκαίο να δίνουμε αφορμές και αιτίες για να κεντρίζουμε το ενδιαφέρον και την προσοχή του άλλου. Δεν θα συμφωνίσω ενα δέσιμο χάνει το ενδιαφέρον του απειδή κάποιος έχει πιο γρήγορο βηματισμό. Αντιθετα μάλλιστα, θα έλεγα οτι αυτό είναι αφορμή για να παρασύρει ο ένας τον άλλο προς κοινό όφελος. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρχει πραγματικά κοινό δέσιμο. Διαφορετικά θα έλεγα πως πρόκειται για μία κατάσταση που όλοι βολέβονται αλλα ο καθένας για την πάρτυ του.
quote:
Εξάλου η αιώνια μη κατανόηση αρσενικών και θυληκών ωφείλετε κυρίως
...στις θηλυκές.
Φιλικά,
Trovadouros
Φυσικά και δεν έχει σημασία να νοιώσουμε μόνο εμείς καλά, αλλά... για να νοιώσουμαι εμείς καλά σημαίνει ότι κάναμε και τον άλλον να νοιωσει έτσι. Γιατί πως είναι δυνατόν η προσφορά μας να φαίρνει πόνο και εμείς να χαιρόμαστε με αυτή. Αυτό που έγραψα, το έγραψα με την έννοια ότι να νοιώθουμαι εμείς καλά με αυτό που προσφέραμε, ότι δηλ. προερχόταν απο αληθινή αγάπη και θετική προσφορά άσχετα αν δεν θα μας το ανταποδώσουν. Σου δείνω ένα λουλούδι και συ χαμογελάς, αυτό θα με κάνει να νοιώσω καλά έστω κι αν εσύ δεν μου δώσεις ένα λουλούδι εκείνη την στιγμή. Τώρα αν δεν μου το δώσεις ποτέ... λυπάμαι χωρίζουμαι αλλά αν νοιώσω ότι χρειάζεσαι ένα λουλούδι θα το στείλω ξανά.
Όταν στο βωμό της υποκειμενικής αντίληψης βιάζουμαι την ψυχή του άλλου με δήθεν προσφορές τότε δεν μιλάμε για φιλία, γιατί στην πραγματική φιλία αυτό δεν συμβαίνει.
Σχετικά με το δεύτερο quote μου, ούτε εγώ πιστεύω πως είναι όμορφο να συμβαίνει, αλλά η αλήθεια είναι ότι συμβαίνει. Και η αλήθεια είναι ότι το έχω κάνει κι εγώ. Διαφωνώ μαζί σου ότι πρόκειτε για μια κατάσταση που όλοι βολεύονται κι ο καθένας είναι για την πάρτυ του όταν συμβαίνει αυτό, γιατί με το πέρασμα των χρόνων αλλάζουμαι και μαζί με μας αλλάζουν και τα δεδομένα αυτών που μας έδεναν με τον άλλον. Μπορεί ένας παλιός μου εαυτός να ήταν πολύ δεμένος με κάποιον αλλά με τα χρόνια να άλλαξαν τα συναισθήματα, οι σκέψεις , ο άνθρωπος κι όλα αυτά που τον κρατούσαν δεμένο μαζί σου και να μην υπάρχη το σημείο επαφής ή το αντίθετο να άλλαξε εκείνος και να μην μπορείς πλέον εσύ να είσαι τόσο δεμένος μαζί του. Δημιουργείς ένα δέσιμο με κάποιον που γνωρίζεις πολύ καλά και έρχεται κάποια στιγμή που συνηδιτοποιείς πως αυτός που ήξερες δεν υπάρχει πια, απεναντί σου κάθετε ένας σχεδόν άγνωστος, κι αν αυτος ο άγνωστος σου ταιριάζει πάμε απ' την αρχή. Αν όμως όχι τι κάνεις; συντηρείς κάτι στην ανάμνηση ενός ομορφου δεσίματος μ' ένα φάντασμα; κι αυτή την ανάμνηση πως την ονομάζεις; βόλεμα;
Τώρα για την επέμβαση που έκανες στο τρίτο quote μου και την παραποίησες όπως σε σύμφερε περί για όλα φταιν οι γκόμενες οι πρώιν και οι επόμενες
.....χμμμμ.....
δεν νομίζω πως θα θελες να το σχολιάσω.
Η κατάσταση που ονομάζω ως βόλεμα είναι για εκείνες τις περιπτώσεις της στασιμότητας. Και αυτό το βόλεμα προέρχεται από την άρνηση του καθένα να κάνει μια προσπάθεια για να ανέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι. Αν τώρα σε αυτή τη στάση που κάνει βρει κάποιον άλλο να κάθεται τότε ο ένας συμβάλλει στην στασιμότητα του άλλου.
Ότι αφορά το δέσιμο με κάποιον… δεν το εννοώ σαν αλυσίδα, σαν παγίδα. Αν δείξει απροθυμία στον δικό σου βηματισμό δεν μπορείς να κάνεις πολλά παρά: να ξανασκεφτείς τα βήματα που κάνεις, μήπως και κάτι πάει λάθος στους υπολογισμούς σου και αν πραγματικά έχεις δεθεί με κάποιον να μάθεις να ρίχνεις και μια ματιά πίσω σου μήπως και κάποια στιγμή σηκωθεί.
quote:
γιατί με το πέρασμα των χρόνων αλλάζουμε και μαζί με μας αλλάζουν και τα δεδομένα αυτών που μας έδεναν με τον άλλον
Μια δική μου σκέψη πάνω σε αυτό είναι ότι αυτά τα δεδομένα δεν είναι τα ίδια για όποιον θεωρείς φίλο ή σύντροφο στην ζωή. Είναι σίγουρο πως δεν θα έχει τον ίδιο βηματισμό με σένα. Εξέτασε μήπως αξίζει τον κόπο περιμένεις λιγο μήπως και καταλάβει και δεχθεί τις αλλαγές αυτές.
quote:
Δημιουργείς ένα δέσιμο με κάποιον που γνωρίζεις πολύ καλά και έρχεται κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς πως αυτός που ήξερες δεν υπάρχει πια, απέναντί σου κάθετε ένας σχεδόν άγνωστος, κι αν αυτός ο άγνωστος σου ταιριάζει πάμε απ' την αρχή.
Νομίζω πως όλα είναι σχετικά. Μπορεί επειδή η μεταξύ σας θέση να έχει αλλάξει, να φαίνονται όλα διαφορετικά από μια άλλη οπτική γωνία. Δεν λέω ότι είναι κακό ή μη φυσιολογικό. Αλλά στις περιπτώσεις αυτές δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για αγνώστους… αφού σε άλλες εποχές αυτά τα φαντάσματα ήταν τόσο οικία, τόσο γνωστά. Και όσο για τις αναμνήσεις ενός όμορφου δεσίματος… δεν ζεις με αυτές σίγουρα, μπορείς όμως να τις έχεις background.
Όσο για το τρίτο quote, αν μπορείς να ακούς την αλήθεια που είπες παραποιημένη για να είναι για τους άμυαλους παγίδα…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Ας κρατάμε στη μνήμη μας τα όμορφα πράγματα που αναδύθηκαν στις δύσκολες στιγμές.
Ζούμε ονειρευόμαστε ελπίζουμε αγωνιζόμαστε δίνουμε και παίρνουμε. Η ζωή δεν είναι πάντα φωτεινή. Κι η ευαίσθητη ψυχή πάντα πληγώνεται και θα μαραίνεται όταν αντί αφοσίωση εισπράτει προδοσία, ή περιφρόνηση... Κανείς δεν είναι τέλειος. Ανακάλυψα κάτι...Το να σέβομαι τα λάθη των άλλων. Τα πάθη τις ιδιοτροπίες. Τον εγωισμό τους. Κάποτε ξυπνάμε από τη λήθη το λήθαργο το όραμα.
΄Οσο γιά την εκμετάλλευση είμαστε δυνατοί δυνατές. Συχνά, η αλήθεια του χαρακτήρα του άλλου ή και του δικού μας λάμπει.
΄Η αφήνει τα σκοτάδια της πίσω.
Χαμογελώ σε ένα κόσμο χωρίς στάχτες, με αγάπη, ραγισμένο εγωισμό και δίχως στάλα εκμετάλλευσης.
Ξυπνώ από το όνειρο, και ξέρω πως αν δεν μπορώ να αλλάξω τους άλλους δύναμαι να αλλάξω εμένα. Λίγο λίγο.
΄Ισως γι΄αυτό ότι αγαπώ το αγαπώ κι αν πάντα. Ακόμα κι αν κομματιαστεί μπροστά στα μάτια μου...
Πόσο αγάπησα
το θαύμα του στίχου σου
καπετάνιε των αστεριών
δράκοντα της τρυφερής μου εσπέρας
πόσο νοστάλγησα
τον ήλιο του μύθου σου
τη θερμότητα των χεριών
το βλεφάρισμα άγιας ημέρας...
Ναυαγώ πάντα μέσα σου
κόντρα στην καταιγίδα
μιά σταγόνα στο αίμα σου
που υπογράφει; Ελπίδα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Συγνώμη που καθυστερώ πολλές φορές να απαντήσω.Δεν είναι επειδή το ξεχνάω, απλά στο ίντερνετ μπαίνω όταν είμαι στην δουλειά.Κάποιες στιγμές που είμαι λίγο χαλαρη απο υποχρεώσεις διαβάζω αυτά που γράφετε και όταν έχω αρκετό χρόνο απαντάω κιόλας.
quote:
Ζούμε ονειρευόμαστε ελπίζουμε αγωνιζόμαστε δίνουμε και παίρνουμε. Η ζωή δεν είναι πάντα φωτεινή. Κι η ευαίσθητη ψυχή πάντα πληγώνεται και θα μαραίνεται όταν αντί αφοσίωση εισπράτει προδοσία, ή περιφρόνηση
Μήπως τέλικά αυτό είναι εγωιστικό?Μήπως αρκετοί-και βάζω και τον εαυτό μου μέσα- έχουμε αντικαταστήσει τον όρο εγωισμός με τον όρο ευαισθησία? Ποιοί είναι οι πραγματικοί λόγοι που πληγονώμαστε και νοιώθουμε προδοσία απο την συμπεριφορά καποιου?Έίναι επειδή εκείνος όντως πλήγωσε τα αγνά συναισθήματά μας ή μήπως επειδή τα συναισθήματα μας δεν είναι είναι και τόσο "αγνά"?Εννοώ δηλαδή πως μια δεδομένη χρονική στιγμή που είμαστε "απογοητευμένοι" και "πικραμένοι" απο την συμπεριφορά κάποιου και σκεφτόμαστε οτι μπορεί να μη μας αγαπάει ή μπορεί να είναι ψέυτικος απέναντί μας και ένα σωρό άλλα,πόσο αντικειμενικοί μπορεί να είμαστε και πόσο καθαρή μπορεί να είναι η σκέψη μας?Δηλαδή αυτό που νοιώθουμε το νοιώθουμε επειδή έτσι έιναι ή μήπως επειδή αντί για ευαισθησία μας διακατέχει ένας υπέρμετρος εγωισμός μου μας ωθεί συνεχώς στην ανάγκη για επιβεβαίωση απο τους άλλους και όταν δεν το εισπράτουμε αυτό πληγωνόμαστε?Όσο πιο πολύ το ψάχνω μέσα μου τόσο πιο πολύ μπερδέυομαι!Δύσκολο να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα.Διαβάζω και ένα σχετικό βιβλίο αυτή την περίοδο και μ'έχει προβληματίζει αρκετά!
Σας ζητώ συγνώμη εαν σας κουράζω ή σας μπερδεύω αλλα είμαι 23 χρονών και ενώ πάντα είχα προβληματισμούς τον τελευταίο καιρό άρχισα να τους ψάχνω και να τους αναλύω εις βάθος,οπότε είμαι σε πολύ αρχικό στάδιο στον δρόμο της αυτοαναζήτησης και αυτοεξέλιξης γι'αυτό ζητώ την κατανόηση σας και την βοήθηά σας να βρώ το σωστό μονοπάτι!
Αφροδίτη μου έχω παρακολουθήσει τον τρόπο που μιλάς και διακπαιρεώνεις τα λεγόμενά σου και εκτίμώ πολύ την άποψη σου οπότε θα ήθελα να ακούσω και τι πιστεύεις σχετικά με τα ερωτήματα που έθεσα προηγουμένως!Εννοείτε πως περιμένω και τις απόψεις όλων των υπολοίπων!
Καλημέρα σε όλους!
Πολλά φιλιά!
Η ΑΝΑΣΑ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ Η ΔΥΝΑΜΗ.
ΟΤΑΝ ΚΥΤΤΑΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ.
ΝΑ ΧΤΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ.
ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΨΕ ΔΟΥΛΕΥΩ ΩΣ ΤΙΣ 11.
ΔΕΞΟΥ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕ ΤΙΣ ΛΥΠΕΣ.
ΕΜΕΙΣ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΝ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ.
ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ.
ΩΣ ΤΟΤΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΠΟΛΥ.
ΘΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΩΣ ΚΡΥΒΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Θα περιμένω να επανέλθεις και να καταγράψεις τις απόψεις σου!
Φιλια πολλά!