- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αγαπητοί φίλοι,
Δυστυχώς, στις μέρες μας η ανωτερότητα εκλαμβάνεται ως αδυναμία κάποιου ατόμου να αντιδράσει ή ως βλακεία. Ο φωνακλάς και ο θρασύς φαίνεται να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού της καθημερινότητας μας. Αυτό που οι περισσότεροι από εμάς μάλλον δεν έχουμε κατανοήσει είναι την δύναμη , την αυτοσυγκράτηση και τον αυτοσεβασμό που μια συμπεριφορά ανωτερότητας προϋποθέτει. Η ανωτερότητα προϋποθέτει μεγάλη ψυχική δύναμη. Πως μπορούμε να την αποκτήσουμε τη δύναμη του να φερόμαστε με ανωτερότητα;
Τι εννοούμε με τον όρο ΄ανωτερότητα΄; Η ανωτερότητα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρεξηγείται με την απάθεια. Η απάθεια προϋποθέτει παντελή αδιαφορία για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και είναι μια αρκετά αμφισβητήσιμη στάση ζωής που μας αποκόπτει από το περιβάλλον γύρω μας και μας απομονώνει εγωιστικά στον εαυτό μας και στις ανάγκες του. Η ανωτερότητα από την άλλη, αποτελεί την συνειδητή επιλογή της μη εμπλοκής μας σε ψυχοφθόρες καταστάσεις ή σε καταστάσεις που πολλές φορές είναι καταστροφικές ως προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πως όμως μπορούμε συνειδητά να επιλέξουμε την μη εμπλοκή μας σε γεγονότα που μας τις περισσότερες φορές μας αγγίζουν και μας θίγουν;
Το μυστικό είναι η αυτοπεποίθηση και η αυτογνωσία! Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση που κάποιος μας κατηγορεί κακοπροαίρετα ή προσπαθεί να μας υποβιβάσει με τα λόγια του. Αυτό μπορεί να προκύψει στον καθένα μας ανά πάσα στιγμή και ίσως είναι μια από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις που μπορούμε να πέσουμε στην παγίδα του εξευτελισμού του ίδιου μας του εαυτού χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Εάν εμείς οι ίδιοι έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της πραγματικότητας και εάν γνωρίζουμε τις ικανότητες μας, τα προτερήματα μας, τα ελαττώματα μας και έχουμε συμφιλιωθεί με αυτά , τότε κανένας και τίποτα δεν είναι σε θέση να μας υποβιβάσει η να μας διαταράξει την ψυχική μας ισορροπία όσο σκληρά και αν προσπαθήσει. Σε αυτή την περίπτωση ακόμα και η κριτική μας είναι ευχάριστη γιατί αποτελεί μέσο προσωπικής εξέλιξης αφού δεν περνάει μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες που προβάλλουν οι άμυνες και οι φοβίες μας αλλά μέσα από την λογική μας. Εάν πιστεύουμε στις ικανότητες μας τότε ξέρουμε πως τα κακοπροαίρετα λόγια κάποιου μπορεί προσωρινά να δώσουν μια λανθασμένη εντύπωση στους αποδέκτες τους αλλά μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται η πραγματικότητα αφού στην ζωή ευτυχώς πάντα δίνονται οι ευκαιρίες για να λάμψει η αλήθεια αργά ή γρηγορότερα!
Ακόμα και αν όλα αυτά που πιθανό κάποιος να μας καταλογίσει δεν είναι κακοπροαίρετα αλλά απλά αποτελούν μια λάθος εκτίμηση του για το άτομο μας, δεν πρέπει να μας απασχολούν και να μας καταβάλλουν από τη στιγμή που δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αποδείξουμε τίποτα στους άλλους. Θα πρέπει να απαλλαγούμε από την ανάγκη να επιβεβαιωνόμαστε μέσα από τα λόγια των άλλων. Θα πρέπει να αντλούμε αυτό το είδος δύναμης από μέσα μας, από τη ψυχή μας και το μυαλό μας και για να αντλούμε δύναμη από τον εαυτό μας θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για τους στόχους και τις προσωπικές μας αξίες.
Για ακόμα μια φορά θα αναφερθώ στο προσωπικό σύστημα αξιών που ο καθένας μας διαμορφώνει μέσα του βάση των εμπειριών του, των βιωμάτων του , της ανατροφής του και των κληρονομικών χαρακτηριστικών του. Το βασικότερο είναι να έχουμε την δυνατότητα να παραμένουμε σταθεροί στις βασικές μας αξίες, αυτές που αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το καλό, το κακό και τα ηθικά διλήμματα που μπορεί να προκύψουν στη ζωή μας ,ενώ παράλληλα να έχουμε την ευελιξία να αναπροσαρμόζουμε τις λανθασμένες ή διαστρεβλωμένες αντιλήψεις που πιθανό να έχουμε και που μας κάνουν δυστυχισμένους εμποδίζοντας παράλληλα την προσωπική μας εξέλιξη ως άτομα. Εάν λοιπόν ζούμε μια ζωή βάση του συστήματος αξιών μας, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας επηρεάσει και να μας βγάλει εκτός εαυτού. Παρεκτρεπόμαστε ,φωνάζουμε και βρίζουμε τους άλλους μόνο όταν είμαστε ανασφαλείς. Η ανωτερότητα και η ηρεμία - η καλώς νοούμενη ηρεμία που φανερώνει ισορροπία και όχι απάθεια - είναι χαρακτηριστικά των ανθρώπων που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους , γνωρίζουν τι θέλουν από τη ζωή και επίσης γνωρίζουν πάρα πολύ καλά την προσωπική τους αξία και θέση στην ευρύτερη κοινωνία.
Τι κερδίζουμε λοιπόν όταν φωνάζουμε , βρίζουμε , βγαίνουμε εκτός εαυτού , εκτοξεύουμε απειλές , γινόμαστε κουτσομπόληδες και χαιρέκακοι; To μόνο σίγουρο είναι ότι εξευτελίζουμε τον εαυτό μας και πέφτουμε στο επίπεδο των επικριτών μας των οποίων το λάθος θα αποκαλυφθεί έτσι κι αλλιώς από μόνο του. Οι κάλπικοι άνθρωποι δεν αργούν να γίνουν αναγνωρίσιμοι από όλους μας. Όπως και η αυθεντικοί άνθρωποι με αξίες και αρχές θα έρθει η στιγμή που θα λάμψουν.
Νιώστε ασφαλείς με τον εαυτό σας! Ο καθένας μας κρύβει μέσα σου τεράστια αποθέματα δύναμης. Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τα δικά του ταλέντα , τα δικά του μοναδικά συναισθήματα , τον δικό του μοναδικό εαυτό. Κανένας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να σας κλέψει τη μοναδικότητα σας με λόγια ή να σας απειλήσει με την κακοήθεια του όταν εσείς δεν του το επιτρέπετε. Αγνοήστε τους κακοπροαίρετους , αντιμετωπίστε την κακία τους με περιφρόνηση και κάντε ακόμα ένα βήμα προς τον καλύτερο εαυτό σας! Η ικανοποίηση που η ανωτερότητα σας θα σας προσφέρει είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα ξέσπασμα θυμού μου αμφίβολα αποτελέσματα!
Καλή Χρονιά σε όλους,
αυτοσυγκράτηση.. ωριμότητα.. κι επιτέλους λίγη χμμ.. ανωτερότητα!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
χρόνια πολλά!
και μια παράκληση:
Επειδή το κείμενό σου είναι μεγάλο και με τα bold γράμματα κουράζει κάπως τα μάτια, δε θα ήταν μήπως καλύτερο να είναι απλά;
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Lorenzo πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου και πολύ επίκαιρο για μένα, αφού πρόσφατα αντιμετώπισα μία πολύ κακοπροαίρετη επίθεση από συνάδελφο στη δουλειά, που έτυχε να καλύψω κατά τη διάρκεια άδειας που είχε μέσα στις γιορτές. Λόγω των ημερών, ο φόρτος εργασίας ήταν υπερβολικός και με ανάγκαζε να φεύγω κάθε βράδυ στις δέκα.
Αν μη τη άλλο λοιπόν περίμενα να εισπράξω κάτι ανάμεσα στο τίποτα και το ευχαριστώ. Αντ'αυτού εισέπραξα την επίθεση και μάλιστα όχι κατά μέτωπο......ακόμα χειρότερα.
Η οργή μου ήταν το κάτι άλλο γιατί εκτός του ότι έπιανε τους πάντες και με κατηγορούσε σε γενικές γραμμές για λάθη κατά συρροή, πράγμα που δεν ήταν αλήθεια παρ'ότι θα ήταν απόλυτα φυσικό να συμβεί, δεν μπορούσα να την αγνοήσω γιατί είχα αποδεχτεί μία πρόταση που θα με έκανε να συνεργάζομαι μαζί της για τουλάχιστον 4 μήνες.
Αυτό που έκανα λοιπόν σε πρώτη φάση ήταν να δηλώσω ότι αρνούμαι να συνεργαστώ μαζί της και ότι η όποια συμφωνία είχα κάνει έπαυε να ισχύει.
Στα πλαίσια της ανωτερότητας που μας περιγράφεις σκόπευα να μην της πω το παραμικρό, μέχρι τη στιγμή που κουνάμενη, λυγάμενη ήρθε να με φιλήσει και να μου πει καλή χρονιά. Πώς να κρατηθεί κανείς εκεί...ή θα έπρεπε να φορέσω κι εγώ το χαμόγελο του ιούδα και να κάνω ότι δεν ξέρω τίποτα, ή θα έπρεπε να θέσω το θέμα επί τάπητος. Και αυτό έκανα, της είπα ότι το φιλί της είναι ιουδίστικο και αυτή άρχισε να διαμαρτύρεται και να φωνάζει. Μου ανέβασε την πίεση στο 20 και την πήρε και τη σήκωσε.....μας άκουσε όλη η εταιρεία.
Αποτέλεσμα λίγη ώρα μετά ήρθαν και μου είπαν ότι έκλαιγε και ήθελε να υποβάλλει την παραίτησή της. Πήγα τη βρήκα και αφού ήρεμα πια της εξήγησα λίγο τη δική μου θέση, της είπα ότι δεν είχα καμία απολύτως πρόθεση ούτε να την κουκουλώσω, ότι να το παίξω καλύτερη ή ικανότερη απ'αυτήν και ότι δεν περίμενα μία τέτοια αντιμετώπιση. Για τα δήθεν λάθη μου ισχυρίστηκε ότι αυτή δεν βρήκε λάθη και ότι δεν είπε τίποτα τέτοιο σε κανέναν και σαν επιστέγασμα, μου είπε και ένα ευχαριστώ που την ξελάσπωσα στην πιο δύσκολη περίοδο της δουλειάς.
Ελπίζω ότι δεν θα παραιτηθεί τελικά, παρ'ότι ακόμα κι αυτό νομίζω ότι ήταν για δημιουργία εντυπώσεων, αλλά το ερώτημα που παραμένει μέσα απ'αυτή την εμπειρία μου είναι, το πόσο εύκολο είναι τελικά στην καθημερινή μας ζωή να κρατάμε πάντα την αξιοπρέπειά μας, ιδιαίτερα όταν αισθανόμαστε ότι μας αδικούν και ακόμα χειρότερα όταν παράλληλα μας προκαλούν κιόλας;
Αγαπητή φίλη Magene,
κατ' αρχήν Χρόνια Πολλά!
Μου γράφεις:
quote:
Ελπίζω ότι δεν θα παραιτηθεί τελικά, παρ'ότι ακόμα κι αυτό νομίζω ότι ήταν για δημιουργία εντυπώσεων, αλλά το ερώτημα που παραμένει μέσα απ'αυτή την εμπειρία μου είναι, το πόσο εύκολο είναι τελικά στην καθημερινή μας ζωή να κρατάμε πάντα την αξιοπρέπειά μας, ιδιαίτερα όταν αισθανόμαστε ότι μας αδικούν και ακόμα χειρότερα όταν παράλληλα μας προκαλούν κιόλας;
Θα έλεγα ότι θα πρέπει να φροντίζουμε να διαλογιζόμαστε κατά την διάρκεια της ημέρας, αυτό σημαίνει ότι έτσι ο εσωτερικός μας κόσμος θα βρίσκεται σε μια κατάσταση ιδιαίτερης αντιληπτικής ευαισθησίας. Έτσι θα προσλαμβάνει τις εντυπώσεις με τέτοιο τρόπο, που θα τις αποτρέπει να γίνουν βορά του εγώ μας. Αν κάποιος, για παράδειγμα, μας επαινέσει, ή μας κατηγορήσει, εμείς αντιδρούμε με υπερηφάνεια, ή με οργή και απογοήτευση. Αυτή είναι πάντα η αντίδραση του εγώ. Όταν ο νους βρίσκεται σε διαλογιστική κατάσταση, η αυξημένη επίγνωση μας επιτρέπει να διαπιστώσουμε επί τόπου τις αντιδράσεις του εγώ, γιατί δεν είμαστε αφηρημένοι και τις εξαλείφει (γιατί αυτές ξεκινάνε από την σκέψη της προσβολής και του ότι είμαστε κάποιοι σπουδαίοι), χωρίς εμείς να αναγκαστούμε να τις καταπιέσουμε, πράγμα το οποίο θα δημιουργούσε παραμορφώσεις μέσα μας. Όταν δεν σκεφτόμαστε, δεν μπορούμε φυσικά να τροφοδοτήσουμε την οργή μας με σκέψεις... Αλλάζει έτσι η συμπεριφορά μας και η στάση μας απέναντι στην ζωή και στον εαυτό μας. Κάτι τέτοιο ενδέχεται να μην μας είναι ιδιαίτερα επιθυμητό. Ίσως να βολευόμαστε με έναν δεκάλεπτο διαλογισμό ημερησίως, ώστε μετά να έχουμε όλη την μέρα δική μας, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τα παιχνίδια του εγώ μας. Ο διαλογισμός όμως διαλύει τις διάφορες εμπλοκές πριν ακόμα αυτές καλά καλά δημιουργηθούν, με αποτέλεσμα την άμεση απελευθέρωση του ψυχικού μας κόσμου από τις ξένες επιρροές, τα κατακλυσμικά συναισθήματα, τις ανισόρροπες σκέψεις και τις ανεξέλεγκτες πράξεις. Αν την στιγμή ενός επίμαχου περιστατικού, παρουσιάσουμε κάποιες ανεξήγητες αντιδράσεις, αμέσως καθίσταται φανερή η αιτία τους, διότι αυτό που την έκρυβε ήταν η διαδικασία της σκέψης, την οποία το εγώ χρησιμοποιεί, όχι μόνο για να πετυχαίνει τους στόχους του, αλλά και για αυτοάμυνα από την ίδια μας την συνείδηση. Αυτό κάνει την διαδικασία της αυτοανάλυσης περιττή, διότι η αλήθεια βρίσκεται μπροστά μας ολοφάνερη.
Ενώ λοιπόν ομιλούμε, τρώμε, εργαζόμαστε, ξεκουραζόμαστε, διασκεδάζουμε, παρακολουθούμε προσεκτικά, με συγκέντρωση της προσοχής, τι κάνουμε, τι συμβαίνει έξω μας και μέσα μας. Δηλαδή διαλογιζόμαστε. Αν έχουμε αντιληφθεί την σπουδαιότητα αυτής της κατάστασης τότε δεν θα μας πολεμήσει ο ίδιος μας ο εαυτός και θα σημειώσουμε γρήγορη πρόοδο. Αυτό όμως είναι αρκετά σπάνιο φαινόμενο και αφορά ανθρώπους ιδιαίτερα ξεκαθαρισμένους με τον εαυτό τους. Η συνεχής αυτή αυτοπαρατήρηση διαλύει επί τόπου οτιδήποτε δεν είναι προϊόν της δικής μας συνείδησης. Έμμονες ιδέες, φοβίες, αρνητικά συναισθήματα, ιδεολογίες, συνήθειες κ.λ.π. προσφέροντάς μας έτσι μια ζωή περισσότερο συνειδητή. Η προσοχή δρα μέσα μας με έναν καταλυτικό τρόπο.
Είναι μεγάλη υπόθεση το να βρίσκεται η προσοχή μας στο εδώ και τώρα. Αυτό απαιτεί μεγάλη διάκριση, συγκέντρωση του νου και ευαισθησία. Να παρακολουθούμε, χωρίς να σχηματίζουμε νοητικές εικόνες, ό,τι συμβαίνει μέσα μας και γύρω μας. Τότε τα πάντα θα ανατραπούν. Κατ΄ αρχήν θα αντικρίσουμε κατά πρόσωπο την ζωή μας και τον εαυτό μας, χωρίς ωραιοποιήσεις. Χωρίς να παρεμβάλλονται οι δικής μας κατασκευής εικόνες και οι περιβόητες απόψεις μας, που τόσο πολύ τις αγαπάμε και τις προβάλλουμε. Μόνο η ωμή πραγματικότητα, που έχει την δική της απεριόριστη σοφία. Δεν χρειάζεται τις δικές μας προσθήκες. Η πραγματικότητα είναι αυτάρκης και αυτή είναι που μας διδάσκει. Δεν μας διδάσκουν οι φαντασιώσεις μας, ούτε τα παιχνίδια του μυαλού μας.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η κατάσταση είναι το να ζούμε στο εδώ και τώρα. Είναι μια διαδικασία συνειδητής παρουσίας στον εαυτό μας και στην ζωή μας. Αυτές οι εκφράσεις έχουν κακοποιηθεί αρκετά, διότι χρησιμοποιούνται συνεχώς, από ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν την βαθύτερη σημασία τους. Ζω στο εδώ και τώρα όχι μόνο όταν είμαι προσγειωμένος στην πραγματικότητα, όπως συνήθως λέμε, αλλά όταν ο νους μου δεν σχηματίζει καθόλου σκέψεις και εικόνες (ασφαλώς εκείνες που είναι περιττές και όχι αυτές που μας βοηθούν π.χ. να συνομιλήσουμε, να εργαστούμε, ή να επιλέξουμε το μεσημεριανό μας γεύμα). Οι σκέψεις είναι πράγματα που συνέβησαν ή που υπολογίζουμε ότι θα συμβούν, αφορούν δηλαδή το παρελθόν ή το μέλλον, ή είναι πράγματα που δεν συμβαίνουν εδώ, γιατί για παράδειγμα σκεφτόμαστε κάποιον άλλον άνθρωπο, που δεν είναι παρών. Όταν συνομιλούμε με κάποιον πρέπει να δίνουμε όλη μας την προσοχή σε αυτά που λέει και σε αυτά που αισθανόμαστε εμείς. Αυτή είναι η παρούσα πραγματικότητα. Αν όμως εμείς σκεφτόμαστε τις απόψεις μας γι αυτόν τον άνθρωπο, που τις σχηματίσαμε από παρελθούσες εμπειρίες, τότε έχουμε μέσα μας κάτι που δεν διαδραματίζεται στο εδώ και τώρα. Ζούμε με μια φαντασίωση, άσχετα με το ότι όλα αυτά κάποτε συνέβησαν και ενδεχομένως έχουν την χρησιμότητά τους. Δεν προσλαμβάνουμε την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά την αναμιγνύουμε με τις δικές μας προβολές και προκύπτει έτσι ένα υβρίδιο της πραγματικότητας. Ζούμε σε μια πραγματικότητα δικής μας κατασκευής.
Πριν κλείσω θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση την οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διατυπώνουν πάντοτε οι συνήγοροι του νου. Μα η σκέψη και το μυαλό δεν χρειάζονται; Ασφαλώς και χρειάζονται, είναι αυταπόδεικτο. Θα ήταν ανεδαφικός όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Αμαλία μου Χρόνια σου πολλά κι από μένα
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Τόσα και τίποτα.
΄Ισως καλέ μου φίλε με τον πλούσιο ψυχισμό, η ανωτερότητα να φωλιάζει εντός μας, και κάτι στιγμές να μην βγαίνει στην επιφάνεια.
Είναι δύσκολοι οι ΧΡΟΝΟΙ.
Αρκεί η προσπάθεια, η λάμψη της ψυχής, κι όλα να μην χαράζουν στιγμιαία. Να έχουν διάρκεια.
Θα ήθελα τον κόσμο ηθικό αγγελικά πλασμένο. Και εμένα διαφορετική.
Καλύτερη.Αλλά είναι παράξενο...
Μπορούμε να αγγίξουμε να αδράξουμε να βιώσουμε την τελειότητα;
ΘΕΛΕΙ ΚΟΠΟ ΑΓΩΝΑ ΘΥΣΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
ΑΠΛΑ ΘΕΛΕΙ ΨΥΧΗ.
ΚΙ ΙΣΩΣ ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ, ΝΑ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ.
ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ.
Είμαστε άνθρωποι.
΄Ισως αν έβγαινε το γλυκό θεικό άφθαρτο άφθαστο στοιχείο μας;
ΙΣΩΣ...
ΚΑΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕ...
ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.
ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΕΜΕΙΣ...
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΘΕΜΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Θα σταθώ σε ορισμένες φράσεις …
quote:
Δυστυχώς, στις μέρες μας η ανωτερότητα εκλαμβάνεται ως αδυναμία κάποιου ατόμου να αντιδράσει ή ως βλακεία.
Και ως ηττοπάθεια κατά κάποιο τρόπο.
quote:
Τι κερδίζουμε λοιπόν όταν φωνάζουμε , βρίζουμε , βγαίνουμε εκτός εαυτού , εκτοξεύουμε απειλές , γινόμαστε κουτσομπόληδες και χαιρέκακοι; To μόνο σίγουρο είναι ότι εξευτελίζουμε τον εαυτό μας και πέφτουμε στο επίπεδο των επικριτών μας των οποίων το λάθος θα αποκαλυφθεί έτσι κι αλλιώς από μόνο του. Οι κάλπικοι άνθρωποι δεν αργούν να γίνουν αναγνωρίσιμοι από όλους μας. Όπως και η αυθεντικοί άνθρωποι με αξίες και αρχές θα έρθει η στιγμή που θα λάμψουν.
Εκτός αυτού δίνουμε και τροφή στους κάθε είδους συμπλεγματικούς, να ικανοποιηθούν με την θλίψη και την ταραχή που ίσως μας προκαλέσουν.
Η άποψη μου είναι ότι το καλύτερο σε αυτή την περίπτωση είναι να αγνοηθεί παντελώς ο κακοήθης.
Θα εξοργιστεί και θα τα παρατήσει…. [ βιωματική εμπειρία].
Magene
Το παραπάνω συμβάν είναι το λιγότερο που μπορεί να σου συμβεί σε ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον.
Προσωπικά το έχω συναντήσει πολλές φορές . Η '' εικόνα '' του κακόμοιρου θύματος ''πιάνει '' μια και είναι πολύ πιο βολικό να κερδίσει κάποιος την συμπάθεια των άλλων μέσω της κλάψας παρά μέσω της δυναμικής επιβολής που όλοι επιβουλεύονται.
Όμως αυτό το άτομο ποτέ δεν θα γίνει αντικειμενικά σεβαστό.
Τώρα στην περίπτωσή σου η εν λόγω συνάδελφος αποκλείεται να έδινε παραίτηση.
Ο σκοπός της ήταν να κάνεις ακριβώς αυτό που έκανες μια και την ξεμπρόστιασες.
Δεν ξέρω αν σε βοηθάει αλλά σε παρόμοια περίπτωση δεν είπα λέξη και όταν θεώρησα ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου πήρα αμίλητη και τυπικότατα μια αναρρωτική άδεια 15 ημέρες....
quote:
Πριν κλείσω θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση την οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διατυπώνουν πάντοτε οι συνήγοροι του νου. Μα η σκέψη και το μυαλό δεν χρειάζονται; Ασφαλώς και χρειάζονται, είναι αυταπόδεικτο. Θα ήταν ανεδαφικός όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Συμφωνώ απόλυτα με το υπόλοιπο κείμενο αφού ήδη έχω δει στην πράξη και με αρκετή δυσκολία, τα ευεργετικά αποτελέσματα της αυτοπαρατήτησης και ανάλυσης.
Χωρίς να θέλω να υποστηρίξω τις λειτουργίες του νου θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση.
Είναι δυνατό και λογικό να ακούμε απλώς τι λέει κάποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν ποιος είναι και την άποψη μας για αυτόν?
Εάν αυτό που λέει είναι μια απλή περιγραφή ενός γεγονότος που είναι έξω από εμάς ναι ίσως μπορούμε.
Όταν όμως ακούμε μια άποψη η μια κρίση σε κάτι που μας ενδιαφέρει δεν θα πρεπει να σκεφτούμε και την γνώμη που έχουμε για το συγκεκριμένο άτομο πχ την αξιοπιστία του ή την εγκυρότητα των απόψεων του?
Με εκτίμηση
Δεν είχα σκεφθεί την ένοια "ανωτερότητα" έως ότου την ανέφερες.
"ΑΝΩ (Ε)ΤΕΡΟΤΗΤΑ" λοιπόν, ίσως η αβίαστη αναγνώριση της ετερότητας της διαφορετικότητας.
quote:
Θα πρέπει να απαλλαγούμε από την ανάγκη να επιβεβαιωνόμαστε μέσα από τα λόγια των άλλων. Θα πρέπει να αντλούμε αυτό το είδος δύναμης από μέσα μας, από τη ψυχή μας και το μυαλό μας και για να αντλούμε δύναμη από τον εαυτό μας θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για τους στόχους και τις προσωπικές μας αξίες....Αγνοήστε τους κακοπροαίρετους , αντιμετωπίστε την κακία τους με περιφρόνηση και κάντε ακόμα ένα βήμα προς τον καλύτερο εαυτό σας!
Δύκολα όλα αυτά φίλε μου, αλλά αξίζει σίγουρα η προσπάθεια..
«Ω ψυχή μου, μην ποθείς αθάνατη ζωή μονάχα επιδίωκε ό,τι μπορείς να κατορθώσεις»
Καλή μου φίλη Αφροδίτη γεια σου!
Kατ’ αρχήν να σου πω ότι χαίρομαι για τη συμμετοχή σου, την οπτική σου θέαση και τον ποιητικό σου λόγο σου -όπως πάντα άλλωστε- στο θέμα που έθεσα…
Μου γράφεις:
quote:
Αρκεί η προσπάθεια, η λάμψη της ψυχής, κι όλα να μην χαράζουν στιγμιαία. Να έχουν διάρκεια
Θα ήθελα να σταθείς εδώ και να αναρωτηθείς αντιστρέφοντας όμως την ερώτηση.
Αν δηλαδή το στιγμιαίο γινόταν διαρκές…
Σκέψου το σε βάθος και γράψε μου..
Θα χαρώ να το συζητήσουμε..
Νασαι καλά..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Καλή σου μέρα nst,
και καλώς ήρθες στην παρέα μας!
Μου γράφεις
quote:
Εκτός αυτού δίνουμε και τροφή στους κάθε είδους συμπλεγματικούς, να ικανοποιηθούν με την θλίψη και την ταραχή που ίσως μας προκαλέσουν.
Η άποψη μου είναι ότι το καλύτερο σε αυτή την περίπτωση είναι να αγνοηθεί παντελώς ο κακοήθης.
Θα εξοργιστεί και θα τα παρατήσει…. [ βιωματική εμπειρία].
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να αναρωτηθείς τι συναισθήματα σου δημιουργήθηκαν και αν αυτά σ’ έκαναν ευτυχισμένη και γιατί?...
quote:
Είναι δυνατό και λογικό να ακούμε απλώς τι λέει κάποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν ποιος είναι και την άποψη μας για αυτόν?
Εάν αυτό που λέει είναι μια απλή περιγραφή ενός γεγονότος που είναι έξω από εμάς ναι ίσως μπορούμε.
Όταν όμως ακούμε μια άποψη η μια κρίση σε κάτι που μας ενδιαφέρει δεν θα πρεπει να σκεφτούμε και την γνώμη που έχουμε για το συγκεκριμένο άτομο πχ την αξιοπιστία του ή την εγκυρότητα των απόψεων του?
Ασφαλώς καλή μου, μόνο που όπως έχω ήδη απαντήσει:
Πριν κλείσω θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση την οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διατυπώνουν πάντοτε οι συνήγοροι του νου. Μα η σκέψη και το μυαλό δεν χρειάζονται; Ασφαλώς και χρειάζονται, είναι αυταπόδεικτο. Θα ήταν ανεδαφικός όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Να ‘σαι καλά
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Φίλε μου Πλωτίνε,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και καλώς ήρθες στην συντροφιά μας!
quote:
Δύκολα όλα αυτά φίλε μου, αλλά αξίζει σίγουρα η προσπάθεια..
Αν κάνουμε κι εδώ τον διαχωρισμό τις ρίζας κι αυτής της λέξεως: αξ-ίζει..
Καλή σου μέρα
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να αναρωτηθείς τι συναισθήματα σου δημιουργήθηκαν και αν αυτά σ’ έκαναν ευτυχισμένη και γιατί?..
Δεν χρειάζεται να αναρωτηθώ στην προκειμένη περίπτωση lorenzo.
Συζητάμε ένα θέμα που άπτεται της πραγματικότητας και που το έχω αντιμετωπίσει σε όλο του το μεγαλείο μια και εργάζομαι πολλά χρόνια ανελιπώς και έχω περάσει και αρκετά απο τα στάδια της ιεραρχίας στο παρελθόν, στο τομέα μου.
Δεν είχα κανένα απολύτως συναίσθημα ευτυχιάς όταν βιώσα την ίντριγκα, κάθε άλλο. Είχα ένα συναίσθημα αηδίας και απογοήτευσης που με έριχνε εντελώς. Είμουν τότε μόνο 22 χρονών και ξεκίναγα με όλα τα πανιά μου ανοιχτά, με όλη την άγνοια και με όλες τι ιδέες μου σε ισιοφορία.
Ανάμεσα σε όλα αυτά ήταν και αυτό το καταραμένο διορατικό συναίσθημα που τότε δεν ήξερα τι είναι.
''Εβλεπα'' όμως απο ''πίσω'' και χειροτέρευα.
Το αποτέλεσμα ήταν η παντελής συναισθηματική απομόνωση μια και ο εγωισμός και η ματαιοδοξία μου δεν μου επιτρέπαν να τα παρατήσω εκείνη την στιγμή.
Εγώ ξεχωρίζω τελείως την νευρική απάθεια απο την ανωτερότητα επειδή τα έχω δεί και τα δύο.
Μετά απο σκέψη και παρατήρηση κατέληξα οτι αν κάποιος θέλει να μας '' χτυπήσει'' θα το κάνει.
Ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε είναι να μείνουμε χαλαροί, σίγουροι για τις πράξεις μας και να μην χάνουμε ούτε λεπτό τα ιδανικά μας. Αλλιώς θα αλλοτριωθούμε και θα καταντήσουμε σαν τους θύτες μας.
Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με το '' οφθαλμόν αντί οφθαλμού''
Θεωρώ όμως οτι πρέπει να βρούμε τρόπο να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ήρεμα και με έντιμα μέσα.
quote:
Ασφαλώς καλή μου, μόνο που όπως έχω ήδη απαντήσει:
Πριν κλείσω θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση την οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διατυπώνουν πάντοτε οι συνήγοροι του νου. Μα η σκέψη και το μυαλό δεν χρειάζονται; Ασφαλώς και χρειάζονται, είναι αυταπόδεικτο. Θα ήταν ανεδαφικός όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Ας φέρω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητή.
Ας υποθέσουμε οτι συναναστρέφεσαι με κάποιον που απο τις πράξεις του ως τώρα γνωρίζεις οτι είναι αναξίοπιστος η υπόγειος.
Αν αυτό το άτομο δείξει ξαφνικά μια συμπεριφορά αντίθετη απο αυτή που ξέρεις δεν θα αναρωτηθείς τι συνέβει και που αποσκοπεί?
Προσωπικά μέχρι τώρα όσες φορές το είδα αυτό, ήταν πάντα επι σκοπόν και όποτε πρόδωσα την διαίσθηση μου το πλήρωσα πολύ ακριβά.
Αν δεν έχω αντιληφθεί τι ακριβώς εννοείς σε παρακαλώ κάνε τον κόπο να επεκταθείς γιατί το θέμα αυτό που άνοιξες εκτός από φιλοσοφικό ερώτημα είναι απο τα πλέον κοντά στην καθημερινότητα μας.
Με εκτίμηση.
quote:
Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Πρόσφατα διάβαζα ένα βιβλίο με τίτλο << η φιλοσοφία της ελευθερίας>>
που διαπραγματεύοταν ακριβώς αυτό το ζήτημα και με προβλημάτισε.
Νομίζεις οτι γίνεται αυτός ο διαχωρισμός?
Αφού κάθε ένας μας κρίνει με την δική του υποκειμενική λογική και τα συναισθήματα ΤΟΥ που εκδηλώνονται κάθε στιγμή.
Η μέθοδοι που χρησιμοποιούμε είναι διαφορετικοί.
Το εγώ δεν θα αναμιχθεί στην πραγματικότητα?
Αγαπητή μου nst,
το οπλοστάσιο, η καταφυγή αν θες, κάθε εσω-τεριστή βρίσκεται στο διαλογισμό.
Ο διαλογισμός πολύ απλουστευμένα είναι ο έλεγχος του νου, μέσω του νου, με την δύναμη της θέλησης.
Σ’ έναν κόσμο που επιδιώκει το επίτευγμα, τον ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις, έτσι κι ο διαλογισμός γίνεται μια ενεργητική διαδικασία επιβολής στον εαυτό μας οπότε αναμφισβήτητα είναι και ενεργητικός και επιβολή..
Για να γίνω πιο κατανοητός. Τι κάνεις με τα παιδιά σου? Φαινομενικά όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δύο τρόποι να επιβληθείς. Η απειλή και το ενδιαφέρον. Με την απειλή θέτει κανείς απαγορεύσεις στο παιδί, όπως θα μπορούσε αναλογικά να απαγορεύσει στον νου του να σκεφτεί κάτι, ιδίως όταν αυτό το κάτι, είναι επικίνδυνο και ψυχοπαθολογικό. Τότε απαιτούνται άμεσα και σκληρά μέτρα έκτακτης ανάγκης. Δεν έχουμε καιρό για λεπτότητες. Έναν άνθρωπο που κινδυνεύει να τον χτυπήσει αυτοκίνητο, τον σπρώχνουμε βίαια, για να τον σώσουμε. Από εκεί και πέρα όμως, η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι εντελώς διαφορετική. Το ενδιαφέρον είναι πολύ καλύτερος τρόπος γιατί έλκουμε το παιδί σε κάτι που του αρέσει, αποτρέποντάς το από κάτι άλλο, επικίνδυνο, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε βία. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τρόπος, ο οποίος ίσως δεν έχει αμέσως θεαματικά αποτελέσματα, αλλά δρα βαθύτερα, στα αίτια των προβλημάτων και οι αλλαγές που προκύπτουν έτσι είναι ριζικές. Ο τρίτος αυτός τρόπος είναι η αποδοχή. Είναι μεγάλη υπόθεση να αποδεχόμαστε τον άλλο έτσι όπως είναι. Σημαίνει ότι τον αγαπάμε, τον θέλουμε, τον σεβόμαστε, ακόμα και μέσα στις αδυναμίες του, που ίσως δεν μας αρέσουν καθόλου, αλλά υπάρχει βαθύτερη αποδοχή του ίδιου του ατόμου, άσχετα με την συμπεριφορά του. Εμείς θέτουμε τα όριά μας, για την δική μας προστασία και για την αποτροπή της αποθράσυνσης. H αίσθηση της αποδοχής, μαλακώνει τον άλλο και δεν τον θέτει σε θέση άμυνας ή επίθεσης (που είναι το ίδιο) απέναντί μας. Αντιλαμβανόμαστε όλοι μας τι ευεργετική επίδραση έχει αυτό στα παιδιά και στους ανθρώπους γενικώς. Δεν υπάρχει κατάκριση, δεν υπάρχει η αίσθηση ενοχών και απαξίας.
Η κατάσταση της αποδοχής, δημιουργεί και σε εμάς τους ίδιους μια αίσθηση ελευθερίας.
Γιατί δεν αποδεχόμαστε κάποιον άνθρωπο;
Γιατί ουσιαστικά θέλουμε κάτι από αυτόν που δεν μπορεί να μας το δώσει. Βάζουμε λοιπόν μπροστά την επιθυμία μας και περνούμε στην επίθεση μέσω της απόρριψης, προκειμένου να τον εκβιάσουμε να προσαρμοστεί σε αυτό που εμείς θέλουμε... άρα, είμαστε δέσμιοί του.
Αν τον αποδεχθούμε, τον αφήνουμε στην ησυχία του και ταυτόχρονα ησυχάζουμε και εμείς.
Αν τώρα σταθούμε στον εαυτό μας, ζητώντας κάτι από αυτόν, θα συγκρουστούμε μαζί του. Αν τον αποδεχθούμε με την καρδιά μας, ακόμα και αν το μυαλό μας δεν εγκρίνει πολλά χαρακτηριστικά μας, τότε είμαστε ελεύθεροι από αυτόν ομοίως κι αυτός δεν έχει λόγο να μας αντιστέκεται. Κερδίζουμε την εμπιστοσύνη του και την συνεργασία του. Και τότε αλλάζουμε.., χωρίς καταναγκασμούς.
Η ολοκληρωτική προσοχή είναι δυνατή μόνο όταν αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Τότε ο νους αδειάζει με φυσικό τρόπο, γιατί δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να σκέφτεται προκειμένου να μας πολεμήσει. Η ολοκληρωτική προσοχή μέσω της «ευαισθησίας» οδηγεί στην κατάσταση του διαλογισμού.
Όταν μπούμε στην κατάσταση του διαλογισμού, τότε αποσπόμαστε από το εγώ μας κι αυτό γίνεται πλέον μια από τις πολλές λειτουργίες που υπάρχουν μέσα μας. Η συνειδητότητά μας δεν εκφράζεται πλέον μόνο μέσω αυτού. Μπορεί να διευρυνθεί, να συμπεριλάβει και άλλες εσωτερικές "περιοχές" του όντος μας και να λειτουργήσει χωρίς απαραίτητα να έχει ως κέντρο το Εγώ.
Η κατάσταση της συνειδητής εσωτερικής σιωπής, μας αποσπά από το εγώ και η αντίληψή μας λειτουργεί σαν παρατηρητής των γεγονότων και του εαυτού μας και όχι ταυτισμένη συνεχώς με το εγώ. Ίσως τελικά να φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό και τις ίδιες μας τις δυνατότητες. Το εγώ πανικοβάλλεται στην σκέψη της απώλειας των πρωτείων του. Και έτσι οι σκέψεις και τα αισθήματά μας δεν ηρεμούν.
Όλα αυτά καλή μου φίλη, ίσως ακούγονται εύκολα, στην πράξη όμως οι δυσκολίες είναι σχεδόν ανυπέρβλητες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ενδόμυχα δεν θέλουμε να μπούμε σε κατάσταση εσωτερικής σιωπής, γιατί είμαστε πολύ ταυτισμένοι με το εγώ μας. Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον εαυτό μας και αυτός ο φόβος είναι που μας γυρίζει πίσω στην ταύτιση. Εκεί όπου οι φαντασιώσεις ενεργοποιούνται και συνεχίζουμε να κατασκευάζουμε και να στηρίζουμε το γνωστό και καθησυχαστικό μας εγώ.
Το εγώ όμως είναι μόνο ένα μικρό τμήμα του ανθρώπου, χρήσιμο βέβαια για τις καθημερινές μας ασχολίες. Οι συζητήσεις όμως με τον εαυτό μας, το διογκώνουν υπερβολικά και έτσι το καθιστούν απόλυτο κυρίαρχο μέσα μας. Οι άλλες πλευρές του όντος μας απενεργοποιούνται και αποκρύπτονται από την συνειδητότητά μας.
Δεν χρειάζονται πολύπλοκες θεωρίες, αλλά άμεση και "ευθεία" σκέψη. Πρέπει να πέσουν οι μάσκες μας, διότι η μάσκα δεν εξελίσσεται. Δεν μπορεί να εξελιχθεί ένας ψεύτικος εαυτός, αλλά μόνο ο αληθινός. Όποιος και αν είναι αυτός. Το ψεύτικο είναι ανύπαρκτο. Δεν μπορεί να βελτιωθεί το τίποτα. Το τίποτα μπορεί μόνο να αναγνωριστεί και να ξεχαστεί, σαν μια ξεθωριασμένη φαντασίωση. Η ζωή συνεχώς ρίχνει τις μάσκες. Η δική μας δουλειά είναι να τις αναγνωρίζουμε, να μην ντρεπόμαστε και να τις αφήνουμε να καταρρεύσουν.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Καλησπέρα και χρόνια πολλά,
Φίλε Lorenzo, στο ωραίο αυτό θέμα αυτό που άνοιξες, οι απόψεις σου με βρίσκουν σύμφωνο σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Παρόλα αυτά, κατά την άποψή μου η ανωτερότητα δεν σχετίζεται μόνο με τις διαπροσωπικές σχέσεις και με το πώς εφαρμόζεται σε αυτές. Πιστεύω ότι επεκτείνεται σε ολόκληρο τον χαρακτήρα και ψυχισμό του ατόμου. Και είναι σαφές, μάλιστα πολύ συχνά εμφανές ότι απάθεια δείχνουμε και στον ίδιο μας τον εαυτό σε εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ενέργειες και πράξεις δεν συμπίπτουν με τα πιστεύω μας. Και σε αυτή την γνώση αντί να ενεργοποιηθούμε συνεχίζουμε την πορεία μας κοιμίζοντας τελικά την ίδια μας την συνείδηση.
Και σε αυτήν την περίπτωση βέβαια όπως αναφέρεις και συ είναι η αυτογνωσία είναι ο δρόμος της συνειδησιακής επιβίωσης. Ο διάλογος με τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αυτογνωσία (θέμα που πιστεύω ότι ήδη έχει συζητηθεί ?) είναι αρκετά δύσκολό να επιτευχθεί και ιδίως στην αρχή τησ διαδρομής όπου έχεις να αντιμετωπίσεις τα τέρατα που δημιούργησες και τις ερινύες που ακολουθούν τις επιλογές σου. Και πάλι, ευτυχώς που υπάρχουν ευκαιρίες, και αφορμές να συμπληρώσω, για να λάμψει η αλήθεια.
quote:Όταν συνομιλούμε με κάποιον πρέπει να δίνουμε όλη μας την προσοχή σε αυτά που λέει και σε αυτά που αισθανόμαστε εμείς. Αυτή είναι η παρούσα πραγματικότητα. Αν όμως εμείς σκεφτόμαστε τις απόψεις μας γι αυτόν τον άνθρωπο, που τις σχηματίσαμε από παρελθούσες εμπειρίες, τότε έχουμε μέσα μας κάτι που δεν διαδραματίζεται στο εδώ και τώρα.
Στην παραπάνω αναφορά θα συμφωνήσω οτί πρέπει να δίνουμε προσοχή σε αυτά που λέει ο συνομιλητής. Αν όμως σκεπτόμαστε και τις απόψεις μας γι αυτόν ζούμε μια κατάσταση που διαδραματίζεται στο ως εδώ και στο ως τώρα. Και επιπλέον ένα ζήτημα είναι το γιατί τον ακούμε. Για να πάρουμε κάποια άποψη – συμβουλή κλπ ή για να τον κρίνουμε αν είναι σύμφωνος με το ιστορικό του. Νομίζω ότι η σωστή σειρά είναι η προαναφερθείσα. Το update του ιστορικού φακελώματος μπορεί να περιμένει.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Νομίζεις οτι γίνεται αυτός ο διαχωρισμός?
Αγαπητή nst,
Συμφωνώ στα λόγια σου ότι ο καθένας έχει αναπτύξει τους δικούς του τρόπους σκέψης και αντίληψης όπως και τον συναισθηματισμό του ανάλογα με τις εμπειρίες του. Είναι σίγουρο πως ο νους μπορεί να δει και την πραγματικότητα και το εγώ του ανθρώπου. Ο καθρέπτης είναι ο νους. Τώρα το που θα τον κατευθύνεις τον καθρέπτη είναι στο χέρι σου. Το είδωλο που θα αντικρίσεις είναι αποτέλεσμα της επιλογής σου. Η ειλικρίνεια και η ετοιμότητά σου ως προς την αλήθεια της κάθε στιγμής είναι η κίνηση που επιτάσσει το χέρι σου.
Πάντως, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Ένας συνδυασμός.
Νομίζω λοιπόν πως προς συζήτηση είναι το αν χρειάζεται να γίνεται ο διαχωρισμός αυτός(;).
Τελικά εύχομαι για όλους μας, να είμαστε σε θέση να πούμε ότι αυτός ο καθρέπτης δείχνει την πραγματικότητα του εγώ μας…
…ένα κρυστάλλινο είδωλο γεμάτο λάθη και ατέλειες.
Μετά από αυτό τα πράγματα που μας περιβάλλουν είναι κατά πολύ πιο απλά.
Φιλικά,
Trovadouros
Φίλε Trovadouros,
καλώς ήρθες κατ' αρχήν στην συντροφιά μας. Ωραία και μεστή η τοποθέτηση σου άπλωσε έτι περισσότερο το θέμα. Γράφεις:
quote:
Ο καθρέπτης είναι ο νους. Τώρα το που θα τον κατευθύνεις τον καθρέπτη είναι στο χέρι σου. Το είδωλο που θα αντικρίσεις είναι αποτέλεσμα της επιλογής σου. Η ειλικρίνεια και η ετοιμότητά σου ως προς την αλήθεια της κάθε στιγμής είναι η κίνηση που επιτάσσει το χέρι σου.Πάντως, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Ένας συνδυασμός.
Νομίζω λοιπόν πως προς συζήτηση είναι το αν χρειάζεται να γίνεται ο διαχωρισμός αυτός(;).
Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε αναρρωτηθεί αν οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας ; Ότι ουσιαστικά, αυτό που σκεφτόμαστε, είναι αυτό και το οποίο ζούμε!
Οι σκέψεις μας φίλοι μου, δεν επηρεάζουν την συμπεριφορά μας, την διάθεση μας, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας στο περιβάλλον;
Άρα αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας, είναι η ίδια μας η ζωή!
Η δύναμη του μυαλού αποτελεί το δεύτερο δυνατότερο εργαλείο μας , μετά από την δύναμη της ψυχής, που πολλές φορές σε πολύ δύσκολες περιστάσεις (πχ σε περιπτώσεις κινδύνου, αρρώστιας κλπ.) μας οπλίζει με υπεράνθρωπες δυνάμεις ώστε να ανταπεξέλθουμε.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε… πως το σκεφτόμαστε!
Το μυαλό μας λειτουργεί σαν μια μονάδα καταγραφής κι αναπαραγωγής εικόνας, όπου καταγράφονται και προβάλλονται οι προσλαμβανόμενες εικόνες που δημιουργούνται από τις σκέψεις μας, και που παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στο μυαλό μας σε κάθε ευκαιρία που τους παρέχει ο νους..
Οι αρνητικές ή οι θετικές μας σκέψεις με την σειρά τους, μας δημιουργούν ανάλογες εικόνες και συνεπώς και ανάλογες αντιδράσεις, σύμφωνα με τις οποίες και εκφραζόμαστε προς το περιβάλλον μας, με τις αντίστοιχες συνέπειες για μας.
Άλλοτε μας φοβίζουν , άλλοτε μας δίνουν την δύναμη να δημιουργήσουμε , άλλες φορές πάλι μας εμπνέουν …μας κάνουν κι ονειρευόμαστε.
Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως, με ποιόν τρόπο, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε, ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο.. - πρωτίστως για εμάς βέβαια.
Επομένως φίλοι μου, οι αλλαγές στην ζωή μας είναι εφικτές μόνο όταν θα κατορθώσουμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, να τις φιλτράρουμε…
Να απορρίψουμε αυτές που μας γεννούν αρνητισμό και να προβάλλουμε μόνο αυτές που μας δημιουργούν ευφορία και θετικισμό.. Αυτές που μας γεμίζουν θετική ενέργεια!!! Σ’ αυτό το ξεσκαρτάρισμα θα πρέπει να επικεντρώσουμε τη δύναμη της σκέψης μας!
Σχεδόν αμέσως θα παρατηρήσουμε ότι με την δύναμη της δημιουργικής σκέψης άμεσα επηρεάζουμε και τους γύρω μας. Τους εμψυχώνουμε , τους εμπνέουμε , τους δίνουμε κίνητρα και τους μεταδίδουμε θετική ενέργεια και όραμα. Έστω και στην χειρότερη την πιο ακραία περίπτωση θα προβληματίσουμε θετικά τον οποιονδήποτε αρνητικά διακείμενο προς εμάς..
Επόμενο βήμα εκτός δηλαδή των θετικών σκέψεων θα πρέπει να προχωρήσουμε σε δημιουργικές σκέψεις. Να αρχίσουμε να προγραμματίζουμε , να σχεδιάζουμε και να βάζουμε στόχους για το «αύριο». Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται δημιουργικά. Ξεκινώντας από τα απλά, καθημερινά πράγματα που έχουμε στο πρόγραμμα μας. Σε πρώτο στάδιο λοιπόν, πρέπει να οργανώνουμε τη σκέψη μας στο πως θα υλοποιήσουμε αυτά που έχουμε άμεσα να κάνουμε.
Σε δεύτερο στάδιο, δημιουργικά, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ώστε να απλουστεύσουμε και να διευκολύνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις πράγμα που θα έχει σαν αποτέλεσμα εξοικονόμηση προσωπικού μας χρόνου απαραίτητο για την προσωπική μας βελτίωση.
Στο τρίτο στάδιο και αφού έχουμε λύσει κάποια από τα λειτουργικά προβλήματα της καθημερινότητας μας, μπορούμε να διοχετεύσουμε την δύναμη της σκέψης μας στο να οραματιστούμε τα επόμενα βήματα στην ζωή μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στην καριέρα και την οικογένεια μας.
Οι σκέψεις μας ως εικόνες έχουν την ιδιότητα - ικανότητα να περνούν και να αποθηκεύονται στο υποσυνείδητο μας το οποίο με τη σειρά του μπορεί και επηρεάζει την συμπεριφορά μας και τις αντιδράσεις μας.
Οι σκέψεις μας έχουν την δυνατότητα, όπως είπαμε και πιο πάνω, να περάσουν και στο υποσυνείδητο των γύρω μας, όταν όμως τις εκφράζουμε. Οι σκέψεις που έχουμε μοιραστεί με άλλους ανθρώπους λοιπόν, τους προδιαθέτουν θετικά ή αρνητικά απέναντι μας, τους δημιουργούν δηλαδή αισθήματα - συναισθήματα είτε σεβασμού κι αγάπης, ή μίσους, θυμού και αντιπάθειας. Οι σκέψεις μας λοιπόν είναι φανερό ότι δημιουργούν δράση και αντίδραση και στον ψυχικό μας κόσμο αλλά και στον ψυχικό κόσμο όσων συγχρωτιζόμαστε.
Ονειρευτείτε λοιπόν, είτε διαβάζοντας ποίηση, ή περπατώντας, ακούγοντας μουσική, τραγουδώντας, ταξιδεύοντας έστω και νοερά..!
Με τη δύναμη της σκέψης σας μπορείτε να βρεθείτε στην παραλία στο νησί των διακοπών σας ! Να βιώσετε τους ήχους, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους.... Δεν είναι εντυπωσιακό;
Ονειρευτείτε τώρα...πως θα θέλατε να είναι η ζωή σας , η σχέση σας , η δουλειά σας και σκεφτείτε το όσο πιο έντονα μπορείτε με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες!
Νοιώστε τις όμορφες σκέψεις που σας δημιουργήθηκαν..ξανά και ξανά και ξανά! Αυτές οι σκέψεις θα σας δώσουν ισχυρότατα κίνητρα και δύναμη ώστε πραγματικά να φτάσετε και να υλοποιήσετε τα όνειρα σας; ΝΑΙ!
Εγκαταστήστε ένα καινούργιο λειτουργικό στον εγκέφαλο σας ώστε να τον κάνει να σκέφτεται πάντα θετικά, να αγνοεί τις κακές σκέψεις και μην ανησυχήτε για τυχόν.. χμμ.. πιθανές αποτυχίες. Αποκτήστε Αυτοπεποίθηση!!!
Θα δείτε ότι με την πάροδο του χρόνου και η ζωή σας θα γίνει πιο όμορφη και όλο και θα πλησιάζει το όνειρο-στόχο.. Την ζωή που ονειρευτήκατε!
Παράλληλα θα παρατηρήσετε πόσο η αλλαγή της συμπεριφοράς σας θα αλλάξει και την συμπεριφορά και των ανθρώπων που σας περιβάλουν προς το καλύτερο!!
Πολεμήστε λοιπόν τις κακές σκέψεις στην ρίζα τους και μην τις αφήνετε να ανέβουν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι...ή μάλλον στο μυαλό μας!
Νάμαστε καλά!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Πολεμήστε λοιπόν τις κακές σκέψεις στην ρίζα τους και μην τις αφήνετε να ανέβουν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι...ή μάλλον στο μυαλό μας!
Καταπληκτικό θέμα, πολύ μεστές τοποθετήσεις, εύστοχο συμπέρασμα.
Το «γνώθι σεαυτόν» έτσι κατακτιέται νομίζω, και πρέπει να κατακτηθεί… 
αγώνας, που είπε και ένας πατριώτης μου , αγώνας!!!
Μην κάνεις μη σου κάνουνε
μην πεις να μην σου πούνε
μην κουρταλίσεις κούρταλα
να μην σου κουρταλούνε
Γράφει ο Γκρουτζίεφ:
"Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της συνειδητότητάς του. Και η συνειδητότητα δεν μπορεί να εξελιχθεί μη συνειδητά. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της θέλησής του, και η θέληση δεν μπορεί να εξελιχθεί άθελα. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της δύναμής του να πράττει και το πράττειν δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα πραγμάτων που συμβαίνουν."
Σύντεκνε καλώς ώρισες!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Το διάβαζα το πρωί...και σκεφτόμουν το θέμα...
Lorenzo
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Περιμένω την συνέχεια...θα επανέλθω αργότερα
Καλέ μου φίλε,
σε ευχαριστούμε.
Με παρόμοια θέματα αλλάζει εικόνες η ζωή... ΄Οχι μόνον οι απόψεις μας γιά την ίδια. Το παρακολουθώ...
Μακραίνουν κιόλας ψάρια κι αγρίμια.
Μιά ψυχή κυανή, μία πορεία σκοτεινή
από άλλους κιόλας, αγαπημένους μας χωρίζουν
αλλάζει νοήματα και εικόνες το βράδυ...
[Ο αγαπημένος μου Georg Trakl]
O XΡΟΝΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΛΥΤΡΩΣΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ.
ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 06/01/2006 13:37:38