- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
[Ο αγαπημένος μου Georg Trakl]
Κι εμένα μου αρέσει πολύ αυτός ο υπέροχος Αυστρικός εξπρεσιονιστής καλή μου Αφροδίτη.. Κρίμα που χάθηκε τόσο νέος...
Κυανωπά λυκοφέγγει η άνοιξη κάτω από δέντρα που βυζαίνουν
Πορεύεται κάποιο σκοτεινό μέσα σε βράδυ και σε χαμό
Αφουγκράζεται τον απαλό θρήνο του κότσυφα
Σωπαίνοντας εμφανίζεται η νύχτα, εν'αγρίμι ματώνοντας,
Που βυθίζεται αργά στο λόφο
Σε νοτισμένο αγέρα ταλαντεύεται ανθισμένο σύγκλαδο μηλιάς,
Ξελύνεται ασημένιο κάποιο καταβροχθισμένο,
Ξεψυχώντας από νυχτερινά μάτια διάττοντες
Απαλό άσμα των παιδικών χρόνων......
μέσα από τα ποιήματά του εξέφρασε το άγχος για το θάνατο και τη νοσταλγία της αθωότητας.
Έγραψε ένας άλλος μεγάλος εξπρεσιονιστής ο Wassily Kandinsky:
"Ωραίο είναι αυτό που πηγάζει από μία εσωτερική αναγκαιότητα της ψυχής. Ωραίο είναι αυτό που είναι εσωτερικά ωραίο"
{Το πνευματικό στοιχείο στην τέχνη 1954}
Πολύ φοβάμαι όμως ότι παρασύρθηκα και ξεστράτησα από το θέμα μας..
Αν και εδώ που τα λέμε, σε τελική ανάλυση όλα είναι σχετικά χμμ.. κατα κάποιο τρόπο
ΥΓ. Προτροπή - παράκληση
Αφροδίτη μου διάβαζε πιο αισιόδοξους ποιητές αυτήν την περίοδο.. Ξέρεις τι εννοώ.. 
Φιλάκια
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Γιατί δεν αποδεχόμαστε κάποιον άνθρωπο;Γιατί ουσιαστικά θέλουμε κάτι από αυτόν που δεν μπορεί να μας το δώσει. Βάζουμε λοιπόν μπροστά την επιθυμία μας και περνούμε στην επίθεση μέσω της απόρριψης, προκειμένου να τον εκβιάσουμε να προσαρμοστεί σε αυτό που εμείς θέλουμε... άρα, είμαστε δέσμιοί του.
Αν τον αποδεχθούμε, τον αφήνουμε στην ησυχία του και ταυτόχρονα ησυχάζουμε και εμείς.
Μήπως η μη αποδοχή κάποιου ανθρώπου ανάγεται στην αντίθεση που βλέπουμε όσον αφορά τις ιδέες και τις πράξεις του σε σχέση με τις δικές μας? Ασχετα αν οι δικές μας είναι ή οχι σωστές [ με τι κριτίριο θα το πούμε αυτό]αν δεν συμβαδίζουν με του άλλου δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με αυτόν.
Σχετικά με την έννοια επίθεση, δεν το θεωρώ απαραίτητο, απλώς δεν ασχολούμαστε μαζί του.
Θεωρείτε οτι είναι δυνατόν να έχουμε φιλικές σχέσεις με όλους?
quote:
Και επιπλέον ένα ζήτημα είναι το γιατί τον ακούμε. Για να πάρουμε κάποια άποψη – συμβουλή κλπ ή για να τον κρίνουμε αν είναι σύμφωνος με το ιστορικό του.
Οταν απαντούσα εδώ είχα στο μυαλό μου το επαγγελματικό περιβάλλον οπου πρέπει να ακούσουμε και να συνεργαστούμε με όλους.
Δηλαδή τον ακούμε επειδή είμαστε υποχρωμένοι. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα συγκρίνουμε?
Διαβάζω πιό αισιόδοξα πράγματα.
Σέρνω στις άκρες των δεσμών μου,
τα φτερά
των ψηλοχωρίτικων πουλιών,
που σε μιάν άλλη νεότη ίσως με είχαν
ξεναγήσει στο Σύμπαν...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 07/01/2006 14:17:12
Αγαπημένη nst,
με το ανήσυχο λαίμαργο πνεύμα μου φαίνεται ότι σ' έχει ξετρελλλλλάνει ο Γκουρτζίεφ
Ας τα πάρουμε πάλι από την αρχή, κι ας ξεκινήσουμε από την ίδια την λέξη Αποδοχή.
Από + δέχομαι δηλαδή από κάπου δέχομαι κάτι. Άρα γνωρίζω το όλο και από το όλο δέχομαι ένα μέρος που σημαίνει ότι μεσολαβεί κρίση, φίλτρο και επομένως νοητική διεργασία, δηλ. ο νους, η σκέψη, - εφόσον θεωρώ τον εαυτό μου σκεπτόμενο ον,- κι έτσι αποφασίζω τι θα επιλέξω ώστε να κάνω την ζωή μου ευκολότερη, καλύτερη.
Πρωτίστως επομένως αποδεχόμαστε: συνολικά, ή μέρος του εαυτού μας, μιας και είναι η πρώτη μας γνωριμία επαφή με το περιβάλον, την ζωή, αμέσως σχεδόν μετά την γέννηση μας.. {για κάποιους ίσως και πρίν}
Βλέπουμε από την αρχή ότι η άποψη της, της ΜΗ αποδοχής, καλή μου φίλη, δεν δύναται να υπάρξει!
Γιατί?
Αποδεχόμαστε ευθύς εξ αρχής με την σύληψη - και εξ ανάγκης - την αναγκαιότητα του αέρα, της τροφής, του θανάτου κλπ, κλπ, κλπ... και το σπουδαιότερο ίσως, του άλλου.. μαμά, μπαμπάς ++++........
Κι ερχόμαστε λοιπόν στο κυρίως πιάτο. Σε όλα έχουμε επιλογές {ανθρώπινες φυσικά} - ΟΤΑΝ, χμμ.. έχουμε - γιατί όταν δεν έχουμε και σκ…ά τρώμε, όπως λέει κι ο συρμός, αλλά, και ρεαλιστικά μήπως δεν το βλέπουμε η μαθαίνουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ..
Λοιπόν βιώνοντας μέσα μας αυτές τις αλήθειες, αβίαστα προκύπτει το αυτονόητο, ότι ως άνθρωποι, όντα Α – τελή, στην προσπάθεια της τελείωσης μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε ό,τι κρίνουμε κι επιλέξουμε ότι Πρέπει να κάνουμε για την επίτευξη αυτού του στόχου – σκοπού..
Εδώ χρειάζεται η διαφάνεια, το ξεκαθάρισμα ώστε να είμαστε εύστοχοι. Δηλαδή η υπερβατική ματιά ώστε να δούμε πίσω από τις διαφάνειες, τις σκιάσεις που το Εγώ μας συνεχώς παρεμβάλει..
Η υπέρβαση του ΕΓΩ κρίνω ότι είναι απαραίτητη ώστε η οπτική μας λουσμένη στο φως θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα ώστε οι αποφάσεις μας να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα κι όχι στην ψευδαίσθηση της.
Ο Πικάσο έλεγε ότι το δυσκολότερο πράγμα είναι να ζωγραφίσεις σαν παιδί γιατί έχεις ξε-χάσει στην πορεία το πως?!!
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πρώτα απ’ όλα, μέσα μας, κι ας το φωτίσουμε επιτέλους, αυτό, που όλοι, μα όλοι μας ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ:
Ότι, τo ΕΓΩ χωρίς το ΕΣΥ + ΣΥ + ΣΥ … και δηλαδή τελικά χωρίς το ΕΜΕΙΣ είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ!!!
Κι αυτό είναι ΑΞΙΩΜΑ!!!
Για την συνέχεια εε.. ο καθείς με τα όπλα του ή περί ορέξεως..
Αλλά να θυμάσαι ότι σπείρεις θα θερίσεις… κι όπως στρώσεις θα κοιμηθείς..
Σκέψου κρίνε και πράξε αυτό που ταιριάζει σε ΣΕΝΑ για ΣΕΝΑ μα.. να θυμάσαι, ότι η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η δική μου…
Άρα σε ΣΥΜΦΈΡΕΙ η καλή γειτονία χμμ.. με χρειάζεσε.. και μη μου κουνάς αρνητικά το κεφάλι.. Μη μου παριστάνεις τον αυτάρκη γιατί κι εσύ είσαι όπως κι εγώ ατελής και με χρειάζεσε ίσως όχι τώρα αλλά... ποτέ δεν ξέρεις!!!...
Να 'σαι καλά!
Φιλάκια
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Ο Γκουτζίεφ όντως με έχει ενθουσιάσει lorenzo αν και ξεκίνησα να τον διαβάζω προκατείλημένη από απόψεις ανθρώπων που εκτιμώ ιδιαίτερα και ήταν κάπως αρνητικοί.
Εμένα εως εδώ μου ταιριάζει και ως σκέψη και ως τρόπος παρουσιάσης.
Βρίσκω αρκετές απαντήσεις ταξινομημένες όπως τις ήθελα, σε δικές μου συγκεκριμένες απορίες.
Δεν επεκτείνομαι γιατί έχω διάθεση να συζητήσω όλο τον τόμο και δεν είναι και μικρός....
quote:
Σε όλα έχουμε επιλογές {ανθρώπινες φυσικά} - ΟΤΑΝ, χμμ.. έχουμε - γιατί όταν δεν έχουμε και σκ…ά τρώμε, όπως λέει κι ο συρμός, αλλά, και ρεαλιστικά μήπως δεν το βλέπουμε η μαθαίνουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ..
ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ... συμφωνώ απολύτως.
quote:
Η υπέρβαση του ΕΓΩ κρίνω ότι είναι απαραίτητη ώστε η οπτική μας λουσμένη στο φως θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα ώστε οι αποφάσεις μας να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα κι όχι στην ψευδαίσθηση της.
Παρατηρώντας έχω αντιληφθεί οτι καμία φορά ενώ ξέρουμε οτι ένα γεγονός είναι ψευδαίσθηση ή αυταπάτη, συνειδητά συμμετέχουμε σε αυτό.
Αν εννοούμε το ίδιο πράγμα η υπέρβαση εδώ δεν είναι καθόλου εύκολη επειδή έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση η λογική με το συναίσθημα που εμείς επιθυμούμε και που δημιουργούμε.
Γιατί αποζητάμε την ψευδαίσθηση ?
Πως είμαστε σίγουροι για την αντικειμενικότητα της πραγματικότητας αφού ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά?
quote:
Σκέψου κρίνε και πράξε αυτό που ταιριάζει σε ΣΕΝΑ για ΣΕΝΑ μα.. να θυμάσαι, ότι η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η δική μου… Άρα σε ΣΥΜΦΈΡΕΙ η καλή γειτονία χμμ.. με χρειάζεσε.. και μη μου κουνάς αρνητικά το κεφάλι.. Μη μου παριστάνεις τον αυτάρκη γιατί κι εσύ είσαι όπως κι εγώ ατελής και με χρειάζεσε ίσως όχι τώρα αλλά... ποτέ δεν ξέρεις!!!...
Δεν διανοούμε να κουνήσω τίποτα
Η μόνη αυταπάτη που δεν έχω είναι της αυτάρκειας. Και κάθε ημέρα που περνάει το αποδεικνύει...
Και εσένα ειδικά σε χρειαζόμαστε όλοι εδώ ...
φιλιά
Καλό βράδυ
quote:
Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε αναρρωτηθεί αν οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας ;
[/b]
Αγαπητέ Lorenzo,
Αρχικά να σε ευχαριστήσω για το καλωσόρισμα.
Συμφωνώ με αυτό που γράφεις σε γενικές γραμμές. Είναι πράγματι αλήθεια ότι τουλάχιστον η γενικότερη κατεύθυνση της ζωής μας ορίζεται από την γενικότερη νοοτροπία των σκέψεών μας. Ίσως ακόμα, τουλάχιστον μέχρι τώρα αυτό έχω καταλάβει στην προσωπική μου πορεία, ότι όταν έχουμε ξεκάθαρους στόχους στο μυαλό μας, αυτοί γίνονται πολλές φορές εφικτοί αν έχουμε την κατάλληλη υπομονή και επιμονή, και μάλιστα πολύ πιο εύκολά από ότι περιμέναμε.
Και για τον λόγο αυτό όπως ανέφερες είναι πολύ θετικό αν μπορούμε να κάνουμε θετικές σκέψεις.
Παρόλα αυτά όμως αφού μπορέσουμε να κάνουμε θετικές σκέψεις και να προσδιορίσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε πρέπει να δείχνουμε και την ανάλογη υπομονή ως προς την χρονική στιγμή που προσδιορίζεται ως κατάλληλη για δράση.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ρωτήσω την άποψη σου για το αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανωτερότητα (αναφερόμενος στην υπομονή)το παρακάτω (αν ξεφεύγω από το θέμα να με συγχωρείς): Δίνουμε τόπο σε ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται και πιάνουμε την στιγμή από τα μαλλιά, προσπαθούμε να την τιθασεύσουμε και όπου μας πάει, ή περιμένουμε υπομονετικά μέχρι την στιγμή που ο χρόνος θα έχει τον δικό μας βηματισμό ώστε να μπορέσουμε να του ορίσουμε την ρότα?
Φιλικά,
Trovadouros
Με βρίσκουν σύμφωνο τα λόγια σου. Η αποδοχή ή όχι ενός ατόμου στην προσωπική μας ζωή είναι άμεσα εξαρτώμενη από τον δικό μας τρόπο σκέψης και αντίληψης. Και σίγουρο είναι ότι από την πρώτη κιόλας επαφή με κάποιον, βάζουμε ως ορόσημο την αρχική μας άποψη. Απλά σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι είναι καλύτερο να βάζεις ερωτηματικά σε κάποιον παρά Χ. τώρα τα ποια είναι τα όρια και μέχρι σε ποιο σημείο θα δείξεις υπομονή.. ο οριοθέτης είσαι εσύ και μόνο.
Αυτό όταν πρόκειται για το φιλικό σου περιβάλλον. Όταν πρόκειται για εργασιακό πράγματι δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές και όπως αναφέρθηκε παραπάνω ως συνήθως τα τρώμε κανονικά, αν και μας εύχομαι να το αποφεύγουμε το δυνατόν συχνότερα. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως δεν είναι καλύτερα να ακούμε κάποιες γνώμες και ύστερα να τις φιλτράρουμε από την δική μας κρίση? Τώρα αν τελικά θα μπει στα θετικά ή αρνητικά του φακέλου εξαρτάται από την τελική κρίση σου.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολο…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Και σε αυτήν την περίπτωση όμως δεν είναι καλύτερα να ακούμε κάποιες γνώμες και ύστερα να τις φιλτράρουμε από την δική μας κρίση?
Αγαπητέ Trovadouros ο λόγος που επιμένω στην σύγκριση είναι τα πειράματα που κάνω σχετικά με την σύγκριση άποψης και ομιλητή.
Δεν ξέρω αν είναι ή όχι σωστό αλλά δεν μπορώ να το διαχωρήσω.
Οταν άρχισα να ασχολούμαι με την φιλοσοφία παρατήρησα οτι ενθουσιαζόμουν απο το γραπτό κείμενο και πάντα φαντασιωνόμουν τον συγγραφέα.
Οι περισσότεροι βέβαια δεν είναι πια μαζί μας, αλλά απο αυτούς που είναι και επιχείρησα να ''δω'' είδα μια πολύ μεγάλη διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Το ιδιο ισχύει και στην καθημερινότητα. Ακούω λόγια, λόγια κλπ αλλά όταν παρατηρώ απο πίσω απο τον ομιλητή και ψάχνω το κίνητρο το αποτέλεσμα αλλοιώνεται.
Ακόμα και αυτά που λέμε εμείς εδώ είναι προϊόντα επιρροής του ενός πρός τον άλλον και δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς τον χαρακτήρα μας.
Συνεπώς έχω καταλήξει οτι σίγουρα θα ακούσουμε όλες τις γνώμες αλλά αν πρόκειται για κάτι καθοριστικό και σημαντικό στην ζωή μας πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν και το ποιός την λέει και τι αναμένει.
πχ Θέλει ο άλλος να σε βοηθήσει πραγματικά ή απλώς θέλει να επιβεβαιωθεί ό ίδιος?
Το κίνητρο του είναι αγαθό η κάτι άλλο που εξυπηρετεί τον ίδιο αν φτασει στο αναμενόμενο αποτέλεσμα?
Ο ίδιος πράττει σύμφωνα με αυτά που διατυμπανίζει ή απλώς θα ήθελε να τα κάνει?
Συγνώμη για την τόση καχυποψία [ πράγμα που απεχθαίνομαι] αλλά όσο και να λατρέυω τον ρομαντισμό, ξεφυτρώνει η λογική και δεν λέει να φύγει....θα φταίει η ηλικία...
φιλικά , αναζητώντας..
Δεν φταίει η ηλικία καλή μου nst. Αλλάζουμε στα μάτια μας βρέχει δάκρυα χρώματα φωνές χαμόγελα.
Δεν παραμένουμε όπως οι πέτρες.
Καιγόμαστε διδασκόμαστε...
Δεν μοιάζει η ζωή με τον ήλιο της Πρωτομαγιάς, ούτε τα σήμαντρα των καιρών μας χτυπούν γιορταστικά.
Ανωτερότητα ψυχών σε χρόνια που φωνάζουν οι φλόγες και μας κατακερματίζουν οι λάθος επιλογές.
Παράξενο το χάδι κι η αφή του συναισθηματισμού.
Μπερδευόμαστε εξατμιζόμαστε μέσα από τα κίτρινα χνώτα των λαθών μας.
Ποιητική ή όχι παραμένω λογική.
Αυτό σώζει.
Καλέ μας Lorenzo όντως συμφωνώ με την πολυαγαπημένη μου nst, είσαι απαραίτητος εδώ σε εμάς...Εσύ κι ο λόγος σου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Καλημέρα nst,
Ο Γκουτζίεφ είναι μια ιδιάζουσα προσωπικότητα κι αυτό θα το διαπιστώσεις αν διαβάσεις και τις μετέπειτα θεάσεις του.. όταν απέκτησε οπαδούς και ψιλοκαβάλησε το καλάμι …Αλλά καλύτερα να τα βρεις μόνη σου και να έχεις ιδία άποψη κι όχι κονσέρβα..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Παρατηρώντας έχω αντιληφθεί οτι καμία φορά ενώ ξέρουμε οτι ένα γεγονός είναι ψευδαίσθηση ή αυταπάτη, συνειδητά συμμετέχουμε σε αυτό.
Αν εννοούμε το ίδιο πράγμα η υπέρβαση εδώ δεν είναι καθόλου εύκολη επειδή έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση η λογική με το συναίσθημα που εμείς επιθυμούμε και που δημιουργούμε.
Γιατί αποζητάμε την ψευδαίσθηση ?
Πως είμαστε σίγουροι για την αντικειμενικότητα της πραγματικότητας αφού ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά?
AXA!!! Έλα μου ντε!!
Θα σου πω μια ιστορία σχετική και διδακτική για όλους μας
Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να μάθει τα πάντα. Άρχισε λοιπόν να διαβάζει, να διαβάζει, να διαβάζει. Ο εγκέφαλος του διογκώθηκε, πέταξε φλέβες, μεγάλωσε.
Έφτασε κάποια στιγμή να έχει διαβάσει όλα τα βιβλία του κόσμου, να ξέρει τα πάντα.
Πήγε λοιπόν σε έναν άνθρωπο και του είπε
- Ρώτα με κάτι. Ξέρω τα πάντα.
και ο άνθρωπος τον ρώτησε
- Ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Δεν ήξερε την απάντηση. Έβαλε σκοπό της ζωής του να το μάθει. Έτσι, ανακάλυψε κάποτε έναν σοφό πάνω στην κορυφή κάποιου βουνού, που ήξερε τα πάντα.
Πλησίασε τον σοφό και τον ρώτησε.
- Σοφέ, ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Ο σοφός το σκέφτηκε για λίγο, και ύστερα κοιτώντας στο άπειρο του απάντησε...
- Το νόημα της ζωής... είναι το Ποτάμι.
Σάστισε ο άνθρωπος. Παραξενεύτηκε.
- Τι λες σοφέ μου; Ποιο ποτάμι; Τι μπούρδες είναι αυτές;
Και ο σοφός τότε γύρισε όλο απορία και αγωνία και τον ρώτησε...
- Τι, δεν είναι το ποτάμι;...
Μέγα ηθικό δίδαγμα: Γηράσκω αεί διδασκόμενος. Σ' αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι αρέσκονται στους ορισμούς. Στα "συμμαζεμένα" πράματα... στα οριοθετημένα... χωρίς παρεκκλίσεις... χωρίς αποκλίσεις... χωρίς αντεγκλήσεις... όλα μια ευθεία γραμμή... δίνουν ορισμούς... στην αγάπη ας πούμε... στον έρωτα... στην ελευθερία... θέλουν σώνει και ντε να κάνουν τα ασαφή, σαφή. Τις αφηρημένες έννοιες, συγκεκριμένες. Και καλά να ορίσεις το εμβαδό του τριγώνου... μπορείς... μα το πως αγαπάει κανείς μπορείς να το ορίσεις; Γελοιότητες... Ορισμοί... Επικίνδυνες αυθαιρεσίες...
Δίνουν εξηγήσεις για τα πάντα, τα τοποθετούν σε κουτάκια, τα περιεργάζονται, τα επεξεργάζονται και ησυχάζουν. Κλείνουν τα συναισθήματα, τις ανάγκες (αυτές τις πιο έσχατες) σε κλουβιά σαν τα άγρια θηρία. Φοβούνται.
Καταφυγή τους οι Ψευδαισθήσεις!!!
Κάνουν τις τίγρεις κατοικίδια... Νομίζουν...
Κρατούν κι ένα μαστίγιο για εκφοβισμό (για όταν θυμηθεί η τίγρης πως δεν είναι γάτα...) σπέρνουν και Κανά δυο φωτιές τριγύρω και επιτελούν το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία και στον εαυτό τους.
Ονοματίζοντας, βαφτίζοντας ξανά και ξανά με καινούρια ονόματα τον πυρήνα των ανθρώπων, μεταξύ τύρου και αχλαδιού πάντα, γδέρνοντας ανθρώπινες ψυχές προκειμένου να βοηθηθούν από τη νεκροψία στα βαρύγδουπα και στομφώδη συμπεράσματά τους, αυτοαποκαλούνται ειδικοί, οι πλέον ανειδίκευτοι, οι πλέον ανυποψίαστοι...
Ζούν στην κοσμάρα τους!!!
Τώρα που το ξαναδιαβάζω αναρωτιέμαι:
-Εγώ?
Χμμ... - Μήπως κι εγώ???...
Μπάααα...
- Τι, δεν είναι το ποτάμι;...
AXA!!! Έλα μου ντε!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius