Magene

Το έχω ήδη αναφέρει ότι γενικώς δεν είμαι θρησκόληπτη και παρ’ότι πολλές φορές λέω μέσα μου «ΘΕΕ ΒΟΗΘΕΙΑ», στην πραγματικότητα δεν βλέπω τον θεό σαν κάποιο «ΦΥΛΑΚΑ ΑΓΓΕΛΟ» αλλά σαν «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΜΑΣ».

Πιστεύω ότι η όποιες αλλαγές έχουν συμβεί στην ανθρωπότητα, μικρές ή μεγάλες, γρήγορες ή με μεγάλο βάθος χρόνου, είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης του ΝΟΥ, του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, της ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ και της ΓΕΝΝΕΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ των ειδών. Ισως μάλιστα σ’αυτό το τελευταίο να οφείλονται τα πάντα.

Ομως πολύ συχνά εντοπίζω την ανάγκη στον εαυτό μου να μπορούσα να πιστεύω στο Θεό με τον τρόπο που εσύ εννοείς.

Οπως και να ‘χει δεν αντιμάχομαι καμία κοσμοθεωρία και καμία θρησκεία και συχνά μάλιστα εντοπίζω κοινά ΑΙΤΙΑ και ΣΚΟΠΟ ανάμεσα στα όσα πρεσβεύει για παράδειγμα ο Χριστιανισμός και στον τρόπο που εγώ σκέφτομαι (σίγουρα και πολλοί άλλοι), αλλά και στις διάφορες θρησκείες μεταξύ τους.
Ετσι δεν με αφήνει αδιάφορη κάτι που ακούγεται σαν «ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ». Ισα ίσα θα έλεγα ότι με επηρεάζει πολύ. Γιατί για μένα ο δρόμος για τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, δύσκολος, σκληρός, εφιαλτικός και γεμάτος πόνο, είναι ένας και κοινός για όλους.

Είναι αυτός που έδωσε ο Προφήτης ....της Παλαιάς Διαθήκης, αυτός που έδωσε ο Σωκράτης, ο Αγ. Φραγκίσκος της Ασσίζης, ο Νίτσε, ο φτωχός και ανώνυμος Καλόγερος κάποιου Μοναστηριού στην Κολοπετεινίτσα ή στο Θιβέτ. Είναι αυτός που δίνει κάθε απλός σημερινός άνθρωπος προκειμένου να φτάσει να γνωρίσει τον ΘΕΟ του κυττάρου του. Ανεξάρτητα από το πως τελικά τον ονομάζει, η ΑΝΑΓΚΗ, τα ΑΙΤΙΑ και ο ΣΚΟΠΟΣ είναι ίδια.

Ομως καλή μου Satsangi, ο δικό μου τρόπος σκέψης ήταν εξελιγκτικός και ελπιδοφόρος όταν για παράδειγμα έγραψα:

«Σας θυμίζω ότι κάποτε οι άνθρωποι υπήρξαν κανίβαλλοι αλλά από τότε εξελίχθηκαν. Δεν συμφωνείτε ότι η αποχή από το κρέας σήμερα, είναι το επόμενο στάδιο εξέλιξης;»

Το κείμενο που εσύ μας παραθέτεις προσεγγίζει την ανθρώπινη πορεία στον κόσμο μ’έναν αφαιρετικό τρόπο, που με κάνει να αναρρωτιέμαι, θα τα βγάλουμε άραγε πέρα στη «ΣΙΔΗΡΑ ΕΠΟΧΗ» και μετά απ’αυτήν τι υπάρχει; Μήπως το χάος;

Οσο για το γάλα και τα αυγά για τα οποία έγινε τόσο μεγάλη αναφορά, τα τρώω και γω γιατί πιστεύω ότι μ’αυτό δεν προκαλώ πόνο σε κανέναν. Προηγουμένως όμως ζητάω συγνώμη απ’τις αγελαδίτσες και τις κοτούλες που το κάνω χωρίς να τις ρωτήσω.

Εντάξει βρε παιδιά αστειεύομαι!!!

Τίποτα πιο ελπιδοφόρο;

Ετσι όπως τα λες δεν υπάρχει σωτηρία.Πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Ζητείται Ελπίς!!!

Η δική μου άποψη λοιπόν είναι ότι όπως κανείς από εμάς δεν θα ήθελε να πεθάνει με έναν τόσο βίαιο τρόπο έτσι και κανένα ζώο δεν θα ήθελε και δεν του αξίζει κάτι τέτοιο.

Μάλιστα εμείς οι πολιτισμένοι!!! έχουμε βάλει στόχο τα ζώα εκείνα που είναι εξελιγμένα με την έννοια ότι είναι θηλαστικά, δηλαδή έχουν συναισθήματα, εμφανίζουν κοινωνικά στοιχεία στον τρόπο που ζουν (όταν φυσικά είναι ελεύθερα στη φύση) και αν τα πλησιάσουν άνθρωποι προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί τους.
Αν έχετε παρακολουθήσει κατσικάκια, ή αρνάκια, "ΖΩΝΤΑΝΑ" την ώρα που παίζουν, που επικοινωνούν μεταξύ τους, θα έχετε διαπιστώσει ότι είναι πολύ χαριτωμένα.
Κι όμως το ανθρώπινο, δημιουργικό μυαλό!!! συνέλαβε την ιδέα, να τα εκτρέφει για να τα σκοτώνει, δημιουργώντας τους μάλιστα συνθήκες ζωής φρικτές, όπως κλουβιά 1Χ1, στέρηση της γεννετήσιας ανάγκης τους για αναπαραγωγή και άλλα πολλά.

Δεν ξέρω αν έχετε δει κάποιο ζώο να υποφέρει, ή το έσχατο να το σφάζουν; σας αγγίζει αυτό συναισθηματικά; Αν ναι τότε γιατί θα έπρεπε να αγνοήσουμε το συναισθηματικό μας κόσμο, δηλαδή τη συνείδησή μας για να ικανοποιήσουμε μία σωματική μας ανάγκη;

Ναι νομίζω ότι το θέμα είναι καθαρά ηθικό και οφείλουμε να το δούμε πιο συνειδητά, αφού ξεκινάει από την ικανότητα αλλά και την ανάγκη μας να συναισθανόμαστε.

Πιστεύω ότι τα ζώα έχουν τα διάφορα μέλη του σώματός τους για να εκπληρώνουν κάποιους σκοπούς της ύπαρξής τους, όχι για να καταλήγουν "μπουτάκι", "φτερούγα" κλπ στο ταψί μας. Αλήθεια ποιός είναι αυτός που λέει ότι ήρθαν στον κόσμο με προορισμό να καταλήγουν στο στομάχι μας; Γιατί θεωρείται η δική μας ζωή ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ και όχι η ζωή ενός ζώου;

Σας θυμίζω ότι κάποτε οι άνθρωποι υπήρξαν κανίβαλλοι αλλά από τότε εξελίχθηκαν. Δεν συμφωνείτε ότι η αποχή από το κρέας σήμερα, είναι το επόμενο στάδιο εξέλιξης;

Αυτά που συχνά λέγονται όταν θίγεται αυτό το θέμα είναι: ΝΑΙ λυπάμαι τα ζώα αλλά... "το κρέας είναι απαραίτητο για τη σωστή διατροφή γιατί περιέχει ουσίες που ....", "ο προορισμός του ζώου είναι αυτός", "στο κάτω κάτω δεν το σκοτώνω εγώ". Πιστεύω ότι μ'αυτόν τον τρόπο απλώς προσπερνάμε και κουκουλώνουμε τη φωνή της συνείδησής μας.

Ας κάνουμε ένα νοητικό πείραμα. Εχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα γίνει αν μετά από κάποια μεγάλη καταστροφή εξαφανιστούν όλα τα ζώα από τον πλανήτη, θα εξακολουθήσει η ανάγκη μας για επιβίωση να υπερέχει της συνείδησής μας;
Γιατί σίγουρα αν μπορούμε τόσο εύκολα λέγοντας όλα τα παραπάνω να παραβλέπουμε τον συναισθηματικό μας κόσμο, τότε σε μία υποτιθέμενη τέτοια καταστροφή απλώς θα ξαναγυρίσουμε πνευματικά, μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω.

quote:

---

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο φιλοσοφικός στοχασμός της ύπαρξης οδηγεί την ανθρώπινη σκέψη στα άκρα. Τα όρια είναι πολύ λεπτά, ώστε ο παραλογισμός να είναι ενδεχόμενος. Για να αποφευχθεί λοιπόν ένας επικείμενος ξέφρενος στοχασμός θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ορισμένες φορές τα «φρένα». Ένα κατάλληλο «φρένο» θα ήταν η διαγραφή από το λεξιλόγιό μας εννοιών που δεν τις χωρά το ανθρώπινο μυαλό μας. Ας μην κάνουμε ευρεία χρήση των λέξεων: «πάντα», «ποτέ», «πουθενά» και άλλων παρόμοιων. Η θνητή υπόσταση του εγκεφάλου έχει προγραμματιστεί να λειτουργεί με αρχή, μέση και τέλος. Για καθαρά πρακτικούς λόγους λοιπόν κάποιες φορές ας τα αποδεχόμαστε.

---

Τελειώνοντας θα σου ζητούσα αν θέλεις και έχεις σχηματίσει άποψη, να μας πεις τι είδους άνθρωπος ήταν τελικά αυτός ο κρητικός που γνώρισες στην ορεινή Κρήτη; Πώς θα τον χαρακτήριζες; Πώς έβρισκε τον τρόπο να ισορροπεί;

quote:

---

Η εξέλιξη μπορεί να φτάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε :
Αλλού να βρίσκεται το υλικό σώμα και αλλού το πνευματικό.
Φαντάζει ίσως λίγο υπερβολικό.
Μόνο όμως για κάποιον που δεν έχει επιδιώξει μια τέτοια προσωπική εξέλιξη.

---

Επειδή το έχω ξανακούσει αυτό τώρα τελευταία.
Το λες αληγορικά ή κυριολεκτείς; Τι εννοείς;

quote:

---

???????????????????????????????????????????????????
Μπορείς να γίνεις πιο σαφής???

---

Το modem στο σπίτι μου έχει χαλάσει και από τη δουλειά δεν έβρισκα χρόνο να σχολιάσω το παραμικρό.

Λίλιθ,

Εγινες απόλυτα κατανοητή και μου άρεσε ο τρόπος που το ανάλυσες. Μήπως μπορείς να μου δώσεις τις πηγές σου;

Lorenzo,

«Η κοινωνικη εμπειρια της παρακμης πεθαινει μαζι με αυτους που την εχουν...δεν μεταλαμπαδευεται στις μετεπειτα γεννιες, παρα μονο ως ιστορια»

Αν ήταν έτσι θα είχαμε ακόμη την κοινωνική δομή της εποχής των σπηλαίων. Καμία θρησκευτική κοσμοθεωρία δεν θα είχε διάρκεια και απήχηση στις μάζες και σίγουρα δεν θα κάναμε και εμείς αυτή τη συζήτηση.

«Συμβαινει οτι συμβαινει σε καθε αλλη περιπτωση: η εμπειρια καταγραφεται απο τον εγκεφαλο, και αποθηκευεται στην μνημη του. Σε περιπτωση που ο εγκεφαλος συναντησει παρομοια κατασταση, η ιδια διαδικασια (ανακλησης-επιλογης-επεξεργασιας-αποθηκευσης) θα εκτελεστει.»

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι αυτή η διαδικασία είναι τόσο απλή και ανώδυνη για τον άνθρωπο. Θα μπορούσαμε όλοι κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις να δημιουργούσαμε τα κατ’ανάγκην ψέματα, να πείθαμε τον εαυτό μας και καταργώντας κάθε συνειδησιακή και συναισθηματική αναστολή να βγάζαμε όλα τα ενστικτώδη πάθη μας με μοναδικό στόχο μας την όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη επιβίωση. Είναι κι αυτό μία λογική διεργασία. Φαίνεται όμως ότι η λογική διαδικασία που λαμβάνει χώρα κατά την απόφαση μίας πράξης και στη δημιουργία συνείδησης, έχει μερικές σταθερές που ίσως ξεκινούν από μία ανθρώπινη ανάγκη που είναι μεγαλύτερη από αυτήν της πιο ανώδυνης επιβίωσης. Είναι ποτέ δυνατόν αυτή η ανάγκη να καταργείται από μία λάθος πεποίθηση ή από τις εκάστοτε κοινωνικές επιταγές;

Αγαπητή Λίλιθ,

«Στην ερώτησή σου Magene, αντιλαμβάνομαι ότι αναζητάς το κίνητρο
που μεταβιβάζει τη συνείδηση σε ποιοτικά ανώτερα σημεία –κέντρα»

Για το ότι σίγουρα υπάρχει κίνητρο ουσιαστικό, πέρα από την ανήσυχη ανθρώπινη φύση, είμαι πεπεισμένη.
Αναζητώ όμως και τους λόγους που οδηγούν σε αποκλίσεις.

«Η ανάγκη της συνείδησης να Είναι παράγει όλες τις ανάγκες, οι οποίες
είναι συνεπώς εξαρτώμενες από αυτήν»

Αυτό Λίλιθ που λες δεν το καταλαβαίνω αν θες εξήγησέ το.

Αγαπητέ Lorenzo,

Οπως καταλαβαίνεις τα όσα μας έγραψες δεν μπορούσαν να σχολιαστούν με ένα απλό διάβασμα στο πόδι. Πιστεύω ότι έπιασες το θέμα σφαιρικά και το κάλυψες σχεδόν πλήρως. Λέω σχεδόν γιατί απ’ότι φαίνεται μάλλον δεν υπάρχουν όλες οι απαντήσεις. Οι απορίες μου μάλλον είναι «γενικώς» απορίες.

Σαν επιστέγασμα των όσων είπες κρατάω τα παρακάτω, στα οποία πιστεύω απόλυτα.

“Οι θεωρίες είναι όλες σωστές και όλες λάθος – απλά ανήκουν σε άλλο χώρο από την Αλήθεια, στο χώρο της νόησης. Είναι προσωρινές κατασκευές της Συνείδησης μέχρι να βρει «διέξοδο» προς την Αλήθεια. Η υιοθέτηση της μιάς ή της άλλης άποψης εξαρτάται από τον βαθμό εξέλιξης της Συνείδησης. Όταν Βιωθεί το «Είναι» όλες οι προσωρινές κατασκευές περί της πραγματικότητας καταρρέουν”

“Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη να υιοθετήσει την μια ή την άλλη άποψη, να απορρίψει προηγούμενες απόψεις, να δομήσει νέες απόψεις, κλπ. Αν δεχτούμε ότι η Συνείδηση «εξελίσσεται» προς την πιο ολοκληρωμένη αντίληψη, προς την Τελική Γνώση, προς την Ύστατη Αλήθεια, τότε πρέπει να πάμε πέρα από όλες τις αντιλήψεις… Εδώ αρχίζει τοι Ακατάληπτο… το μη Ονομαζόμενο… η Αληθινή Ζωή…”

Πες μου όμως τί είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση της αλήθειας και όχι μίας πλασματικής πραγματικότητας (εντελώς σχιζοφρενικό);

«Έτσι τα πέραν της νόησης δεν μπορούν να συλληφθούν με την νόηση, η νόηση πρέπει να «παραιτηθεί» ολοσχερώς… Να υπάρξει η "Αποδοχή".»

«Όποιος σκοπεύει να παλέψει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μη γίνει ο ίδιος τέρας Όταν κοιτάζεις επίμονα την άβυσσο η άβυσσος κοιτάζει εξίσου επίμονα πίσω σε σένα»

παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις απόψεις σας και θα ήθελα βέβαια να είχα αποκομίσει εμπεριστατωμένες απόψεις, όμως νέες απορίες γεννιούνται ή γίνονται πιο συγκεκριμένες οι ήδη εκφρασμένες.

Σ’αυτό που όλοι νομίζω καταλήγουμε σαν διαπίστωση περισσότερο, είναι το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ατομική συνείδηση, αλλά και πόσο ανασταλτικός παράγοντας στη διαμόρφωσή της είναι τα αρνητικά στοιχεία της κοινωνικής συλλογικής συνείδησης.

Φίλε/η Axilmar γράφεις

«Η "συνειδηση" ειναι τελειως διαφορετικο πραγμα απο την "ευσυνειδησια".
"Συνειδηση" ειναι η ικανοτητα του ανθρωπου να αντιληφθει οτι σκεφτεται.
"Ευσυνειδησια" ειναι η κοινωνικη σταση κατα την οποια η συμπεριφορα ειναι συμφωνη με τις κοινωνικες επιταγες.»

Δεν ξέρω αν οι παραπάνω ερμηνείες είναι οι επίσημοι ορισμοί, αλλά ίσως ταυτίζουμε τις δύο έννοιες λόγω του ότι η ευσυνειδησία είναι, ή θα έπρεπε να είναι λογική απόρροια της συνείδησης. Κρίνοντας πάντα με γνώμονα τα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρώπινη οντότητα.

Αν η παραπάνω ερμηνεία της έννοιας «ευσυνειδησία» δεν είναι ορισμός αλλά μία καλή προσέγγιση, τότε σίγουρα κάπου υπάρχει λάθος σ’αυτήν, αφού όπως λες και συ ανάλογα με την κοινωνική δομή και το κοινωνικό κατεστημένο, αλλάζουν και οι κοινωνικές επιταγές. Αναφέρομαι στο παράδειγμα που μας έδωσες για την πιθανότητα να πιστεύαμε ότι η γερμανική φυλή είναι ανώτερη, αν γεννιόμασταν το 1920. Αν είναι ορισμός, τότε δεν υπάρχουν standards στο να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο ως ευσυνείδητο, ή αυτά θα πρέπει να έχουν πάντα ένα σημείο αναφοράς ανάλογα με τις εκάστοτε κοινωνικές επιταγές και ανάλογα με το κοινωνικό σύνολο στο οποίο ανήκει.

Για το σχόλιό σου

«Ειναι μυθος οτι η σημερινη κοινωνια παρακμαζει. Παλαιοτερες κοινωνιες ηταν πολυ περισσοτερο παρακμιακες. Π.χ. η Ρωμη ή το Βυζαντιο»

έχω να πω ότι οι κοινωνίες και οι πολιτισμοί κάνουν κύκλους, ακμάζουν και παρακμάζουν. Σε κάθε τέτοιο κύκλο όμως, από την εμπειρία που αποκομίζεται προστίθεται και ένα λιθαράκι γνώσης στην ανθρώπινη συνείδηση, που δίνει την ώθηση για το νέο κύκλο. Δεν ισχυρίστηκα ότι δεν υπήρξαν και πιο παρακμιακές εποχές. Αυτό όμως που τώρα βλέπω έντονα και που μπορεί να κάνω και λάθος, είναι ότι πετάμε τα λιθαράκια της γνώσης που έχουμε αποκομίσει. Ποιός φανταζόταν μερικά χρόνια πριν και μετά από την παγκόσμια κατακραυγή για τα θύματα πολέμου, μετά τις αντιπολεμικές εκστρατείες και τις πορείες ειρήνης, ότι θα καθόμασταν αναπαυτικά στους καναπέδες μας πίνοντας το φραπεδάκι μας και θα περιμέναμε να δούμε το super reality, την κήρυξη του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία ή στο Ιράκ;

quote:

---

Δυστυχως, νομιζω οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι, καταπιανονται με το πρωτο, κατι που καθιστα την ουσιαστικη ευτυχια απομακρη. Οποιος υιοθετει τον πρωτο τροπο συμπεριφορας, κυνηγαει την ευτυχια αλλα ποτε δεν την πιανει.

---

Αναρωτιέμαι κι εγώ, προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά, τη στάση ζωής και τη σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων που παρακμάζει, τι είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους στο να ακολουθούν στη ζωή τους έναν ενσυνείδητο ή όχι, τρόπο ζωής. Τί είναι αυτό που τους ωθεί στο καλό ή στο κακό, στη σωστή ή στη λάθος επιλογή κι αν αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί αντικειμενικά, υπό το πρίσμα μίας κοινής ανθρώπινης ιδιότητας.

Τι είναι λοιπόν η συνείδηση, προηγείται της συναισθηματικής ανάγκης ή όχι; Συνειδητοποιώντας τον κόσμο γύρω μας αγαπάμε, επικοινωνούμε και αποκρυσταλλώνουμε απόψεις; ή η ανάγκη να νιώσουμε να αγαπήσουμε, να επικοινωνήσουμε μας οδηγεί στο να αναζητήσουμε την ουσία των πραγμάτων; Στο να αναζητήσουμε την αλήθεια, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι μία και κατ’επέκταση οδηγούμαστε στη δημιουργία συνείδησης;

Το θαύμα της ζωής και του κόσμου που μας περιβάλλει είναι από μόνο του αξιοθαύμαστο. Εμπνέει σεβασμό. Η πίστη στον άνθρωπο, στη σύνθετη φύση του, στην αντίληψη και στην ικανότητά του να συναισθάνεται, εμπνέει σεβασμό. Ποια χρονική στιγμή λοιπόν έρχεται η σύγκρουση; Μήπως όταν χαθεί αυτή η πίστη; Πότε και γιατί παίρνονται οι λάθος αποφάσεις και ποιο το κόστος, σήμερα που «ο Θεός πέθανε και πρέπει να γίνουμε εμείς οι ίδιοι Θεοί» (τάδε έφη Ζαρατούστρας); Σήμερα που όλοι αν και δεν το ξέρουμε, σίγουρα υποπτευόμαστε ότι η «Κόλαση» και ο «Παράδεισος» βρίσκονται όχι στη μεταθανάτια αλλά στην επίγεια ζωή;

Τι είδους εγκεφαλική διεργασία γίνεται για να αλλάξουν τα παραπάνω δεδομένα και πότε; Μήπως όταν η συνείδησή μας έρχεται σε σύγκρουση με το αίσθημα της αυτοσυντήρησής μας, ή με το προσωπικό μας συμφέρον;
Και τελικά ποιό είναι το προσωπικό μας συμφέρον, να ακολουθήσουμε τη φύση μας που μπορεί να αντιληφθεί όλα τα παραπάνω, δίνοντας στο «εγώ» μας την πραγματική του ανθρώπινη υπόσταση, όποιο κι αν είναι το κόστος; ή να δημιουργήσουμε μία άλλη πεποίθηση που θα μας βγάλει προσωρινά από τη δύσκολη θέση. Ποια είναι η δικλίδα ασφαλείας; μήπως το υποσυνείδητο; Και αν ναι γιατί δεν λειτουργεί σ’όλους τους ανθρώπους;

Στο forum “Το Αμιγές” www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5880 που πραγματεύτηκε ανησυχίες ανάλογες με τις δικές μου, ο Philosophos μπήκε σε σκέψεις και σταμάτησε την ανάλυση του θέματος όταν ο Lorenzo περιέγραψε ένα παράδειγμα ανθρώπου στην ορεινή Κρήτη που ενώ λειτουργούσε με πρωτοφανή αγριότητα απέναντι στα ζώα και είχε κάνει την ζωοκλοπή τέχνη, στην οποία μάλιστα είχε ιδιαίτερο ταλέντο, κατάφερνε να ισσορροπεί (???) και θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς κοινωνικό και υγιή (???).

Πώς ερμηνεύουμε λοιπόν το παραπάνω παράδειγμα, για να μην μπούμε βέβαια σε άλλα πιο ακραία παραδείγματα όπως του Χίτλερ (που αναφέρεται στο Αμιγές) ή του Μπους; θα μπορούσαμε ίσως να σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος αυτός έχει μία άλλη οπτική του κόσμου. Βλέπει μία άλλη πραγματικότητα, ίσως πλασματική, ίσως πρόκειται για μία συνειδητή παρέμβαση μέσα στην ίδια του τη συνείδηση. Σ’αυτή την περίπτωση τι θέση έχει το υποσυνείδητο; Τι θέση έχει η ανάγκη του για το κοινωνικό δούναι και λαβήν; Ποια η θέση της αγάπης στη ζωή του;

Αλήθεια δεν ξέρω αν σε έχουν ρωτήσει κι άλλοι, είσαι ερασιτέχνης ή ασχολείσαι επαγγελματικά;

quote:

---

Αγαπητή Magene, η ανάλυσή σου είναι έτοιμη.

Απλώς, πες μου αν θέλεις να τη στείλω εδή ή μέσω e-mail.

---

Κατ'αρχήν ναι είμαι "κοριτσάκι", λίγο σιτεμένο βέβαια, αλλά αυτό στην παρούσα κουβεντούλα μας δεν νομίζω ότι έχει σημασία.

Αν το γεγονός ότι ενώ βρίσκομαι στη δουλειά μου με αρκετό φόρτο εργασίας εγώ κάθομαι και κάνω chat στα forums και ασχολούμαι με ζώδια, μπορεί να χαρακτηριστεί επιπόλαιο, τότε ναι μία δόση την έχω. Κατά τα άλλα όμως η μέχρι τώρα ζωή μου μάλλον χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη ίσως υπευθυνότητα, σε βάρος πολλές φορές της προσωπικής μου ευχαρίστησης.

Τέλος πάντων χαίρομαι που έχουμε τον ίδιο Ηλιο, Ερμή και Αφροδίτη. Μάλλον εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύμματος.

Υ.Γ. Ανυπομονώ να διαβάσω και τη συνέχεια, δηλαδή για τον Κρόνο στους Ιχθύες αλλά και για τους υπόλοιπους τρεις πλανήτες, την θέση των οποίων δεν μου αποκάλυψες.

Ενδιαφέροντα τα όσα λέτε, αλλά πως μπορεί κάποιος να βρει τη θέση των πλανητών κατά τη γέννησή του;

Μπορεί κανείς να με βοηθήσει, γεννήθηκα 18/06/65 στις 03:30.

Επίσης τι γίνεται με τη θερινή και χειμερινή ώρα, από πότε ξεκίνησε να ισχύει αυτό και πως μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος για τον ωροσκόπο του;