- Να με προσέχεις - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
αγαπητέ angelos καταρχήν προσπάθησε να βγεις από την οπτική του όχι εγώ αυτή τη στιγμή έχω κάποιο πρόβλημα στην αναζήτηση μου για τα ΑΤΙΑ και ζητάω βοήθεια...
ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο... ούτε δηλαδή βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε τέτοια θέση, ούτε το αντικείμενο της αναζήτησης μου είναι τα ΑΤΙΑ...
προσπαθούμε εδώ ακόμα και μέσα από τις προσωπικές μας εμπειρίες να δούμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε αυτούς που βρίσκονται σε παρόμοια θέση...
η ένσταση μου βρίσκεται στο εξής : ότι ναι μεν είμαστε όλοι άνθρωποι, αλλά ακριβώς γι'αυτό διαφέρουμε και λογικά δεν μπορεί ό,τι κάνει καλό στον ένα να κάνει και στο άλλο... Με την ίδια λογική που ακόμα και όταν αρρωσταίνουμε το ίδιο φάρμακο δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα σε όλους...
την καλησπέρα μου και πάλι
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Παράλληλα, η δική του κρίση των πραγμάτων (εσωτερικό αίτιο) τον βάζει στη διαδικασία να σκεφτεί μήπως πράγματι υπερβάλλει, μήπως δέχεται ως αυθεντικά στοιχεία που δεν είναι τέτοια και άλλα. Στο τέλος μιας τέτοιας πορείας ο άνθρωπός μας φτάνει να σκέφτεται πως "Άει στο καλό, τι θέλω κι ασχολούμαι;". Γι' αυτή την κούραση μιλάω, γι' αυτού του είδους το "πέσιμο".
Στεκούμενος στην αρχική σου θέση…
Μήπως αυτή η διαδικασία σκέψης είναι τελικά καθόλα υγιείς; Αυτή η επαναπροσδιορίση δεδομένων και στοιχείων ουσιαστικά δοκιμάζει την όλη πορεία προς αναζήτηση; Αν το αποτέλεσμα της διαδικασίας φανεί δόκιμο στην όλη διαδικασία τότε με περισσότερη τόλμη και δύναμη συνεχίζουμε την πορεία μας. Αν πάλι πούμε το ’’τι θέλω και ασχολούμαι’’ ίσως τα αίτια να μην είναι και τόσο κατακριτέα. Ίσως καταλήγουμε μετά τον επαναπροσδιορισμό ότι πράγματι κάπου έχουμε κάνει λάθος. Έχουμε πάρει κάποιες εμπειρίες, κάποια γνώση κάποια ερεθίσματα κλπ. Αν αυτά μας δείχνουν πως κάνουμε λάθος, μήπως αυτό δεν είναι τελικά κατά κάποιο τρόπο ενθαρρυντικό;
Φιλικά,
Trovadouros
Γεια σας
Καταρχήν, πιστεύω(και μπορεί να κάνω λάθος) ότι η αναζήτηση μπορεί να παρομοιωθεί με μια εμπειρία που είναι σε όλους μας γνωστή: πολλές φορές όταν χάνουμε κάποιο αντικείμενο και ψάχνουμε απεγνωσμένα να το βρούμε, συνειδητοποιούμε πως όλη την ώρα βρισκόταν "κάτω από τη μύτη μας" και απλά δεν μπορούσαμε να την δούμε. Άγχος? Επιπολαιότητα? Πάντως σίγουρα είχαμε εγκλωβιστεί σε μια συγκεκριμένη/οριοθετημένη πορεία.
Είναι πολύ σημαντικό κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε αναζήτησης να συνειδητοποιούμε την αλληλεπίδραση πολλών παραγόντων(από οτιδήποτε έμψυχο μέχρι οτιδήποτε άψυχο..) οι οποίοι μπορεί ανα πάσα στιγμή να συντελέσουν στην αλλαγή της πορείας μας-ή βεβαίως στην επιβεβαίωση της ορθότητάς μας.
Είναι λοιπόν σημαντικό να μην πέφτουμε στην παγίδα της πλήρους απορρόφησης σε ένα συγκεκριμένο σκοπό-στόχο.Κοινώς όχι μόνο το δέντρο αλλά κ το δάσος.
Σαφώς και είναι υπέροχο -θα έλεγα- να υπάρχει κάποιος δίπλα μας σε οποιαδήποτε αναζήτηση.Αλλά τελικά συνειδητοποιούμε πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ!Μπορεί στο δρόμο να υπάρξουν πολλοί που θα πορευτούν μαζί μας αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι εκεί μέχρι το τέλος.Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό κάποιος να μας συνοδεύσει μέχρι κάποιο σημείο(όποιο κ αν είναι αυτό) αλλά ΠΙΟ σημαντικό ειναι ο τρόπος με τον οποίο θα μας βοηθήσει!!
Αυτός που αναζητά, όταν "κολλάει" ίσως θα πρέπει πρώτα να κάνει έναν πρώτο απολογισμό της μέχρι εκείνης της στιγμής πορείας του κ ΜΕΤΑ να δεχτεί οποιαδήποτε βοήθεια..Πρέπει να γνωρίζει σε ΤΙ θέλει να βοηθηθεί ή έστω ΠΕΡΙΠΟΥ..Κ επιστρέφοντας στο παράδειγμα με το χαμένο αντικείμενο θα επαναλάβω ότι τελικά το να ξεφεύγεις λίγο από την αναζήτησή σου/μας (γενικά μιλάω),να κάνεις δηλαδή ένα διάλειμμα και να επαναπροσδιορίζεις έχοντας για λίγο αποστασιοποιηθεί, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φορτίσεις τις μπαταρίες σου και να συνεχίσεις.
Σαφώς ο συνοδοιπόρος(είτε με απλή ενθάρρυνση, είτε καθοδήγηση είτε οτιδήποτε άλλο) παίζει ρόλο, αλλά μάλλον το θέμα είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα μέσα από οτιδήποτε κάνεις για να καταφέρεις να προσδιορίσεις τις ανάγκες σου ΠΡΩΤΑ και ΜΕΤΑ να ζητήσεις βοήθεια..
Δεν είναι λίγοι που κατάφεραν να φτάσουν σε ένα αρκετά προχωρημένο επίπεδο στην αναζήτησή τους χωρίς κάποια βοήθεια "απέξω".Γιατί κατάλαβαν τι χρειάζονταν..¨Αλλωστε πώς να βοηθήσεις κάποιον αν δεν ξέρεις τι είδους βοήθεια μπορεί να φανεί αποτελεσματική στην περίπτωση του?????Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός - πόσο μάλλον όσον αφορά τις ανάγκες του!
Τέλος το να έχεις τη διάθεση να βοηθήσεις όσο κ αν ο άλλος έχει αντίθετες απόψεις με σένα δείχνει το πιο σπουδαίο απόλα : ναι μεν υποκειμενικότατο ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΓΝΗ ΑΝΑΓΚΗ : "ΑΝΑΖΗΤΩ","ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ"
Οι δρόμοι όσο μοναχικοί κ αν είναι άλλο τόσο ομαδικοί μπορούν να γίνουν..Η συνταγή δεν υπάρχει..Υπάρχει μόνο η ανάγκη που δίνει συνεχώς νέα τροφή..Υπερφόρτωση??Διάλειμμα!!!Κ ο καθένας μας μπορεί πολύ εύκολα να γνωρίζει τι είδους διαλείμματα του δίνουν πάλι ενέργεια!!
Ελπίζω αγαπητή μου galadriel να κατάλαβα τι ήθελες να πεις και να μην ξέφυγα από το θέμα..
quote:Μήπως αυτή η διαδικασία σκέψης είναι τελικά καθόλα υγιείς; Αυτή η επαναπροσδιορίση δεδομένων και στοιχείων ουσιαστικά δοκιμάζει την όλη πορεία προς αναζήτηση; Αν το αποτέλεσμα της διαδικασίας φανεί δόκιμο στην όλη διαδικασία τότε με περισσότερη τόλμη και δύναμη συνεχίζουμε την πορεία μας. Αν πάλι πούμε το ’’τι θέλω και ασχολούμαι’’ ίσως τα αίτια να μην είναι και τόσο κατακριτέα. Ίσως καταλήγουμε μετά τον επαναπροσδιορισμό ότι πράγματι κάπου έχουμε κάνει λάθος. Έχουμε πάρει κάποιες εμπειρίες, κάποια γνώση κάποια ερεθίσματα κλπ. Αν αυτά μας δείχνουν πως κάνουμε λάθος, μήπως αυτό δεν είναι τελικά κατά κάποιο τρόπο ενθαρρυντικό;
σαφώς και είναι ενθαρρυντικό το να σε βοηθάει η κριτική σκέψη στο "ξεσκαρτάρισμα"... όμως η όποια συναισθηματική φόρτιση βιώνει κανείς δεν του επιτρέπει πάντα να έχει αυτή την οπτική, αλλά αντίθετα, ερμηνεύει το αποτέλεσμα της λογικής του με τρόπο τέτοιο ώστε να επιβαρύνει απλά όσα νιώθει...
όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις... και πολύ συχνά οι άνθρωποι διαλέγουν να προβάλλουν (στον εαυτό τους κυρίως) αυτήν που συμβαδίζει καλύτερα με την ήδη υπάρχουσα ψυχολογία τους...
και πάλι την καλημέρα μου
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
σαφώς και είναι ενθαρρυντικό το να σε βοηθάει η κριτική σκέψη στο "ξεσκαρτάρισμα"... όμως η όποια συναισθηματική φόρτιση βιώνει κανείς δεν του επιτρέπει πάντα να έχει αυτή την οπτική, αλλά αντίθετα, ερμηνεύει το αποτέλεσμα της λογικής του με τρόπο τέτοιο ώστε να επιβαρύνει απλά όσα νιώθει...
Τότε λοιπόν μήπως είναι χρήσιμο να πούμε ότι τουλάχιστον σε ότι αφορά τους εσωτερικούς παράγοντες που επιδρούν στην αντοχή, με σκοπό την όποια αναζήτηση, έγκειται στην εκάστοτε συναισθητική φόρτιση που οφείλεται στην παραδοχή των δεδομένων και αποτελεσμάτων της αναζήτησης και όχι στην υπερβολή μιας στιγμής αδυναμίας;
Και κατ’ επέκταση• μήπως οι εξωτερικοί παράγοντες είναι αρκετά ικανοί όταν το εγώ μας είναι ήδη κλονισμένο; Όταν δηλαδή ο εγωισμός μας στη θέαση της όποιας λάθος κατεύθυνσής μας ή όποιου λάθους συμπεράσματός μας ψάχνει τον αποδιοπομπαίο τράγο για να εξιλεώσει την όποια αδυναμία του;
Φιλικά,
Trovadouros