- ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ: ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Έτσι το γονε'ι'κό περιβάλλον...λειτουργεί πράγματι σαν καλούπι αυτού που ονομάζεται ψυχολογική διαμόρφωση.Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο εύπλαστη είναι η διαμόρφωση αυτή ώστε να ξανακαλουπωθεί ή έστω να τροποποιηθεί σε κάποια σημεία της ,να αναβαθμιστεί όπως θα λέγαμε στην ψηφιακή γλώσσα.Νομίζω ότι και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει το "ΑΝΑΓΚΑ ΚΑΙ ΘΕΟΙ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ"...όπως η ανάγκη δηλαδή μας οδήγησε στην αρχή να μπούμε σε κάποια καλούπια...έτσι και πάλι μόνο η ανάγκη μπορεί να μας οδηγήσει σε αναβαθμίσεις-επιλογές.Άν το νέο περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι μετά τον αποχωρισμό μου απ το γονε'ί'κό περιβάλλον...μου δημιουργεί νέες προκλήσεις που η προυπάρχουσα καλούπωση δεν είναι αποτελεσματική στο να υπάρξω σε αυτό το νέο περιβάλλον τότε ή οπισθοχωρώ ή συνεχίζω να σπάω τα μούτρα μου (μπαίνοντας σε μια μεταβατική περίοδο όπως αυτή θα μπορούσε να είναι πχ μια ασθένεια) ή καλουπώνομαι σε νέα πρότυπα αποτελεσματικής δράσης σε αυτό το νέο περιβάλλον.Ποιός θα κρίνει ποιά ενναλακτική θα ακολουθήσω...? Μα φυσικά η αναγκαιότητα...το πόσο επιτακτικό είναι για τη ζωή μου να επιβιώσω σε νέο περιβάλλον ή αν δεν μου είναι αναγκαίο κάτι τέτοιο και συνεπώς μπορώ να συνεχίσω να ζώ στο περιβάλλον εκείνο που το υπάρχουσα διαμόρφωση μου..μου εξασφαλίζει μια "άνετη" ζωή.Η ανάγκη προσαρμογής βρίσκεται πίσω απ την εξέλιξη των ειδών και όπως φαίνεται είναι ο αποτελεσματικότερος μοχλός αλλαγής που διαθέτουμε.
quote:
Αγαπητή nst, για να συγκρατήσουμε τον θυμό μας όπως κι άλλα "δυσάρεστα" συναισθήματα σαφώς και χρειάζεται κατανόηση.
Δεν θέλησα να αναφερθώ στην λέξη έλεγχο. Ο σκοπός μας δεν είναι να συγκρατηθούμε αλλά να μην θυμώνουμε.
Η κατανόηση του τι προκαλεί τον θυμό, η διαπίστωση ότι δεν είναι κάτι που προέρχεται απ’ έξω αλλά από μέσα μας δλδ εμάς τους ίδιους , μας απελευθερώνει από αυτόν.
quote:
Η αίσθηση της διαφορετικότητας παρόλα αυτά είναι απαραίτητη ανάμεσα στους ανθρώπους, κάνει ξεχωριστή την ταυτότητα μας.
Γιατί η ταυτότητα μας πρέπει να εξαρτάται από μια αίσθηση διαχωριστική και όχι από μια αίσθηση ενότητας?
Να διευκρινίσω ότι με την λέξη ενότητα εννοώ την αντίληψη του γεγονότος της αδελφότητας μεταξύ των ανθρώπων και όχι την ταύτιση του ενός με τον άλλον.
quote:
Τα θεωρώ ως ένα έμφυτο στοιχείο της προσωπικότητας μας (εγωϊσμός) αλλά και συναίσθημα (θυμός).
Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτα ‘’ έμφυτο’’ στην προσωπικότητα μας, διότι αυτό που αποκαλούμαι προσωπικότητα είναι ένα κατασκεύασμα του νου μας με στοιχεία που πήρε από την ουσία μας, τις εντυπώσεις του και τις πληροφορίες που έχει και συγκρίνει. Τα έμφυτα μεταφέρονται μέσω της ‘’ουσίας ‘’ μας.
Η ουσία η[ ψυχή μας] όμως δεν έχει συναισθήματα….αυτά προέρχονται από τις επεξεργασίες που κάνει το σώμα μας εν σχέση με το νου μας.
Η ιδιότητα του εγωισμού προέρχεται από την ψευδαίσθηση της ουσιαστικής διαφορετικότητας.
Το συναίσθημα του θυμού είναι παράγωγο αυτής της επεξεργασίας η οποία γίνεται όταν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της αυθόρμητης παράστασης και της καταγεγραμμένης.
Φίλε μου δεν ξέρω αν μπορεί να εκλείψει εντελώς αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί να ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό.
φιλικά
Πιστεύεις οτι η εξωστρέφεια/εσωστρέφεια είναι κάτι το έμφυτο ή κάποιο χαρακτηριστικό μας που έχει τις ρίζες του στα βιώματα μας?
quote:
Γιαυτο και η εφηβεια ειναι απο τις πιο κρισιμες περιοδους της ζωης του καθε ανθρωπου.Σε αυτη την ηλικια συνανταμε πολλα αντιδραστικα παιδια που το παιζουν αναρχικοι,πρωτοποροι,κλπ
Αυτα ειναι τα παιδια που αντιδρουν γιαυτο και οι γονεις πρεπει να προσεχουν πως να χειριζοντε τα παιδια αυτα επειδη μια αποτυχιμενη εφηβεια πιστευω οδηγει στα ναρκωντικα στις κλοπες και γενικοτερα στο να αμυνονται παντα αυτοι οι χαρακτηρες,μεσα αποτην αντιδραση.Για αυτους αυτη ειναι και η αμυνα τους.
Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα πως τα πιο "επιρρεπή" αλλά κι απρόσμενα παιδιά είναι ίσως τα παιδιά εκείνα που είναι περισσότερο εσωστρεφή ή κλεισμένα στον εαυτό τους.
Όταν ένα παιδί εξωτερικεύει αυτό που νιώθει και προβάλλει την αντίδραση σου δηλώνει αυτό που θέλει, το δείχνει και το βγάζει από μέσα του.
Ένα παιδί όμως που είναι περισσότερο κλεισμένο στον εαυτό του δεν είναι πιο απρόβλεπτο?
Λόγω της επιθυμίας του να ανοιχτεί και να νιώσει να του ανοιχτούν δε μπορεί να κάνει κάποιες βιαστικές επιλογές?
Φυσικά τίποτα δεν είναι σίγουρο και δεδομένο, απλά παραθέτω αυτό που μου φαίνεται εμένα ως πιθανότερο. 
Αγαπητέ LOGOS, στην ουσία θα συμφωνήσω μαζί σου.
Σκέφτομαι από την άλλη το ενδεχόμενο όταν μιλάμε για την ψυχολογική μας διαμόρφωση κατά την παιδική μας ηλικία και τη μετέπειτα ζωή μας να πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας μια πολύ σημαντική παράμετρο:
Τον χρόνο.
Όταν ερχόμαστε στην ζωή δεχόμαστε διάφορες εισροές "δεδομένων" οι οποίες διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Εκείνα τα χρόνια όμως είναι πολύ πιο εύκολο να δεχθούμε αυτές τις επιρροές καθώς δεν έχουμε ούτε έναν τρόπο σκέψης ήδη διαμορφωμένο ούτε μια διαμορφωμένη προσωπικότητα.
Όταν όμως προσπαθήσουμε να αλλάξουμε στο μέλλον θα πρέπει να υπάρχουν κάποιες παράμετροι που θα πρέπει να ισχύουν όπως το να έχουμε ενεργοποιήσει την βούληση μας ώστε να θέλουμε να αλλάξουμε, το γεγονός οτι έχουμε "βολευτεί" σε μια κατάσταση και την φυσική αντίδραση μας που θα ακολουθήσει μια τέτοια προσπάθεια μας.
Αγαπητή nst, ενδεχομένως να προσεγγίζουμε διαφορετικά τα συναισθήματα...
Ίσως κάποιος άνθρωπος να μπορέσει κάποτε να πάψει να θυμώνει, να επιβληθεί ακόμη και στην δημιουργία του θυμού μέσα του.
Θα προτιμήσω όμως τον αγώνα για να ελέγχω τον θυμό μου και να διδαχθώ κάποια πράγματα μέσα από αυτήν την διαδικασία. 
quote:
Γιατί η ταυτότητα μας πρέπει να εξαρτάται από μια αίσθηση διαχωριστική και όχι από μια αίσθηση ενότητας?
Να διευκρινίσω ότι με την λέξη ενότητα εννοώ την αντίληψη του γεγονότος της αδελφότητας μεταξύ των ανθρώπων και όχι την ταύτιση του ενός με τον άλλον.
Καμία αντίρρηση όσον αφορά την έννοια της αδελφότητας!
Άλλωστε μια απόλυτη ταύτιση των ανθρώπων θα ήταν κάτι το άτοπο...
In anticipation of my resurrection...
Φιλε Dying_Incubus,
"Αγαπητή μου whiz, πιστεύω πως ο χαρακτήρας κι η διαμόρφωση του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς ενός παιδιού κρίνεται κυρίως από το οικογενειακό - κοινωνικό περιβάλλον του.
Πιστεύεις οτι η εξωστρέφεια/εσωστρέφεια είναι κάτι το έμφυτο ή κάποιο χαρακτηριστικό μας που έχει τις ρίζες του στα βιώματα μας?"
Εγω παλι πιστευω πως η διαμόρφωση του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς ενός παιδιού κρίνεται κυρίως τις συγκρισεις που θα κανει.
Οι πρωτες εμπειριες παντα ειναι η αναφορα για οσες ακολουθουν.
Και πως σιγουρα επηρεαζετε αμεσα απο το οικογενειακό - κοινωνικό περιβάλλον του(πρωτες εμπειριες).Απλα το πως θα αναπτυχθει εχει να κανει με την αντιληψη του.
Γιαυτο και 2 αδερφια ακομα και διδιμα,ειναι τοσο διαφορετικα,μπορει το ενα να ειναι εσωστρεφες και το αλλο εξωστρεφες.Εγω το αποδιδω στην διαφορετικη αντιληψη,αφου οι οροι και οι συνθηκες που ζουν ειναι ακριβως οι ιδιες.
Τωρα για το αν ειναι κάτι το έμφυτο ή κάποιο χαρακτηριστικό μας που έχει τις ρίζες του στα βιώματα μας,δεν μπορω να απαντησω.Σιγουρα ενα απο τα δυο,δεν ειμαι σε θεση να γνωριζω ποιο ομως.
Εξαρταται,προσωπικα γερνω προς το εμφυτο.
Ας ξανα παρουμε την περιπτωση των διδιμων,διαφορετικα πραγματα κανουν εντυπωση και διατυπωνονται και συνδιαζονται απο το καθε παιδι.
Εκτος φυσικα κι αν ειναι κατι εντελος τυχαιο,το τι δηλαδη θα σου κινησει το ενδιαφερων πρωτο.
"
Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα πως τα πιο "επιρρεπή" αλλά κι απρόσμενα παιδιά είναι ίσως τα παιδιά εκείνα που είναι περισσότερο εσωστρεφή ή κλεισμένα στον εαυτό τους.
Όταν ένα παιδί εξωτερικεύει αυτό που νιώθει και προβάλλει την αντίδραση σου δηλώνει αυτό που θέλει, το δείχνει και το βγάζει από μέσα του.
Ένα παιδί όμως που είναι περισσότερο κλεισμένο στον εαυτό του δεν είναι πιο απρόβλεπτο?
Λόγω της επιθυμίας του να ανοιχτεί και να νιώσει να του ανοιχτούν δε μπορεί να κάνει κάποιες βιαστικές επιλογές?
Φυσικά τίποτα δεν είναι σίγουρο και δεδομένο, απλά παραθέτω αυτό που μου φαίνεται εμένα ως πιθανότερο. "
Αναφερομαι στην περιπτωση που οι χειρισμοι της οικογενειας σε αυτη την ηλικια δεν ειναι σωστοι.Τοτε τα παιδια ειτε εσωστρεφες ειτε εξωστρεφες οδηγουντε σε ακροτητες.
Οταν ενα παιδι νιωσει καταπιεση πως θα αντιδρασει?
Οταν νιωθει οτι δεν το καταλαβαινει κανεις,οτι εχει χαθει η επικοινωνια?
Οταν ενα παιδι δεν βρισκει ανταποκριση, σε οποια κατηγορια και αν ανηκει,εσυ τι πιστευεις θα κανει?
Εγω πιστευω πως ή θα νιωσει πως πολυ σωστα εχει συμπερανει οτι δεν το καταλαβαινει κανεις και σωστα εχει κλειστει στον εαυτο του.
Ή θα προσπαθησει θα προκαλεσει το ενδιαφερων με τον πρωτη ευκαιρια που θα του δωθει.Και συνηθως αυτος ειναι ο λαθος τροπος.
Σιγουρα τιποτα απο ολα αυτα δεν ειναι δεδομενο,απλα ειναι οι προσωπικες αποψεις,σκεψεις του καθε ενα απο εμας.
Συζητηση να γινετε....
λιλιθ.......
Να 'σαι καλα!
Αν και έλειψα για λίγο καιρό από το θέμα, με χαρά μου είδα τη
συμμετοχή σας εδώ.
Διαβάζοντας τα μηνύματα, διάλεξα να σταθώ στη φράση της whiz:
quote:
πιστευω πως η ΄παστα' καθε ανθρωπου ειναι το κυριο 'συστατικό' για το μαγειρεμα ας πουμε του εαυτου μας.
για να σας εκθέσω μια ενδιαφέρουσα άποψη σχετική με την ψυχολογική
μας διαμόρφωση και να τη συζητήσουμε.
Μιλώντας λοιπόν για ψυχολογική διαμόρφωση μπορούμε να κάνουμε μια
διαφοροποίση μεταξύ τριών, παράλληλων και παρόμοιων εννοιών:
Την ιδιοσυγκρασία, το χαρακτήρα και την προσωπικότητα.
Η ιδιοσυγκρασία είναι το υλικό των ψυχολογικών μας χαρακτηριστικών,
που λίγο ή πολύ κληρονομούμε και δύσκολα μπορούμε να το ελέγξουμε.
Μπορεί να εξαρτάται η Ι από τον τόπο στον οποίο γεννηθήκαμε, και είναι
σημαντικό εδώ να παρατηρήσουμε ότι η ιδιοσυγκρασία ενός Μεσογειακού
ανθρώπου είναι πολύ διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία ενός Βορειο-
Ευρωπαίου.
Ακόμη, μπορεί να εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, όπως η οικογένεια
με την έννοια της κληρονομικότητας, το ζωδιακό μας προφίλ, καθώς και
κάποια γεγονότα, που μας συνέβησαν είτε όσο ήμασταν ακόμη αγέννητοι
μέσα στη μήτρα, ή στα πρώτα 1-2 χρόνια της ζωής μας.
Αυτά τα στοιχεία, που καλούμε ιδιοσυγκρασία, μπορεί να είναι τάσεις,
κάποιες από τις οποίες θα εκδηλωθούν, κάποιες ίσως και να αδυνατίσουν
και να μην εκφραστούν ποτέ. Ωστόσο, μπορούμε να πούμε ότι η
ιδιοσυγκρασία αποτελείται από τάσεις συμπεριφοράς, στις οποίες
είμαστε περισσότερο "επιρεπείς". Εδώ, στην αντιστοιχία του νησιού του
Τονάλ, που ανέφερα σε προηγούμενο μήνυμα, η ιδιοσυγκρασία ταυτίζεται
με το εν δυνάμει δυναμικό του νησιού, αν θέλετε τους "σπόρους" και τα
βλασταράκια, αυτών που πρόκειται να μεγαλώσουν.
Σύμφωνα με τη θεωρία της ομοιοπαθητικής, (από όσο γνωρίζω) υπάρχουν
4 είδη ιδιοσυγκρασίας: ο μελαγχολικός, ο αιματώδης, ο χολερικός και ο
φλεγματικός, καθένας από τους οποίους με τα δικά του ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά γνωρίσματα.
Καθώς αναπτύσσεται το παιδί, και πάνω στη βάση της ιδιοσυγκρασίας του,
η οποία περισσότερο περιγράφει τον τρόπο, που αυτό αντιδρά στα
διάφορα ερεθίσματα από το περιβάλλον, αρχίζουν και "χαράσσονται" κάποιες
αξίες. Οι αξίες αυτές ονομάζονται και αρετές με τη θετική τους έννοια,
γιατί όπως θα δούμε στη συνέχεια το υλικό διαμόρφωσης ενός χαρακτήρα
δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να περιέχει κάτι το αρνητικό, αλλά
ο τρόπος, που αυτό εκφράζεται μπορεί να το εμφανίσει ως ελάττωμα.
Από όλες τις αρετές που υπάρχουν, κάποιος χαρακτήρας θα εστιάζει σε
ένα υποσύνολο, κάποιος άλλος σε ένα άλλο υποσύνολο. Μπορούμε για
παράδειγμα να πούμε ότι ένας άνθρωπος έχει γενναιόδωρο χαρακτήρα με
τιμιότητα, αγωνιστικότητα και θάρρος, ενώ ένας άλλος ότι είναι πολύ
προσεχτικός, επιφυλακτικός, μετρημένος κ.α. Δε σημαίνει ότι ο κάθε
χαρακτήρας δε μπορεί να έχει άλλα χαρακτηριστικά, αλλά λέμε ότι
αυτά που τον χαρακτηρίζουν, τα έχει πιό τονισμένα, πιό ενισχυμένα.
Βέβαια, υπάρχει όπως θα αντιλαμβάνεστε, για κάθε χαρακτηριστικό
μια κατάσταση έλλειψης (ταμας), μια κατάσταση υπερβολής (ράγιας)
και μια κατάσταση αρμονικής ισορροπίας (σάττβα).
(Οι τρεις καταστάσεις που αναφέρω, περιγράφονται στις βασικές
διδασκαλίες της γιόγκα).
Το κάθε ένα από τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μπορεί να βρίσκεται
σε μια από τις τρείς αυτές καταστάσεις και έτσι το άτομο να
εκφράζεται διαφορετικά.
Αυτό, το οποίο ελέγχει την έκφραση των χαρακτηριστικών είναι η
προσωπικότητα, το ψυχολογικό επίπεδο που διαμορφώνεται τελευταίο και το
πιό κινητικό από τα τρία. Η προσωπικότητα, όπως φαίνεται και από τη
λέξη είναι μια προσωπίδα, δηλαδή μια μάσκα, που ο άνθρωπος φορά,
ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε Χ διαδικασίες. Δεν είναι πάντα
η ίδια, αλλά τείνει να αλλάζει. Θα έχετε φαντάζομαι παρατηρήσει, ότι
η προσωπικότητά μας δεν είναι ακριβώς η ίδια σε κάθε περιβάλλον, στο
οποίο βρισκόμαστε, παρά αλλάζουμε ρόλους, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Ωστόσο, αν μια "μάσκα" την φοράμε πολύ συχνά, τείνουμε τελικά και
να ταυτιστούμε μαζί της, και να ξεχάσουμε ότι είναι μια μάσκα.
Όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει, αν δεν τον απασχολεί η διαμόρφωση και ο
έλεγχος της προσωπικότητάς του, είναι δυνατόν να μη μπορέσει ποτέ
να βγάλει από πάνω του τη μάσκα, νομίζοντας λανθασμένα ότι η μάσκα
αυτή είναι αυτός ο ίδιος! Είναι τότε ο άνθρωπος υπόδουλος αυτής της
μάσκας και ανίκανος να ελευθερωθεί και να φτάσει στην αυτογνωσία, που
βρίσκεται κρυμμένη κάτω από τη μάσκα. Και το τραγικό είναι ότι
συχνά ο άνθρωπος δεν έχει επιλέξει την μάσκα που φορά, αλλά αντιθέτως
τραγικά γεγονότα τον έχουν κάνει να την υιοθετήσει σε κάποιες
παρελθούσες καταστάσεις της ζωής του, κατά τις οποίες έπρεπε να
συμπεριφερθεί με έναν Α τρόπο και ξεχάστηκε φορώντας την τότε
κατάλληλη μάσκα...
Μπορούμε λοιπόν να επιλέξουμε την ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε ποιά είναι αυτή, να την κατανοήσουμε,
να την αναλύσουμε και να κάνουμε πλέον συνειδητά τις επιλογές μας...
Κι η αντίληψη μας όμως με κάποιο τρόπο θα διαμορφώνεται λογικά - αν δεχθούμε οτι είναι κάτι το επίκτητο - και θα είναι μια συνισταμένη διαφόρων δυνάμεων.
Αν όμως πούμε οτι είναι κάτι το έμφυτο που ο άνθρωπος φέρνει μαζί του κατά την ώρα της γέννησης του, τότε μπορούμε να σκεφτούμε οτι ενδεχομένως η αντίληψη του ανθρώπου να "χτίζεται" από παρελθοντικές του ενσαρκώσεις...
Όσον αφορά τα δίδυμα αδέρφια θα συμφωνήσω μαζί σου κι είναι κάτι που με προβληματίζει κι εμένα.
Θυμάμαι όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο είχα στην τάξη μου 2 παιδιά που ήταν δίδυμα αδέρφια κι είχαν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες.
quote:
Αναφερομαι στην περιπτωση που οι χειρισμοι της οικογενειας σε αυτη την ηλικια δεν ειναι σωστοι.Τοτε τα παιδια ειτε εσωστρεφες ειτε εξωστρεφες οδηγουντε σε ακροτητες.Οταν ενα παιδι νιωσει καταπιεση πως θα αντιδρασει?
Οταν νιωθει οτι δεν το καταλαβαινει κανεις,οτι εχει χαθει η επικοινωνια?
Φίλη μου, μπορεί να αντιδράσει εντελώς απρόβλεπτα οπότε είναι ίσως δύσκολο να προβλέψουμε την αντίδραση του.
Αν είναι ένα παιδί εξωστρεφές κι εκδηλωτικό μπορεί να αντιδράσει σπασμωδικά και να αντιδράσει έντονα.
Αν είναι ένα παιδί περισσότερο εσωστρεφές μπορεί να δεχθεί την καταπίεση φαινομενικά αλλά μπορεί να σκέφτεται 1002 άλλα πράγματα.
Για αυτό το λόγο αναρωτήθηκα σε προηγούμενο μήνυμα μου μήπως τα εσωστρεφή παιδιά είναι περισσότερο απρόβλεπτα.
Καλή μου λίλιθ, θα μπορούσες να μας πεις λίγο περισσότερα πράγματα για τους 4 τύπους ιδιοσυγκρασίας σύμφωνα με την ομοιοπαθητική?
In anticipation of my resurrection...
Τι ωραια κουβεντουλα που κανουμε..
Τελικα μηπως η ψυχολογικη μας διαμορφωση ειναι τελικα οπως τυχαια ανεφερα σε προηγουμενο μνμ μου,ενα "μαγειρεμα"?
Ισως κληρονομικοτητας-οικογενειακου περιβαλλοντος-αντιληψης μας?
Ομολογω πως εχω ακομα μια απορια και θα ηθελα την αποψη σας...
Κατα ποσο η ψυχολογικη μας διαμορφωση μπορει να οφειλετε και στα συναισθηματα που νιωθουμε πιο εντονα?
Παραδειγμα ενας ανασφαλεις ανθρωπος μηπως διαμορφωνει το ψυχολογικο του προφιλ βασει αυτων τον ανασφαλειων?
Η καποιος που εχει καποιες φοβιες....?
Τελικα η φραση σου Dying_Incubus,μηπως ειναι η απαντηση μας?
"Αν όμως πούμε οτι είναι κάτι το έμφυτο που ο άνθρωπος φέρνει μαζί του κατά την ώρα της γέννησης του, τότε μπορούμε να σκεφτούμε οτι ενδεχομένως η αντίληψη του ανθρώπου να "χτίζεται" από παρελθοντικές του ενσαρκώσεις... "
Με εκτιμηση Άντα
Για την κληρονομικότητα δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε οτι έχει άμεσες επιδράσεις στην ψυχολογία μας, ίσως να έχει με περισσότερο έμμεσο τρόπο.
Για παράδειγμα οι γονείς μου είναι κοντοί κι εγώ γεννιέμαι κοντός οπότε αυτό μπορεί να έχει κάποιες επιπτώσεις στην ψυχολογία μου με τα χρόνια.
Μπορώ να δεχθώ την έννοια της κληρονομικότητας όσον αφορά σωματικά χαρακτηριστικά και σε ορισμένες περιπτώσεις όταν έχει να κάνει με κάποιου είδους ψυχολογικές καταστάσεις πχ ψυχοπάθεια.
Όσον αφορά τα συναισθήματα που βιώνουμε πιστεύω οτι η επαναλαμβανόμενη βίωση τους μπορεί να λειτουργήσει σε ορισμένες περιπτώσεις σαν ένα "ναρκωτικό" που σε εθίζει ολοένα και περισσότερο σε αυτό.
Πριν λίγο καιρό είχα δει την ταινία "What the bleep do we know?" όπου συνηγορούσε υπέρ αυτής της άποψης - κάποια σχέση είχε με τον εγκέφαλο και τους κυτταρικούς υποδοχείς αλλά δε μπορώ να εξηγήσω αυτή την βιοχημική διεργασία, θα σε μπερδέψω!
Κι οι ανασφάλειες κι οι φοβίες μας καθορίζουν κατά ένα μεγάλο ποσοστό την συμπεριφορά μας και τον τρόπο σκέψης μας, φίλη μου!
Όμως κι αυτές από κάπου έχουν προέλθει, σωστά?
In anticipation of my resurrection...
Καλε μου Dying_Incubus,
ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ!
Με εκτιμηση Άντα
quote:
Κατα ποσο η ψυχολογικη μας διαμορφωση μπορει να οφειλετε και στα συναισθηματα που νιωθουμε πιο εντονα?
Η γνώμη μου είναι οτι αυτό που οφείλεται στα συναισθήματα μας είναι η διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, όχι της ψυχής μας.
Εμείς όμως είμαστε ενα ενιαίο σύνολο το οποίο καλούμαστε να αναγνωρίσουμε και να αποδεχθούμε.
Εφ όσον θεωρούμε οτι τα συναισθήματα έχουν τόση σημασία τότε θα πρέπει να βρούμε τον μηχανισμό παραγωγής ένος συναισθήματος και την προέλευση του.
Βάζω σε παράθεση δύο φράσεις κλειδιά για την απόπειρά μου να εξηγήσω
quote:
ενας ανασφαλεις ανθρωπος μηπως διαμορφωνει το ψυχολογικο του προφιλ βασει αυτων τον ανασφαλειων?Η καποιος που εχει καποιες φοβιες....?
quote:
οι γονείς μου είναι κοντοί κι εγώ γεννιέμαι κοντός οπότε αυτό μπορεί να έχει κάποιες επιπτώσεις στην ψυχολογία μου με τα χρόνια.
Οπως φαίνεται απο τα παραπάνω, μια γνώμη [ και απο αυτήν ένα συναίσθημα] σχηματίζεται κατόπιν ενος ΛΟΓΙΚΟΥ συνειρμού ο οποίος ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ απο τις ήδη εμπεριστατωμένες αντιλήψεις μας και απο το αίσθημα που είναι αποτέλεσμα της χημικής διεργασίας που είναι έχει τοποθετηθεί σαν ανάμνηση στο μυαλό μας.
[ Αυτό που λέει ο Dying_Incubus εδώ <<Όσον αφορά τα συναισθήματα που βιώνουμε πιστεύω οτι η επαναλαμβανόμενη βίωση τους μπορεί να λειτουργήσει σε ορισμένες περιπτώσεις σαν ένα "ναρκωτικό" που σε εθίζει ολοένα και περισσότερο σε αυτό>>.
Αν πάρουμε το παράδειγμα του ύψους και το αναλύσουμε θα αντιληφθούμε οτι είναι απλώς μια ιδέα κατασκευασμένη. Στην περίπτωση που μας είχαν περάσει την άποψη οτι η ομορφιά και η δύναμη είναι συνώνυμο του μικρού μεγέθους, θα πιστεύαμε οτι οι ψηλοί βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι των κοντών. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα στάνταρ ομορφιάς, αξίας, αναγνώρισης κλπ. Είναι μια ιδέα έτοιμη, υποβόσκουσα στη σκέψη μας που βασίζεται στην ΣΥΓΚΡΙΣΗ και όχι στο αυτούσιο.
Απο εκεί ξεκινά και οποιαδήποτε '' ανασφάλεια'' και όλα τα '' ναρκωτικά'' που έχουμε ήδη.
Αν μπορούσαμε να αποτινάξουμε αυτές τις σκέψεις και να βλέπουμε τα γεγονότα έξω απο τον παράγοντα << σύγκριση>> μήπως θα ήταν δυνατόν να ελευθερωθούμε απο ένα μέρος ανασφαλειών και κατασκευών?
Οταν σταματήσουμε την σκέψη, σταματάει και το ''αναμνηστικό'' συναίσθημα σιγά σιγά και τα πράγματα φαίνονται απο μια άλλη άποψη.
Ετσι δεν επανατροφοδοτείται το χημικό κέντρο και εξασθενίζει.
Με αυτή την μέθοδο αντίθετα, μπορούμε να προκαλέσουμε ένα άλλο [ αν μας βοηθάει] χημικό ερέθισμα μέσω της σκέψεως....αλλά και αυτό αν το δούμε εις βάθος πάλι δεν είναι ΑΛΗΘΙΝΟ.
φιλικά
Δηλαδή το αυτεξούσιο χάνεται; Η ελευθερία καταντά μια φενάκη;
Τι ακριβώς εξετάζουμε; Την προεπιλογή των επιλογών μας;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Η ιδέα αυτή κατασκευάστηκε εκ πρώτης όψεως από εμάς κι αν την αναζητήσουμε σε βάθος θα δούμε οτι κι η δική μας αντίληψη προήλθε από κάποιους κοινωνικούς δεσμούς μας με άλλα άτομα.
Τα πρότυπα αυτά όμως αλλάζουν και δε μένουν στάσιμα.
Όπως πολύ σωστά αναφέρεις, αν ζούσαμε σε μια κοινωνία όπου θα υπήρχε η αντίληψη πως το λιγότερο δυνατό ύψος είναι το καλύτερο, τότε τα πρότυπα θα άλλαζαν.
Πάρε για παράδειγμα την γυναίκα.
Πριν 40 χρόνια μια γυναίκα θεωρούταν ελκυστική κι ερωτική όταν είχε καμπύλες και μερικά κιλάκια παραπάνω (αν δούμε μερικές ταινίες θα το καταλάβουμε αυτό).
Αν δούμε τα μοντέλα σήμερα θα δούμε οτι πλέον τα πρότυπα άλλαξαν (για αυτό γεμίζουν τα ινστιτούτα αδυνατίσματος ).
Το ιδανικό θα ήταν να αντιληφθούμε οτι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία να δίνουμε έμφαση στο φαίνεσθαι αλλά στο είναι μας.
Τότε όχι μόνο δεν θα μας απασχολούσαν τέτοιου είδους πρότυπα αλλά ενδέχεται και να εκλείψουν στο μέλλον.
quote:
Αν μπορούσαμε να αποτινάξουμε αυτές τις σκέψεις και να βλέπουμε τα γεγονότα έξω απο τον παράγοντα << σύγκριση>> μήπως θα ήταν δυνατόν να ελευθερωθούμε απο ένα μέρος ανασφαλειών και κατασκευών?
Ακριβώς αυτό!
quote:
Αν κατάλαβα καλά. Υπάρχει το ενδεχόμενο, λόγω κληρονομικότητας ή παραγόντων που δεν ελέγχουμε άμεσα, να μη έχουμε περιθώρια επιλογής;
Δηλαδή το αυτεξούσιο χάνεται; Η ελευθερία καταντά μια φενάκη;Τι ακριβώς εξετάζουμε; Την προεπιλογή των επιλογών μας;
Φίλε μου Odysseus_nemo, σε ποιά προεπιλογή ακριβώς αναφέρεσαι (πέραν των κληρονομικών χαρακτηριστικών μας πχ ύψος κτλ κτλ)?
Με μπερδεύεις λιγάκι!
Χεχε! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Υπάρχει το ενδεχόμενο, λόγω κληρονομικότητας ή παραγόντων που δεν ελέγχουμε άμεσα, να μη έχουμε περιθώρια επιλογής;
Δηλαδή το αυτεξούσιο χάνεται; Η ελευθερία καταντά μια φενάκη;
Ακριβώς αυτό, όπως το είπες.
Κατά την άποψη μου ο πιο βασικός τομέας της αναζήτησης είναι να μπορέσουμε να δούμε το προαναφερθέν.
Η επιλογή δεν είναι ελευθερία επειδή όπως λέει η λέξη διαλέγεις ΑΝΑΜΕΣΑ σε κάποια πράγματα έτοιμα η σε κάποιες ΙΔΕΕΣ που δεν είναι βγαλμένες μέσα απο την δική σου σκέψη αλλά άλλων.
Ομως για να φανεί η δική μας σκέψη θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω, οπώς τότε που δεν είχε προλάβει ακόμη να ειχωρήσει μέσα μας η επηροή των άλλων.
Αυτή είναι μια άποψη ''δανεική'' που δέχομαι επειδή θεωρώ οτι αξίζει να ερευνηθεί εις βάθος...
Φιλικά
quote:
Καλή μου λίλιθ, θα μπορούσες να μας πεις λίγο περισσότερα πράγματα για τους 4 τύπουςιδιοσυγκρασίας σύμφωνα με την ομοιοπαθητική?
Αγαπητέ μου Dying_Incubus,
οι τέσσερεις τύποι της ιδιοσυγκρασίας, όπως έγραψα είναι:
Μελαγχολικός: είναι ο άνθρωπος που κυρίως είναι κλειστός και
σκέφτεται πολύ. Η βάση του έτσι, δεν είναι το συναίσθημα,
όπως ίσως θα περίμενε κάποιος, αλλά η σκέψη.
Αιματώδης: είναι ο μέτρια ανοιχτός και ρομαντικός τύπος, που
βασίζεται στο συναίσθημα και εκδηλώνει δε αυτό όχι απότομα,
αλλά μαζεύοντας αρκετό από αυτό. Σα να χρωματίζεται δηλαδή από
το συναίσθημα πρώτα, γεμίζει, και μετά αντιδρά -(με χρονοκαθηστέρηση)
Χολερικός: είναι ο πολύ ανοιχτός ευέξαπτος, που αντιδρά αμέσως,
ενθουσιάζεται, ή απογοητεύεται στη στιγμή, αλλά αυτές του οι
διαθέσεις δεν κρατούν πολύ. Μπορούμε να κατατάξουμε ίσως εδώ και
τον κυκλοθυμικό.
Φλεγματικός: είναι ο ψύχραιμος, που σκέφτεται, επεξεργάζεται και απαντά
μετά από λίγο, κάποιες φορές καυστικά, αλλά όχι υπεραναλύοντας.
Ο φλεγματικός είναι ζευγάρι με τον χολερικό με την έννοια ότι
οι δύο συμπεριφορές συναντούνται συχνά στον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος
μεταπηδά από τη μια στην άλλη, ανάλογα με την περίσταση.
Αντίστοιχα, ο μελαγχολικός είναι ζευγάρι με τον αιματώδη.
quote:
Το ιδανικό θα ήταν να αντιληφθούμε οτι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία να δίνουμε έμφαση στοφαίνεσθαι αλλά στο είναι μας.
Τότε όχι μόνο δεν θα μας απασχολούσαν τέτοιου είδους πρότυπα αλλά ενδέχεται και να εκλείψουν στομέλλον.
Σχετικά με αυτό που γράφεις για τα πρότυπα, θα χρησιμοποιήσω
το παράδειγμα της ομορφιάς, που έθιξες κάτα κάποιον τρόπο.
Πολύ σωστά γράφεις ότι από το ΕΙΝΑΙ είναι σημαντικότερο από
το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, αλλά δυστυχώς η κοινωνική διαμόρφωση είναι τόσο
παντοδύναμη, που απαιτεί μεγάλη προσωπική δύναμη για να ξεφύγουμε
από τις επιδράσεις της, έτσι ώστε κάποιες "ποιότητες" γίνονται
πιό εύκολα και γρήγορα "αποδεκτές" από κάποιες άλλες.
Διάβαζα σε ένα βιβλίο του Καστανέντα μια αναφορά σχετικά:
Η θέση του ανθρώπου στην κοινωνία, όταν είναι καλός,
έξυπνος, όμορφος.
Έγραφε λοιπόν:
Ο καλός άνθρωπος κερδίζει τους συνανθρώπους του επειδή από τη φύση
του δίνει, κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν σημαντικοί και για το
λόγο αυτό τον χρειάζονται.
Ο έξυπνος άνθρωπος κερδίζει τη θέση που του αρμόζει στην κοινωνία,
όταν μέσα από επίπονες προσπάθειες καταφέρει να ανακαλύψει τους
μηχανισμούς του περιβάλλοντός του.
Για τον όμορφο άνθρωπο έγραφε ότι έχει ήδη μια θέση, επειδή η
ομορφιά -η εξωτερική- είναι κάτι το έμφυτο, δε χρειάζεται
καλλιέργεια και φυσικά είναι μια διαχρονική αξία που είναι αποδεκτή
σε όλες τις κοινωνίες -όλοι έλκονται από το όμορφο.
Από εκεί και ύστερα βέβαια, για να διατηρηθεί η
θέση του ανθρώπου, θα πρέπει να καλλιεργήσει τον εαυτό του,
έτσι ώστε να μη γίνει αλλαζόνας.
quote:
Ομολογω πως εχω ακομα μια απορια και θα ηθελα την αποψη σας...
Κατα ποσο η ψυχολογικη μας διαμορφωση μπορει να οφειλετε και στα συναισθηματα που νιωθουμε πιο εντονα?
Παραδειγμα ενας ανασφαλεις ανθρωπος μηπως διαμορφωνει το ψυχολογικο του προφιλ βασει αυτων τονανασφαλειων?
Η καποιος που εχει καποιες φοβιες....?
Αγαπητή whiz
ο άνθρωπος χωρίς να καταβάλλει προσπάθεια, δηλαδή χωρίς να
εφαρμόσει τη βούλησή του και να πειθαρχήσει, θα κάνει αυτό, που
του έρχεται πιό εύκολο και βολικό. Έτσι, είναι αναμενόμενο ότι τα
συναισθήματα που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε, αυτά και θα νιώσουμε
πρώτα, αυτόματα σχεδόν σε κάθε περίσταση που θα μας κεντρίσει
συναισθηματικά. Σε αυτή την περίπτωση, είναι το ίδιο το συναίσθημα
που θα χρωματίσει και τη σκέψη μας, οπότε είναι πολύ πιθανό να
φτάνουμε στο σημείο με βάση αυτά τα έντονα και συνηθισμένα
συναισθήματά μας να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.
quote:
Αν κατάλαβα καλά. Υπάρχει το ενδεχόμενο, λόγω κληρονομικότητας ή παραγόντων που δεν ελέγχουμεάμεσα, να μη έχουμε περιθώρια επιλογής;
Δηλαδή το αυτεξούσιο χάνεται; Η ελευθερία καταντά μια φενάκη;
Αγαπητέ Odysseus_nemo
για κάποια από τα στοιχεία που έχουν διαμορφώσει το συναισθηματικό μας
κόσμο δεν έχουμε και πολλά περιθώρια επιλογής, για κάποια άλλα όμως
έχουμε. Γενικά αυτό που ισχύει εδώ, και όχι μόνο εδώ βέβαια, είναι ότι
όσο περισσότερο έχουμε και εφράζουμε κάτι συγκεκριμένο, τόσο περισσότερο
αυτό παγιώνεται και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Έτσι, πιό δύσκολα αλλάζει
ο άνθρωπος, που τα ενοχλητικά ψυχολογικά του βιώματα προέρχονται από τη
βρεφική του ηλικία, από αυτόν, που είχε κάποιο συναισθηματικό πρόβλημα,
π.χ. στην ευφηβία. Όσο πιό πολύ και πιό παλιά, βρίσκεται κάτι μέσα μας,
τόσο περισσότερη προσπάθεια οφείλουμε να καταβάλλουμε, ώστε να το αλλάξουμε.
Ακόμη, σχετικά με αυτό που γράφεις, νομίζω ότι όχι μόνο στα συναισθήματα,
αλλά και σε πολλά άλλα πράγματα δεν υπάρχει το αυτεξούσιο, ή η ελευθερία,
όπως για παράδειγμα ο κοντός, που αναφέρθηκε, δε μπορεί να γίνει ψηλός.
Σε κάποια από αυτά, που κατανοούμε ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε, οφείλουμε
να μάθουμε τον τρόπο να τα χρησιμοποιούμε έτσι ώστε να μη μας ενοχλούν, αλλά
να μας εξελίσσουν.
Μελετούσα αυτές τις μέρες ένα βιβλίο ψυχολογίας και βρήκα κάποιες
ενδιαφέρουσες ιδέες, που σχετίζονται με το θέμα αυτό, έτσι αποφάσισα
να το... αναζωπυρώσω... (το θέμα)
Για να δούμε...
Ψυχολογική διαμόρφωση: έχουμε περιθώρια επιλογής;
Όπως, αντιλαμβάνομαι έχει ήδη αναφερθεί παραπάνω, η ψυχολογική μας
διαμόρφωση εξαρτάται και επηρεάζεται από τις συνήθειές μας. Τί είναι
οι συνήθειες, πώς λειτουργούν και τί γνωρίζουμε για τις καλές και
τις κακές συνήθειες;
Οι συνήθειες, σε αντίθεση με τα ένστικτα, (που είναι έμφυτα) και τα
αντανακλαστικά, (που είναι αυτόματα και κυρίως σωματικού τύπου),
είναι τρόποι συμπεριφοράς, που αναπτύσσουμε ώστε να καλύψουμε κάποιες
ανάγκες μας, ή ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε κάποιες
καταστάσεις. Είναι, με άλλα λόγια, μέσα, που ανακαλύπτουμε, αναπτύσουμε
και διαμορφώνουμε ως τύπους, ώστε να μπορέσουμε να ελυχθούμε στις
διάφορες περιστάσεις, στις προκλήσεις, (συνήθως τις απαιτητικές),
από το περιβάλλον μας.
Παράδειγμα:
Συνηθίζω να ξυπνώ το πρωί στις 7.00 για να μπορέσω να
πάω στη δουλειά. (Αν δεν πάω, τότε θα με απολύσουν, και θα έχω
πρόβλημα).
ή
Τρώω πολύ, όταν βρίσκω μπροστά μου φαϊ, γιατί όταν ήμουν μικρός,
στην κατοχή, πεινούσα και ήταν ανάγκη επιβίωσης για μένα, όταν θα
έβρισκα τροφή να την έτρωγα.
Γενικά, από τα δύο προηγούμενα παραδείγματα εύκολα αντιλαμβάνεται
κάποιος ότι οι συνήθειες, πρώτιστα εξυπηρετούν το ένστικτο της
επιβίωσης, που είναι και το πιό βασικό μας ένστικτο. Το ένστικτο
αυτό, κατά τη διάρκεια της ζωής μας "μεταμφιέζεται" σε διάφορες
ανάγκες, που όμως όλες ανάγονται τελικά σε αυτό.
Υπάρχουν καλές και κακές συνήθειες. Για τις καλές, ουδέν λόγος για
να τις αλλάξουμε, αλλά τί γίνεται με τις κακές συνήθειες; Και τί
γίνεται ιδιαίτερα με τις συνήθειες αυτές, που για μεγάλα χρονικά
διαστήματα μας κατέχουν και ούτε μπορούμε να ελέγξουμε, ούτε τελικά
και να κατανοήσουμε την προέλευση, το νόημα και τη σκοπιμότητά τους;
Πώς δηλαδή προκύπτουν εκείνες οι κακές συνήθειες, οι οποίες διαμορφώνουν
τις τάσεις μας, κυρίως τις ψυχολογικές, οι οποίες μας καθιστούν
ανελεύθερους, δέσμιους "ανεξήγητων παθών" και που μας κάνουν, ενώ
φαινομενικά ΘΕΛΟΥΜΕ να δράσουμε με τον Α τρόπο, τον θετικό, να
δρούμε με έναν αρνητικό Β τρόπο;
Αυτό το ερώτημα είναι πολύ βασικό...
Κατά την προσωπική μου άποψη, η αρχή μιας τέτοιας, ΚΑΚΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ,
ή πιό συγκεκριμένα μιας αρνητικής, μη λειτουργικής, ψυχολογικής
τάσης που μας καθιστά δισλειτουργικούς και άβουλους, δεν είναι
απαραίτητο να είναι μια κακή συνήθεια, αντιθέτως μπορεί να πηγάζει
από μια ΚΑΛΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ, ή αλλιώς μιας συνήθεια, που για κάποιο χρονικό
διάστημα της παρελθούσας ζωής μας, και για κάποιο συγκεκριμένο πεδίο
δράσης μας, κρίθηκε απαραίτητη να υιοθετηθεί.
Κάποτε λοιπόν, από ΑΝΑΓΚΗ, υιοθετήσαμε μια συμπεριφορά, για να μπορέσουμε
σε ορισμένες καταστάσεις να ανταπεξέλθουμε.
Κάποτε όμως, οι καταστάσεις αυτές λήξανε, ενώ η ίδια η συμπεριφορά
μας έγινε συνήθεια, και μάλιστα εξαπλώθηκε και σε άλλα πεδία δράσης
μας, ή αλλιώς αγκάλιασε και άλλα επίπεδα της προσωπικότητάς μας,
όπως το συναίσθημα και τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Επειδή είναι συνήθεια, (δηλαδή μηχανισμός που κάποτε τον δεχτήκαμε,
αφού εμείς οι ίδιοι τον δημιουργήσαμε με τη θέλησή μας και ήταν για
εμάς καλός), δε μπήκαμε στη διαδικασία να την επαναξιολογήσουμε στη
νέα τάξη πραγμάτων. Αυτή λοιπόν τώρα δρα αυτόματα, και αντί να
μας ωφελεί μας βλάπτει. Και μάλιστα, μπορεί σήμερα να μας βλάπτει,
ώς συνήθεια που εκφράζεται σε διαφορετικό πεδίο της προσωπικότητας,
από αυτό από το οποίο τη δημιουργήσαμε και για το λόγο ακριβώς αυτό
δε μπορούμε να την ανακαλύψουμε και να τη "σπάσουμε".
Πόσες αλήθεια, τέτοιες συνήθειες, τάσεις συμπεριφοράς, θα ανακαλύπταμε
μέσα μας;
Πόσο πραγματικά είμαστε ελεύθεροι να δρούμε κατά ΒΟΥΛΗΣΗ, και όχι
όπως έχουμε συνηθίσει;
Πόσο τελικά έχουμε εμείς τον έλεγχο του εαυτού μας, και ποιά τα
περιθώρια επιλογής μας, όταν είμαστε εγκλωβισμένοι, τόσο πολυμήχανα,
μέσα σε μεταμφιεσμένες συνήθειες;
Η αποκάλυψη μιας μεταμφιεσμένης συνήθειας είναι μόνο η αρχή.
Η πραγματική απελευθέρωσή μας από αυτή έρχεται με την επέμβαση της
ΒΟΥΛΗΣΗΣ μας, να την αλλάξουμε, που προυποθέτει μια μάχη, μια
εφαρμογή στρατηγικής και πειθαρχίας...
Άλλες από αυτές τις αποκτήσαμε μόνοι μας - αν κι είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις - ενώ άλλες τις αποκτήσαμε από το περιβάλλον μας και την αλληλεπίδραση μας με τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Υπό αυτή την έννοια κάποιοι άλλοι μας δημιουργούν συνήθειες κι εμείς με την σειρά μας - συνειδητά ή όχι - δημιουργούμε συνήθειες σε κάποιους άλλους ανθρώπους.
Άλλωστε, ακόμη και το γεγονός ότι επιτρέπουμε να μας επιβάλλουν μια συνήθεια, αποτελεί από τη μεριά μας μια ενίσχυση σε μια συνήθεια κάποιων ανθρώπων.
Να επιβάλλουν συνήθειες!
Είναι συνήθεια πχ να κοιμόμαστε αργά ή νωρίς, να καπνίζουμε, να πίνουμε το πρωί καφέ, να αντιδρούμε σπασμωδικά σε κάποια αντίδραση, να νιώθουμε κάποια συγκεκριμένα συναισθήματα σε συγκεκριμένες καταστάσεις κτλ.
Η συνήθεια προκύπτει από την επανάληψη ενός γεγονότος.
Συνηθίζω πχ να πίνω ελληνικό καφέ το πρωί επειδή το κάνω για καιρό.
Αυτή η συνήθεια είναι αβλαβής, όταν όμως μας κάνει να πιστέψουμε ότι είναι απαραίτητη για εμάς, τότε αρχίζουμε να εθιζόμαστε σ' αυτήν και να τη νιώθουμε απαραίτητη για το ξεκίνημα της ημέρας μας κτλ.
Και σ' αυτό το σημείο αρχίζει να μας φαίνεται αδύνατη η απαλλαγή μας από αυτή την συνήθεια.
Από την άλλη μπορεί να γίνεται μια υποσυνείδητη δικαιολογία για κάποια άλλη πράξη ή και παράλειψη μας.
Παραδείγματος χάριν δεν θυμήθηκα να πάρω το κινητό μου μαζί φεύγοντας επειδή δεν ήπια καφέ ή επειδή τον ήπια βιαστικά.
Κι αν δεν είναι αυτή η δικαιολογία θα είναι κάποια άλλη...
Σχετικά με τις κακές μας συνήθειες, θα πρέπει να κρίνουμε πρώτα απ' όλα γιατί θεωρείται κακή και για ποιούς θεωρείται κακή.
Θεωρείται κακή μόνο για εμένα ή για τους άλλους?
Κι από την άλλη τι γίνεται όταν μια καλή μας συνήθεια έχει αρνητικό αντίκτυπο στους γύρω μας?
Νομίζω πως αυτό είναι ένα από τα κλειδιά των συγκρούσεων ανάμεσα στους ανθρώπους.
Επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε τι αντίκτυπο έχουν οι συνήθειες μας στους υπόλοιπους.
Ως συνήθεια εκλαμβάνω και μια συναισθηματική μας αντίδραση απέναντι σε κάποιο γεγονός.
Συνήθως δεν είναι αυτό καθεαυτό το γεγονός που μας ενοχλεί για παράδειγμα.
Μπορεί να είναι κάτι το οποίο έχουμε απωθήσει στο υποσυνείδητο μας ή μια ενθύμηση από κάποιο παλιότερο γεγονός που συνειρμικά σχετίζεται μ' αυτό.
Με άλλα λόγια, δε μας φταίει το γεγονός.
Απλά πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία που μας κινητοποιεί κάποιο συναίσθημα και τι σημαίνει αυτό για εμάς.
quote:
Πόσο πραγματικά είμαστε ελεύθεροι να δρούμε κατά ΒΟΥΛΗΣΗ, και όχι
όπως έχουμε συνηθίσει;
Πόσο τελικά έχουμε εμείς τον έλεγχο του εαυτού μας, και ποιά τα
περιθώρια επιλογής μας, όταν είμαστε εγκλωβισμένοι, τόσο πολυμήχανα,
μέσα σε μεταμφιεσμένες συνήθειες;
Είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο αφήνουμε εμείς τον εαυτό μας να είναι ελεύθερος.
Οπότε έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας στον βαθμό που εμείς θέλουμε να τον έχουμε...
In anticipation of my resurrection...
quote:
έτσι αποφάσισα να το... αναζωπυρώσω... (το θέμα)
Αγαπητή λιλιθ βραδυφλεγές το μηνυμα τελικά...
Την καλησπέρα μου...
Έχουμε εν τέλη περιθώρια επιλογής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση;
Προσωπικά θα έλεγα οτι αυτό είναι αρκετά δύσκολο αλλά όχι αδύνατο. Και νομίζω οτι για να γίνει αυτό δεν είναι μόνο στο χέρι μας αλλα εξαρτάται και από εξωγενείς παράγοντες.
Για να εξηγηθώ...
Αρχικά πιστεύω οτι για να αλλάξεις κάτι στον χαρακτήρα σου πρέπει να αναγνωρίσεις οτι είναι λάθος. Και όταν λέω λάθος μιλάω τελείως υποκειμενικά κρινόμενο.
Μετά πρέπει να καταλάβεις από που προήλθε, ποια είναι η ρίζα του. Είναι κάτι που αποκτήθηκε κατι που καλιεργήθηκε από εμάς...
Όταν όμως πάς να το αλλάξεις ή καταργήσεις τότε καταλαβαίνεις οτι είναι πολύ δυσκολο, και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μία χρόνια κατάσταση. Καταλαβαίνεις οτι αν το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό αλλιωθεί ή καταργηθεί θα μεταβάλλει παρα πολύ τις ισσοροπίες που κρατάς στο παρρόν και σίγουρα θα επιρρεάσει και την κρίση της ιστορίας σου. Με πολύ διαφορετικό μάτι θα αξιόλογήσεις της πράξεις σου, και αυτό αρκετές φορές δεν είναι ευκολο.
Ακόμα θα πρέπει να θυσιάσεις την βολεψή σου, γιατί ψυχή του ανθρώπου πρσαρμόζεται στο καλούπι που εμείς την βάζουμε. Και ξαφνικά αλλάζουμε στο καλούπι σχήμα...
Ίσως και να είναι θέμα βαθιάς απόφασης να αλλάξουμε κάποια πράγματα.
Αλλά εδώ παίζουν κάποιο ρόλο οι εξωγενείς παράγοντες. Και θα ονομάσω έτσι τις καταστάσεις εκείνες που μας προκαλούν κάποιες φορές στην ζωή μας ενά ψυχικό και πνευματικό βύθισμα, μια απογοήτευση. Δεν ευχόμαστε να έρθουν αυτές οι στιγμές αλλά αυτές είναι που μπορούμε να εκμεταλευτούμε για να κάνουμε οριστικό reset για πράγματα που θέλουμε να αλλάξουμε στον χαρακτήρα μας. Και αυτό είναι νομίζω πιο εύκολο γιατί σε αυτές τις δεδομένες στιμές, έτσι και αλλιώς δεν φοβόμαστε να μην ξεβολευτούμε, να μήν χάσουμε τις ισσοροπίες μας, να μήν χαλάσουμε την βιτρίνα μας... είναι ήδη σε κακή κατάσταση. Είναι κάτι σαν να ρισκάρουμε εκ του ασφαλούς...
auta gia tin ora
filika
trovadouros
quote:
Αρχικά πιστεύω οτι για να αλλάξεις κάτι στον χαρακτήρα σου πρέπει να αναγνωρίσεις οτι είναι λάθος. Και όταν λέω λάθος μιλάω τελείως υποκειμενικά κρινόμενο.
Μετά πρέπει να καταλάβεις από που προήλθε, ποια είναι η ρίζα του. Είναι κάτι που αποκτήθηκε κατι που καλιεργήθηκε από εμάς...
Παρόλα αυτά, πάρα πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο να αναγνωρίσει ένας άνθρωπος μια αρνητική όψη του εαυτού του ή μια συμπεριφορά του η οποία είναι προβληματική.
Αυτό μπορεί να τον οδηγήσει σε μια μετατόπιση ευθυνών τόσε στους γύρω του όσο και στην "κακιά του τύχη", σε παράγοντες δηλαδή οι οποίοι βρίσκονται έξω από αυτόν ενώ η ουσιαστική αιτία του προβλήματος βρίσκονται απλά μέσα στον ίδιο.
Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν μπορεί να ζητάει συνεχώς από τους άλλους να αλλάξουν ή εύχεται να αλλάξει η τύχη του.
Ένα πολύ δύσκολο επίσης στάδιο είναι η αναζήτηση της ρίζας του προβλήματος.
Ειδικά εάν το πρόβλημα είναι χρόνιο, οι ρίζες του μπορεί να είναι και πολύ καλά συγκαλυμμένες από τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και πολύ σύνθετες.
Από την άλλη μπορεί οι ρίζες που θα ανακαλύψουμε να είναι πολύ επιφανειακές κι ένα μέρος μόνο του προβλήματος που μας αντιμετωπίζει.
Ένα χρήσιμο εργαλείο πιστεύω για αυτό είναι η αναζήτηση κι η εξερεύνηση του εαυτού μας να είναι διαρκής, με όσο πιο καθαρή κρίση μπορούμε να έχουμε και φυσικά όσο πιο ειλικρινής γίνεται.
Εάν έχουμε την διάθεση να χαϊδέψουμε τα αυτιά του ίδιου μας του εαυτού, στην ουσία δεν αλλάζουμε πολλά πράγματα αλλά διαιωνίζουμε κάποιες άλλες συμπεριφορές μας...
quote:
Καταλαβαίνεις οτι αν το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό αλλιωθεί ή καταργηθεί θα μεταβάλλει παρα πολύ τις ισσοροπίες που κρατάς στο παρρόν και σίγουρα θα επιρρεάσει και την κρίση της ιστορίας σου. Με πολύ διαφορετικό μάτι θα αξιόλογήσεις της πράξεις σου, και αυτό αρκετές φορές δεν είναι ευκολο.
Ακόμα θα πρέπει να θυσιάσεις την βολεψή σου, γιατί ψυχή του ανθρώπου πρσαρμόζεται στο καλούπι που εμείς την βάζουμε. Και ξαφνικά αλλάζουμε στο καλούπι σχήμα...
Όντως, η κατάργηση ή αλλοίωση ενός χαρακτηριστικού θα αλλάξει πολλές ισορροπίες που φαινομενικά θα μας επιφέρει μια μεγάλη σύγχυση και θα μας βγάλει έξω από τα νερά μας.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που αλλάζουμε είναι το καλούπι μας οπότε θα πρέπει να αποβληθεί ο φόβος που συνοδεύει αυτή μας την προσπάθεια.
Πιστεύω άλλωστε πως ένας από τους στόχους μας θα πρέπει να είναι να εναρμονισθεί αυτό το καλούπι με αυτό που υπάρχει μέσα σ' αυτό...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητέ Dying_Incubus
quote:
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που αλλάζουμε είναι το καλούπι μας οπότε θα πρέπει να αποβληθεί ο φόβος που συνοδεύει αυτή μας την προσπάθεια.
Πιστεύω άλλωστε πως ένας από τους στόχους μας θα πρέπει να είναι να εναρμονισθεί αυτό το καλούπι με αυτό που υπάρχει μέσα σ' αυτό...
Αυτό το καλούπι είναι ο χαρακτήρας μας. Και αυτό που υπάρχει μέσα σε αυτό είναι ο αληθινός μας εαυτός. Αν πραγματικά αποφασίσουμε να ξεπεράσουμε ή τουλάχιστον να πολεμήσουμε τον φόβο της αλλαγής (που στην πραγματικότητα πιστεύω ότι είναι ένας βασικός για τον κάθε άνθρωπο, με κάποια παρακλάδια) τότε σιγά σιγά ίσως να μπορέσουμε να εναρμονίσουμε τον χαρακτήρα μας με το εσωτερικό μας αληθινό εαυτό.
Ή αν θέλεις μπορούμε να τονίσουμε το κομμάτι του χαρακτήρα μας που οδηγεί στον πραγματικό εαυτό.
Αλλά αυτό είναι θέμα μάλλον αυτογνωσίας, και ειλικρινά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να το προσεγγίσει κάποιος χωρίς την βοήθεια ειδικού. Εξάλλου για να προσεγγίσει κάποιος την αλήθεια του χαρακτήρα του αλλά και την εσωτερική του φύση, θα πρέπει να είναι και εξωτερικός ,και όσο το δυνατόν αντικειμενικός, παρατηρητής του εαυτού του (νομίζω).
filika
trovadouros
Θα ήθελα μόνο να δώσεις κάποιες περαιτέρω διευκρινήσεις επάνω σ' αυτό που είπες:
quote:
Ή αν θέλεις μπορούμε να τονίσουμε το κομμάτι του χαρακτήρα μας που οδηγεί στον πραγματικό εαυτό.
Πιστεύεις ότι το κομμάτι αυτό του χαρακτήρα μας είναι ένα ή μπορεί να είναι και περισσότερα;
Από την άλλη, αν δεχθούμε ότι ο χαρακτήρας μας είναι μια προβολή του αληθινού μας εαυτού, μήπως θα έπρεπε όλα τα επιμέρους στοιχεία του να συνεργαστούν προς αυτήν την κατεύθυνση;
In anticipation of my resurrection...