- Τι σας ενοχλεί περισσότερο σε έναν άνθρωπο; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, τίποτε δεν με ενοχλεί περισσότερο από το ψέμα.
΄Οχι το απλό. ΄Οχι. Το χονδροειδέστατο. Αυτό που σου φωνάζει ενίοτε πόσο ηλίθιος είσαι. Ψέμα από ψέμα έχει διαφορά...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
εκεινη η ζηλεια που σου την λενε με τα καλυτερα λογια .
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Edited by - gretel on 09/02/2006 13:30:36
Να αρνείται την αγάπη της αλήθειας, και το όραμα της ψυχής.
Αυτό το ταπεινό όραμα, που τρέφεται από τη φωτιά της ελπίδας...
ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΩΤΙΕΣ Ε ΝΑΙ!!!ΕΙΝΑΙ ΑΣΒΕΣΤΕΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Προσέχουμε γιά να έχουμε. Τι λέμε, τι υποσχόμεθα τι πράττουμε...
Και καλύτερα αντί να θάβουμε τον άλλον με γερά φτυάρια, να χτίζουμε το μέλλον μας, προστατεύοντας την ψυχή και εκείνων που αγαπάμε.
΄Αλλοι χτίζουν άλλοι γκρεμίζουν.
΄Ετσι δεν είναι];
Θέλω και με ματωμένα, ή κουρασμένα χέρια να χτίζω.
Να δημιουργώ, μέσα στην κατάρρευση τόσων πραγμάτων στους καιρούς...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 11/02/2006 08:59:02
Αναπόφευκτο θα μου πείτε. Το πνεύμα της εποχής.
Πόσες και πόσοι δεν κρύβονται πίσω από μία μάσκα. Απόκριες θα μου πεις. Τώρα είναι και επίκαιρο.
Ας πετάξουμε τις μάσκες. Μας ασχημαίνουν...
Και η αλήθεια λάμπει η ρουφιάνα. Αποκαλύπτεται περίτρανα κάποια στιγμή.
ΚΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ. ΚΙ ΕΜΕΙΣ. ΚΑΙ ΤΟ ΧΘΕΣ. ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ...
ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.
ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΟ. ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΓΙΝΕΙ ΓΝΩΣΤΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.
ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΩΣ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΦΙΛΗΣΕΙΣ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ.
ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΣΤΑ ΜΑΤΩΣΕΙ.
ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ;
ΜΠΑ...
ΣΤΑΡΑΤΟ ΤΟ ΒΡΙΣΚΩ.
ΕΙΠΑΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:
Ας πετάξουμε τις μάσκες.
Και ξαφνικά αγαπητή Αφροδίτη συνειδητοποιείς πως πάλι ανασαίνεις…αληθινά.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Τι σας ενοχλεί περισσότερο σε έναν άνθρωπο;
Η ασκοπη φλυαρια και η ελλειψη χιουμορ (ακομη κι αν νομιζει οτι το διαθετει).
Η ελλειψη πρακτικοτητας και ρεαλιστικης αντιμετωπισης των πραγματων σε συνδυασμο με την ελλειψη στοχειωδους ευφυιας και ευστροφιας.
Τι δεν με ενοχλεί και με συναρπάζει;
Η τιμιότητα παντού και πάντα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:Ανασαίνεις ελεύθερα, όταν αφήνεις τον εαυτό σου λεύτερο. Να αντιλαμβάνεται, να αγγίζει και την παραμικρή αμυδρή λεπτομέρεια.quote:
Ας πετάξουμε τις μάσκες.Και ξαφνικά αγαπητή Αφροδίτη συνειδητοποιείς πως πάλι ανασαίνεις…αληθινά.
Φιλικά,
Trovadouros
Ανασαίνεις αληθινά όταν είσαι ο εαυτός σου...
Και μοσχοβολάει ο αγέρας πίστεψέ με...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Brother will kill brother, spilling blood across the land, killing for religion, something I don't understand...
Η Ακρόπολη ανήκει σε αυτούς που την έχτισαν...
Ο ΚΕΦΤΕΣ ΓΑΡ ΒΑΡΥΣ....ακόμα πονάει το στομάχι μου...
quote:
ΤΙ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ?
ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΠΟΛΛΑ...
ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ ΨΕΜΑ,
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ,
Η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΒΑΣΕΩς..
Ο ΩΧ ΑΔΕΡΦΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ,ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΕ,
Η ΤΕΜΠΕΛΙΑ,ΑΔΡΑΝΕΙΑ,
ΤΟ ΑΣΚΟΠΟ ΞΟΔΕΜΑ
Ο ΛΟΓΟΣ ΔΙΧΩΣ ΒΑΣΗ...
Η ΑΝΟΗΣΙΑ..Ε ΑΥΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΩΡΑ..
ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΡΩΤΟΥΣΕΣ ΤΙ ΣΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΝ
ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ
ΔΩΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΣΟΥ,ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ...
Το θέμα πολύ ενδιαφέρον και αγγίζει την ανθρώπινη φύση. Αν και φαίνεται πολυδιάστατο, πολύπλοκο, και άξιο για thesis βασικά ειναι πολύ απλό...
Τη στιγμή που αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε απο τους συνανθρώπους μας μια και τους "βρίσκουμε" τόσα λάθη, προφανώς και μείναμε μόνοι να προσπαθουμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη μοναξιά στην...ανωτερότητά μας
Τι τελικά ζητάμε από τους άλλους? να τους κάνουμε κατ' εικόνα και ομοίωσή μας? Τι μας κάνει εμας υπεράνω?
Η αφοσίωσή μας στα λάθη των άλλων δρα ανασταλτικα στην εσωτερική μας ηρεμία και ευτυχία. Κάποτε θα πρέπει να αναρρωτηθούμε για το άν θέλουμε να είμαστε σωστοί ή ευτυχισμένοι. Η επιλογή είναι δική μας!
Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη, κι ας αγκαλιάσουμε τον εαυτόν μας χωρίς όρους--μόνο τότε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τις "αμαρτίες και τα πάθη των άλλων".
Κι εγώ μαζί σας στη διαδρομή
quote:
Σας χεραιτώ όλους!
Το θέμα πολύ ενδιαφέρον και αγγίζει την ανθρώπινη φύση. Αν και φαίνεται πολυδιάστατο, πολύπλοκο, και άξιο για thesis βασικά ειναι πολύ απλό...
Τη στιγμή που αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε απο τους συνανθρώπους μας μια και τους "βρίσκουμε" τόσα λάθη, προφανώς και μείναμε μόνοι να προσπαθουμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη μοναξιά στην...ανωτερότητά μας
Τι τελικά ζητάμε από τους άλλους? να τους κάνουμε κατ' εικόνα και ομοίωσή μας? Τι μας κάνει εμας υπεράνω?
Η αφοσίωσή μας στα λάθη των άλλων δρα ανασταλτικα στην εσωτερική μας ηρεμία και ευτυχία. Κάποτε θα πρέπει να αναρρωτηθούμε για το άν θέλουμε να είμαστε σωστοί ή ευτυχισμένοι. Η επιλογή είναι δική μας!Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη, κι ας αγκαλιάσουμε τον εαυτόν μας χωρίς όρους--μόνο τότε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τις "αμαρτίες και τα πάθη των άλλων".
Κι εγώ μαζί σας στη διαδρομή
KAΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ. Τα είπες όλα. Πρέπει να το σκεφτούμε πολύ σοβαρά αυτό τελικά
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Συνχαρητιρια bliss πολύ ωραία τοποθέτηση. Μέσα σε λίγες γραμμές περιέγραψες μια ολόκληρη “στάση ζωής”. Κάποιοι γεννιούνται έτσι, κάποιους τους παίρνει χρόνια, άλλους δεκαετίες και άλλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τη σημαίνουν αυτές οι γραμμές. Αξίζουν μια βαθύτερη ανάλυση αλλά δεν μπορώ να πω ότι το έχω καταφέρει και εγώ να εφαρμόσω με επιτυχία αυτό που περιγράφεις, οπότε ας το κάνει κάποιος που του “αξίζει”.
Θα πω μόνο δυο λόγια περί του θέματος. Το να κοιτάξει κάποιος μέσα του, και να βγάλει σωστά συμπεράσματα είναι πολύ δύσκολο. Προϋποθέτει να κατέχει κάποια χαρακτηριστικά σαν προσωπικότητα. Όπως: δύναμη, αντικειμενικότητα, καλή κρίση, εμπειρίες, καθαρή σκέψη κλπ… θα πρέπει να έχει και καλή “ψυχολογική ισορροπία”. Δηλαδή να έχει απεξαρτητοποιηθει από κόμπλεξ, να έχει αυτοσεβασμό, αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία, κλπ… κάποιοι από μικρή ηλικία τα έχουν αυτά, και κάποιοι όπως ανέφερα παραπάνω ποτέ δε τα αποκτούν.
Ποιος είναι ο τυχερός και ποιος ο άτυχος? Ειλικρινά δε ξέρω. Είναι ένα άλλο θέμα αυτο και ήδη έχω ξεφύγει αρκετά από το αρχικό θέμα συζήτησης. Ένα πράγμα θα πω. Κάπου διάβασα ότι είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου να γίνετε “αρνητικός” προς τους συνάνθρωπους του και όταν δε το κάνει χαλάει την ισορροπία του εαυτού του. Πρέπει να “ξεσπάμε” κάπου κάπου. Ίσως λοιπόν ο τυχερός να είναι αυτός εκφράζει αρνητικότητα όταν αντιλαμβάνεται κάτι “στραβό” σε κάποιον άλλον.
Για να είμαι και μέσα στο θέμα θα πω ότι προσπαθώ να δείχνω ανωτερότητα και να μην με ενοχλεί τίποτα, όσο είναι δυνατόν βέβαια. Δεν είμαι της θεωρίας να ξεσπάω αλλά να ψάχνω να βρίσκω τις αιτίες που δημιουργούν μια αρνητική στάση κάποιου απέναντι μου και έτσι να τους δικαιολογώ. Είμαι της άποψης ότι κάθε αρνητικό πάνω σε έναν άνθρωπο ξεκινάει από κάτι αρνητικό που εισέπραξε και αυτός ο ίδιος κάποια στιγμή στη ζωή του και απλά το μεταφέρει, στην ιδια ή σε άλλη μορφή, για να υπάρχει μια ισορροπία(ασυνείδητα ή και συνειδητά). Έχω φτάσει σε ένα σημείο να λυπάμαι όταν βλέπω τέτοιες αρνητικές συμπεριφορές γιατί ξέρω ότι κάτι τον “τρώει” αυτόν τον άνθρωπο. Θα σκεφτεί κάποιος “τι λες ρε μεγάλε, πες και σε μας το μυστικό”. Θα έχει δίκιο. Της περισσότερες φορές περνάει έτσι κάτι που με ενοχλεί σε κάποιον, έχουν τύχει και φορές όμως που να μην έχω τη δύναμη να αντισταθώ και να τύχει να έρθω και στα χέρια.
quote:
“Τη στιγμή που αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε απο τους συνανθρώπους μας μια και τους "βρίσκουμε" τόσα λάθη, προφανώς και μείναμε μόνοι να προσπαθουμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη μοναξιά στην...ανωτερότητά μας”
θα διαφωνήσω εδώ ως προς το πως θέτεις την ανωτερότητα. Δεν πιστεύω ότι φέρνει καμία απομάκρυνση ή μοναξιά η ανωτερότητα. Επειδή όμως θα ξεφύγω από το θέμα, μπορώ να σε παραπέμψω σε μια τοποθέτηση που με εκφράζει απόλυτα. Είναι στο θέμα “Η ΣΟΦΙΑ”, “ανωτερότητα”, το πρώτο post του Lorenzo (ακόμα δε ξέρω πως να κάνω short-cut).
;)
Διαφωνείτε;
Πασχίζουμε καθημερινά άραγε να τον αλλάξουμε ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ;
Από το λίγο ξεκινάει κανείς.
΄Ετσι δεν είναι;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-PIXELDREAM.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Μου την δίνουν επίσης οι κακοί ηθοποιοί...
In anticipation of my resurrection...