anonumos

Είμαι ανάμεσα σε δυο απόψεις σε σχέση με τα παραπάνω. Η μια άποψη είναι ότι όσο μεγαλώνουμε, σαν παιδία, “λερωνόμαστε”, από τα διάφορα ερεθίσματα που δεχόμαστε από το περιβάλλον. Η άλλη άποψη της nst ότι δε “λερωνόμαστε”, απλά ότι η καρδιά μας μένει καθαρή και εκδηλώνετε επιλεκτικά.

Θα συμφωνήσω και με τις δυο απόψεις! Θα υποστηρίξω ότι μεγαλώνοντας και επηρεαζόμαστε αρνητικά (λερωνόμαστε) από το περιβάλλον, τα ΜΜΕ, κλπ… αλλά και πολλές φορές παραμένουμε δυνατοί και εκεί που μπορούμε να κρατήσουμε τη καρδιά μας καθαρή, τη κρατάμε, και την “ανοίγουμε” εκεί που αξίζει.

Quote:
Η άποψη μου είναι οτι δεν μπορείς να δώσεις αν δεν έχεις.
Ανθρωποι που στην παιδική τους ηλικία βίωσαν την βία, την απόρριψη και την ανασφάλεια εξακολουθούν να αναπαράγουν αυτό το πρότυπο σε όλη ή σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους.
Διατηρούν ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας και αγωνίας που τούς ωδηγεί ή σε μια πλάστη μορφή ανωτερότητας μέσω της επιδίωξης δύναμης κάθε είδους ή στο εντελώς αντίθετο, μια μορφή παθητικής υποτιθέμενης προσφοράς.

Nst έχεις δίκιο. Κατάλαβα τι εννοείς. Πάνω από το μέσο όρο ανθρώπων που είχαν κάποια τέτοια προβλήματα αντέδρασαν, αντιδρούν και θα αντιδρούν έτσι. Η έλλειψη αγάπης, και η μη ικανοποίηση άλλων βασικών αναγκών που έχει ένα παιδί πολλες φορες μένει σαν απωθημένο στον άνθρωπο και συνεχίζει να τον στοιχειώνει και στην υπόλοιπη ζωή του. Η εξήγηση μου είναι ότι όταν κάποιου παιδιού οι βασικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται κατά τη παιδική ηλικία όπως αυτή της αγάπης μπορούν να φέρουν ένα συνεχή αγώνα για να γεμισει αυτά τα “κενά”, την ανάγκη να αρπάξει ότι είναι δυνατό από τη ζωή που θα του ικανοποίηση την αντίστοιχη ανάγκη. Δε ξέρω τι θα έλεγε ένας παιδοψυχολόγος αλλά μου φαίνεται λογικός αυτός ο συνειρμός.

Lorenzo το post σου ειναι ενδιαφέρων. Πραγματικά λυπάμαι όταν βλέπω ανθρώπους που ζουν μέσα σε ένα “ενυδρείο”, σε μια παραπραγματικοτητα. Δε μπορώ να τους κατηγορήσω όμως σε όλες τις περιπτώσεις. Προσωπικά δίνω πολλά ελαφρυντικά σε τέτοιους ανθρώπους και ακόμα και σε ολόκληρες κοινωνίες που ζουν έτσι. Τους δικαιολογώ.

Σε γενικές γραμμές συμφωνω με τα περισσότερα που έχουν γραφεί, αλλά περίμενα να φτάσω στο τελευταίο post για να δω ποιο είναι το θέμα συζήτησης μήπως μπορέσω να συνεισφέρω και εγώ.

Το θέμα της αγάπης με βασάνισε για αρκετό καιρό στη ζωή μου και ακόμα δε μπορώ να πω ότι έχω φτάσει σε κάποια συγκεκριμένη άποψη. Συμφωνώ στην άποψη ότι όσο πιο μικρός τόσο πιο αγνός, πιο αθώος κλπ…, άρα και πιο αληθινός κλπ…. Με λίγα λόγια πιστεύω ότι ο Lorenzo και ο Dying Incubus το έθεσαν πολύ ωραία.

nst λες:

Αλλά δεν είναι θέμα καθαρότητας της καρδιάς αλλά της έλλειψης εμπειριών αυτό το αποτέλεσμα.

Να το πω αλλιως;

“είναι θέμα έλλειψης εμπειριών αυτή η καθαρότητα της καρδιάς”

nst άμα συμφωνείς με το παραπάνω, τότε όλοι λέμε το ίδιο πράγμα κατά τη γνώμη μου

εκεί που δεν έχω γνώμη και απλά πιστεύω ότι είναι λίγο αόριστο και δε μπορεί να θεωρηθεί ως “κανονας” ειναι to quote:

Ναι πιστέυω οτι υπήρχε μια βασική προυπόθεση εκείνη την εποχή.
Και αυτή ήταν η ασφάλεια και η αποδοχή της αγάπης των γονέων μας που ήταν ειλικρινής και απεριόριστη απέναντι μας.
Εχει παρατηρηθεί οτι οι άνθρωποι που βιώσαν έλλειψη της γονεϊκής αγάπης δεν είναι ικανοί να νιώσουν και να δώσουν και οι ίδιοι.

Ένα παιδί κατά τη γνώμη μου, πρώτον είναι πολύ σχετικό κατά πόσο δέχεται μια “υγιή” αγάπη από τους γονείς του την σήμερον ημέρα. Στατιστικά οι μη “υγιείς” οικογένειες έχουν πολλαπλασιαστεί, και δε μιλάω για της οικογένειες που παρατάν τα παιδιά τους(ακραίο παράδειγμα), αλλά για τις περιπτώσεις που οι συνθήκες της σημερινής ζωής δεν αφήνουν περιθώριο στο γονέα να προσφέρει μια ειλικρινή και απεριόριστη αγάπη(οικονομικά προβλήματα, κούραση ψυχική και σωματική, πατέρας και μητέρα να πρέπει να εργάζονται με αποτέλεσμα να τα παραμελούν, κλπ…). Δεύτερων, το παιδί είναι υποκειμενικό το κατά πόσο θα εκτιμήσει αυτήν την προσπάθεια των γονέων και θα την αποδεχτεί(όπου πραγματικά υπάρχει). Τα παιδία δέχονται τόσες επιρροές από τα άλλα παιδάκια, από την τηλεόραση, από μια λανθασμένη παιδεία κλπ… που πιστεύω ότι είναι λίγο “μπερδεμένα” σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πρότυπα του παιδιού πολλές φορές βρίσκονται αλλού, και όχι στον πατέρα και τη μητέρα.

Θα σε παρακαλούσα αν έχεις το χρόνο και τη διάθεση(ή οποιοσδήποτε μπορεί) να αναλύσεις λίγο την τελευταία πρόταση, όπου είναι μια ενδιαφερουσα παρατήρηση αλλά δε μπορώ να καταλάβω από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα.

Ευχαριστώ και συγχωρέστε με για ορθογραφικά λάθη ή αν δε χρησιμοποιώ τις σωστές εκφράσεις. Έζησα κάποια χρόνια στο εξωτερικό και δε μπορώ να πω ότι κατέχω την ελληνική γλώσσα. Το κείμενο είναι γραμμένο στο Word όποτε εύχομαι να μην είναι τόσο χάλια.

Είναι και κάπως αργά και το μυαλό μου δε με βοηθάει οπότε συγνώμη και για τα τόσα “κλπ…” που έγραψα.

Συνχαρητιρια bliss πολύ ωραία τοποθέτηση. Μέσα σε λίγες γραμμές περιέγραψες μια ολόκληρη “στάση ζωής”. Κάποιοι γεννιούνται έτσι, κάποιους τους παίρνει χρόνια, άλλους δεκαετίες και άλλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τη σημαίνουν αυτές οι γραμμές. Αξίζουν μια βαθύτερη ανάλυση αλλά δεν μπορώ να πω ότι το έχω καταφέρει και εγώ να εφαρμόσω με επιτυχία αυτό που περιγράφεις, οπότε ας το κάνει κάποιος που του “αξίζει”.

Θα πω μόνο δυο λόγια περί του θέματος. Το να κοιτάξει κάποιος μέσα του, και να βγάλει σωστά συμπεράσματα είναι πολύ δύσκολο. Προϋποθέτει να κατέχει κάποια χαρακτηριστικά σαν προσωπικότητα. Όπως: δύναμη, αντικειμενικότητα, καλή κρίση, εμπειρίες, καθαρή σκέψη κλπ… θα πρέπει να έχει και καλή “ψυχολογική ισορροπία”. Δηλαδή να έχει απεξαρτητοποιηθει από κόμπλεξ, να έχει αυτοσεβασμό, αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία, κλπ… κάποιοι από μικρή ηλικία τα έχουν αυτά, και κάποιοι όπως ανέφερα παραπάνω ποτέ δε τα αποκτούν.

Ποιος είναι ο τυχερός και ποιος ο άτυχος? Ειλικρινά δε ξέρω. Είναι ένα άλλο θέμα αυτο και ήδη έχω ξεφύγει αρκετά από το αρχικό θέμα συζήτησης. Ένα πράγμα θα πω. Κάπου διάβασα ότι είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου να γίνετε “αρνητικός” προς τους συνάνθρωπους του και όταν δε το κάνει χαλάει την ισορροπία του εαυτού του. Πρέπει να “ξεσπάμε” κάπου κάπου. Ίσως λοιπόν ο τυχερός να είναι αυτός εκφράζει αρνητικότητα όταν αντιλαμβάνεται κάτι “στραβό” σε κάποιον άλλον.

Για να είμαι και μέσα στο θέμα θα πω ότι προσπαθώ να δείχνω ανωτερότητα και να μην με ενοχλεί τίποτα, όσο είναι δυνατόν βέβαια. Δεν είμαι της θεωρίας να ξεσπάω αλλά να ψάχνω να βρίσκω τις αιτίες που δημιουργούν μια αρνητική στάση κάποιου απέναντι μου και έτσι να τους δικαιολογώ. Είμαι της άποψης ότι κάθε αρνητικό πάνω σε έναν άνθρωπο ξεκινάει από κάτι αρνητικό που εισέπραξε και αυτός ο ίδιος κάποια στιγμή στη ζωή του και απλά το μεταφέρει, στην ιδια ή σε άλλη μορφή, για να υπάρχει μια ισορροπία(ασυνείδητα ή και συνειδητά). Έχω φτάσει σε ένα σημείο να λυπάμαι όταν βλέπω τέτοιες αρνητικές συμπεριφορές γιατί ξέρω ότι κάτι τον “τρώει” αυτόν τον άνθρωπο. Θα σκεφτεί κάποιος “τι λες ρε μεγάλε, πες και σε μας το μυστικό”. Θα έχει δίκιο. Της περισσότερες φορές περνάει έτσι κάτι που με ενοχλεί σε κάποιον, έχουν τύχει και φορές όμως που να μην έχω τη δύναμη να αντισταθώ και να τύχει να έρθω και στα χέρια.

quote:
“Τη στιγμή που αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε απο τους συνανθρώπους μας μια και τους "βρίσκουμε" τόσα λάθη, προφανώς και μείναμε μόνοι να προσπαθουμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη μοναξιά στην...ανωτερότητά μας”

θα διαφωνήσω εδώ ως προς το πως θέτεις την ανωτερότητα. Δεν πιστεύω ότι φέρνει καμία απομάκρυνση ή μοναξιά η ανωτερότητα. Επειδή όμως θα ξεφύγω από το θέμα, μπορώ να σε παραπέμψω σε μια τοποθέτηση που με εκφράζει απόλυτα. Είναι στο θέμα “Η ΣΟΦΙΑ”, “ανωτερότητα”, το πρώτο post του Lorenzo (ακόμα δε ξέρω πως να κάνω short-cut).

Είμαι ανάμεσα σε δυο απόψεις σε σχέση με τα παραπάνω. Η μια άποψη είναι ότι όσο μεγαλώνουμε, σαν παιδία, “λερωνόμαστε”, από τα διάφορα ερεθίσματα που δεχόμαστε από το περιβάλλον. Η άλλη άποψη της nst ότι δε “λερωνόμαστε”, απλά ότι η καρδιά μας μένει καθαρή και εκδηλώνετε επιλεκτικά.

Θα συμφωνήσω και με τις δυο απόψεις! Θα υποστηρίξω ότι μεγαλώνοντας και επηρεαζόμαστε αρνητικά (λερωνόμαστε) από το περιβάλλον, τα ΜΜΕ, κλπ… αλλά και πολλές φορές παραμένουμε δυνατοί και εκεί που μπορούμε να κρατήσουμε τη καρδιά μας καθαρή, τη κρατάμε, και την “ανοίγουμε” εκεί που αξίζει.

Quote:
Η άποψη μου είναι οτι δεν μπορείς να δώσεις αν δεν έχεις.
Ανθρωποι που στην παιδική τους ηλικία βίωσαν την βία, την απόρριψη και την ανασφάλεια εξακολουθούν να αναπαράγουν αυτό το πρότυπο σε όλη ή σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους.
Διατηρούν ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας και αγωνίας που τούς ωδηγεί ή σε μια πλάστη μορφή ανωτερότητας μέσω της επιδίωξης δύναμης κάθε είδους ή στο εντελώς αντίθετο, μια μορφή παθητικής υποτιθέμενης προσφοράς.

Nst έχεις δίκιο. Κατάλαβα τι εννοείς. Πάνω από το μέσο όρο ανθρώπων που είχαν κάποια τέτοια προβλήματα αντέδρασαν, αντιδρούν και θα αντιδρούν έτσι. Η έλλειψη αγάπης, και η μη ικανοποίηση άλλων βασικών αναγκών που έχει ένα παιδί πολλες φορες μένει σαν απωθημένο στον άνθρωπο και συνεχίζει να τον στοιχειώνει και στην υπόλοιπη ζωή του. Η εξήγηση μου είναι ότι όταν κάποιου παιδιού οι βασικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται κατά τη παιδική ηλικία όπως αυτή της αγάπης μπορούν να φέρουν ένα συνεχή αγώνα για να γεμισει αυτά τα “κενά”, την ανάγκη να αρπάξει ότι είναι δυνατό από τη ζωή που θα του ικανοποίηση την αντίστοιχη ανάγκη. Δε ξέρω τι θα έλεγε ένας παιδοψυχολόγος αλλά μου φαίνεται λογικός αυτός ο συνειρμός.

Lorenzo το post σου ειναι ενδιαφέρων. Πραγματικά λυπάμαι όταν βλέπω ανθρώπους που ζουν μέσα σε ένα “ενυδρείο”, σε μια παραπραγματικοτητα. Δε μπορώ να τους κατηγορήσω όμως σε όλες τις περιπτώσεις. Προσωπικά δίνω πολλά ελαφρυντικά σε τέτοιους ανθρώπους και ακόμα και σε ολόκληρες κοινωνίες που ζουν έτσι. Τους δικαιολογώ.

Σε γενικές γραμμές συμφωνω με τα περισσότερα που έχουν γραφεί, αλλά περίμενα να φτάσω στο τελευταίο post για να δω ποιο είναι το θέμα συζήτησης μήπως μπορέσω να συνεισφέρω και εγώ.

Το θέμα της αγάπης με βασάνισε για αρκετό καιρό στη ζωή μου και ακόμα δε μπορώ να πω ότι έχω φτάσει σε κάποια συγκεκριμένη άποψη. Συμφωνώ στην άποψη ότι όσο πιο μικρός τόσο πιο αγνός, πιο αθώος κλπ…, άρα και πιο αληθινός κλπ…. Με λίγα λόγια πιστεύω ότι ο Lorenzo και ο Dying Incubus το έθεσαν πολύ ωραία.

nst λες:

Αλλά δεν είναι θέμα καθαρότητας της καρδιάς αλλά της έλλειψης εμπειριών αυτό το αποτέλεσμα.

Να το πω αλλιως;

“είναι θέμα έλλειψης εμπειριών αυτή η καθαρότητα της καρδιάς”

nst άμα συμφωνείς με το παραπάνω, τότε όλοι λέμε το ίδιο πράγμα κατά τη γνώμη μου

εκεί που δεν έχω γνώμη και απλά πιστεύω ότι είναι λίγο αόριστο και δε μπορεί να θεωρηθεί ως “κανονας” ειναι to quote:

Ναι πιστέυω οτι υπήρχε μια βασική προυπόθεση εκείνη την εποχή.
Και αυτή ήταν η ασφάλεια και η αποδοχή της αγάπης των γονέων μας που ήταν ειλικρινής και απεριόριστη απέναντι μας.
Εχει παρατηρηθεί οτι οι άνθρωποι που βιώσαν έλλειψη της γονεϊκής αγάπης δεν είναι ικανοί να νιώσουν και να δώσουν και οι ίδιοι.

Ένα παιδί κατά τη γνώμη μου, πρώτον είναι πολύ σχετικό κατά πόσο δέχεται μια “υγιή” αγάπη από τους γονείς του την σήμερον ημέρα. Στατιστικά οι μη “υγιείς” οικογένειες έχουν πολλαπλασιαστεί, και δε μιλάω για της οικογένειες που παρατάν τα παιδιά τους(ακραίο παράδειγμα), αλλά για τις περιπτώσεις που οι συνθήκες της σημερινής ζωής δεν αφήνουν περιθώριο στο γονέα να προσφέρει μια ειλικρινή και απεριόριστη αγάπη(οικονομικά προβλήματα, κούραση ψυχική και σωματική, πατέρας και μητέρα να πρέπει να εργάζονται με αποτέλεσμα να τα παραμελούν, κλπ…). Δεύτερων, το παιδί είναι υποκειμενικό το κατά πόσο θα εκτιμήσει αυτήν την προσπάθεια των γονέων και θα την αποδεχτεί(όπου πραγματικά υπάρχει). Τα παιδία δέχονται τόσες επιρροές από τα άλλα παιδάκια, από την τηλεόραση, από μια λανθασμένη παιδεία κλπ… που πιστεύω ότι είναι λίγο “μπερδεμένα” σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πρότυπα του παιδιού πολλές φορές βρίσκονται αλλού, και όχι στον πατέρα και τη μητέρα.

Θα σε παρακαλούσα αν έχεις το χρόνο και τη διάθεση(ή οποιοσδήποτε μπορεί) να αναλύσεις λίγο την τελευταία πρόταση, όπου είναι μια ενδιαφερουσα παρατήρηση αλλά δε μπορώ να καταλάβω από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα.

Ευχαριστώ και συγχωρέστε με για ορθογραφικά λάθη ή αν δε χρησιμοποιώ τις σωστές εκφράσεις. Έζησα κάποια χρόνια στο εξωτερικό και δε μπορώ να πω ότι κατέχω την ελληνική γλώσσα. Το κείμενο είναι γραμμένο στο Word όποτε εύχομαι να μην είναι τόσο χάλια.

Είναι και κάπως αργά και το μυαλό μου δε με βοηθάει οπότε συγνώμη και για τα τόσα “κλπ…” που έγραψα.