- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

βασικά πρέπει πρώτα να πω πως το μήνυμα που παραθέτεις στα κόκκινα γράμματα είναι ένα mix του φίλου Trovadourou και δικό μου, για την ακρίβεια μόνο η τελευταία πρόταση είναι δικιά μου.

Κατα τ' άλλα το θυμάμαι όλο αυτό που αναφέρεις με τον Castaneda. Νομίζω ότι ήταν ένας πολύ όμορφος και έξυπνος τρόπος να φέρεις το παράδειγμά σου καθώς τα λέει όλα, και είναι αλήθεια, πως στις αισθήσεις δεν χωράει η σκέψη ούτε και η επεξήγηση.

Όταν μεταφέρεις όμως αισθήσεις σε έναν υπολογιστή πολλές φορές χρησιμοποιείς και την σκέψη σου για να μεταφράσεις τις αισθήσεις σου, καμιά φορά ζητάς και εξηγήσεις για να μπορέσεις να καταλάβεις τα αισθήματα του άλλου και πολλές φορές δημιουργούνται παρεξηγήσεις σ’ αυτά που θες να πεις με αυτά που κάποιος άλλος θα καταλάβει, ακριβώς γιατί η λογική δεν μπορεί να μεταφράσει σωστά τις αισθήσεις πάντα, ούτε να περάσει το πλήρη νόημα τους, απλά προσπαθεί να το κάνει μέσα από λέξεις, παραδείγματα και επεξηγήσεις.

Θα φύγω λίγο, (τόσο δα), από το θέμα για να σε ρωτήσω κάτι και υπόσχομαι να μην ξεφύγω εντελώς και να μην το συνεχίσω το θέμα παραπάνω από μια απάντησή σου για να μην ενοχλήσω και τους άλλους φίλους.

Όσοι κατά καιρό ασχολήθηκαν με τον Castaneda και τα βιβλία του συνήθως κατά την ανάγνωση βίωναν μια περίεργη εμπειρία (ο καθένας διαφορετική), εσένα (που από ότι κατάλαβα τον διαβάζεις) σου έχει συμβεί κάτι;

Αν θες φυσικά να απαντήσεις το ερωτημά μου, και μετά το αφήνουμε για να μην ξεφύγουμε εντελώς από το θέμα.

πιθανόν την ώρα που εγώ έγραφα την απάντηση στον φίλο Lorenzo να έστελνες εσυ το δικό σου μύνημα γιατί προιγουμένος δεν το είχα διαβάσει. Και το αναφέρω αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν να είχα διαβάσει την κατάθεση αυτή και να ασχολιόμουν με ότι άλλο και γιατί δεν θα ήθελα να πιστέψεις ότι το θέμα σου προσπεράστικε ως κάτι απλό.

Θέλει πολύ κουράγιο αυτό που έκανες φίλε μου και σε συνγχαίρω γι αυτό και χαίρομαι που το έκανες.
Το θέμα σου όμως είναι πολύ σημαντικό και δεν θα μπορούσα να δώσω την αποψή μου έτσι απλά γράφωντας ότι μου έρθει στα γρήγορα αφού βρίσκομαι εν ώρα δουλειάς. Θα μου επιτρέψεις λοιπόν να σου απαντήσω σε μια ήρεμη στιγμή μου και κάτω απο ώριμη σκέψη γι αυτά που πρόκειτε να πω και να παραθέσω ως άποψη.

Θα πρότεινα στους υπόλοιπους φίλους, αν συμφωνούν με αυτό, να παραμελήσουμε για λίγο τα άλλα θέματα και να προσπαθήσει ο καθένας με την σειρά του να βοηθήσει τον φίλο αυτό.

Εύχομαι να φωτιστεί η σκέψη όλων μας και να μπορέσουμε να σου προτείνουμε κάτι που να βοηθήσει λίγο την ψυχή σου.

Δεν γνωρίζω πως πρέπει να τα διαπαιδαγωγήσω , γιατί η σημερινή εποχή είναι μπερδεμένη .

Προσπάθησα στο παρελθόν να περάσω μέσα στις ψυχές τους την γενναιοδωρία , τον σεβασμό, την φιλία ,την καλοσύνη και γενικά την αγάπη .
Κατάλαβα ότι αυτό ήμουνα εγώ και ότι αυτό ήτανε το πολυτιμότερο ,που έχω ακόμη να τους δώσω .

Βαθιά μέσα τους έχουνε καταλάβει, ότι έχω δίκαιο .
Ο κόσμος γύρω τους ,λειτουργεί όμως διαφορετικά .

Φίλε αναστημένε τα προβλήματα που ανέφερες , θα υπάρχουνε πάντοτε .
Η οριστική λύση είναι η αυτογνωσία .

Αυτό συνεχίζω να μεταδίδω, όσο ποιο σοφά μπορώ στα παιδιά μου .

Τα προτρέπω να μάθουνε τον εαυτό τους .

Πιστεύω ότι μόνον έτσι, θα καταφέρουνε να διαμορφώσουνε έναν ακέραιο χαρακτήρα .

Τι μπορεί να γίνει ,όταν φτάσει κάποιος να έχει πολλούς χαρακτήρες και διασπασθεί η προσωπικότητά του ;;;

Χρειάζεται ανθρώπους , που να τον καταλαβαίνουνε και να μπούνε στον κόπο να τον βοηθήσουνε .

Πως ;;;

Με αγάπη στοργή & φροντίδα .

Μοιάζει με θεωρία , αν σκεφτούμε ότι σήμερα , πολύ δύσκολα περισσεύουνε από κάποιους ανθρώπους , αυτά τα πνευματικά αγαθά .

Καλοί μου φίλοι θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις - θέσεις στο θέμα του φίλου ΑΩ, ελπίζοντας να "προκαλέσω" γόνιμες ψυχο-νοητικές "αναταράξεις"..

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΤΡΗΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Κάθε ύπαρξη έχει την τραγικότητά της, το ίδιο και κάθε διακήρυξη. Ο Κόσμος δείχνει χαοτικός, ωστόσο μπορούμε εύκολα να του δώσουμε μία μορφή. Κάθε τι που κάνουμε δεν έχει άλλη έννοια από εκείνη που του δίνουμε εμείς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι ότι όλα απηχούν σε όλα. Οι μικρές χειρονομίες μας έχουν μία συνέπεια στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σύμπαντος. Η ύπαρξη του Κακού δεν μπορεί να ορισθεί θετικά, παρά μόνον ως περιορισμός αυτού που πρέπει να επέλθει, περιορισμός της μορφής που τα όντα δίνουν στον Κόσμο. Ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από καθαρή και αιώνια αρνητικότητα.

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να δώσει στον εαυτό του μία ψυχή, γι’ αυτό και ο Έκχαρτ κάνει λόγο για «αυτό-δημιουργία»: «υπήρξα η αιτία του εαυτού μου, εκεί που θέλησα τον εαυτό μου και δεν υπήρξα τίποτε άλλο. Υπήρξα αυτό που θέλησα και αυτό που θέλησα υπήρξε εγώ». Στην Edda «Havamal», ο Θεός Odin παρουσιάζεται θυσιασμένος στον ίδιο του τον εαυτό. Ένα έθνος θεμελιώνει έναν Πολιτισμό όταν γίνεται η αιτία του εαυτού του, η αιτία της υπάρξεώς του, όταν την πηγή μίας αιώνιας ανανεώσεως την βρίσκει μόνο μέσα στην δική του Παράδοση. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους, όπου κάποιος οφείλει να βρίσκει μέσα του τις αιτίες του εαυτού του, καθώς και τα μέσα της όποιας αυτο-υπερβάσεώς του (αντίθετα λ.χ. από τον ηγέτη ενός παρακμιακού Κράτους που κρατεί την εξουσία από εξωτερικά του εαυτού του πράγματα αντί από την υπεροχή των προσωπικών αρχών του).

Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ που αναφέρεται σε κάποια νομοτέλεια. Αντιθέτως, είναι η νομοτέλεια του εαυτού της, η ίδια η αμοιβή της, η εσωτερική ανάκτηση ή η ανάκτηση του εαυτού, η αφετηρία της κάθε αναζητήσεως και της κάθε κατακτήσεως, και πρώτα από όλα η αμοιβαία αναγνώριση και ανακάλυψη του ψυχισμού και της ψυχής. Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο. Κυρίως είναι η αναζήτηση του Μέτρου.

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει επίσης να γίνει τελικά αυτό που μπορεί να γίνει. Να κτισθεί σύμφωνα με την άποψη που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, αλλά και να μην αρκεστεί ποτέ από το αποτέλεσμα. Πρέπει να θέλει να αλλάξει πρώτα ο ίδιος πριν στραφεί να αλλάξει τον κόσμο, και είναι προτιμότερο να παραδεχθεί τον κόσμο όπως είναι παρά να παραδεχθεί τον εαυτό του όπως είναι. Πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας εκείνες από τις δυνατότητές που καθιστούν ανθρώπους εμάς τους ίδιους. Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών, ακόμη και εκείνου της γεννήσεως, υπό τον όρο βεβαίως να έχουμε την ικανότητα να θέλουμε. Πρώτα από όλα χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την εσωτερική ενέργεια, την ενέργεια εκείνη «της οποίας την απόδειξη υπάρξεως μπορεί να δώσει εξίσου ένα μυρμήγκι και ένας ελέφαντας» (Σταντάλ) και που επιτρέπει να παραμένει κανείς μέσα στον χειμώνα αυτό δια μέσου του οποίου επιστρέφει η άνοιξη.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Να ορίζουμε νόμους για τον εαυτό μας υπό τον όρο όμως να μην τους αλλάζουμε (πράγμα που ωστόσο δεν μας εμποδίζει από το να δίνουμε νέες διαστάσεις στις προοπτικές που επιλέξαμε). Να μην υποχωρούμε, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε). Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες. Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα.

ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμιά άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).

Η ΑΡΧΗ είναι η ΔΡΑΣΗ. Δεν υπάρχουν λόγοι υπάρξεως στα μεγάλα και δυνατά πράγματα, αφού αυτά ούτως ή άλλως πρέπει να υπάρχουν ή να γίνονται (δεν είναι ωστόσο μεγάλο και δυνατό κάθε τι που δεν έχει λόγο υπάρξεως). Σπουδαιότητα έχει η δράση και όχι εκείνος που την αναλαμβάνει. Το ίδιο και η αποστολή και όχι εκείνος που την φέρει εις πέρας. Να σταθούμε ενάντιοι στον ατομισμό, διεκδικώντας μία ενεργητική από-προσώπηση. Εκείνο που πραγματικά πρέπει να πράξει κάποιος δεν εξηγείται με κίνητρα. Η αριστοκρατία σιωπά.

Η μεγαλύτερη τιμή είναι το να μην παραβαίνουμε ποτέ τους κανόνες που έχουμε οι ίδιοι βάλει στον εαυτό μας. Η εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας, γίνεται αληθινή από την στιγμή που συμμορφωνόμαστε με αυτήν. Από εκεί και ύστερα, το αν πρόκειται για μία «εικόνα» ή για μία «πραγματικότητα» έχει πολύ μικρή σημασία. Οι δύο όροι συμπίπτουν. Η ιδέα που λαμβάνει σάρκα, αποτελεί ούτως ή άλλως την πραγματική ενσάρκωση του Λόγου. Κάθε υποχρέωση υποχρεώνει, καμία περίσταση δεν αποδεσμεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μην ντρεπόμαστε για τους άλλους, είναι να μπορούμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας.

Ο τρόπος είναι πάντοτε ο άνθρωπος. Η ωραία πράξη είναι πάντοτε πιο σημαντική από το δόγμα. Το ωραίο δεν είναι ποτέ κακό. Καλύτερα να πράξουμε πολύ καλά πράγματα που είναι μέτρια, παρά να πράξουμε με άσχημο τρόπο πράγματα υπέροχα. Ο Τρόπος με τον οποίο πράττουμε τα πράγματα αξίζει περισσότερο από τα ίδια τα πράγματα. Ο Τρόπος επίσης που ζούμε τις ιδέες μας, αξίζει περισσότερο από αυτές τις ίδιες. Ο Τρόπος που ζούμε την ζωή μας, αξίζει περισσότερο από εμάς που ζούμε, και πολλές φορές περισσότερο και από αυτή την ίδια την ζωή. «Όταν κάποιος έχει περισσότερο απλότητα παρά τρόπο είναι αγροίκος. Όταν έχει περισσότερο τρόπο παρά απλότητα είναι γελοίος. Ο ποιοτικός άνθρωπος έχει εξίσου απλότητα και τρόπο» (Κομφούκιος).

Να γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα του Νίτσε "Τι είναι αριστοκράτης?". Την απάντηση που έδωσε ο ίδιος, ότι «είναι εκείνος που αναζητεί τις καταστάσεις που επιβάλλουν σαφείς συμπεριφορές. Εκείνος που εγκαταλείπει την «ευτυχία» στις μάζες, μία «ευτυχία» που περιορίζεται σε ψυχική ηρεμία, βολή, άνεση και αγγλοσαξονική εμπορευματοκρατία. Είναι εκείνος που αναζητεί ενστικτωδώς τις βαρύτερες ευθύνες, εκείνος που ξέρει να κάνει παντού εχθρούς, εν ανάγκη να κάνει εχθρό ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

Να τοποθετούμε το καθήκον μας πρίν από τα πάθη μας κ τα πάθη μας πρίν από τα συμφέροντα μας. Το να κάνουμε υποτίθεται «καλές πράξεις» για να κερδίσουμε την ατομική «σωτηρία» μας, να πάμε στον παράδεισο, κ.ο.κ., δεν είναι παρά χυδαία εξυπηρέτηση ενός προσωπικού συμφέροντός μας. Πρέπει να πράττουμε εκείνο που είναι ανάγκη να πραχθεί, όχι εκείνο που μας αρέσει. Το τελευταίο απαιτεί ωστόσο μία εκγύμναση, ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κανονισμούς για να «κτισθεί», καθώς από την φύση του είναι άμετρα εύπλαστος. Να βλέπουμε την δράση ως εξυπηρέτηση και το καθήκον ως προορισμό.

Να πραγματοποιούμε κ συνεχώς να επαναφέρουμε την αρμονία μεταξύ συμπτώσεων κ αρχών. Να πράττουμε πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια μας. Όταν τα λόγια μας υπερβαίνουν τις πράξεις μας δεν είμαστε περισσότερο κυρίαρχοι του εαυτού μας από όταν οι πράξεις μας υπερβαίνουν τα λόγια μας. Το να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το να λέμε την αλήθεια, αλλά το να προσχωρούμε ολοκληρωτικά και χωρίς υστεροβουλίες σε ό,τι επιχειρούμε.

Να μην μετανοούμε, αλλά να μάθουμε να εξάγουμε διδάγματα. Να εξαντλούμε κάθε δυνατότητά μας για να αποφύγουμε να πράξουμε το κακό, εάν όμως το πράξουμε να μην επιζητούμε δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι παρά υπεκφυγές. Η μετάνοια δεν αποβλέπει στην απόσβεση του λάθους, αλλά στην ανάπαυση μιας ένοχης συνειδήσεως. Πρέπει να ανταποδίδουμε το καλό στο καλό και την δικαιοσύνη στο κακό (εάν ανταποδίδαμε το καλό στο κακό, τότε τι θα άρμοζε να αποδώσουμε στο καλό, και, τέλος, τι αξία θα είχε κάτι τέτοιο ;).

Να μην συγχωρούμε τίποτε, αλλά να αφήνουμε στη λήθη αρκετά πράγματα. Να μη μισούμε ποτέ, αλλά να περιφρονούμε αρκετά συχνά. Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά. Το μίσος είναι το ακριβώς αντίθετο της περιφρονήσεως, η μνησικακία της λησμοσύνης, η ευερεθιστικότητα της αυτοπεποιθήσεως, η ματαιοδοξία της αξιοπρέπειας, η τσιγκουνιά της χαριστικότητος. Από όλα αυτά τα χυδαία συναισθήματα, το πιο αξιοπεριφρόνητο είναι η μνησικακία. Ο Νίτσε έχει πει: «βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

Πρέπει να καταγγείλουμε την αντίληψη της υποχρεωτικής οφέλειας όλων. Στον άνθρωπο ισχύει ό,τι και με τους στρατούς που είναι ήδη αποτυχημένοι άπαξ και για να πολεμήσουν έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί ακριβώς πολεμούν. Υπάρχει βεβαίως και ένα χαμηλότερο επίπεδο, όταν ένας στρατός πρέπει να πεισθεί ότι η αιτία που πολεμάει είναι σωστή. Ένα ακόμη χαμηλότερο είναι το να πολεμάει μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα νικήσει. Όταν πρέπει να επιχειρήσουμε κάτι, δεν χρειάζεται να νοιαζόμαστε, παρά μόνον δευτερευόντως, για το εάν αυτό που επιχειρούμε μπορεί ή όχι να πετύχει. Όμως δεν αρκεί να επιχειρούμε ακόμα και όταν δεν είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία, χρειάζεται να επιχειρούμε ακόμα και όταν είμαστε βέβαιοι για την αποτυχία. Γιατί η ανώτατη τιμή είναι να μένουμε πιστοί στους κανόνες που θέσαμε στον εαυτό μας, ακόμα και αν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μας περιμένει η αποτυχία. Το να επιθυμήσουμε να μιμηθούμε τον αντίπαλο με την δικαιολογία ότι αυτός έχει τον τρόπο να επιτυγχάνει ισοδυναμεί με το να καταντούμε εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας, μην διαφέροντας σε τίποτε από τον κανονικό εχθρό. Η χαμέρπεια αναδύεται από την στιγμή που πριν από μία πράξη θ’ αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί «χρησιμοτήτων», περί «ωφελειών» και περί «των λόγων που μας υποχρεώνουν» σε αυτή την πράξη. Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς είναι το να προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι που θα χάσουμε οπωσδήποτε, το να καταλήξουμε απολογητές των ζωντανών σκύλων και των νεκρών λεόντων.

Η Αρετή, όπως κ η διαστροφή, δεν μπορεί παρά να είναι η προίκα μιας επίλεκτης ομάδος. Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται η ίδια ποσότητα αυτοκυριαρχίας και κινητήρια δύναμη είναι η καθαρή θέληση, όχι μία κάποια α ή β «ηθική». Η ελευθερία της πράξεως συμβαδίζει πάντοτε με την ελευθερία απέναντι σε κάτι. Πρέπει να επιθυμούμε πράγματα για τα οποία αισθανόμαστε τους εαυτούς μας ικανούς και να τα αποποιηθούν: «Μας επιτρέπεται να πράξουμε κάτι στο μέτρο που μπορούμε επίσης να μην το πράξουμε… μας επιτρέπεται να επιθυμούμε κάτι –και να το αποκτήσουμε- στο μέτρο που είμαστε ικανοί να τα αποχωρισθούμε» (Έβολα).

Να μην επιδιώκουμε να πείσουμε αλλά να αφυπνίσουμε. Η ζωή βρίσκει νόημα σε πράγματα που είναι μεγαλύτερα από αυτήν αλλά όχι πέρα από αυτήν. Αυτά που είναι μεγαλύτερα από την ζωή δεν εκφράζονται με λέξεις, ωστόσο γίνονται μερικές φορές αισθητά. Πρέπει να δίνουμε προβάδισμα στην ψυχή απέναντι στο πνεύμα, στην ζωή απέναντι στην σκέψη, στην εικόνα απέναντι στην αντίληψη.

Να καλιεργούμε τον λυρισμό. Ο λυρισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικός «κανόνας», υπό τον όρο να έχει τεθεί ως βασική σχέση της υπάρξεως, όχι ως η σχέση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αλλά ως η σχέση του ανθρώπου προς το Σύμπαν (αφού ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στους ανώτερους Κόσμους είναι να κτίζεται σε αναλογία προς αυτούς). Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους.

Να αντιλαμβανόμαστε το παρόν ως αυτό που μετατρέπει σε επικαιρότητα όλα τα παρελθόντα κ που κάνει δυναμικά όλα τα μέλλοντα. Το να δεχόμαστε το παρόν με την ενθουσιώδη ανάταση της στιγμής είναι το να μπορούμε να απολαμβάνουμε συγχρόνως όλες τις στιγμές του. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι 3 προοπτικές τι ίδιο επίκαιρες, είναι τα παντοτινά δεδομένα της ιστορικής πορείας. Είναι όλα όσα παρουσιάζουν τα όσα ήδη έχουν συμβεί, κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που πρόκειται να ξανασυμβούν.

Σκοπός της ζωής μας είναι να βάλουμε κάτι σπουδαίο μεταξύ του εαυτού μας κ του θανάτου. Και αυτό ακόμα και αν η εποχή ή η εκάστοτε κοινωνία προσπαθούν να μας εμποδίσουν. Συνήθως μία κοινωνία παραφρονεί μέσα από δύο τρόπους: είτε με το να απαιτεί πάρα πολλά, είτε με το να μην προτείνει τίποτε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους.

Να αγαπάμε την μοναδικότητα. Να αντέχουμε να ανήκουμε στην παράταξη του πολικού αστέρος, του άστρου που μένει στην θέση του στον ουράνιο θόλο ενώ όλα τα υπόλοιπα διαρκώς περιστρέφονται. Στο κέντρο κάθε κινήσεως υπάρχει ηρεμία (Γιούνκερ), όπως στον άξονα του τροχού. Να καλλιεργούμε μέσα μας εκείνο που οι ποιοτικοί άνθρωποι ξέρουν να διατηρούν αμετακίνητο μέσα σε όλες τις καταστάσεις: το «παιγνίδι» του Κομφούκιου, το «πουρούσα» των Ινδών, την «humanitas» των Ρωμαίων, δηλαδή τον εσωτερικό πυρήνα του ανθρωπίνου όντος.

Όλοι οι ποιοτικοί άνθρωποι είναι αδέλφια. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.

ΥΓ.
Φίλε μου Αναστημένος ελπίζω να βοήθησα ή να σου προκάλεσα θεάσεις τέτοιες που θα βοηθήσουν διευρύνοντας τις οπτικές σου πάνω στο πρόβλημα που περιγράφεις, αν είναι τέτοιο κι όχι ερέθισμα παγίδα για περεταίρω δικές σου θεάσεις, προτάσεις, λύσεις.. Εύχομαι βέβαια να είναι το δεύτερο..

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Φίλη serenite,
Ομολογώ ότι δεν βίωσα καθόλου περίεργα με τον Castaneda ούτε μπορώ να τον κατατάξω σε κάτι παραπάνω από έναν καλό αφηγητή.. Προσωπική μου θέαση βέβαια.. Άλλωστε ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει να δει ή ότι χρειάζεται..

[quote]Όλοι συνειδητά ή ασυνείδητα πρόσθεσαν και μια πληγή μέσα το[quote]

Είναι πολλές οι φορές που οι πληγές που μας δημιουργούνε όταν είμαστε παιδιά δεν ξεχνιούνται. Πολλές φορές γυρνάνε σαν φαντάσματα από το παρελθόν για να μας πληγώσουν και να μας πικράνουν και πολλές φορές φαντάζουν αδύνατον να ξεπεραστούνε. Είναι πολύ βασικό όμως έστω κι αν δεν μπορούμε να τις ξεπεράσουμε να συμβιβαστούμε με αυτές, να συμβιβαστούμε με αυτά που ήμασταν και με αυτά που ζήσαμε. Πρέπει να αφήσουμε το πληγωμένο παιδί να βρεί τη γαλήνη του με το να μην το επαναφέρουμε συνέχεια στην μνήμη μας και να μην το χτυπάμε με τις ίδιες πληγές του παρελθόντος και να βρούμε την δύναμη ως ενήλικοι του σήμερα να πάρουμε την ζωή που χάσαμε στα χέρια μας. Πρώτα από όλα με το να αγαπήσουμε το τότε παιδί που ήμασταν, να αγαπήσουμε τις αδυναμίες του να αντιδράσει, να αγαπήσουμε την εξελιξή του και το σήμερα που έφτασε να είναι.

Ας αναρωτηθεί ο άνθρωπος αυτός πόσα άσχημα πράγματα θα μπορούσε να ήταν και να είχε κάνει, βάση των εμπειριών που έζησε, και ας νοιώσει περήφανος για όσα τελικά άσχημα πράγματα δεν έγινε και δεν έκανε, ας νοιώσει περήφανος που άντεξε να συνεχίσει, ας αγαπήσει και ας αποδεχτεί το είναι του έτσι όπως είναι ξεκολλώντας το από τα χρόνια που πέρασαν και εξελίσσοντας το μακριά από το παρελθόν του. Ας κλείσει την πόρτα μια για πάντα κι ας ανοίξει μια καινούργια στο τώρα του, δεν μπορεί να αλλάξει τα όσα έγιναν μπορεί όμως να σταματήσει να τιμωρεί τον εαυτό του γι αυτά και να προσφέρει στον ίδιο αυτά που οι άλλοι δεν μπόρεσαν να προσφέρουν.

[quote]Να γεμίσει τις παιδικές ψυχούλες με ενοχές, με τύψεις και πάνω από όλα με ένα θανατερό φόβο[quote]

Τα παιδιά με την αγνή ψυχή τους έχουν την τάση να νοιώθουν ότι ευθύνονται για αυτά που τους συμβαίνουν, ότι δεν είναι αρκετά καλά, δεν είναι αρκετά αγαπήσιμα, δεν αξίζουν. Αυτό πολλές φορές εξελίσσει ενήλικες με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανθρώπους που νοιώθουν ανίκανοι και άχρηστοι, ανθρώπους που δεν πιστεύουν πως αξίζουν να αγαπηθούν. Κάποια στιγμή χρειάζεται ο άνθρωπος να βάλει απέναντι τον εαυτό του και να συνειδητοποιήσει ότι τα αισθήματα του δεν ανταποκρίνονται στο εγώ του. Τα αισθήματα του είναι αίτια συμπεριφορών άλλων, κάποια στιγμή πρέπει να πάψει να νοιώθει ότι ευθύνεται, γιατί κανένα παιδί δεν μπορεί να ευθύνεται για τίποτα, και να συνειδητοποιήσει πως είχε την ατυχία να μεγαλώσει μέσα σε μικρόμυαλους ανθρώπους, φτωχούς στην λογική και στο αίσθημα. Κάποια στιγμή πρέπει να δει τα πράγματα ωμά πως δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μικρό παιδί, πως εκείνοι δεν ήταν τίποτα άλλο από χαμηλού επιπέδου ανθρώπους. Πως δεν ήταν απαραίτητα κακοί ή εχθρικοί απέναντι στο παιδί αυτό, ήταν απλά κουτοί ή βυθισμένοι στα προβληματά τους, ήταν άνθρωποι αδύναμοι να αναγνωρίσουν τις αδυναμίες του, τυφλοί να δουν τα λάθοι τους, κοντόφθαλμοι μιας άλλης οπτικής και ανίκανοι να συνειδητοποιήσουν το αποτέλεσμα που δημιουργούσαν. Ο ενήλικας πρέπει να συγχωρέσει αυτούς που δεν καταλάβαιναν για να συνειδητοποιήσει πως δεν έφταιγε το παιδί που ήταν για το χαμηλό επίπεδο κανενός. Αγαπάμε τους δικούς μας ναι, αλλά οι δικοί μας δεν είναι θεοί, είναι άνθρωποι, και πολλές φορές λάθος άνθρωποι και δεν πρέπει να φοβόμαστε να το αντιμετωπίσουμε αυτό, δεν πρέπει να φοβόμαστε την ψυχρή κριτική απέναντι τους για να μπορέσουμε να έρθουμε σε μια σωστή αυτογνωσία του εαυτού μας και πρέπει να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας από αυτούς που δεν μας ταιριάζουν. Δεν χρειάζεται να πιστεύουμε το τι είμαστε βάση του τι μας έμαθαν ότι είμαστε, ούτε να νοιώθουμε βάση αυτών που μας επέβαλαν να νοιώθουμε. Ας μάθουμε μόνοι μας ποιοι πραγματικά είμαστε ας αξιολογήσουμε τον εαυτό μας με δικά μας κριτήρια και ας μην κάνουμε το λάθος ποτέ μα ποτέ να πούμε ότι η μάνα μου π.χ. είχε δίκιο που με έλεγε άχρηστο ή ότι άλλο, τέτοιες σκέψεις δεν πρέπει να τις επιβάλουμε στον εαυτό μας, δεν πρέπει να μας φερόμαστε με τον άσχημο τρόπο που μας φέρθηκαν άλλοι, πρέπει να μας φερόμαστε με εκτίμηση προς το άτομο μας, γιατί αυτοί είμαστε και έτσι πρέπει να μας αγαπήσουμε και έτσι πρέπει να μας αγαπήσουν και οι άλλοι και σε όσους αρέσουμε, δεν είναι αναγκαίο να αρέσουμε σε όλους, δεν μας μειώνει ούτε μας ανεβάζει παραμένουμε ίδιοι.

[quote]Τον φόβο της ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ τον φόβο των ανθρώπων[quote]

Την απόρριψη από τους άλλους την φοβόμαστε όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε απόρριψη τον εαυτό μας και αυτό μας επιβεβαιώνεται στα μάτια των άλλων. Όταν εμείς αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, καμιά απόρριψη δεν έχουμε να φοβηθούμε. Τι παραπάνω έχει από εμάς ο άνθρωπος που μας απορρίπτει; Ποια μεγαλύτερη αξία έχει η αποψή του για την αποψη που έχουμε εμείς για εμάς; Και ποιος είναι ο τάδε χ που τον θεωρούμαι ικανό να επηρεάσει τα αισθηματά μας; Τι είναι τελος πάντων οι ανθρώποι για να τους φοβόμαστε; Γιατί να θεοποιούμαι τον περιγυρό μας;, γιατί να τον θεωρούμε ικανό να μας κρίνει; Μόνο ένας άνθρωπος έχει το δικαίωμα να μας κρίνει, αυτός που πέρασε ακριβώς ότι εμείς και έγινε καλύτερος από εμάς. Κανείς όμως δεν πέρασε ακριβώς ότι εμείς, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κρίνει.
Προτείνω να βγάλει τις μάσκες των ανθρώπων, αυτών που πιθανόν να βλέπεις με την αυτοπεποίθηση και το βλέμμα τα σαρώνω όλα και είμαι καλύτερος από σένα. Θα δεις πως από μέσα ουσιαστικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν ακόμα άνθρωπο με τις δικές του αδυναμίες, με τους δικούς του φόβους, με τις δικές του ανασφάλειες.

[quote]Το παιδί αυτό, μεγάλος άντρας πια, δεν τολμάει να διηγηθεί στους ανθρώπους ούτε τους εφιάλτες του. Τρομάζουν και φεύγουν[quote]

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τρομάζουν και δεν φεύγουν. Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν να ακούσουν τα πάντα, αυτοί που φεύγουν καλώς να φύγουν και να κρυφτούν στους δικούς τους φόβους, μα ο άνθρωπος αυτός πρέπει να μιλήσει, πρέπει να πει τους εφιάλτες του, πρέπει να μοιραστεί τον πόνο του, γιατί πόνος που μοιράζεται είναι μισός πόνος, πόνος που κατανοείτε είναι παρηγοριά. Ας μιλάει λοιπόν μέχρι να βρει τα αυτιά που θα μείνουν, ας μιλάει μέχρι να ελευθερώσει τον εαυτό του. Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος που θα ακούει να έχει τις λύσεις, τις λύσεις θα τις βρει το ίδιο το άτομο μέσα από την δική του ομιλία. Όσο όμως μένουν παγιδευμένοι εφιάλτες σε πληγωμένη ψυχή, θα είναι ένα κουβάρι που μόνο όταν μπορέσει να εκφραστεί θα μπορέσει και να επεξεργαστεί.

[quote]Φοβάται τους ανθρώπους, τη ζωή, το άγνωστο, τα βράδια ξενυχτά από το άγχος και την ανησυχία του. Τρέμει την τιμωρία που σαν παιδί ελάμβανε[quote]

Πως μπορεί να φοβάται την ζωή ένας άνθρωπος που πέρασε τόσα και όμως είναι εδώ και στέκεται στα πόδια του; Αν μπόρεσε να αντιμετωπίσει όλα αυτά τι είναι αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει; Ας αφήσει τους άλλους να φοβούνται, αυτούς που πέρασαν πολύ λίγα και όταν θα συμβεί το πολύ θα ψάχνονται από πού τους ήρθε. Ο άνθρωπος αυτός τι άλλο να φοβηθεί πια; Τι είναι αυτό που μπορεί να του φέρει η ζωή και δεν το αναγνωρίζει και δεν το έχει περάσει ήδη;
Φέρε μου όσα θες ζωή, γιατί εγώ έχω την δύναμη να σταθώ, κι αν κάπου λυγίσω, κι αν κάπου χαθώ, θα βρω πάλι την δύναμη να σηκωθώ, και θα σηκώνομαι πάντα, μέχρι την στιγμή που θα φύγεις από μέσα μου.

[quote]Δεν κοιτάει τους άλλους στα μάτια, τρέμει με την ιδέα ότι κάποιος θα ενοχληθεί από αυτόν[quote]

Η γη είναι πολύ μεγάλη, αυτός που ενοχλήθηκε ας πάει λίγο παραπέρα.
Γιατί αυτός ο καλός άνθρωπος να ασχολείται τόσο πολύ με τους άλλους, γιατί;
Ας ψάξει εκείνον, ας ασχοληθεί με εκείνον ας αγαπήσει εκείνον και οι άλλοι ας κάνουν ότι θέλουν να κάνουν δεν θα φάει και όλη του τι ζωή με το τι θα κάνουν οι άλλοι απέναντι του. Αν ενοχληθεί και κάποιος δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, θα υπάρξει και εκείνος που δεν θα ενοχληθεί. Δεν μπορεί να αρέσουμε σε όλους και δεν πρέπει να είναι σκοπός μας να αρέσουμε σε όλους, σκοπός μας είναι να φτάσουμε τον εαυτό μας σε σημείο να ικανοποιεί εμάς και να αρέσει σε εμάς

[quote]Τρέμει την τιμωρία που σαν παιδί ελάμβανε[quote]

Καιρός να αρχίσουν οι άλλοι να τρέμουν την τιμωρία που θα δώσει ο ενήλικος για το παιδί αυτό. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την πλήρη αδιαφορία του για όλους όσους τον έκαναν να το φοβάται αυτό. Καιρός να αδιαφορήσει και να μην αφήσει στους άλλους την δύναμη να τον κινούν σαν μια μαριονέτα, καιρός να αντικρίσουν την ψυχική δύναμη του αυτή που τίποτα δεν την αγγίζει, αυτή που φτιάχνει τοίχους για να μην περνάει ότι οι άλλοι πετάξουν μέσα.

[quote]Ταυτόχρονα αυτή η πίεση που δέχεται σε όλα τα επίπεδα, βγαίνει σε επιθετικότητα προς τα αγαπημένα, οικεία του πρόσωπα. Αυτό του δημιουργεί ακόμα μια πληγή[quote]

Ας φύγει λοιπόν από όλα τα επίπεδα που του δημιουργούν πίεση, ας απομακρυνθεί από κάθε πηγή που τον γυρνάει πίσω, από κάθε κακή ενέργεια, ας κλείσει την πόρτα του σε ότι δεν του ταιριάζει κι ας κάνει μια γερή δόση αυτογνωσίας να ξεχωρίσει για ποιους λόγους και κάτω από ποιες συνθήκες του δημιουργείτε επιθετικότητα. Είναι άμυνα; Είναι κούραση; Είναι λάθος μετάφραση αυτών που εισπράττει; Ας σκεφτεί λίγο πριν αντιδράσει τι θα ήθελε να λάβει, κι ας δώσει ακριβώς αυτό.

Καλέ μου φίλε αυτά ήταν όσα μπορούσα να γράψω περί αυτών που ανέφερες.

Ως γενικότητα αν πρότεινα κάτι αυτά θα ήταν να κάνει μια γερή αυτογνωσία και να ξεχωρίσει τι πραγματικά είναι από τι του πέρασαν οι άλλοι ότι είναι.
Να αγαπήσει και να εκτιμήσει τον εαυτό του.
Να μην νοιώσει οίκτο για τον εαυτό του σχετικά με ότι του συνέβηκε, να μην πέσει στην παγίδα της αυτολύπησης και της μοιρολατρικότητας, κι αν ήδη έχει πέσει να βγεί από εκεί.
Να μην κατηγορεί τον εαυτό του για τίποτα, να μην δικαιολογεί άσχημες συμπεριφορές των άλλων, να μην σκέφτεται τίποτα αρνητικό για την πάρτη του έστω κι αν στην αρχή το κάνει προσποιητά.
Να ενθαρρύνει τον εαυτό του σκεφτόμενος μόνο τα θετικά των όσων έχει κάνει, έχει σκεφτεί έχει αισθανθεί.
Να κάνει παρέες με ανθρώπους που επιδρούν θετικά επάνω του , να επιλέξει κι έναν τρόπο ζωής θετικό για εκείνον και να μην δίνει βάση στους πάντες.
Να απομακρυνθεί από ότι τον συνδέει με το παρελθόν του π.χ. αν μένει στο ίδιο σπίτι που έμενε ως παιδί να αλλάξει σπίτι.
Να πείσει τον εαυτό του πως είναι δυνατός και ικανός για όλα και αν έχει φόβους να τους αντιμετωπίσει κατάμουτρα μέχρι οι φόβοι αυτοί να εξαλειφθούν μέχρι να βρει τον τρόπο να μην τον τρομάζουν. Π.χ. να κοιτάει τους ανθρώπους στα μάτια αδιαφορώντας αν θα ενοχληθούν οι όχι, να πιέσει τον εαυτό του να πάει κόντρα στα λανθασμένα αισθηματά του.
Να αποδεχτεί αυτό που είναι και να πάψει να το απορρίπτει.
Να τον αγαπήσει, να τον αγαπήσει, να τον αγαπήσει…

Δεν ξέρω αν βοήθησα σε κάτι, η αλήθεια είναι πως στην πραγματικότητα ο ίδιος ο εαυτός του είναι αυτός που πρώτος θα βοηθήσει. Αν κάπου δεν έχω καταλάβει καλά κάτι, αν υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αναλυθεί περισσότερο, αν θέλεις να δώσεις κάποιο παραπάνω στοιχείο είμαι στην διάθεση σου.

Το θέμα όμως είναι τι είναι το πρώτο που θα ήθελε να αλλάξει, τι είναι το πρώτο που πρέπει να αντιμετωπίσει γιατί αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται όλα μαζί, πρέπει να γίνεται ένα βήμα την φορά, πρέπει να παλεύει με μία πληγή την φορά, όλα μαζί φέρνουν το χάος, ένα ένα φέρνει την αλλαγή.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι έξω από τον χορό πολλά μπορεί να πει κανείς… παρά ταύτα θα προσπαθήσω να πω, αν αυτό γίνεται, το κατά δύναμη αντικειμενικά την δική μου άποψη στο ζήτημα.

quote:

---

Αυτή είναι μια ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ μα συγχρόνως και ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ.

---

Trovadouros

quote:

---

Μήπως όμως τελικά το αν οι στιγμές και αυτά που βιώνουμε, εξαρτάται και από εμάς αν θα είναι όμορφες σαν όνειρο ή όχι, μήπως είναι θέμα σκέψης το πως θα αντιμετωπίσουμε την κάθε στιγμή μας;
Γιατί κάπου μέσα μου πιστεύω πως το σημαντικότερο γι αυτά που βιώνουμε δεν είναι αν θα έρθουν στην ζωή μας μεγάλες ή μικρές στιγμές, μεγάλα ή μικρά όνειρα αλλά πως έχουμε εμείς την διάθεση να τα χρωματίσουμε, τι νότα θα δώσουμε στην στιγμή μας.

---

Trovadouros

Εφ΄οσον ο άνθρωπός μας έχει αντιληφθεί ήδη το πρόβλημά του σημαίνει οτι έχει ενα ανεπτυγμένο νού που μπορεί και '' βλέπει'' και μια δύναμη που τον κάνει και το παραδέχεται.
Ομως αυτό δεν αναιρεί την νεύρωση και την κατάθλιψη που φαίνεται.

Οτι και να λέμε εμείς εδώ από την στιγμή που θα κλείσει ο υπολογιστής[ αν μας διαβάζει] πάλι μόνος θα είναι με τούς άδικους εφιάλτες του και πάλι θα νιώθει την έλλειψη αγάπης που για μένα είναι το μέγα ζήτημα.
Χρειάζεται να αγαπηθεί, να μοιραστεί και να νιώσει ασφάλεια.
Πρώτα όμως πρέπει να αγαπήσει τον εαυτό του και αυτό μόνο με την ανθρώπινη επαφή μπορεί να γίνει και όχι μέσα απο οθόνη.

Ο ειδικός θα βρεί τον τρόπο να κατευθύνει και να ξεδιπλώσει αυτή την πολύπλοκη ψυχή με μεθόδους που εδώ δεν μπορούν να ακολουθηθούν σε καμία περίπτωση.

Η γνώμη μου είναι να τον βοηθήσεις να δεχθεί να βοηθηθεί λέγοντας του, οτι και η ψυχή όπως και η ύλη αρρωσταίνουν κάποτε και αυτό δεν είναι ούτε κακό, ούτε μη αναστρέψιμο.

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το κόπο που κάνατε να απαντήσετε. Εκτύπωσα τα κείμενα σας για να τα μελετήσω.

Θα ήθελα μόνο να διευκρινίσω κάποια πράγματα.

Φίλε μου Λορέντζο δεν είναι ερέθισμα παγίδα αλλά μια αλήθεια. Δεν πρόκειται να τοποθετηθώ επί της ερώτησης μου, παρά μόνο πρόκειται να σας ακούσω. Πιθανά θα κάνω κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις επί των απόψεων σας, κύρια όσο αφορά στην εφαρμογή τους.

Δεν πρόκειται για κάτι φανταστικό φίλοι μου. Για αυτό θα ήθελα εάν υπάρχει η δυνατότητα να προτείνονται και κάποιες πρακτικές κινήσεις ή ασκήσεις προς λύση του προβλήματος.

Ευχαριστώ.

quote:

---

Η οριστική λύση είναι η αυτογνωσία .

---

quote:

---

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό.

---

Αυτό που ανέφερες παραπάνω είναι μια μεγάλη αλήθεια,
στην πρώτη περίπτωση γίνεσαι δούλος της στασιμότητας αλλά εχώντος καλός των πραγμάτων πετυχαίνεις τους στόχους σου, στην δεύτερη ζεις πιο ανέμελα και γεύεσαι περισσότερα πράγματα αλλά πάντα περιφέρεσαι με τον άνεμο της ζωής και συνήθως δεν φτάνεις ποτέ εκεί που στόχευες και επειδή το γνωρίζεις καλά αυτό, συνήθως δεν στοχεύεις και πουθενά. Και αυτό είναι ένα μόνο απο τα μειονεκτήματα αυτού του τρόπου σκέψης, ότι δύσκολα αποκτάς κάτι.

Απο την άλλη πολλές φορές σου φαίρνει η ζωή ότι δεν στόχευσες και χρειαζόσουν και βρίσκεσαι να το έχεις αποκτήσει νωρίτερα απο κάποιον που το πάλευε χρόνια.

Έχω πολλά παραδείγματα φίλων που στόχευαν και μέναν στην σταθερότητα των στόχων τους και ανθρώπων που δεν στόχευαν πουθενά. Τελικά η μόνη διαφορά που είδα ήταν ότι απλώς οι δεύτεροι είχαν περισσότερες αναμνήσεις να θυμούνται και μια καλύτερη ποιότητα ζωής γιατί στοχεύεις δεν στοχεύεις η ζωή πολλές φορές έχει τα δικά της σχέδια. Δεν λέω φυσικά να είσαι μοιρολάτρης και να τα αφήνεις όλα στην τύχη, απλά λέω πως πολλές φορές η ζωή εκεί που είναι να φέρει θα φέρει κι εκεί που δεν σκοπεύει όσο και να το παλεύεις εσύ δεν θα στο φέρει.

Πιστεύω ότι το σωστότερο όμως είναι αυτό που ανέφερες εσύ: να έχεις όνειρα χωρίς να γίνεσαι δούλος τους, όνειρα που γίνονται κάποιες προσπάθειες για την επιτευξή τους, αλλά συγχρόνος σου αφήνουν το περιθώριο να ζεις και τις στιγμές σου.
Μπορεί να υπάρξει όμως μια τέτοια ισορροπία;
δεν ξέρω, εγώ πάντως όσο και να το ήθελα δεν το χω καταφέρει.

quote:

---

Το πρώτο που θα πρότεινα σ’ αυτόν τον άνθρωπο θα ήταν ένας ειδικός,

---

quote:

---

Είμαστε αυτοί που είμαστε γιατί έχουμε κάποιες συγκεκριμένες εμπειρίες, καλές ή κακές, και με κανέναν άλλο τρόπο δεν θα μπορούσαμε να έχουμε εξελιχτεί κατά αυτό τον τρόπο παρά μόνο αν ακολουθούσαμε το μονοπάτι που ήδη έχουμε διαβεί

---

quote:

---

Φίλε μου lorenzo

quote:

---

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό.

---

Πως μπορεί κάποιος να «δημιουργηθεί» όταν όλοι τον έχουν δημιουργήσει μέσα στις ενοχές και στο φόβο? Ακόμα και αν συνειδητοποιήσει ότι τα νέα γεγονότα της ζωής και ο νέος «λόγος» που θα δεχτεί μπορούν να τον αλλάξουν είναι σταγόνα στον ωκεανό εμπρός στο φόβο και την ανασφάλεια που ασυνείδητα τον νεκρώνει σε κάθε βήμα προόδου και αλλαγής.
Πως μπορείς να συγκρουστείς με το φόβο σου?

****Μα αν εχουμε μια υποχρεωση στον εαυτο μας ειναι ακριβως αυτος να απαλλαγοουμε απο τους φοβους μας΄,αρα η μονη σωτηρία μας ειναι η καταμετωπη συγκρουση με τους φοβους μας και που συνεπαγεται και την σωτηρία μας*********

quote:

---

Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο.

---

Πως καλλιεργείς την αρετή όταν κυριαρχείσαι από τις ασυνείδητες δυνάμεις της εσωτερικής ανασφάλειας? Μια προσβολή σε ένα ευαίσθητο παιδί μετά από είκοσι χρόνια γίνεται γεγονός πόνου ανίκητο. Τι μπορεί να κάνει πρακτικά?

********Να βρει του καταλληλους ανθρωπους που θα το ν βοηθησουν να κατανοησει γιατι νοιωθει ανασφαλης,γαιτι δημιοουργουνται απο την ίδια την οικογενεια απο τους ίδιους τους γονεις,άθελα τους ανασφαλεις,φοβίες*******

quote:

---

Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών,

---

Η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών? Η σύγκρουση με τους προκαθορισμούς ξυπνάει το θηρίο του φόβου.

******Νατος παλι ο φόβος!!!!!!!!!ΑΡΑ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟ ΘΗΡΙΟ*******

quote:

---

Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί.

---

Αυτό είναι νοητική επίτευξη?

********αΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΟΧΉ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΧΉ ΓΑΙ ΟΣΑ ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΒΕΙ****

quote:

---

Να μη μισούμε ποτέ, αλλά να περιφρονούμε αρκετά συχνά. Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά.

---

Ένας άνθρωπος που ζει μέσα στο επίκτητο φόβο δείχνει να μισεί ή να είναι ευερέθιστος αλλά στην πραγματικότητα είναι σαν το φοβισμένο σκυλί που γαβγίζει.

**********κΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΘΑ ΝΟΙΩΘΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩς ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΑΧΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ*******

... και για να απαλλαγουμε φιλε απο τους φοβους μας μονο ένας τροπος υπαρχει και το λεω γαι πολυοστη φορα "ΝΑ ΤΟΥς ΑΝΤΙΚΡΥΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΦΥΓΟΥΝ"

ΠΩΣ?????????ΣΚΑΒΟΝΤΑς ΤΗΝ ΨΥΣΗ ΜΑΣ
ΔΥΣΚΟΛΟ???????ΥΑΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΟΧΙ ΟΛΟΙ ΙΣΩς ΑΛΛΑ ΥΑΠΡΧΟΥΝ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΠΑΝΤΟΥ.

Καλο Σαβαβτοκύριακο σε ολους ,Καλλιόπη

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

---

Μπορεί κάποιος με κάποια τεχνική - μέθοδο - εργασία να διεισδύσει στο υποσυνείδητο του, να ανακαλύψει αυτές τις πληγές(γεγονότα ζωής) και να τις επουλώσει-εκτονώσει?

Και αν μπορεί, ποιος είναι αυτός ο τρόπος;

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

quote:

---

Δεν εμπιστεύομαι τους ειδικούς καλή μου φίλη....

---