- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ και... ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!!

Λοιπόν...?
Τι ζητάς?? Που?? Από ΠΟΙΟΝ??
Γιατί??
ΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ??
ΕΙΣΑΙ ΒΛΑΚΑΣ???
ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΩ!!!!!!!!!!!
Π Ε Σ Τ Ο!!!
ΘΥΜΩΣΕ!!!!!!!!!! ΒΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΣΟΥ!! ΞΕΣΠΑΘΩΣΕ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑ ΜΕ!!
ΝΟΙΩΣΕ!!!

Ε Σ Υ!!!!

ΤΩΡΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΙ ΔΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!

Τι "βλέπεις"?!!
Μ Ι Σ Ο Σ???!! ΘΥΜΟ??!! ΓΑΜΩΤΟ??!!!

Πες μου:
ΤΙ ΛΕΙΨΟ "ΒΛΕΠΕΣ" ΟΤΙ ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ??
ΜΕΤΡΑ: 1,2,3…..

ΤΩΡΑ, ΠΟΥ "ΒΛΕΠΕΙΣ" ΟΤΙ ΕΣΥ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙΣ??????????
1,2,3….

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΨΑΞ’ ΤΟ ΑΛΛΑ ΧΜ.. ΣΤΟ ΦΩΣ!!!!!

Λοιπόν, "ΧΑΝΕΙΣ" σε 1,2,3… πράγματα.
αλλά "ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ" κ πάλι σε 1,2,3…

ΣΟΥΜΑ = > ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΉΤΗΤΑ > ΙΣΟΠΑΛΙΑ!!
Αν όχι ξαναψάχτο πιο προσεχτικά κ θα δεις ότι θα συμφωνήσεις, γιατί κ αυτό είναι θέσφατο είναι ο υπέρτατος κανόνας.. Ο ΛΟΓΟΣ!!!{Αναλογία}

Διάβασε σε παρακαλώ το κείμενο - διακήρυξη που παρέθεσα.. Μελέτησε το προσεκτικά, ανέλυσε κ τις προηγούμενες θεάσεις μου σε σχέση με το ρήμα βλέπω!

"ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε). Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες. Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα."

Κλείνωντας θα σου πω το εξής κ θέλω να το λάβεις σοβαρά υπ' όψιν σου!!
Δεν σου επιτρέπω φίλε μου - ειδικά εσένα – να αμφιβάλεις για ΣΕΝΑ!!

ΤΕΛΟΣ!

Έχω σηκώσει το χέρι καταπάνου στα δαιμονικά του κόσμου τ’ ανεξόρκιστα
Κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!
{Μαρία Νεφέλη. Ο. Ελύτης}

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

quote:

---

Μπορεί να υπάρξει όμως μια τέτοια ισορροπία;

---

quote:

---

quote:

Είμαστε αυτοί που είμαστε γιατί έχουμε κάποιες συγκεκριμένες εμπειρίες, καλές ή κακές, και με κανέναν άλλο τρόπο δεν θα μπορούσαμε να έχουμε εξελιχτεί κατά αυτό τον τρόπο παρά μόνο αν ακολουθούσαμε το μονοπάτι που ήδη έχουμε διαβεί

Αυτό αλλάζει? Και πως?

---

quote:

---

ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμιά άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).

---

Trovadouros

Φίλε Τροβαδούρε,
Η ζωή είναι αγγούρι, άλλος {α} το τρώει κ δροσίζεται κ άλλος {β} ζορίζεται.. δηλαδή η ΑΠΟΔΟΧΗ του α ή του β, είναι θέμα οπτικής!
Άλλο παράδειγμα: το παιδί σου κλαίει την νύχτα κ εσύ είσαι κουρασμένος κ θέλεις να κοιμηθείς γιατί θα σηκωθείς νωρίς κ πάλι για να πας στη δουλειά σου..
{α} νευριάζεις και 1,2,3… αντιδράς – ενεργείς.
{β} Αποδέχεσαι με αγάπη την εκ της πατρότητας δυσκολία κ αντιδράς – ενεργείς ανάλογα..

Τι προτιμάς εσύ? Πως αντιδράς, γιατί, ποιο το όφελος της επιλογής σου κ γιατί?

Άλλο παράδειγμα: οδηγείς στο κέντρο της πόλης με ότι αυτό συνεπάγεται..
{α}τρελαίνεσαι και αρχίζεις τα γαλλικά…. ή
{β} αποδέχεσαι το αναγκαίο κακό κ χαμογελάς με συγκατάβαση.

Δεν έχεις πει, ή ακούσει το γνωστό «μη δίνεις γροθιά στο μαχαίρι»?
Μήπως δεν συμφωνείς?

Τι σημαίνει αυτό? Παραίτηση? Δεν νομίζω φίλε μου..

Κι ας το δούμε επί του συγκεκριμένου παραδείγματος του φίλου μας του Αναστημένου..
Συνέβη κ πιθανόν εξακολουθεί να συμβαίνει, κάτι κακό, στο άτομο του παραδείγματος του, μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον που ζει, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διατάραξη της ύψιστης αναγκαιότητας της ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ δια της Επιβολής..
Ας το αναλύσουμε βλέποντας τα στοιχεία της εξίσωσης.
{Α} Γονείς
{Β} Ο Γιος
1η παρατήρηση: αυτοί οι όροι δεν ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Είναι έτσι κ θα παραμείνουν έτσι για πάντα! Άρα το ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ως μη αναστρέψιμο!

2η παρατήρηση: και ο {α} και ο {β} αποζητούν ο ένας από τον άλλον αποδοχή αγαθών προθέσεων λόγω της 1ης παρατήρησης αδιαμφισβήτητα!. Άρα το ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ κ αυτό ως Αληθές πέραν πάσης αμφιβολίας!

3η παρατήρηση: ο {α} επιβάλλεται στον {β} λόγω θέσης – δύναμης – διαχρονικής δυνατότητας! Κι αυτό δεν αμφισβητείται.. άρα το ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ κι αυτό.

4η παρατήρηση: ο {α} περιορίζει την ελευθερία του {β} αδιαμφισβήτητα. Άρα το ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ κι αυτό.

Τι βλέπουμε λοιπόν?
Μαθηματικά οδηγούμαστε σε ανισότητα, σε ανισορροπία, ενώ το ζητούμενο είναι το ακριβώς αντίθετο κ αυτό λοιπόν είναι αδιαμφισβήτητο! Άρα το ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ κι αυτό.

Βλέπουμε ότι η εξίσωση χωλαίνει εις βάρος του {β} στην 3η κ 4η παρατήρηση..
Άρα ο {β} οφείλει να δράσει ώστε να εξισώσει τους όρους. Κι εδώ πάμε πάλι στα δεδομένα της 1ης κ 2ης παρατήρησης αποδοχής.
Εδώ είναι – βρίσκεται το ΚΛΕΙΔΙ που ξεκλειδώνει το κουτί με τις λύσεις!!! Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥΣ!!
Για να δράσει Πρέπει να ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ την ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ πρώτα απ’ όλα ως Ορθή, Αληθή κ ΔΙΚΑΙΑ!!! Πέραν πάσης αμφιβολίας, ηθικής, λογικής, δίκαιης!!!

Αρα έχουμε αγκυλώσεις του {β} όταν δεν αντιδρά.
Αν δούμε τώρα τις αγκυλώσεις που δεν του επιτρέπουν ή αναβάλλουν ες αεί το {β} να δράσει εύλογα καταλήγουμε στην μη αποδοχή των όρων της εξίσωσης όπως τους αναλύσαμε - παραθέσαμε ανωτέρω.
Στο ότι δεν ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΠΕΡΑΝ ΠΑΣΗΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ!!!
Τ Ι Π Ο Τ Α ΠΕΡΑΝ ΑΥΤΟΥ!!!

ΓΙΑΤΙ???

= ΦΟΒΟΣ!!

Γιατί?

Γιατί έμαθε, βολεύτηκε στην ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟ - ΛΟΓΙΑΣ !!

Γιατί, μήπως είναι βλάκας?

ΌΧΙ γιατί το "ΞΕΡΕΙ" κ μάλιστα έχει το ΘΡΑΣΟΣ, ΝΑΙ, γιατί περί θράσους πρόκειται, να ζητά ή μάλλον να ζητιανεύει βοήθεια, υποβιβάζοντας Εαυτόν κ καθιστώντας Εαυτόν ανάπηρον, προκειμένου να αγγίξει τις όποιες ευαισθησίες μιας κακής εννοούμενης Ανθρωπιάς των συνανθρώπων του, ώστε να τις χρησιμοποιήσει ως αντέρεισμα πίσω από το οποίο θα κρυφτεί ως στρουθοκαμηλίζον, κακομοίρης, ατυχής κ ταλαίπωρος λόγω μυρίων όσων Χ λόγων που κατά καιρούς θα εφευρίσκει προκειμένου να "ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ".. τρομάρα του!!!

Το να το κάνει αυτό στον Εαυτό του, θα μπορούσα να το θεωρήσω έως παντελώς αδιάφορον! ΟΜΩΣ…. Πρόσεξε φίλε μου, εδώ υποκρύπτεται Κακή Πρόθεσις!!!

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ λόγω ΜΙΣΟΥΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ.

ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ + ΕΠΙΓΝΩΣΗ!!!
Εδώ είναι το ανεπίτρεπτο του πράγματος!

ΓΙΑΤΙ?
Πρόσεξε πως, η αυστηρότητα της τήρησης των κανόνων ηθικής τάξεως οδηγούν το άτομο στα άκρα, κ ως γνωστό το ακρότατο κορυφαίο οριακό σημείο του καλού κ του κακού είναι ταυτόσημο!

Φίλε το θέμα είναι πολύπλευρο κ βαθύ για να αναλυθεί πλήρως εδώ.
Αυτό που λέω ότι θεωρώ ως κορυφαίο είναι η αποδοχή των δεδομένων που είναι έτσι, δηλαδή δεν μπορούν να γίνουν αλλιώς, γιατί είναι πέραν των δυνατοτήτων μας για να τ’ αλλάξουμε μόνοι μας!!!

Είμαστε Άνθρωποι! Έχουμε αυτά που έχουμε κ δεν έχουμε αυτά που δεν έχουμε! Δεν τα έχουμε ούτε μπορούμε να τα έχουμε όλα! Αλλά κ αν τα είχαμε θα ήμασταν ευτυχέστεροι???
Ας ξεφλουδίζουμε το κρεμμύδι κι ας μάθουμε επιτέλους να "βλέπουμε" να νοιώθουμε πλήρως!!! Αν μάθουμε να "βλέπουμε" έτσι τότε θα μπορέσουμε κ να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε κ επιτέλους να το αποδεχτούμε να το εκτιμήσουμε κ να το τιμήσουμε όπως του αξίζει για να επέλθει η ομαλότητα στην εξίσωση που ζητά – απαιτεί λύση ώστε να ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΟΥΜΕ επιτέλους κ να χαρούμε την ζωή που μας χαρίστηκε!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ κι όχι βάρος κακώς εννοούμενου χρέους!!!

Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).

Η Λύση της εξίσωσης απαιτεί ΑΓΑΠΗ, όχι έρωτα..
Να σε καλά!

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Ποια είναι η διαφορά ;;;

Όταν σκέφτομαι αναβαθμίζω την ποιότητα της ζωής μου .
Το επίπεδο της επιβίωσής μου εξαρτάται ουσιαστικά από τον τρόπο που σκέφτομαι .

Αδελφέ αναστημένε τι και με ποιον τρόπο σκέφτεσαι ;;;

Ήδη έχω περιγράψει τον δικό μου τρόπο σκέψης , η τουλάχιστον προσπάθησα να το κάνω .
Εστιάζω την σκέψη μου στο να μπορώ να πράττω αυτό που νιώθω & αισθάνομαι .
Όταν το καταφέρνω ( δεν είναι πάντοτε εφικτό ) , βιώνω τον αληθινό εαυτό μου .

Προσπάθησες ποτέ να υλοποιήσεις τα αισθήματα σου ;;;

Αν το έκανες γνώρισες ήδη την αληθινή ζωή .

Αυτή είναι η αυτογνωσία ,που εγώ αντιλαμβάνομαι .
Έρχεται μέσα από τα συναισθήματα που επιδιώκω να γεύομαι και όχι να τα αποφεύγω , η να τα τροποποιώ με την σκέψη μου .
Δεν μπορεί κανένας να αισθάνεται μονάχα χαρά και ευτυχία στην ζωή .

Εσύ κουβαλάς μαζί σου τα τραύματα του παρελθόντος .
Εγώ τα δικά μου και τα παιδιά που βιώσανε έναν πόλεμο, η που βιαστήκανε σε νεαρή ηλικία ψυχικά ( και σωματικά ) τα δικά τους , που είναι χίλιες φορές χειρότερα από τα δικά μας .

Νιώθω άρα υπάρχω .
Αισθάνομαι άρα έχω βιώσει κάτι και αυτό είναι αληθινό ,γιατί περνάει κατευθείαν στην ουσία της υπάρξεώς μου .

[quote}Κατά πόσο μπορείς να πεις ότι αυτά που η ζωή σου φέρνει είναι μακριά από τα θέλω σου

Μπορώ να πω πως αυτά που μου έφερε η ζωή ήταν αρκετά κοντά στα θέλω μου, κάποια απο αυτά που δεν μου έχει ή μάλλον μου τα έχει φέρει με έναν τρόπο όμως που δεν με ικανοποιεί απόλυτα, είναι καθάρά δικό μου λάθος διότι τα σκέφτομαι χωρίς να έχω μπει ακόμα στην δράση για την αλλαγή τους και κάποια που δεν μου έχει φέρει δεν έχουν να κάνουν με τον τρόπο της ζωής μου, δεν είναι ας πούμε μέσα στις ανθρώπινες δυνατοτητές μου για την αποκτησή τους, δεν αφοράν κάποιο στόχο που θα μπορούσε να είχε μπει.
Αλλά παίζει και σημαντικό ρόλο το ότι καλός ή κακός δεν είμαι ιδιαίτερα φιλόδοξος άνθρωπος δεν θέλω πολύ μεγάλα πράγματα ούτε τα ονειρεύομαι, απολαμβάνω την ζωή με ότι μου φαίρνει, για παράδειγμα μου αρκεί να έχω 4 ρόδες να τσουλάνε και να μην με εγκαταλείπουν στην μέση του δρόμου για να είμαι ικανοποιημένη κι όταν αυτό το έχω είμαι μια χαρά, αν όμως ονειρευόμουν το τάδε αμάξι τότε θα ήταν πιο δύσκολο να το πω αυτό, ή π.χ μπορώ να περάσω πολύ καλά σε ένα κλαμπ αλλά το ίδιο καλά μπορώ να περάσω και σε μια πλατεία με ένα κουτάκι μπύρα και καλή παρέα οπότε ότι και απο τα δύο να έχω την δυνατότητα να κάνω πάλι καλά θα είμαι. Γενικά δεν αναλώνομαι εύκολα με τις καταστάσεις, δεν χρειάζομαι μεγάλα πράγματα για να είμαι καλά οπότε μου είναι και σχετικά εύκολο να πω πως η ζωή μου τα έχει φέρει πολύ κοντά στα θέλω μου. Όταν ζεις την στιγμή σου με όλο σου το είναι δεν κάθεσαι να σκεφτείς μια εναλλαγή της πραγματικοτητάς σου οπότε πλησιάζει και περισσότερο το θέλω σου.
Π.χ. αν καθισμένη στην πλατεία, απολαύσω την παρέα, την βραδυά, πω τα αστεία μου και γενικά νοιώσω ευχάριστα με το κλίμα και την στιγμή έτσι όπως ήρθε, τότε γυρνώντας σπίτι μου θα πω πως η βραδυά αυτή πλησίασε πολύ το θέλω μου,
αν τώρα καθισμένη στην πλατεία κάτσω να σκεφτώ πως γιατί να μην έχω λεφτά να πάω κάπου καλύτερα, ή γιατί οι τάδε να μπορούν να είναι εκεί και εγώ να μην μπορώ, η γιατί το τζιν μου γέμισε πρασινάδα και πως θα την βγάλω, τότε γυρνώντας σπίτι μου θα πω πως η βραδυά αυτή ήταν πολύ μακριά απο το θέλω μου.
Η αντιληψή μου λοιπόν είναι αυτή που με κάνει να μπορώ να πω πως είμαι πολύ κοντά στα θέλω μου με την ζωή που κάνω.
Δεν ξέρω αν κατάφερα να σου δώσω να καταλάβεις τι εννοώ.

quote:

---

και κατά πόσο διαφέρουν από τις αναμενόμενες συνέπειες των πράξεών σου[/quote]

δεν μπορώ να πω πως οι πράξεις μου ή μάλλον να το πω καλύτερα ο τρόπος ζωής μου είχε μεγάλες συνέπειες γιατί πολύ απλά δεν με απομακρίνει απο κάτι, τα αντίκτυπα, ας το πω έτσι, με εκφράζουν.
Π.χ. με το να ζω την στιγμή πολλές φορές έβαλα σε κίνδυνο τον εαυτό μου απ' την στιγμή όμως που στο τέλος δεν συναιβει ποτέ κάτι κακό η αδρεναλίνη που μου δημιουργήθηκε με έκφραζε. Αλλά πρέπει να πω πως απο μικρή με διέκρινε και μια ωριμότητα και ένα τρομερό ένστικτο που με γλύτωνε απο πολλές κακοτοπιές. Ήξερα που έπρεπε να πω ναι στην στιγμή και που έπρεπε να γυρίσω την πλάτη μου και να μην συνεχίσω, που έπρεπε να ρισκάρω και που έπρεπε να κάτσω εκεί που είμαι. Ήξερα να διακρίνω και να ξεχωρίζω τις στιγμές, πρόβλεπα τις αναμενόμενες συνέπειες και όταν η συνέπειες οι συγκεκριμένες ήταν πέρα των θέλω μου ή των καταστάσεων που δεν ήθελα να υποστώ τις απόφευγα. Όταν τις συνέπειες ναι μεν τις πρόβλεπα δυσάρεστες αλλά τις έκρινα απαραίτητες προκειμένου να αλλάξουν μια άλλη δεδομένη κατάσταση τότε όποιες και να ήταν αυτές έκανα βουτιά στην στιγμή και στην συνέχεια τις αντιμετώπιζα.
Οπότε οι αναμενόμενες συνέπειες των πραξεών μου ήταν απαραίτητες για να πραγματοποιηθούν τα θέλω μου.

Και για να σου δώσω να καταλάβεις καλύτερα τι εννοώ,

ζω μόνη μου χωρίς κανέναν υπευθύνη μου και στην δουλειά που εργάζομαι περνάω χάλια, έρχεται εκείνη η στιγμή που νοιώθω πως δεν αντέχω άλλο θέλω να κάνω ένα μπαμ και να σηκωθώ να φύγω. Ακολουθώ την στιγμή μου λοιπόν βάση αυτών που νοιώθω και φεύγω. Συνέπειες ότι μπορεί να μείνω καιρό χωρίς δουλειά, ότι μπορεί να έρθει η στιγμή που δεν θα έχω λεφτά ότι χάνω το βέβαιο και την σιγουριά μου και μπαίνω σε μια περίοδο οικονομικής ανασφάλειας. Συνέπειες όμως που πρέπει να υποστώ και να αντιμετοπίσω αν θέλω να αλλάξω κάτι που δεν μ' αρέσει και φυσικά μπαίνω σε ένα ρίσκο που δεν ξέρω αν θα ναι για καλό μου αλλά θα συνεχίσω να το αντιμετοπίζω έτσι ακολουθώντας τις στιγμές μου μέχρι κάποια απο αυτές να με οδηγήσει στο σημείο που με ικανοποιεί, αν πάλι δεν φτάσει ποτέ στο σημείο να με ικανοποιεί και πέσω σε χειρότερα πάλι δεν θα μετανοιώσω για εκείνη την στιγμή γιατί ποτέ δεν θα άντεχα την σκέψη του τι θα είχε γίνει αν το είχα κάνει, προτιμώ δηλαδή την ήττα απο την αδράνεια. Την ήττα την παλεύω με την ελπίδα να γίνει νίκη, η αδράνεια δεν παλεύεται σε κοιμίζει μέσα στην ανικανοποίητη καταστασή σου.

Αν τώρα ήμουνα μάνα ας πούμε δύο παιδιών και υπήρχε οικονομικό πρόβλημα όπου ο μισθός μου θεωρείτε απαραίτητος για την νορμάλ επιβιωσή τους, εκείνη την στιγμή δεν θα την ακολουθούσα, όσο και να το ήθελε η ψυχή μου όσο και να το αναζητούσε η προσωπικοτητά μου. Πάλι θα προσπαθούσα να αλλάξω την κατάσταση αλλά μέσω πιο ασφαλής οδού.

Οπότε κατα κάποιο τρόπο και ο τρόπος ζωής μου αλλά και οι συνέπειες του με φέρνουν περισσότερο κοντά στα θέλω μου, γιατί τα θέλω μου είναι κυρίως θέλω αισθήσεων και όχι θέλω υλικών.

Αν το παρατηρήσεις θα δεις πως οι άνθρωποι που ζουν για την στιγμή είναι κυρίως εκείνοι που δεν είναι φιλόδοξοι ή που δεν έχουν ιδιαίτερους υλικούς σκοπούς και που κατα κύριο λόγο δεν τους απασχολεί και ιδιαίτερα το μέλλον τους.
Εκείνοι που δεν ζουν την στιγμή είναι κυρίως άνθρωποι που ζουν βάση των ονείρων τους για το μέλλον, ο στόχος είτε είναι υλικός, ειτε είναι μόρφωσης, είτε είναι καταξίωσης στη δουλειά, είτε είναι πνευματικός,είναι αυτός που τους τρέφει στην ζωή τους, αυτός που τους δείνει την δύναμη για πάλη, για νόημα, για ουσία. Αν ο στόχος λείψει αδρανοποιούνται και νοιώθουν κενοί και μετέπειτα είναι οι άνθρωποι εκείνοι που νοιώθουν ανασφαλής, που φοβούνται να ζήσουν την στιγμή γιατί η στιγμή μπορεί να φέρει την αλλαγή. Και την αλλαγή την φοβούνται θέλουν να νοιώθουν σίγουροι και ασφαλείς μέσα στα δεδομένα της ζωής τους είτε τους ικανοποιούν είτε όχι. Πρώτα απο όλα είναι η ασφάλεια το αναγκαίο τους συστατικό.

Σημασία λοιπόν κατα εμέ δεν έχει ποιος απο τους δύο τρόπους είναι ο σωστότερος αλλά ποιος απο τους δύο τρόπους ζωής εκφράζει καλύτερα την αντιληψή σου για αυτήν. Γιατί ότι και να κάνεις, όποιες και να είναι οι συνέπειες του τρόπου που επιλέγεις, διαφορετικό δρόμο δεν θα μπορούσες να πάρεις παρα μόνο αν γινόταν κάτι και σου άλλαζε όλο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν την ζωή μέχρι τώρα.

Οπότε ουσιαστικά το ερωτημά μας ίσως να μην έπρεπε να είναι για το αν ο τρόπος ζωής που κανουμε είναι ο σωστότερος αλλά για το αν η αντιληψή μας για την ζωή είναι η σωστή.

Και σ' ευχαριστώ για την κουβέντα αυτή που κάνουμε γιατί μέσω αυτής μόλις αντιλήφθηκα το παραπάνω που ανέφερα.

Όνειρα γλυκά.

quote:

---

Μπορεί κάποιος με κάποια τεχνική - μέθοδο - εργασία να διεισδύσει στο υποσυνείδητο του, να ανακαλύψει αυτές τις πληγές(γεγονότα ζωής) και να τις επουλώσει-εκτονώσει?

---