- Η πυραμίδα του Maslow κι οι ανθρώπινες ανάγκες σήμερα - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
σε ευχαριστώ για την απάντηση.
Λυπάμαο αλλά δεν μπορώ να σου απαντήσω σχετικά με όσα ρωτάς,
διότι νοιώθω επιεικώς με "ελάχιστες γνώσεις" σε σχέση με
όλους εσάς και πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορώ να αντέξω την
κριτική σας.
Νάστε όλοι καλά και καλά να περνάτε.
Αλλά και πάλι βλέπω την κτητικότητα σαν κυρίαρχο στοιχείο είτε στην επιβεβαίωση είτε στην προέκταση.
Ταύτιση με τις συγκεκριμμένες ανάγκες.
Εγώ είμαι αυτά που έχω. Γιατί θέλω να τα έχω; Για να αποκτήσω μια ταυτότητα, μια θέση στην κοινωνία.
Πιστεύω οτι αυτές όλες οι ανάγκες που αναφέρει ο Μaslow είναι τόσο πολύ καλά κρυμμένες μέσα μας και αφορούν τόσα πολλά πράγματα που είναι αρκετά δύσκολο να τις ανακαλύψουμε στον εαυτό μας.
Χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύ μεγάλη ειλικρίνεια.
Προσωπικά δεν έχω τόσο πολλές γνώσεις για την Πυραμίδα απλά προσπαθώ να κατανοήσω τις ανάγκες του ανθρώπου όπως παρουσιάζονται μέσα από αυτήν και να την αναλύσουμε όλοι μαζί.
Οπότε δε νομίζω να υπάρξει καμία κριτική αν έχεις λίγες γνώσεις ή πολλές!
Αγαπητή μου risky, πιστεύω κι εγώ πως οι ανάγκες που αναφέρει ο Maslow υπάρχουν μέσα μας, λίγο - πολύ ζητάμε όλοι τα ίδια πράγματα παρόλο που αυτά μπορεί να έχουν ένα διαφορετικό περιτύλιγμα.
Η ουσία είναι η ίδια.
Όσον αφορά την ειλικρίνεια και την μεγάλη εργασία με τον εαυτό μας δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω... 
Αλήθεια, το να κρυβόμαστε από τον εαυτό μας πολλές φορές, ποιά ανάγκη μας καλύπτεται?
In anticipation of my resurrection...
Πιστεύω ότι δεν αντέχουμε να παραδεχτούμε την μικρότητα μας. Μας αρέσει να δημιουργούμε μια εικόνα του εαυτού μας όπως θα θέλαμε να είμασταν και προσαρμόζουμε τις δράσεις και τις σκέψεις μας σε αυτή. Η μάσκα γίνεται ο εαυτός μας.
Ετσι όμως καταφέρνουμε την αποδοχή. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η ανάγκη να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας πρωτίστως και μετά να μας αποδεχτούν και οι άλλοι.
Σίγουρα θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι λόγοι για να κρυβόμαστε.
Εσύ τι λες;
quote:Πιστεύω ότι δεν αντέχουμε να παραδεχτούμε την μικρότητα μας. Μας αρέσει να δημιουργούμε μια εικόνα του εαυτού μας όπως θα θέλαμε να είμασταν και προσαρμόζουμε τις δράσεις και τις σκέψεις μας σε αυτή. Η μάσκα γίνεται ο εαυτός μας.
Ετσι όμως καταφέρνουμε την αποδοχή. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η ανάγκη να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας πρωτίστως και μετά να μας αποδεχτούν και οι άλλοι.
Και το χειρότερο είναι να οδηγηθούμε να αποδεχόμαστε τον ευατό μας
μέσω της αποδοχής των άλλων. Η είκονα μας να διαμορφώνεται εξαρτώμενη
από το αν θα γίνει αποδεκτή από τους άλλους.
Αυτό είναι το επικίνδυνο σκαλοπάτι. Το οποίο στην εποχή μας γίνεται παντού γύρω μας.
Η εικόνα που προσπαθούμε να σχηματίσουμε και να ακολουθήσουμε είναι εκείνη που ταιριάζει με τα "μοντέλα" που μας προωθούν.
Πόσο άραγε μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα φυσικά μας ταλέντα, την αληθινή μας προσωπικότητα, κυρίως αν δεν ταιριάζει με αυτά τα μοντέλα?
Και πόσο θάρρος έχουμε να δημιουργήσουμε την προσωπική μας σκάλα
προτεραιοτήτων και αναγκών?
Οι μάσκες που φοράμε είναι αυτές που ησυχάζουν την ανασφάλειά μας. Είναι το λεγόμενο ζωτικό ψέμα μας το οποίο τις περισσότερες φορές καταλήγουμε να θεωρούμε ότι είναι η αλήθεια μας.
Υπεκφεύγουμε για να μην κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας κι αναγνωρίσουμε τα ελαττώματα που πιθανόν να έχουμε οπότε αποφεύγουμε και να δουλέψουμε με τον εαυτό μας.
Απλά χρονοτριβούμε και το αφήνουμε για το μέλλον.
Με το να προβάλλουμε λοιπόν μια εικόνα μας στους άλλους διαφορετική από αυτή που πραγματικά είμαστε θέλουμε να πείσουμε οτι είμαστε κάτι το διαφορετικό.
Κάτι το καλύτερο, κάτι το πιο γοητευτικό, το πιο επιτυχημένο - έστω κι επαφανειακά - ώστε να γνωρίσουμε μια αποδοχή.
Αυτό θα μας κάνει να νιώσουμε πιο αρεστοί, πιο αγαπητοί κι ίσως μας βοηθήσει να πιστέψουμε όντως πως είμαστε αυτό που προβάλλουμε.
Με άλλα λόγια υποβάλλουμε τον εαυτό μας να πιστέψει κάτι το ψεύτικο.
Μπορώ να πως με βεβαιότητα σχεδόν πως θα είμαστε πραγματικά αγαπητοί μόνο όταν έχουμε αγαπήσει εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς.
Τότε θα έχουμε ανακαλύψει πραγματικά ποιοί είμαστε, θα έχουμε σπάσει όλες τις μάσκες που φοράμε και θα αναγνωρίσουμε την ταυτότητα μας.
Η αγάπη τότε που θα λάβουμε από τους άλλους θα είναι πολύ πιο βαθιά από αυτήν που θα λαμβάναμε φορώντας μια μάσκα.
Μπορεί να μας εκτιμήσουν λιγότερα άτομα, δεν πειράζει όμως.
Η εκτίμηση τους θα είναι πολύ πιο ουσιαστική και το σημαντικότερο είναι πως θα έχουμε εκτιμήσει κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας βλέποντας τον όπως πραγματικά είναι.
quote:
Η εικόνα που προσπαθούμε να σχηματίσουμε και να ακολουθήσουμε είναι εκείνη που ταιριάζει με τα "μοντέλα" που μας προωθούν.
Καλή μου vasiliskos, πιστεύω πως αυτό θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην δυστυχία αλλά και στον εγκλωβισμό της προσωπικότητας μας.
Θα φτάσουμε να αποκτήσουμε ένα μοντέλο για τον εαυτό μας και να υϊοθετήσουμε συγκεκριμένες συμπεριφορές οι οποίες ούτε μας εκφράζουν αλλά αντιτίθενται κιόλας στην προσωπικότητα μας.
Αν δεν δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό, τις πραγματικές μας ανάγκες καταπιεζόμαστε.
Αν ποτέ κάνουμε την δική μας επανάσταση φαντάζεσαι τα κόστη που ίσως υπάρξουν?
In anticipation of my resurrection...
Το θέμα είναι όμως είναι τι γίνεται από κει και πέρα.
Καταλαβαίνουμε την ανάγκη να έχουμε και να διατηρούμε μάσκες. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη να σπάσουμε αυτές τις μάσκες και να βρούμε τον εαυτό μας, πίσω από αυτές τις ψεύτικες αντακλάσεις.
Ομως, αφού το αποφασίσουμε τι κάνουμε; Πιστεύω οτι θα πρέπει να υπάρχει μια μέθοδος, ας πούμε, για να ακολουθήσουμε σε αυτήν την προσπάθεια.
Εγώ, προσπάθησα πολύ, να βρω καταρχήν, κάποιες από τις ψεύτικες συμπεριφορές μου. Πολύ δύσκολο πράγμα.
Μετά προσπάθησα να καταλάβω το γιατί τις είχα και σε τι με εξυπηρετούσαν.
Και ταυτόχρονα προσπάθησα να με παρατηρώ και να σημειώνω τις φορές που καταλάβαινα οτι δρούσα έτσι.
Αυτό που έχω καταφέρει μέχρι στιγμής, είναι να ΄χω ένα μικρό πλάνο δράσης και παρατήρησης.
Κάποιες φορές αδρανώ, κάποιες άλλες απογοητεύομαι...
Εσείς τι κάνετε με αυτά που παρατηρείτε στον εαυτό σας;
Κάθε παρατήρηση φαντάζομαι είναι σημαντική για όλους μας...
Μερικές φορές ίσως να είναι επιβεβλημένο κάτι τέτοιο.
Μπορεί για παράδειγμα να σηκωθώ ένα πρωΐ και να έχω πολλά νεύρα για διάφορους λόγους ή να έχω μια πολύ μελαγχολική διάθεση.
Αν η δουλειά μου έχει να κάνει με την ανθρώπινη επαφή σε μεγάλο βαθμό πχ πωλητής κτλ είναι πολύ πιθανόν να φορέσω τη μάσκα ενός χαμογελαστού, ευγενικού και πρόσχαρου ανθρώπου παρόλο που εκείνη τη μέρα δε νιώθω να ισχύει πραγματικά αυτό - παρόλο που γενικότερα μπορεί να ισχύει.
Υπάρχουν στιγμές όμως που υϊοθετούμε κάποιες άλλες μάσκες για να είμαστε αρεστοί στους γύρω μας.
Για παράδειγμα σε μια παρέα μπορεί να λέμε συνεχώς αστεία, να προσπαθούμε να κάνουμε τους άλλους να γελάνε, να φαινόμαστε άνετοι, δυναμικοί κτλ.
Αν όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αν δεν είναι δηλαδή κομμάτια του εαυτού μου, γιατί το κάνω?
Γιατί θα νομίζω οτι μ' αυτόν τον τρόπο θα είμαι περισσότερο επιθυμητός, θα χαίρω μεγαλύτερης εκτίμησης και θαυμασμού από κάποια άλλα πρόσωπα.
quote:
Εγώ, προσπάθησα πολύ, να βρω καταρχήν, κάποιες από τις ψεύτικες συμπεριφορές μου. Πολύ δύσκολο πράγμα.
Μετά προσπάθησα να καταλάβω το γιατί τις είχα και σε τι με εξυπηρετούσαν.
Και ταυτόχρονα προσπάθησα να με παρατηρώ και να σημειώνω τις φορές που καταλάβαινα οτι δρούσα έτσι.
Ναι, μερικές φορές η συχνή και μηχανική υϊοθέτηση μιας μάσκας μας φαίνεται σα μια φυσιολογική αντίδραση μας οπότε κι είναι δύσκολο να ανιχνευτεί και να απομονωθεί.
Με το να τις αντιληφθούμε και να καταλάβουμε τους λόγους εκείνους που μας ωθούν να δρούμε με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τον φέρνουμε απέναντι μας και μπορούμε να τον κοιτάξουμε καλύτερα και πιο προσεκτικά.
Μετά από τα βήματα που αναφέρεις - στα οποία συμφωνώ - έρχεται η δράση σε πρακτικό επίπεδο.
Προσπαθείς συνέχεια και με πολύ μεγάλο κόπο να απαλλάσσεσαι από κάθε μάσκα που έχεις φορτώσει τον εαυτό σου.
Πολλοί άνθρωποι σκεφτόμαστε οτι αν το κάνουμε αυτό δεν θα είμαστε αρεστοί στους γύρω μας, θα πάψει αυτή η θετική εντύπωση που έχουν για εμάς κτλ.
Γενικά οι μάσκες συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την ανάγκη μας για αποδοχή.
Όταν όμως τις φοράμε εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε στην ουσία ευτυχισμένοι, δεν εκτιμούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που έχει να γίνει είναι να εκτιμήσουμε εμείς τον εαυτό μας αλλιώς κανείς άλλος δεν θα το κάνει αληθινά.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Καταλαβαίνουμε την ανάγκη να έχουμε και να διατηρούμε μάσκες. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη να σπάσουμε αυτές τις μάσκες και να βρούμε τον εαυτό μας, πίσω από αυτές τις ψεύτικες αντακλάσεις.Ομως, αφού το αποφασίσουμε τι κάνουμε; Πιστεύω οτι θα πρέπει να υπάρχει μια μέθοδος, ας πούμε, για να ακολουθήσουμε σε αυτήν την προσπάθεια.
Δύσκολη ερώτηση γιατί δύσκολος είναι δρόμος, κατά τη γνώμη μου, για να πετύχει κανείς να βρει τον αληθινό του δρόμο.
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες που θα μπορούσε να ακολουθήσει κάποιος για να αρχίσει να "βλέπει".
Σε κάθε άνθρωπο η "αποκάλυψη" συμβαίνει με ένα δικό του προσωπικό τρόπο. Και σε ένα μεγάλο αριθμό πάντα κατά τη γνώμη μου συμβαίνει πολύ αργά ή ποτέ σ'αυτή τη ζωή.
Για να δει κάποιος ένα ψέμα ίσως χρειάζονται λίγα πράγματα και να κατανοήσει και να αλλάξει. Για να δει όλο το ψέμα είναι μια άλλη πιο επίπονη διαδικασία.
Συνήθως συμβαίνει μετά από μια ακολουθία μεγάλων ξαφνικών αλλαγών στη ζωή του, όπου αρχίζει και συνηδειτοποιεί ότι τα περισσότερα πράγματα στα οποία είχε συνιθίσει να στηρίζει τη ζωή του ήταν φτερό στον άνεμο.
Π.χ. "η απώλεια". Δεν είναι τυχαίο που άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ αναρωτηθεί η κουραστεί να σκεφτούν βαθύτερα ζητήματα χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα, ή καταστρέφονται οκονομικά, ή γενικώτερα βρίσκονται από τη μια στιγμή στην άλλη με τη ζωή τους να έχει γίνει κομμάτια, και τότε αρχίζουν και αναρωτιούνται για πολλά.
Σ΄εκείνο το σημείο άλλοι αποφασίζουν να γίνουν το ίδιο όπως πριν. Να αντικαταστήσουν τα χαμένα. Αλλοι όμως, αρχίζουν και συνηδειτοποιούν ότι είχαν στηρίξει τη ζωή τους σε πράγματα εφήμερα, τυχαία, μάταια και προσπαθούν να βρουν άλλες άξιες πιο σημαντικές που είχαν παραμερίσει μέσα στη "δόξα" τους ή στην "ήσυχη καθημερινότητά τους"
Είναι τα γεγονότα που ταράζουν τη λίμνη.
Πολλές φορές την ανατροπή στα γεγονότα μπορεί να επιφέρει και ένα τυχαίο γεγονός. Για να το πω εντελώς απλοικά κάποιος που δεν έχει ποτέ ασχοληθεί με το αν υπάρχουν εξωγήινοι ή θεωρεί μέγιστες βλακείες τα όσα λένε οι άλλοι και ξαφνικά περπατάει σ'ένα δάσος και βλέπει μπροστά του ένα πράσινο ανθρωπάκι. Και τότε του γυρίζει ο κόσμος ανάποδα και μετά από λίγο καιρό τον βρίσκουμε να έχει αφήσει σπίτι, δουλειά, φίλους και να τρέχει σε βιβλιοθήκες να βρει ότι σχετικό υπάρχει για την εξωγήινη νοημοσύνη! (ελπίζω να είναι κατανοητό ότι το παράδειγμά μου είναι μεταφορικό)
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία που απλά ακολουθεί τη φωνή που υπάρχει μέσα μας και πολύ νωρίς κατανοεί ότι αυτά που υπάρχουν γύρω, οι κανόνες που έχουμε φτιάξει, η εικόνα γύρω μας που την έχουν ονομάσει ζωή ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια.... Τώρα γιατί άλλοι το ξέρουν και άλλοι όχι είναι πολλά.. τα γιατί.
Προσωπικά σαν Βασιλική, πιστεύω ότι είμαστε γεμάτοι ψέματα. Με την έννοια της "οφθαλμαπάτης". Από αυτήν βγαίνουμε ή γιατί η "ψεύτικη ζωή" κάποια μέρα διαλύεται μπροστά μας χωρίς προειδοποίηση, ή γιατί συμπτωματικά γεγονότα θα εισβάλουν σ'αυτήν και θα μας ξυπνήσουν, ή γιατί η αλήθεια είναι μέσα μας και απλά κάποια στιγμή ήμασταν αρκετά ώριμοι να την κοιτάξουμε.
Το πρόβλημα είναι ότι από τη στιγμή που αρχίζεις να "διακρίνεις κάτι έστω και ελάχιστο" μέχρι να δεις πραγματικά ο δρόμος ειναι πολύ μακρύς και επίπονος και πρέπει να πετάξεις όλα όσα τον εμποδίζουν. Και αυτό φίλη μου, δεν είναι διατεθειμένοι όλοι να το κάνουν ακόμα και αν ακούς ότι έτσι λένε.
Λίγοι άνθρωποι αποφάσισαν με θάρρος να απωλέσουν τη μία ζωή για να βρουν την άλλη. Κατά τη γνώμη μου οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι καν αναμεσά μας εδώ που μιλάμε.
quote:
Όταν όμως τις φοράμε εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε στην ουσία ευτυχισμένοι, δεν εκτιμούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που έχει να γίνει είναι να εκτιμήσουμε εμείς τον εαυτό μας αλλιώς κανείς άλλος δεν θα το κάνει αληθινά.
πράγματι πως να νοιώσεις ευτυχισμένος μέσα σε ένα ψέμα;
Πιστεύω οτι πάντα μέσα μας ξέρουμε οτι λέμε ψέματα όταν υιοθετούμε συμπεριφορές που δεν είναι δικές μας, ακόμα και όταν υποτίθετε οτι ταυτιζόμαστε με αυτές.
Αγαπητή Βασιλική λοιπόν, ο πόνος είναι ο φορέας της συνείδησης, όπως έλεγε και ο Βούδας;
Αυτή η φωνή που αναφέρεις ...
quote:
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία που απλά ακολουθεί τη φωνή που υπάρχει μέσα μας και πολύ νωρίς κατανοεί ότι αυτά που υπάρχουν γύρω, οι κανόνες που έχουμε φτιάξει, η εικόνα γύρω μας που την έχουν ονομάσει ζωή ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια....
είναι ένας Παρατηρητής που μας επισημαίνει τα λάθος πράγματα, ή ένας σύμβουλος -όπως το Δαιμόνιο του Σωκράτη- που μας καθοδηγεί;
Εγώ πιστεύω οτι όλοι έχουμε αυτή τη φωνή -του εσωτερικού μας Εαυτού- που παίζει το ρόλο του Παρατηρητή στην ζωή μας.
Ομως ενώ συμφωνώ μαζί σου πως
quote:
Λίγοι άνθρωποι αποφάσισαν με θάρρος να απωλέσουν τη μία ζωή για να βρουν την άλλη.
διαφωνώ με
quote:
Κατά τη γνώμη μου οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι καν αναμεσά μας εδώ που μιλάμε.
γιατί όχι; Γιατί κάποιος να χάνει χρόνο με σκέψεις, προβληματισμούς και συζητήσεις αν δεν θέλει πράγματι να αποφασίσει να αλλάξει;
Απλά προσπαθείς να κάνεις ισχυρότερη την αυταπάτη που έχεις οτι έχεις κατακτήσει την ευτυχία γιατί φοβάσαι να αγωνιστείς για αυτήν.
Κι επειδή, όπως είπες, υϊοθετούμε συμπεριφορές που δεν είναι δικές μας και το γνωρίζουμε, προσπαθούμε να πείσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για κάτι που από μόνος του έχει απορρίψει.
quote:
Εγώ πιστεύω οτι όλοι έχουμε αυτή τη φωνή -του εσωτερικού μας Εαυτού- που παίζει το ρόλο του Παρατηρητή στην ζωή μας.
Αν λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός οτι είναι εξαιρετικά δύσκολο να δούμε τον εαυτό μας ως αντικειμενικοί παρατηρητές του, θα αντιληφθούμε οτι πολλές φορές ο εσωτερικός μας εαυτός παραγκωνίζεται κι απωθείται από εμάς τους ίδιους στην προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανή μια ψευδαίσθηση... 
In anticipation of my resurrection...
Θα ήθελα να προσθέσω πως ο Maslow εβραίος ήταν για πυραμίδες θα μίλαγε...
Ο νοών νοείτω και συγγνώμη(και το εννοώ) αν θίγω κανέναν.
Hasta La Victoria Siempre
quote:
είναι ένας Παρατηρητής που μας επισημαίνει τα λάθος πράγματα, ή ένας σύμβουλος -όπως το Δαιμόνιο του Σωκράτη- που μας καθοδηγεί;
Είναι δύσκολο να διαχωρίσω τι από τα δύο είναι. Υπάρχει όμως όντως όπως είπες σε όλους μας αυτή η φωνή, όμως γιατί δεν την ακούμε? γιατί είναι πιο εύκολο πιο δελεαστικό, πιο ανέμελο ν'ακούμε το βουητό που υπάρχει γύρω μας..
Αλήθεια τι τελικά επιθυμεί ο άνθρωπος? Σε ποια κατάσταση, αν θα έφτανε, θα ένοιωθε ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο?
quote:
διαφωνώ μεquote: Κατά τη γνώμη μου οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι καν αναμεσά μας εδώ που μιλάμε.
γιατί όχι; Γιατί κάποιος να χάνει χρόνο με σκέψεις, προβληματισμούς και συζητήσεις αν δεν θέλει πράγματι να αποφασίσει να αλλάξει;
Εχεις δίκιο ήμουν λίγο απόλυτη
Αγαπητέ Mr_Mojo_Risin γράφεις
quote:
Θα ήθελα να προσθέσω πως ο Maslow εβραίος ήταν για πυραμίδες θα μίλαγε...
Τι σημαίνει η παράπανω φράση?
Σου εύχομαι να έχεις καλή συνέχεια!
Δε νομίζω πως ο Maslow ανέφερε την θεωρία του για την Πυραμίδα των ανθρώπινων αναγκών λόγω της εβραϊκής του καταγωγής.
Αν και δυσκολεύομαι λίγο να καταλάβω την σύνδεση Εβραίων - Πυραμίδας, πιστεύω πως αν εστιαστούμε σ' αυτό ίσως χάσουμε αυτό που μπορεί να μας δείξει το μοντέλο για τις ανθρώπινες ανάγκες...
In anticipation of my resurrection...
Νομίζω οτι όταν ακούμε τον Παρατηρητή μέσα μας, αυτός απλά μας επισημαίνει οτι κάπου έχουμε κάνει λάθος.
Αυτή θεωρώ οτι είναι η "φωνή" που έχουμε όλοι μας, γιατί πιστεύω οτι πάντα ξέρουμε μέσα μας αν κάναμε λάθος, άσχετα αν θα το παραδεχτούμε ποτέ.
Το Δαιμόνιο του Σωκράτη, νομίζω έπαιζε το ρόλο του συμβουλάτορα και φίλου. Καθοδηγούσε τον Σωκράτη ως προς το τι να πει ή πως να συμπεριφερθεί.
Αυτό νομίζω οτι το έχουν κατακτήσει πολύ λιγότεροι άνθρωποι. Ισως αυτοί που είναι πιο κοντά στην γνώση και αναγνώριση του εσωτερικού Εαυτού τους.
quote:δυστυχώς και εγώ αυτό πιστεύω, το έχω δει εξ' άλλου και στον εαυτό μου κάποιες φορές.
γιατί είναι πιο εύκολο πιο δελεαστικό, πιο ανέμελο ν'ακούμε το βουητό που υπάρχει γύρω μας..
Υπάρχει μια ιστορία που νου φαίνεται οτι ταιριάζει εδώ:
Υπήρχε κάποτε μια ομάδα βατράχων που είχε ξεκινήσει ένα αγώνα δρόμου μέχρι να φτάσουν από την πεδιάδα στην κορφή ενός βουνού.
Υπήρχαν θεατές που τους παρακολουθούσαν και τους φώναζαν: "μα τι κάνετε; Είναι τρέλλα, ποτέ δεν θα τα καταφέρετε!" "Σταματήστε όσο είναι καιρός, δεν θα τα καταφέρετε!"
Στη διαδρομή ο ένας βάτραχος μετά τον άλλον εγκατέλειπαν απελπισμένοι. Υπήρχε όμως ένας που συνέχιζε. Είχε κοκινήσει από την προσπάθεια, είχε κατακουραστεί αλλά παρόλες τις φωνές των άλλων και τα σχόλια τους, συνέχιζε... μέχρι που εξαντλημένος, αλλά ευτυχισμένος, έφτασε στην κορυφή.
Και τότε όλοι κατάλαβαν οτι ήταν ... ένας κουφός βάτραχος...
Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε κουφοί στο ψέμμα μας, στη βουή των ψεύτικων αναγκών μας, και στα σχόλια των γύρων μας!
λες
quote:
Αλήθεια τι τελικά επιθυμεί ο άνθρωπος? Σε ποια κατάσταση, αν θα έφτανε, θα ένοιωθε ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο?
Εγώ νομίζω οτι η αρμονία και η πραγματική αίσθηση της αγάπης που σε κάνεις να νοιώθεις πλήρης και ενωμένος με τα πάντα ίσως θα ήταν αυτή η κατάσταση.
Ομως δυστυχώς μου είναι πολύ μακρινή ακόμα!