- Παραφύλαξη, ελεγχόμενη τρέλλα, διώκτης, απρόσιτος κλπ... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
τι εννοεις "σκοπος" και τι "φιλτρο"?
ενδιαφερομαι δλδ για την προσωπικη σου ερμηνεια των ορων... 
_________________________
The seething seas ceaseth
and twiceth the seething seas sufficeth us.
Σκοπός για μένα είναι οτιδήποτε επιθυμώ να φτάσω στη ζωή μου,
το οποίο να έχει μια αλήθεια, μια διάρκεια, μια σχέση με τον
πραγματικό μου εαυτό. Ίσως εδώ να με ρωτούσες πώς μπορώ να
χρησιμοποιώ την έκφραση "πραγματικό εαυτό", εφόσον αυτό φαίνεται
να είναι κάτι που κάποιος ανακαλύπτει στη διάρκεια της εξέλιξής του
μέσα από μια διαδικασία αυτογνωσίας. Σωστό. Ο πραγματικός εαυτός
αποτελεί μια αναζήτηση, ένα σκοπό ο ίδιος, οπότε σε αυτή την περίπτωση
ο σκοπός είναι ταυτόχρονα η αναζήτηση του πραγματικού εαυτού μέσα
από τον προσδιορισμό ολοένα και πιο σχετικών με αυτόν σκοπούς.
Το φίλτρο είναι για μένα μια μορφή τάξης του εσωτερικού μου κόσμου,
η οποία επιτρέπει την είσοδο εξωτερικών ερεθισμάτων και την
κατάταξή τους σε διάφορες περιοχές, ανάλογα με την ιεραρχική δομή που
τους επιτρέπω να λάβουν. Είναι αυτοέλεγχος, αυτο-οργάνωση..
Είναι πολύ δύσκολο να απομονοθεί ένας άνθρωπος γιατί αμα το καλοσκεφτεί κανείς όλες οι επιθυμίες του έχουν δημιουργηθεί όχι με βάση τι θέλει ο ίδιος αλλά τι του έχει επιβάλλει ο περίγυρος του[Σκέψου δηλ ζημιά που κάνει η TV,λέμε τωρα..!].
Πιστεύω οτι αυτές οι τεχνικές υπάρχουν για να καταλάβει καποιος ποιός πραγματικά είναι και η ελευθερία που προσφέρουν αυτές οι τεχνικές είναι η ελευθερία του να πραγματοποιήσεις τα δικά σου όνειρα και όχι αυτά των άλλων.
quote:΄
Όλες αυτές οι έννοιες προκύπτουν μέσα στα πλαίσια ενός προτεινόμενου
συστήματος δράσης του ανθρώπου, που επιδιώκει να σπάσει τα όρια του
ασυνείδητου βίου του και να ενδυναμώσει τη βούλησή του.Αναφέρονται στον άνθρωπο - κυνηγό, που κυνηγά και παραφυλά το
πεπρωμένο του, το σκοπό του, που είναι δράστης και όχι παθητικός δέκτης,
που επιδιώκει και κατακτά το μέλλον δημιουργικά, αντί να βρίσκεται
έρμαιο των καταστάσεων...
Θα έλεγα οτι τα βιβλία του Καστανεντα αυτό που καταφέρνουν είναι να μπερδεύουν κάποιον παρά να τον προσανατολίζουν.
Ο Τεούν Μάρες απο την άλλη προσπαθεί να εξηγήσει αυτά που ο Κ δεν κατάφερε.Αυτό που με τον Μαρες με 'νευριάζει' είναι καποιες λεπτομέρειες που δίνει και ο τρόπος που παρουσιάζει τις θεωρίες του.
[Για να μην μιλήσω για το μαρκετιν του βιβλίου του Βλέπε http://www.toltec-foundation.org/]
Αυτά απο εμένα!
P.S: λίλιθ βάλε την παλιά photo!
We are the creator of our Universe
...κακοπιστος ων 
) ευκαιρια ομως να μαθω τι επιπλεον προσθεσε/διευκρινισε/κλπ ο μαρες στα θεματα που πραγματευοταν ο καστανεντα
πχ στα περι παραφυλαξης, κι αν ειναι δυνατον σε πρακτικο επιπεδο (πιο πολυ απο αποψη τεχνικων δλδ παρα θεωρητικης αναλυσης)
ps
δεν θα ηταν περιττη και μια εξηγηση σε αυτο:
""Ο Τεούν Μάρες απο την άλλη προσπαθεί να εξηγήσει αυτά που ο Κ δεν κατάφερε.Αυτό που με τον Μαρες με 'νευριάζει' είναι καποιες λεπτομέρειες που δίνει και ο τρόπος που παρουσιάζει τις θεωρίες του.""
ποις λεπτομερειες? ποιος τροπος?
_________________________
The seething seas ceaseth
and twiceth the seething seas sufficeth us.
Φίλε μου kost, διαβάζοντας ξανά τα μηνύματα σε αυτό το θέμα,
είδα πάλι και το δικό σου, το δεύτερο, και ανακάλυψα ότι ίσως λόγω
κεκτημένης ταχύτητας, δεν είχα τοποθετηθεί, ενώ θα το ήθελα.
Πολύ εύστοχη η αναφορά στον Οδυσσέα, πραγματικά δεν το είχα σκεφτεί
αυτό με το εύρος που το παρουσιάζεις!
Θα ήθελα να σχολιάσω ένα θέμα που θίγεις στο μήνυμά σου:
quote:
Ακόμα και τη Μοίρα σου λοιπόν πρέπει να μάθεις να την παραφυλάς και να μη τη θεωρείς δεδομένη...έτσι ορίζει το Χάος,και αν θες να τα έχεις καλά μαζί του τότε θα πρέπει να μάθεις να εκτιμάς όλες τις μορφές,ακόμα και τις πιο απεχθείς,ακόμα και τις πιο ποταπές...
Οι Τολτέκοι και ο Καστανέντα αναφέρουν για τον πολεμιστή 4 στάδια,
4 κατακτήσεις: Ο πολεμιστής πρώτα παλεύει και κατανικά το Φόβο του,
φτάνοντας στη Διαύγεια. Η Διαύγεια είναι (όπως εγώ τλχστν την έχω
κατανοήσει) η κατάσταση στην οποία κάποιος Γνωρίζει το Τί είναι και το
Πού στέκεται. Μου έρχεται στο νου λοιπόν αυτό που γράφεις για τη
Μοίρα, που δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη. Επειδή και τη Διαύγεια είναι
επίσης εύκολο να την εμπιστευτούμε και να θεωρήσουμε ότι μέσω αυτής
πλέον γνωρίζουμε και δεν μπορούμε να παραπλανηθούμε...
Τότε πράγματι, οι περισσότεροι πολεμιστές σταματούν τη μάχη τους.
Και ανακαλύπτουν ότι η Διαύγεια, η Μοίρα, είναι πολύ πιο απαιτητική
από αυτό που πιστέψανε. Το να ακολουθείς το πεπρωμένο σου είναι μια
δυναμική διαδικασία, κατά την οποία συμβαίνει μια συνεχής μάχη.
Μοιάζει σαν κάποιος μουσικός που παίζει βιολί να βρήκε ξαφνικά εκείνη
τη μαγική δοξαριά, που παράγει τον τέλεια αρμονικό ήχο. Ναι, το ξέρει
πλέον ότι βρίσκεται Εκεί, όπου στόχευε, αλλά για να κρατήσει τον ήχο
για πάντα θα πρέπει το χέρι του να βρίσκεται πάντα σε θέση τέτοια, που
να κρατά το δοξάρι με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο, που θα κάνει τη
χορδή να δονηθεί όμοια...
Έτσι κρατάς τη Μοίρα στα χέρια σου, ακολουθείς το Πεπρωμένο σου,
συμβαδίζεις με τη Διάνοια...
Στη συνέχεια ο Καστανέντα και οι Τολτέκοι αναφέρουν τα στάδια: της
Δύναμης, που έπεται της Διάνοιας, (ασφαλώς μέσω της συνεχούς
παραφύλαξης της διάνοιας) και τέλος των Γειρατειών, της κατάστασης
αυτής, που το άτομο νιώθει αφενός ότι η προσωπική του δύναμη έχει
μειωθεί, αφετέρου ότι η μάχη έχει ήδη τελειώσει και παραμελεί να
κάνει την τελευταία του κίνηση, μια κίνηση όμως, που μπορεί να είναι
και η πιό σημαντική, η πιό καθοριστική για όλη τη μάχη.
Ο Οδυσσέας που φτάνει στην Ιθάκη, έχοντας πολεμήσει για 10 χρόνια
και περιπλανηθεί για άλλα τόσα, μπορεί να θεωρεί ότι πλέον έφτασε
εκεί και ότι δε χρειάζεται άλλη μάχη...
Ωστόσο, όπως πολύ σωστά αναφέρεις kost, εκεί είναι που δίνει την
πιό σημαντική μάχη!
quote:
Κοίτα όμως τους περισσότερους,μία μικρή νίκη τους μεθάει,μία μικρή ήττα τους συντρίβει...θέλουν μόνο να νικούν και φοβούνται τις πληγές...δε ξέρουν να επιμένουν,δε ξέρουν να υπομένουν,δε ξέρουν να στερούνται...και πάνω απόλα δεν ξέρουν τι θέλουν,πότε επιθυμούν το ένα,πότε το άλλο
Πράγματι, πόσο αλήθεια είναι αυτό που γράφεις!
διαφορετικός από του Καστανέντα, αν και πραγματεύονται το ίδιο
περιεχόμενο.
Ενώ ο Καστανέντα γράφει για τα βιώματά του και οι διδασκαλίες
προκύπτουν κατά περίπτωση μέσα από αυτά, όχι απαραίτητα σε μια
σειρά, ο Μάρες παρουσιάζει τη φιλοσοφία των Τολτέκων με μια
λογική σειρά, που βρίσκω αρκετά χρήσιμη.
Για κάποιους αναγνώστες τους, ο Τεούν Μάρες είναι καλύτερος από
τον Καστανέντα, για εμένα, που "μεγάλωσα" διαβάζοντας Καστανέντα
και δεν αποδεχόμουν οποιοδήποτε "κακέκτυπό" του εμφανίστηκε έπειτα,
ο Τεούν Μάρες ήταν μια αποκάλυψη...
Έτσι λοιπόν θα σου σύστηνα να διαβάσεις τα 3 βιβλία του ανεπιφύλακτα!
Φίλη μου Λίλιθ διάβασα και εγώ επί τη ευκαιρία τα πρηγούμενα μηνύματα του θέματος.
Είναι όντως πολλά τα έργα τέχνης με κεντρικό θέμα την "παραφύλαξη" και το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι η "Τρικυμία" του Σαίξπηρ!
Από τις ταινίες που ανέφερες το "Συνήθεις Ύποπτοι" πέρα από εκπληκτική ταινία πραγματεύεται μοναδικά το θέμα αυτό και επιφυλάσσει σε πρωταγωνιστές και θεατές ένα άκρως ανατρεπτικό φινάλε(δεν πιστεύω να υπάρχει έστω κι ένας που να μην έχει δει αυτή την ταινιάρα).
Πολύ σωστά επίσης λες ότι
quote:
ο απρόσιτος οφείλει να είναι και απρόβλεπτος,
να δημιουργεί "pattern" συμπεριφοράς και μετά να τα σπάει με την
ίδια ευκολία που τα δημιούργησε:
Η απρόβλεπτη συμπεριφορά είναι το ζητούμενο εδώ και παραδείγματα αποτελεσματικής απροβλεψιμότητας μπορούν να βρεθούν άπειρα...
Τυχαία μου ήρθε ένα παράδειγμα από το χώρο της πολεμικής στρατηγικής.
Μία από τις πιο πρωτότυπες πολεμικές στρατηγικές της αρχαιότητας ήταν η εξής(δυστυχώς δε θυμάμαι ποιος στρατός την εφάρμοσε,πάντως ήταν σίγουρα ελληνικός).
Ελάχιστα πριν ξεκινήσει η μάχη ο ένας στρατός εντελώς ξαφνικά πετάει τα όπλα του κάτω και όλοι στρατιώτες πέφτουν στα γόνατα.
Ο αντίπαλος στρατός αρχικώς ξαφνιάζεται αλλά στη συνέχεια ανακουφίζεται και χαλαρώνει σωματικά και ψυχικά λόγω της τόσο εύκολης επικράτησής του και περήφανος για τον τρόμο που έσπειρε στον εχθρό...
Ξαφνικά όμως ο πρώτος στρατός ξαναπαίρνει τα όπλα του από κάτω,σηκώνεται και προβαίνει σε αστραπιαία επίθεση!!
Αυτή η στρατηγική μπορεί να ακούγεται κωμική όμως αποδείχτηκε αποτελεσματικότατη για τον στρατό που την εφάρμοσε καθώς επικράτησε του αντίπαλου στρατού.
Πρόκειται λοιπόν καθαρά για παιχνίδι με τη ψυχολογία του αντιπάλου.
Ο πολεμιστής που ετοιμάζεται για τη μάχη είναι φουλ "ντοπαρισμένος",με την αδρεναλίνη του να χτυπάει κόκκινο και με όλο του το σώμα και το μυαλό να είναι συγκεντρωμένο στον αντίπαλο.
Όταν όμως ο αντίπαλος δηλώνει υποταγή πριν ξεκινήσει η μάχη τότε είναι φυσικό ο πολεμιστής να χαλαρώσει και σταδιακά να αποφορτιστεί και να βγει από το κλίμα της μάχης...όταν τώρα ξαφνικά βλέπει τον υποταγμένο υποτίθεται αντίπαλο να επιτίθεται τότε είναι φυσικό να τα χάσει και να μην προλάβει να προετοιμαστεί κατάλληλα για μάχη...
Παρόμοια επίσης ήταν και η στρατηγική που εφαρμόστηκε στη μάχη του Μαραθώνα όταν οι Έλληνες άρχισαν να τρέχουν σαν τρελοί προς τους πολυαριθμότερους Πέρσες με σκοπό να τους αιφνιδιάσουν και να μην προλάβουν να χρησιμοποιήσουν τα τόξα τους...
Σχετικά με τη Διαύγεια έχεις δίκιο στο ότι το να γνωρίζουμε ποιοί είμαστε δεν είναι αρκετό.
Η αγωνία μας στην αναζήτηση του "Είναι" των πραγμάτων συνήθως μας κάνει να ξεχνάμε την έτερη μεγάλη αναζήτηση,αυτή του "Γίγνεσθαι"...
Η ζωή αλλά και ο ίδιος μας ο εαυτός είναι κάτι που πρέπει διαρκώς να ανακαλύπτουμε και να επαναπροσδιορίζουμε χωρίς βέβαια να ξεχνάμε τις σταθερές βάσεις,τα "ριζώματα",της ύπαρξής μας.
Όσο για την ακολουθία του πεπρωμένου που αναφέρεις αυτή δε μπορεί να έχει ευθεία μορφή παρά μόνο σπειροειδή...
Καλέ μου kost, την ταινία "Συνήθεις ύποπτοι" την έχω δει 15 φορές!!!
Πραγματικά νομίζω ότι είναι μια ταινία, που επιδεικνύει με άριστο
τρόπο την τεχνική της παραφύλαξης!
Πολλά παιχνίδια επίσης δίνουν την ευκαιρία να ασκηθεί κάποιος στην
παραφύλαξη. Θα αναφέρω το "δολοφόνος", στο οποίο ο δολοφόνος προσπαθεί
κλείνοντας το μάτι να "σκοτώσει" όλους τους παίχτες πριν τον καταλάβει
ο αστυνομικός.
Γενικότερα σε πολλά παιχνίδια με χαρτιά, όπως το πόκερ και το μπριτζ
η παραφύλαξη είναι η κύρια ικανότητα, που απαιτείται από έναν καλό
παίχτη.
Η παραφύλαξη όντως είναι μια τεχνική που ταιριάζει στον πολεμιστή,
στον κυνηγό, στον παίχτη. Ταιριάζει όμως και στον κάθε άνθρωπο, ο
οποίος έχει ένα στόχο και θέλει να τον φτάσει...
Αυτές τις ημέρες κάποια μικρά περιστατικά με έβαλαν σε σκέψεις σχετικά
με το θέμα μας:
Παρατήρησα ότι γνωρίζοντας κάποιον άνθρωπο στην αρχή όλα φαίνονται
ωραία και καλά. Σε αυτή την κατάσταση της χαλάρωσης ερχόμαστε πιό
κοντά με τον άλλο και συχνά μπορούμε να ξεπεράσουμε ένα δικό μας
όριο, παρασυρόμενοι από αυτή τη χαλαρότητα. Δεν είμαστε επιφυλακτικοί.
Κάποια στιγμή λαμβάνουμε ένα πολύ ανεπαίσθητο σημάδι, ότι πρέπει να
προσέξουμε. Πάντα μας δίνεται ένα τέτοιο σημάδι, αλλά συνήθως το
αγνοούμε.
Χωρίς δισταγμό λοιπόν προχωρούμε και ανοιγόμαστε. Μια κάπως παράξενη
αίσθηση συνοδεύει τώρα το άνοιγμά μας, επειδή κάπου μέσα μας νιώθουμε
ότι βαδίζουμε σε μια επικίνδυνη περιοχή.
Ωστόσο εξακολουθούμε να ανοιγόμαστε, μέχρι που δίνουμε στον άλλο κάτι,
που υπό κανονικές συνθήκες θα επιλέγαμε να μη δώσουμε. Μόλις συμβεί
αυτό, ο άλλος αποκαλύπτεται:
Αποκαλύπτει το λόγο, για τον οποίο δε θα έπρεπε να του δώσουμε αυτό,
που μέσα στη χαλαρότητα μας ξέφυγε από τον έλεγχο.
Συνειδητοποιούμε τότε ότι ο άλλος, συχνά ασυνείδητα ή τυχαία, μας
παραφύλαξε! Μπορεί να μην είναι ο άλλος, να είναι η ζωή, που μας
μαθαίνει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση. Γιατί, πιστεύω, σε μια
οποιαδήποτε σχέση, όταν εμείς δεν παραφυλάμε, έρχεται ο "άλλος",
για να μας δείξει ότι την πατήσαμε!
Θα ήθελα βέβαια να διευκρινίσω για μια ακόμη φορά ότι δεν πιστεύω
ότι η επιφυλακτικότητα και η παραφύλαξη πρέπει να αντικαταστήσουν
τη φυσικότητα και την προσέγγιση μιας ανθρώπινης επαφής. Απλά νομίζω
ότι συχνά χρειάζεται λίγο περισσότερος χρόνος από αυτόν που διαθέτουμε,
ώστε να μην βρεθούμε ακάλυπτοι υπό συνθήκες που δεν μπορούμε πλέον να
ελέγξουμε...
Καλησπέρα και από εμένα!
quote:
Γενικότερα σε πολλά παιχνίδια με χαρτιά, όπως το πόκερ και το μπριτζ
η παραφύλαξη είναι η κύρια ικανότητα, που απαιτείται από έναν καλό
παίχτη.
Τι μου θύμισες τώρα Λίλιθ?? Με το μπριτζ είχα πάθει πλάκα παλιά...το θεωρώ μακράν το κορυφαίο παιχνίδι με χαρτιά...κάποια στιγμή σίγουρα θα ξαναασχοληθώ με το σπορ
Καταλαβαίνω τι λες,ωστόσο,όπως παραδέχεσαι και εσύ,η υπερβολική επιφυλακτικότητα χαλάει κάθε αμεσότητα και ομορφιά σε μία γνωριμία και ειδικά σε μία σχέση.
Μπορεί όντως κάποιες περιπτώσεις να αποδεικνύονται,είτε εξαρχής,είτε στην πορεία,ως ένα διαρκές παιχνίδι "γάτας-ποντικιού"
,μπορεί επίσης να δεχόμαστε διαφόρων ειδών προειδοποιήσεις, όμως όλα αυτά δε θα πρέπει ούτε να μας αποθαρρύνουν ούτε να μας κρατούν διαρκώς πίσω στην άμυνα...εξάλλου κάθε παρτίδα είναι διαφορετική και το αποτέλεσμα πάντα απρόβλεπτο
Καλό είναι λοιπόν ο παίκτης να παίζει ανοιχτά και επιθετικά κρατώντας όμως πάντα κανά-δυο δυνατά φύλλα κλειστά για κάθε ενδεχόμενο...έτσι δεν είναι??
Το πρώτο είναι η Διαύγεια, το τρίτο είναι η Δύναμη και το τέταρτο είναι τα Γηρατεία.
Σωστά?
Ή η Διαύγεια είναι το δεύτερο ενώ η καταπολέμηση του Φόβου είναι το πρώτο?
Gimme a hint!
Αν και με το σπορ των χαρτιών δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα (δεν ξέρω ούτε πόκερ ούτε μπριτζ ), καταλαβαίνω ότι ένας παίκτης είναι φυσικά στην θέση της παραφύλαξης.
Μπορεί να υϊοθετεί μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στους παίκτες του, όπως να τους κάνει να τον "υποτιμήσουν" ώστε να τους κερδίσει ή να τους κάνει να τον "υπερτιμήσουν" ενώ τα χαρτιά του είναι πάρε το ένα και βάρα το άλλο!
Την τεχνική της παραφύλαξης μπορεί να την εφαρμόζει κάποιος - υποσυνείδητα ή συνειδητά - ακόμα και στο φλερτ, στον εργασιακό του χώρο στις σχέσεις του με τους συναδέλφους του, σε μια παρέα όταν νιώθει ένα περίεργο συναίσθημα για κάποιο άτομο σα να λαμβάνει "αρνητικά μηνύματα" κλπ.
Από την άλλη συμφωνώ μαζί σας ότι δεν χρειάζεται η υπερβολική παραφύλαξη διότι μπορεί να καταστρέψει την γοητεία και την αμεσότητα της ανθρώπινης επαφής, ή να μας καταναλώνει μεγαλύτερη ενέργεια απ' όση πρέπει για να παραφυλάμε διαρκώς.
Φίλε μου kost, πολύ ωραία ταινία πράγματι οι Συνήθεις ύποπτοι!
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητή Λίλιθ,
quote:
Συνειδητοποιούμε τότε ότι ο άλλος, συχνά ασυνείδητα ή τυχαία, μας
παραφύλαξε! Μπορεί να μην είναι ο άλλος, να είναι η ζωή, που μας
μαθαίνει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση. Γιατί, πιστεύω, σε μια
οποιαδήποτε σχέση, όταν εμείς δεν παραφυλάμε, έρχεται ο "άλλος",
για να μας δείξει ότι την πατήσαμε!
Έχω την αίσθηση πως η παραφύλαξη έχει ως σημείο αναφοράς τον εαυτό μας και όχι τους άλλους! Η διάυγεια έρχεται μέσα από την καθαρότητα του καθρέφτη της ψυχής, τον ήλιο της ειλικρίνιας. Όταν ο καθρέφτης είναι καθαρός φανερώνει στην αντανάκλασή του αυτό που είναι, τίποτα δεν είναι κρυφό κι όλα βγαίνουν και υπάρχουν στο φως!
Αν παραφυλάμε και δεν φανερωνόμαστε, αν κρύβουμε το είναι μας τότε ο καθρέφτης είναι σκιασμένος. Τότε ούτε οι άλλοι βλέπουν αλλά πολύ περισσότερο ούτε και μεις!
Αντίθετα πρέπει να παραφυλάμε για να δούμε όλα τα διασπασμένα κομμάτια μέσα μας, όλες εκείνες τις διαφορετικές προσωπικότητες που συνθέτουν το εγώ μας και μας στέλνουν όλα εκείνα τα αντιφατικά μηνύματα-εντολές.
quote:
Γιατί, πιστεύω, σε μια
οποιαδήποτε σχέση, όταν εμείς δεν παραφυλάμε, έρχεται ο "άλλος",
για να μας δείξει ότι την πατήσαμε!
Η βασική επιδίωξη του πολεμιστή είναι να γνωρίζει όλες του τις αδυναμίες. Η γνώση αυτήν μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από την τριβή του με όλες τις "δυνάμεις" γύρο του. Χωρίς αυτήν την επαλήθευση η γνώση του και όλες του οι δυνάμεις είναι φανταστικές και φαντασιακές.
Ο αληθινός πολεμιστής συνεχίζει να "τρέχει" προς τα κει που οι άλλοι γύρο του σταματούν κι αποφεύγουν. Τρέχει προς τις "δυνάμεις" για να αναμετρηθεί μαζί τους!
Σε προηγούμενό μου μήνυμα έγραφα:
quote:
Η ελεγχόμενη τρέλα, η παραφύλαξη κλπ. είναι μια τεχνική η οποία
στηρίζεται στη φυσικότητα. Το άτομο που ασκεί την τεχνική θα πρέπει
να εκτονώνει ό,τι βρίσκεται μέσα του απωθημένο, να το βγάζει προς
τα έξω, να το αναγνωρίζει και να το αντιμετωπίζει.
Αγαπητέ μου Tryfield γράφεις:
quote:
Έχω την αίσθηση πως η παραφύλαξη έχει ως σημείο αναφοράς τον εαυτό μας και όχι τους άλλους! Η διάυγεια έρχεται μέσα από την καθαρότητα του καθρέφτη της ψυχής, τον ήλιο της ειλικρίνιας. Όταν ο καθρέφτης είναι καθαρός φανερώνει στην αντανάκλασή του αυτό που είναι, τίποτα δεν είναι κρυφό κι όλα βγαίνουν και υπάρχουν στο φως!
Πάνω σε αυτές τις απόψεις θα ήθελα να επανέλθω, σχολιάζοντας.
Είναι αλήθεια ότι αυτός που είναι "καθαρός" δε φοβάται κανέναν.
Όταν γνωρίζουμε το τί είμαστε, όταν εκφράζουμε ακριβώς αυτό που
είμαστε επιβεβαιωμένα, δεν έχουμε να φοβηθούμε μήπως μας παραφυλάξουν,
αφού δεν έχουμε τίποτε να κρύψουμε.
Αυτό που συνήθως όμως εκφράζουμε προς τα έξω είναι ένας εαυτός
εξιδανικευμένος και ωραιοποιημένος, (κατά τη γνώμη μας), έτσι ώστε
να γίνουμε αποδεκτοί από το περιβάλλον μας. Εξαρτόμαστε από
αυτή την εικόνα, συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτή την εικόνα,
σχεδιάζουμε το μέλλον μας με βάση αυτή την εικόνα. Μόλις λοιπόν
αυτή η εικόνα μας καταρριφθεί ερχόμαστε να υπερασπίσουμε κάτι άλλο
αυτό που κρύβεται από πίσω, που δεν έχουμε αποδεχτεί συνειδητά.
Να είμαστε λοιπόν ο εαυτός μας;
Και ποιός είναι αληθινά αυτός ο εαυτός, αυτό που πραγματικά είμαστε
και νιώθουμε όταν βρισκόμαστε μόνοι μας, ή ο άλλος, αυτός που
εμφανίζουμε μπροστά στο κοινό μας; Εύκολα κάποιος θα μπορούσε εδώ
να ισχυριστεί ότι ο πραγματικός εαυτός είναι αυτός που είμαστε
και νιώθουμε μόνοι μας, αλλά αυτό δεν είναι πάντα όλη η αλήθεια.
Μέσα στον εαυτό που εκφράζουμε προς τα έξω υπάρχουν στοιχεία, τα
οποία θα θέλαμε στα αλήθεια να έχει ο πραγματικός μας εαυτός, αλλά
δε μπορούμε να υιοθετήσουμε τις συνήθειες που αυτό συνεπάγεται πάντα,
οπότε "κρατούμε τα προσχήματα" όταν μας βλέπουν.
Ο άνθρωπος π.χ. που "ντρέπεται" για την ακαταστασία του, θέλει να
είναι περισσότερο ταχτοποιημένος ως άτομο, δε μπορεί να το κάνει
εύκολα, αλλά μπροστά στο κοινό του κάνει μια υπερπροσπάθεια,
ταχτοποιώντας το χάος που θα δουν οι άλλοι. Όμως εδώ φαίνεται ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να είναι ταχτοποιημένος,
(και αυτό το καταλαβαίνουμε επειδή ντρέπεται), το πρόβλημα είναι ότι
δε μπορεί να φτάσει τον ιδανικό του εαυτό που παρουσιάζει προς τα
έξω, που είναι ένας στόχος για τον ίδιο.
Σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος θα έπρεπε να υιοθετήσει τη
συνήθεια της ταχτοποίησης όχι μόνο μπροστά στο κοινό του, αλλά και όταν
είναι μόνος του. Εδώ, η "εξωτερική εικόνα" γίνεται ο στόχος και
όχι η εσωτερική...
Καλέ μου Dying_Incubus,
τα τέσσερα στάδια / δοκιμασίες στο δρόμο του πολεμιστή είναι:
Φόβος
Διαύγεια
Δύναμη
Γειρατιά
Σχετικά με την εικόνα που βγάζουμε προς τα έξω νομίζω πως είναι μια "σύμβαση" που έχουμε συνάψει κατά κάποιον τρόπο με την κοινωνία.
Πόσες φορές πχ ένα παιδί ακούει από τον γονιό του να έχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά στην Χ κοινωνική περίσταση?
Σ' αυτές τις "συμβάσεις" δεν συμβάλλει και το σχολείο, οι σχέσεις μας με τους συμμαθητές μας κλπ?
Κι όσο μεγαλώνουμε το είδωλο μας εκλεπτύνεται, εξωραΐζεται και γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Γιατί δεν εκδηλώνουμε τον πραγματικό μας εαυτό έτσι όπως πραγματικά είναι?
Με κάθε ειλικρίνεια και με μια διάθεση ανοίγματος προς τους γύρω μας - έχοντας φυσικά λάβει τις απαραίτητες προφυλάξεις?
Μια πρώτη πιθανή απάντηση είναι ότι προσπαθούμε να κρυφτούμε από τον εαυτό μας.
Λόγω του ότι δεν εργαζόμαστε μ' αυτόν προσπαθούμε να αποκρύψουμε τις αρνητικές μας ιδιότητες ώστε να νιώθουμε πιο επιθυμητοί ή αρεστοί από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μας ή αυτούς με τους οποίους ερχόμαστρε σε εποαφή για πρώτη φορά.
Βέβαια μια δεύτερη πιθανή απάντηση μπορεί να είναι το γεγονός ότι δεν έχουμε καταλάβει ούτε καν τις αρνητικές μας ιδιότητες επειδή δεν ξέρουμε τον πραγματικό μας εαυτό...
Αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα, ε?
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητέ μου Dying_Incubus
quote:
Λόγω του ότι δεν εργαζόμαστε μ' αυτόν προσπαθούμε να αποκρύψουμε τις αρνητικές μας ιδιότητες ώστε να νιώθουμε πιο επιθυμητοί ή αρεστοί από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μας ή αυτούς με τους οποίους ερχόμαστρε σε εποαφή για πρώτη φορά.
Ακριβώς όπως το γράφεις εδώ είναι κατά την άποψή μου.
Κάποιες φορές η νωθρότητα, η έλλειψη βούλησης και πειθαρχίας,
οι διάφοροι φόβοι και δικαιολογίες μας καθιστούν έρμαιο της
μοίρας μας. Αυτή την κατάσταση κάποιοι ονομάζουμε λανθασμένα
εαυτό και λέμε: "αφού έτσι είμαι"...
Αλλά αυτή τη "μοίρα" δεν την έχουμε αποδεχτεί, εφόσον κάτι μέσα
μας διαμαρτύρεται ότι δεν πρέπει να είμαστε έτσι, αφού μπορούμε
καλύτερα. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση συντελείται μεταξύ των
δύο εαυτών μέσα μας, (αυτός που εκφράζουμε ας πούμε ότι είναι
ένας τρίτος εαυτός σε αυτή την περίπτωση), του εαυτού που
αυθόρμητα και ακατέργαστα εκφράζεται και του εαυτού που περιέχει
τις δυναμικές που θα μπορούσαμε να έχουμε εκφράσει.
Όσο ο αδύναμος εσωτερικός εαυτός θα προσπαθεί να φτάσει και να
γίνει ο δυνατός εσωτερικός εαυτός, τόσο αυτή η σύγκρουση μεταξύ
του μέσα και του έξω θα εξαλείφεται.
Βέβαια, στον εαυτό που εκφράζουμε προς τα έξω δεν υπάρχουν μόνο
τα στοιχεία του αδύναμου εσωτερικού μας εαυτού, αλλά όπως
γράφεις και εσύ, διάφορα στοιχεία, επιρροές από το περιβάλλον
μας, που μπερδεύουν περισσότερο το συνολικό μηχανισμό.
Όλα αυτά θα μπορούσαμε τώρα να τα παρουσιάσουμε ταξινομημένα:
Ο εσωτερικός δυνατός εαυτός: είναι ο εαυτός που καλούμαστε να
φτάσουμε, που περιέχει εκφρασμένες όλες μας τις δυναμικές, είναι
ας πούμε ο στόχος.
Ο εσωτερικός αδύναμος εαυτός: είναι ο εαυτός που
εκφράζουμε με τις όποιες αδυναμίες, για τις οποίες γνωρίζουμε
ότι μπορούμε να πολεμήσουμε ώστε να αλλάξουμε, αλλά δεν το
κάνουμε. Ωστόσο, αυτός ο εαυτός δεν είναι "κακός", είναι μια
κατάσταση σε εξέλιξη προς τον δυνατό εαυτό, στο βαθμό τουλάχιστον
που επιχειρείται συνειδητά από το άτομο μια τέτοια εξέλιξη.
Επιρροές από την κοινωνική διαμόρφωση: αποτελούνται από στοιχεία
ανάμεικτα και τυχαία, που μπορεί κάποτε και συμπτωματικά να
σχετίζονται με τον εσωτερικό δυνατό εαυτό, αλλά συνήθως προέρχονται
από άλλα πρότυπα, εύκολα, έτοιμα, που υιοθετούμε επειδή μας
φαίνονται ως φάρμακα, που γρήγορα θα μας γιατρέψουν από την
αδυναμία μας.
Ο εξωτερικός εαυτός: είναι ο εαυτός που εκφράζουμε προς τα έξω και
που αποτελείται από στοιχεία του αδύναμου εαυτού, μασκαρεμένα με
επιρροές από την κοινωνική διαμόρφωση, στην προσπάθεια μας να
προσποιηθούμε ότι εκφράζουμε τον εσωτερικό δυνατό εαυτό μας.
Τα πράγματα είναι δύσκολα με τον "εξωτερικό εαυτό" που αναφέρεις κι εσύ επειδή αυτός είναι ένα συνοθύλευμα του εσωτερικού αδύνατου εαυτού, των διαφόρων επιροών και τέλος του εσωτερικού δυνατού εαυτού - σε μικρότερο βαθμό απ' ότι τα δύο προηγούμενα στοιχεία.
Για αυτό το λόγο λοιπόν γίνεται ο χαμός!
Εδώ όμως προκύπτει ένα άλλο θέμα.
Πολλοί άνθρωποι προσπαθούμε να εξισορροπήσουμε τον εξωτερικό μας εαυτό με τον εσωτερικό αδύναμο ο οποίος νομίζουμε πως είναι κι ο πραγματικός μας εαυτός, έστω κι αν ο δεύτερος αποτελεί μια απεικόνιση - είτε το γνωρίζουμε είτε όχι - του εσωτερικού δυνατού.
Τεράστια πλάνη, ε?
In anticipation of my resurrection...
Πράγματι, τεράστια η πλάνη καλέ μου Dying_Incubus...
¶λλο...
Πριν από μερικές ημέρες είδα την ταινία "Apocalypto", που
σκηνοθέτησε ο Mel Gibson.
Για όσους την έχουν δει, ή έχουν ακούσει κάτι σχετικά με αυτή την
ταινία, η υπόθεση "φαίνεται να σχετίζεται" με την ιστορία των
τελευταίων φυλών των ινδιάνων στην Αμερική πριν από τον ερχομό
του Κολόμβου (γενικό πλαίσιο) και συγκεκριμένα (ειδικό πλαίσιο)
με την ιστορία αγάπης μιας οικογένειας, που ο πατέρας - πολεμιστής
σώζει την οικογένειά του, υπερνικώντας κάποια εμπόδια στην πορεία.
http://www.cinemascope.gr/movies/2006/apocalypto.shtml
Υπάρχουν ωστόσο κάποια σημεία μέσα στην ταινία, τα οποία υποψιάζουν
τον θεατή, ότι και κάτι άλλο κρύβεται μέσα σε αυτά, που θέλει η
ταινία να προβάλλει, κάποια άλλα μηνύματα...
Σε αυτά θα αναφερθώ παρακάτω, επειδή κατά την άποψή μου, (άποψη, που
βέβαια συμμερίζονται και κάποια άλλα άτομα με τα οποία έχουμε
συζητήσει για την εν λόγω ταινία), τα μηνύματα αυτά σχετίζονται
άμεσα με τη διδασκαλία του Δον Χουάν και την παραφύλαξη, τον
διώκτη, τον απρόσιτο, δηλαδή το συγκεκριμένο θέμα.
Για όσους θα επιθυμούσαν, θα πρότεινα να δουν (αν δεν έχουν δει),
ή να ξαναδούν την ταινία, λαμβάνοντας υπόψην αυτά που γράφω
παρακάτω...
Καταρχήν ο τίτλος της ταινίας: "αποκαλύπτω", μια ελληνική λέξη(!),
μας υποψιάζει ότι πρόκειται κάτι να μας αποκαλυφθεί. Αυτή η σκέψη
παραπέμπει στην αποκάλυψη κάποιου μυστικού και όχι σε μια υπόθεση
"οικογενειακής ιστορίας αγάπης μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο", όπως
κάποιοι θέλουν να πιστεύουν ότι ήταν η σκοπιμότητα της ταινίας.
Το πλαίσιο της ταινίας όπως στήνεται μας δίνει σε τρία επίπεδα την
έννοια του κυνηγού και του θηράματος, μια έννοια πολύ βασική στις
Τολτέκικες διδασκαλίες που σχετίζονται με την παραφύλαξη.
Σε πρώτο επίπεδο η "ειρηνική φυλή" κυνηγά το θήραμα, ένα ταπίρ, το
οποίο αφού παραφυλά, πιάνει και σκοτώνει, στο τέλος "γελοιοποιεί"
μοιράζοντας τα όργανά του στους συντρόφους κυνηγούς, μια πράξη που
μας δείχνει την απόλυτη κυριαρχία της φυλής αυτής πάνω στο θήραμα
και γενικότερα πάνω στη φύση και την συγκεκριμένη γεωγραφική
περιοχή.
Σε δεύτερο επίπεδο, ο κυνηγός είναι η φυλή των Μάγιας, ενώ το
θήραμα γίνεται η ειρηνική φυλή και μπορούμε να παρατηρήσουμε κι εδώ
κάποια σημεία που δείχνουν την απολυτότητα της κυριαρχίας αυτής...
Σε τρίτο και τελευταίο επίπεδο, και αυτή η ίδια η φυλή των Μάγιας,
που παρουσιάζεται παντοδύναμη στη διάρκεια της ταινίας, γίνεται
το θήραμα στους Ισπανούς, που εμφανίζονται με τα καράβια στην ακτή...
Υπάρχει στην αρχή της ταινίας εξάλλου κάποιο σημείο, (στη γιορτή
γύρω από τη φωτιά όπου ο γέρος σοφός διηγείται μια ιστορία), που
σχετίζεται με αυτό που περιγράψαμε παραπάνω.
Η ιστορία του "γοργοπόδαρου" (πρωταγωνιστή) ξεκινά όταν ο πατέρας του
του μιλά για το ΦΟΒΟ, και αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και σαφές,
είναι ουσιαστικά το πραγματικό θέμα της ταινίας. Θα δούμε το πώς
τελικά αποκαλύπτεται ότι το ξεπέρασμα του φόβου κάνει τον πολεμιστή
να επιβιώσει και να ξεπεράσει όλες τις δοκιμασίες στην πορεία του,
ακόμη περισσότερο θα είναι αυτός, που θα έχει περάσει μέσα από τα
τρία επίπεδα κυριαρχίας, (ειρηνική φυλή / Μάγιας / Ισπανοί), χωρίς
να πάθει το παραμικρό, θα έχει γίνει ο άτρωτος.
Πράγματι, στις διδασκαλίες των Τολτέκων, το ξεπέρασμα του φόβου είναι
το πρώτο βήμα προς την ελευθερία, που περιμένει τον πολεμιστή.
(συνεχίζεται...)