P.A
Νέο Μέλος2Μηνύματα
2Θέματα
26/09/2006, 22:51:26Πρώτο μήνυμα
26/09/2006, 22:51:26Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Καλησπέρα,
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A
Καλησπέρα,
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A
χαίρομαι πολύ γι'αυτό το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε και στο οποίο μου δίνεται η δυνατότητα να πω κι εγώ δυο λόγια.Γεγονός είναι ότι η ψυχολογική μας διαμόρφωση παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στο πως σκεφτόμαστε, πως κινούμαστε, τι λέμε και τι κάνομε.Νομίζω ότι όλη η σύγχυση μας σ'αυτό που ονομάζουμε "ψυχολογική διαμόρφωση" δεν είναι τίποτα άλλο από μια προέκταση του "πρακτικού" σε ψυχολογικό.Αν για παράδειγμα δούμε το βασικότερο εμπόδιο μας το φόβο, βλέπουμε ότι οι ψυχολογικοί φόβοι είναι τελείως ξέχωροι από τους πρακτικούς. Το να φοβάμαι τον γκρεμό και να μην θέλω να πέσω είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, το να φοβάμαι την εικόνα μου προς τα έξω είναι θέμα διαμόρφωσης που έχει πάρει ψυχολογικές προεκτάσεις γιατί έτσι μας διαμόρφωσαν.Κάπως έτσι λοιπόν νομίζω πως ξεκινάει η σύγχυση και κατ'επέκταση και η σύγκρουση μέσα μας,όπου βέβαια υπάρχει σύγκρουση-τριβή- υπάρχει και απώλεια ενέργειας.Τώρα αν κανείς αρχίσει λίγο-λίγο να έχει επίγνωση της διαμόρφωσης που μας έχει δώσει κοινωνία,οικογένεια,θρησκεία,βλέποντας το και ανακαλύπτοντας όλο και περισσότερες πτυχές της διαμόρφωσης του -του ψεύτικου- εκεί έχω την αίσθηση πως η ενέργεια που αποκτούμε όσο ξεμπερδεύουμε κάθε φορά με κάτι είναι τεράστια.Αν κάποοι γονείς προσπαθούν να μη διαμορφώσουν τα παιδιά τους σίγουρα αυτά τα παιδιά θα είναι σε πλέον ευνοϊκή θέση, η κοινωνία όμως τη ζημιά θα την κάνει,κακά τα ψέματα με το που θα βάλει το ποδαράκι του έξω απ' το σπίτι διαμορφώθηκε.Το θέμα λοιπόν ίσως είναι στην ανάγκη του καθενός "να μην θέλει άλλο" να ζει έτσι.Πιστεύω πως έχουμε περιθώρια επιλογής, αν θεωρήσουμε πως όχι, έχουμε μπει ήδη στην αυτολύπηση.Όλοι γνωρίζουμε πως αυτός ο δρόμος έχει πόνο κι ο πόνος έρχεται κάθε φορά που βλέπουμε την αλήθεια μέσα στο ψέμα, την διαφορά της αλήθειας από την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει,κι όλο αυτό γιατί αν το δούμε βαθιά και αληθινά, εκ των πραγμάτων στην ήδη "στρωμένη" ζωούλα μας θα δημιουργηθεί "κρίση", δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.Όμως όλοι έχουμε νοιώσει πως μετά απ'αυτό τον πόνο έρχεται μια βαθιά και αδιόρατη χαρά κάθε φορά που "βλέπουμε" κάτι, μια χαρά που δεν έχει να κάνει καθόλου μ' αυτό που γνωρίζομε ως ευχαρίστηση.
Καλό βράδυ.
P.A