- Μια παραξενη σκεψη - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Η δικη μου παραξενη σκεψη ειναι η εξης: Ας πουμε να ημουν εν μοριο στο ζυμαρι ενος ψωμιου, φωτονιο στην λαμπα ενος δρομου , νοτα στον ηχο μιας κιθαρας η ακομα ενα pixel στην φωτογραφια μιας γυναικας.
Αυτη ειναι η παραξενη σκεψη μου.
Εγω κανω την αρχη.
Συνεχιστε τη...
Αιχμηρες Σκεψεις
ΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΝΑ ΣΠΕΡΜΑΤΟΖΩΑΡΙΟ ΣΤΟΥΣ ΟΡΧΕΙΣ ΕΝΟΣ ΔΕΛΦΙΝΙΟΥ;
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΣΚΕΨΗ.
Υ.Γ
ΔΕ ΘΕΛΩ ΕΙΡΩΝΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ.
Πως θα ήταν, εάν ξαφνικά ο χρόνος άρχιζε να γυρίζει προς τα πίσω, με τον ίδιο ρυθμό που πηγαίνει τώρα προς το μέλλον.
Να γεννιόμαστε βγαίνοντας από έναν τάφο, μόλις "γεννηθούμε" να βλέπουμε συγγενείς και φίλους να κλαίνε και να οδύρονται. Τον παπά να λέει "αιωνία του η μνήμη" και οι μερσεντές να μας μεταφέρουν στην προγεννητική υπνωτική μας κατάσταση στο σπίτι μας, όπου θα μας περιμένουν άνθρωποι που γνωρίζουμε πολύ καλά.
Με τα χρόνια όμως και ενώ θα γινόμαστε νεώτεροι, κάποιοι γνωστοί και φίλοι μας θα εξαφανίζονται, τα παιδιά μας θα μας γίνουν φόρτωμα και θα θέλουν να κάθονται μαζί μας στο σπίτι μας
και η σύνταξη θα πάψει να τρέχει, γιατί επιτέλους θα πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε.Τα χρόνια θα περνάνε κι εμείς θα ξέρουμε ακριβώς πότε η ζωή μας θα τελειώσει, μέσα στη σκοτεινή και ζεστή μήτρα της μητέρας μας, που μόλις πρόσφατα τη συναντήσαμε ξανά, καθώς βγήκε κι αυτή - όπως κι εμείς - από τον τάφο. Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε τη δουλειά και να πάμε σχολείο. Θα αποφασίζει κάποιος άλλος για μας τι θα φορέσουμε, τι θα φάμε, θα μας θυμίζει να πάρουμε τη ζακέτα μας όταν βγούμε βόλτα στις κούνιες. Δε θα καταλαβαίνουμε τίποτε, όλα θα μας φαίνονται σταδιακά όλο και πιο ξένα, όλο και πιο μεγάλα, και καθώς θα γινόμαστε κοντοί σα νάνοι, με μία ξέφρενη ενεργητικότητα, θα αρχίσουμε να τα χάνουμε, μέχρι που θα καταλήξουμε σε ένα καροτσάκι με σωληνάκια (θερμοκυτίδα) για να πάμε τελικά στον άλλο κόσμο, μέσα στα δάκρυα χαράς των αγαπημένων μας γονέων!
Απαίσιο δεν είναι;
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Τη βρηκα πολυ ενδιαφερουσα. θα μπορουσε μαλιστα να γινει μια παραξενη
ταινια. Σου προτεινω να γραψεις μια φανταστικη ιστορια και να μου την στειλεις.
Αιχμηρες Σκεψεις
Για τη συγκεκριμένη σκέψη όμως, νομίζω πως είχα γράψει κάποια μικρή.
Εάν τη βρω, θα τη βάλω στο θέμα
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Εγω εχω εδω και χρονια μια πολυ παλαβη σκεψη,οταν θα αφησω αυτον τον ματαιο κοσμο να επιστρεψω παλι στην μητρα της μανας μου την 11η του Αυγουστου του 1949 ημερα Πεμπτη 11,15΄μμ,να ξαναγεννηθω οχι ομως "κουταβι" αλλα με ολη την γνωση και εμπειρια της προηγουμενης μου ζωης,ε ρε γλεντια,το φανταζεστε;να γνωριζω ανα πασα στιγμη τι θα γινη την επομενη και να προσπαθω να διορθωσω τα λαθη που ειχα κανει.
Καλα,εχω ξεφυγει τελειως!!!!!
opsimos
Ο τελευαίος να κλείσει την πόρτα.
ΠΟΡΤΑ ΡΕΕΕΕΕ.....
Εγώ για εμένα φαντάζομαι το εξής:
Είμαι λέει ένας σπόρος από ένα ωποροφόρο δέντρο. Εν δυνάμει έχω μέσα μου
όλη την πληροφορία του δέντρου, του κορμού, των φύλλων, των καρπών του.
Αλλά, είμαι ακόμη ένας σπόρος.
Στο χωράφι, όπου με σπέρνουν, ο γεωργός είναι ένα ον, που τρέφεται από
τους καρπούς μου. Έτσι με σπέρνει και περιμένει να βλαστήσω και να
καρποφορήσω, ώστε τελικά να με φάει, γιατί πεινάει.
Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής μου, βλέπω γύρω μου άλλα δέντρα να
αναπτύσσονται, άλλα γρηγορότερα, άλλα αργότερα, μερικά ξεραίνονται, άλλα
τα τρώνε οι κατσίκες -τί άδικο μα την αλήθεια!- άλλα φαίνεται να τα
ποτίζει περισσότερο ο γεωργός, άλλα είναι τα αγαπημένα δέντρα των
παιδιών του, σε άλλα κατουρά ο σκύλος του κλπ.
Και όλοι εμείς οι σπόροι, καθώς αναπτυσσόμαστε αναρωτιώμαστε:
Γιατί είμαστε εδώ; Ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας;
Τί βρίσκεται πέρα από τα σύνορα αυτού του χωραφιού;
Πώς μπορούμε να αλλάξουμε και να γίνουμε δέντρα ενός άλλου τύπου;
Και συνεχίζουμε να αναρωτιώμαστε...
Σας θυμίζει μήπως κάτι αυτή η παράξενη σκέψη;;;
Α !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΗΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ !!!!!!!!
1.Οταν πηγαινα νηπιο, για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα ημουν πεπεισμενη οτι ειμαι υιοθετημενη (!!!) και οτι αυτοι οι γονεις μου δεν ειναι οι πραγματικοι(και οχι, οι γονεις μου δεν με δερνανε...).Μαλιστα οταν ανακαλυψα με βεβαιοτητα οτι κατι τετοιο δεν εστεκε, απογοητευτηκα!
2.Στην εφηβεια μια αλλη ιδεα με ειχε καταλαβει για μια περιοδο.Οτι ολοκληρη η ζωη μου (και μας) δεν ηταν τιποτα αλλο απο το ονειρο ενος τεραστιου όντος, που μαλιστα το εβλεπε σε μια μονο νυχτα. Δηλαδή οτι η ζωη μου ξεκινησε οταν το ον αυτο αρχισε να κοιμαται, οπότε και εγω γεννηθηκα, και οτι θα τελιωσει οταν αυτο το ον ξυπνησει, οπότε και εγω θα πεθανω.
Να κανω και μια παρατηρηση πανω στις "παραξενες σκεψεις" ...
Παρατηρω οτι αρκετες απο αυτες επαναλαμβανονται με παρομοιο μοτιβο σε διαφορετικους ανθρωπους.
Η σκεψη της Αμαλιας: ειχα δει παρομοια σκεψη σε ενα κειμενακι (που νομιζω καποιος το ειχε δημοσιευσει και στο esoterika παλιοτερα) για εναν αντρα που μεγαλωσε ως καποια ηλικια ξαφνικα η ζωη του αρχισε να κυλα αναποδα, προς τα πισω, ενω ο ιδιος διατηρουσε πληρη επιγνωση της πορειας του απο την αρχη μεχρι το τελος.
Η δικη μου 1η σκεψη: συζητώντας με φιλικο μου ατομα, οταν την ανεφερα αστειευομενη, μου ειπε οτι ο ιδιος, σε αναλογη ηλικια, πιστευε οτι οι γονεις του ειναι εξωγηινοι (με ξεπερασε σε φαντασια !!! 
) και οτι τον εχουν απαγαγει απο τους πραγματικους του γονεις!
Επισης η σκεψη οτι το ατομο ειναι ενα απειροελαχιστο κομματι ενος συνολου , βλεπω οτι επαναλαμβανεται επισης παραπανω.
Που οφειλονται αυτες οι παρεμφερεις σκεψεις?
Ισως οι σπερματικες ιδεες για φιλοσοφια ειναι κοινες? Ισως και αυτες οι σκεψεις ειναι κατι σαν "αρχετυπα" οσο χαζες και αστειες και αν φαινονται οταν τις κοιτας απο αποσταση?
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
GENUS PANTHERAS FELIDAE
...and the Predators will prevail...
Edited by - PREDATOR on 07/11/2006 17:59:23
quote:
Να ήμουν εγώ και ο φανταστικός/άλλος εαυτός μου. Κάτι σαν μιγαδικός αριθμός. Ένας κβαντικός άνθρωπος. (Ή μήπως είμαι ; )
και αν εσυ εισαι ο φανταστικος φιλος καποιου αλλου...?
Edited by - GWGW on 07/11/2006 18:58:06
"Ο ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - Philip K.Dick
Ο Philip K. Dick περιγράφει έναν κόσμο όπου ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Οι νεκροί ανασταίνονται και βγαίνουν από τους τάφους τους για να γίνουν μεσήλικες, έφηβοι, παιδιά και να επιστρέψουν τελικά στις μήτρες των μητέρων τους. Αυτόν τον Αντίστροφο Κόσμο τον εξουσιάζει η Βιβλιοθήκη, ένας πανίσχυρος οργανισμός που έχει ως στόχο την καταστροφή από τα αρχεία οποιουδήποτε γραπτού ή καταγεγραμμένου γεγονότος. Όταν ένας μαύρος θρησκευτικός ηγέτης με μεγάλη επιρροή ανασταίνεται, οι ιθύνοντες της Βιβλιοθήκης αποφασίζουν να τον εξοντώσουν, φοβούμενοι το ξέσπασμα φυλετικής και θρησκευτικής βίας."
Μάλλον θα σε ενδιαφέρει αυτό το βιβλίο!!Εγώ βέβαια σε μερικά βιβλιοπωλεία που έψαξα δεν το βρήκα. Αν κάποιος ξέρει που υπάρχει ας μας το πει!
quote:
και αν εσυ εισαι ο φανταστικος φιλος καποιου αλλου...?
Εεεεεε... Μπερδεύτηκα!!!
............
Λες να είμαι;;;
δεν βαριέσαι!!
Είμαι, δεν είμαι... είμαι αυτό που είμαι και αυτό που φαντάζομαι πως είμαι και δεν είμαι!!
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
σου ας πουμε..
Χωρα σου καποιο δοντι και σπιτι σου μια κουφαλα που εισαι αναγκαζμενος να ζεις με αλλα μικροβια..
Η υπαρξη σου γενικα ανυπαρκτη στον ιδιοκτιτη του στοματος αλλα συμαντικη για σενα και τα αλλα μικροβια τα οποια ειναι χωρισμενα σε κατηγοριες συμφωνα με την ιδιοτητα τους,την περιοδο υπαρξης τους και το λογο υπαρξης τους στο πλανητη στομα...(ζωα,ανθρωποι,ψαρια,πουλια κτλ κτλ)
Ο εχων το στομα φροντιζει να το πλενει καθε πρωι,περιοδος συχνη γι αυτον αλλα για τα μικροβια μακρα καθως μεσα σε μια μερα αυτα ζουν γενιες ολοκληρες...φυσικα τα ιδια δεν γνωριζουν το τελος τους γιατι εξαλιφωνται τελειως μετα απο καθε πλυσιμο..
Με το καλημερα ομως η ζωη ξαναγεννιεται στο πλανητη αυτο με το μασημα της πρωτης τροφης..
Τα καινουργια μικροβια απλα συνεχιζουν αυτο που τα αλλα αφησαν και συνεχιζουν να κανουν μονο κακο στο πλανητη τους,γνωριζοντας πολυ λιγα για τους προγονους τους,απο αυτα που αφησαν χαραγμενα στα δοντια κατα τη διαμονη τους πριν το πλυσιμο και παει λεγοντας...θεωροντας φυσικα πως ειναι μοναδικα αψηφουν την υγεια του πλανητη τους στομα,και συνεχιζουν να παιρνουν οτι μπορουν απ αυτον για τη δικη τους επιβιωση,καταστρεφωντας τα δοντια..
Και φυσικα η ιστορια επαναλαμβανεται,ο εχων το στομα χρισημοποιει ολο και καλυτερη οδοντοκρεμα,πλενει τα δοντια του ολο και πιο συχνα,τα μικροβια απτην αλλη ενισχυουν τις αμυνες τους και μαχονται μεταξυ τους για το ποιος θα εκμεταλευτει οτι εχει απομεινει στο στομα..
Μετα απο μερικα χρονια φτανωντας στο απροχωρητο,πετιουνται και τα τελευταια δοντια και μπαινει μασελα..
Η ζωη των μικροβιων λοιπον τελειωνει εκει τελειως οσον αφορα την αιωνιοτητα τους,αφου ομως τελειωνουν τοσες ιστοριες καθημερινα στο νηπτυρα οπου ο εχων το στομα τα φτυνει μετα απο καθε πλυση..
Και φαντασου ποσα στοματα υπαρχουν,κι οχι μονο ανθρωπινα...
Ζω λοιπον οσο καλυτερα προλαβω και απολαμβανω οτι μου δινεται.
Και το κανω οσο μπορω χωρις καμια ενοχληση προς τα αλλα μικροβια για να μη με χτυπησει κατι πιο δυνατο απ την οδοντοκρεμα,οι τυψεις..
Ήμουν σίγουρη ότι το καράβι δεν πήγαινε κάπου αλλού, ότι δεν υπήρχαν άλλα μέρη πέρα από την Αθήνα και ότι απλά έβγαινε μέχρι κάποιο σημείο του πελάγους για να επιστρέψει αμέσως μετά. Στο μεταξύ κάποιοι άλλαζαν τα σκηνικά της πόλης έτσι που η Αθήνα να φαίνεται ως ο τόπος που πήγαινα. Και περνούσα τις πρώτες μέρες των διακοπών μου ψάχνοντας να βρω ομοιότητες των ανθρώπων εκεί με τους ανθρώπους της γειτονιάς μου στην Αθήνα, μάλιστα το περίεργο είναι ότι έβρισκα!
Ευτυχώς μου περνούσε μετά από λίγες μέρες και η σκέψη μου στρεφόταν στα μπάνια, τα παιχνίδια και τα κόμικς μου... Ο απίστευτος εγωκεντρισμός των παιδιών σε όλο του το μεγαλείο!
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Τότε (γύρω στα 7) ήμουν σίγουρη, ότι δεν ανήκω στο ανθρώπινο είδος, αλλά ότι είμαι παιδί γοργόνων. Οι γοργόνες -λέει- επειδή ήταν κυνηγημένο, από τους ανθρώπους, είδους δεν μπορούσαν να προσέχουν τα μωρά τους για αυτό τα άφηναν στους ανθρώπους μέχρι τα μωρά να μπορούν να αυτο εξυπηρετούνται. Τότε, τα μωρά (τα οποία είχαν γίνει παιδιά) "ένιωθαν " το κάλεσμα των φυσικών τους προγόνων και για αυτό λάτρευαν την αίσθηση του νερού στο σώμα τους.
Εγώ λοιπόν πίστευα ότι η γοργόνα μητέρα μου, κάθε φορά που κολυμπούσα με παρακολουθούσε απο κάπου μακρυά. Ήμουν πεπεισμένη ότι κάποια μέρα θα έρχονταν να μου μιλήσει και ότι θα με έπαιρνε μαζί της στον υπέροχο κόσμο της. Το καλοκαίρι κολυμπούσα όσο πιο βαθιά μπορούσα για να την συναντήσω και το χειμώνα - όποτε μπορούσα- καθόμουν στα βράχια και κοίταγα τη φουρτουνιασμένη θάλασσα περιμένοντας την "μητέρα" μου!!!
Η ποιο συχνή από τις χιλιάδες παράξενες σκέψεις που κάνω είναι η εξής:
Αναρωτιέμαι μερικές φορές πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη σε μια συγκεκριμένη στιγμή σκέφτονται η κάνουν το ίδιο πράγμα που κάνω και εγώ.. Για παράδειγμα αν είμαι σπίτι μου και τελειώσουν οι μπαταρίες του τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και πάω να τις αλλάξω κάθομαι και σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή κάνουν αυτό που κάνω και εγώ και αναρωτιούνται κι αυτοί πόσοι άνθρωποι κάνουν αυτό που κάνουν οι ίδιοι? Αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα παιχνίδι του μυαλού μου που θα έλεγα ότι με διασκεδάζει πολλές φορές και ακόμα περισσότερες μου δίνει και κουράγιο αφού ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου.
Μια άλλη παράξενη σκέψη είναι η εξής : Σκέφτομαι το σύμπαν και φαντάζομαι ότι είναι απλά ένα μόριο κάποιου αντικειμένου ή οργανισμού ενός άλλου κόσμου και ο άλλος κόσμος και αυτός με την σειρά του είναι ένα μόριο ενός αντικειμένου ενός μεγαλύτερου κόσμου και αυτό συνεχίζεται στο άπειρο.
keep it simple
νομιζω ομως οτι πολλα παιδια το πιστευουν αυτο, οταν ειναι μικρα
Η Μεγάλη μου Αγάπη!