Λευκίππη
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Έχω αρκετό καιρό να συμμετάσχω στις συζητήσεις σας, αλλά τις παρακολουθώ. Σήμερα χρειάζομαι την βοήθεια των πιο "φωτισμένων" από εμένα.
Το θέμα αφορά τους (ημί)πολύτιμους λίθους ή κρυστάλλους. Πρόσφατα ξεκίνησα να ασχολούμε με αυτούς (ή οι κρύσταλλοι επέλεξαν να ασχοληθούν μαζί μου..). Στην προσπάθειά μου να βρω στην αγορά κοσμήματα με κρυστάλλους είδα ότι τα περισσότερα κοσμήματα αποτελούνται από επεξεργασμένους λίθους.
Ο σύντροφός μου ( ο οποίος είναι μηχανικός ορυκτών πόρων) μου είπε ότι για να πάρουν το οποιοδήποτε σχήμα οι λίθοι (δάκρυ, στρογγυλό κτλ) τους λιώνουν σε ειδικούς φούρνους και σε εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες (700 έως 1200 βαθμούς). Από την στιγμή που ο λίθος λιώνει καταστρέφονται οι κρυσταλλικοί δεσμοί και ο λίθος μετατρέπεται σε άμορφη μάζα. Όταν μετά ξαναγίνει στερεό, είναι πιο καθαρός (χωρίς αυτά τα "νερά" που κάνει όταν βρίσκετε στην φυσική του μορφή) και φυσικά στο επιθυμητό σχήμα.
Οι Μηχανικοί Ορυκτών Πόρων, μετά από αυτήν την διαδικασία αποκαλούν το υλικό "βιομηχανικό λίθο" και το κατατάσουν στην κατηγορία των απλών υάλων.
Το δικό μου το ερώτημα είναι το εξής: Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι οι ηλεκτρομαγνητικές ιδιότητες των κρυστάλλων έχουν άμεση σχέση με αυτό που αποκαλούμε "μαγικές" ή "θεραπευτικές" ιδιότητές (για να μην πούμε ότι είναι ένα και το αυτό), τελικά οι κατεργασμένοι λίθοι διατηρούν κάποιες από τις ιδιότητες τους αυτές ή όχι. Αν τις διατηρούν είναι οι ίδιες με αυτές του μητρικού πετρώματος ή έχουν τροποποιηθεί?
Και 2ο ερώτημα: Ο Αμέθυστος είναι (σύμφωνα με την Ορυκτολογία) μια μορφή Χαλαζία. Βέβαια τους αποδίδονται διαφορετικές ιδιότητες. Ξέρει κανείς αν μπορώ να χρησιμοποιώ αμέθυστο για πολλαπλασιασμό δύναμης?
Αυτά και με χαρά περιμένω την βοήθεια όσων γνωρίζουν!!
Ευχαριστώ!
______________________________________________________
ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ Κρύσταλοι -
ημιπολύτιμοι λίθοι. ΣΕ Κρύσταλλοι -
ημιπολύτιμοι λίθοι.
09/05/2007
______________________________________________________
1) Ο Ουρανός, γαλάζιος, με μικρά λευκά συννεφάκια!!
2) Θα εμπιστευόμουν (εκτός από την κλασσική ιατρική) και την βοτανοθεραπεία.
3) ΘΑΛΑΣΣΑ......!
4) Απώλεια αγαπημένων - εγκατάλειψη.
5) Εάν η έκβαση εξαρτώνταν από την ανθρωπότητα, δυστυχώς θα είχαμε εχθρικές σχέσεις. (Ας είν'καλά οι μεγάλες δυνάμαεις (στρατιωτικές)!Εάν εξαρτώνταν από τους εξωγίηνους....μάλλον άλλοτε εχθρική και άλλοτε ειρηνική.. ( αυτό γιατί δεν ξέρω το είδος ώστε να συμπεράνω..)
6)Άλογο και μάλιστα θυληκό και λευκό! (Το όνομά μου...)
7) β, γ, δ, α.
8) Νο 1=> Ήρ, (από την πολιτεία του Πλάτωνα), Νο2=> Μοργκάνα Λε Φε, Νο3=> Γοργόνα η αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (ακόμα ρωτάει να μάθει νέα του) Νο4=> Ιησούς.
9) Νο1=> Χίτλερ, Νο2=> Μέγας Αλέξανδρος (σκότωσε χιλιάδες από προσωπική έπαρση) Νο3=> Μπους, Νο4=> Μινώταυρος.
10) Λέξεις..δύσκολο γιατί εγώ σκέπτομαι με εικόνες.. Θα πω εικόνες... Γαλάζιος ουρανός, μπλέ θάλασσα, Ήλιος, ένα κοριτσάκι περίπου 5 ετών, που τρέχει σε ένα ανθισμένο λιβάδι, έχει τα χεράκια της υψωμένα στον ουρανό (θεό) και γελάει.
11) Ότι πάντα σου πέρνει κάτι που αγαπάς, για να σου δώσει κάτι άλλο που θα αγαπήσεις στο μέλλον, ότι τίποτε δεν συμβαίνει τυχαία, και πως ότι κάνεις θα το βρεις μπροστά σου.
12)Δεν θυμάμαι ακριβώς το όνειρο. Ήταν μια μαύρη σκιά ,τεράστια η οποία με καταδίωκε με σκοπό να με βλάψει. Με κυνηγούσε αρκετή ώρα και λίγα δευτερόλεπτα πριν με φτάσει, ξύπνησα έχοντας παραλύσει, ειλικρινά δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε τα μάτια μου. Για λίγα λεπτά μόνο ανέπνεα και είχα την αίσθηση ότι αυτό το πλάσμα ήταν μέσα στο σπίτι, έξω από την κρεβατοκάμαρά μου.. Ήθελα να σηκωθώ να πάω στο δωμάτιο των παιδιών μου,να δω αν είναι καλά, όμως τα μέλη μου δεν υπάκουαν..Αγωνία τρομερή!! Φρίκη!
Αυτά και από εμένα!! Το προφιλ ποιος θα το βγάλει;;;
Τότε (γύρω στα 7) ήμουν σίγουρη, ότι δεν ανήκω στο ανθρώπινο είδος, αλλά ότι είμαι παιδί γοργόνων. Οι γοργόνες -λέει- επειδή ήταν κυνηγημένο, από τους ανθρώπους, είδους δεν μπορούσαν να προσέχουν τα μωρά τους για αυτό τα άφηναν στους ανθρώπους μέχρι τα μωρά να μπορούν να αυτο εξυπηρετούνται. Τότε, τα μωρά (τα οποία είχαν γίνει παιδιά) "ένιωθαν " το κάλεσμα των φυσικών τους προγόνων και για αυτό λάτρευαν την αίσθηση του νερού στο σώμα τους.
Εγώ λοιπόν πίστευα ότι η γοργόνα μητέρα μου, κάθε φορά που κολυμπούσα με παρακολουθούσε απο κάπου μακρυά. Ήμουν πεπεισμένη ότι κάποια μέρα θα έρχονταν να μου μιλήσει και ότι θα με έπαιρνε μαζί της στον υπέροχο κόσμο της. Το καλοκαίρι κολυμπούσα όσο πιο βαθιά μπορούσα για να την συναντήσω και το χειμώνα - όποτε μπορούσα- καθόμουν στα βράχια και κοίταγα τη φουρτουνιασμένη θάλασσα περιμένοντας την "μητέρα" μου!!!
Εβγαλε χρήματα?
Ως επαγγελματίας, αγρότης είπες ήταν αν θυμάμαι καλά, είχε πετύχει?"
Όχι, ουδέποτε κατάφερε να κάνει κάτι αξιόλογο στη ζωή του!! Πάντοτε επιζητούσε τον πλούτο αλλά δυστυχώς ήταν τεμπέλης και αχάριστος. Κάποτε κάποιος του παραχώρησε μεγάλη έκταση καλλιεργήσημης γης για να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του. Αμέσως φρόντισε να δημιουργήσει ένα οίκημα μέσα στην εν λόγω περιοχή, την περιέφραξε και προσπάθησε να την καταχραστεί. Μέχρι ψευδομάρτυρες έβαλε να καταθέσουν στο δικαστήριο ότι ήταν κληροδότημα λέει από τους παπούδες του!! Σκόπευε να δημιουργήσει (λέει) νυχτερινό κέντρο και να φέρνει φίρμες από την Αθήνα...... και ξενοδοχείο...και σπίτι με 2 ορόφους!! Όλα αυτά βέβαια με την αρωγή των φιλοδοξιών της γυναίκας του!! Ήθελαν να γίνουν πλούσιοι καταχραζόμενοι πλούτο που δεν τους ανήκε!!!
Από όσο γνωρίζω, αυτή τη στιγμή ζει σε ένα παράπηγμα που έφιαξε μόνος του, κάπου σε μια ερημική περιοχή!! Έχει εγκαταλήψει το επάγγελμα του αγρότη. Με τη μητέρα μου είναι σε διάσταση.
Πρέπει να ομολογήσω ότι νιώθω σαν να μου ανοίγετε τα μάτια!! Δεν είχα φανταστεί ότι μπορεί να ζούσα κάτι τέτοιο τόσα χρόνια. Τον θεωρούσα αρκετά ηλίθιο για να ασχολέιται με κάτι τόσο απαιτητικό. Την έμφυτη κακία του, την θεωρούσα απλά απόρροια του χαρακτήρα του και των ψυχικών παθήσεων. Ξέχασα να αναφέρω οτι το εν λόγω άτομο έχει νοσηλευθεί στην Ψυχιατρική κλινική και επί χρόνια έπαιρνε χάπια.
Θα απαντήσω σε όλους σας με τη σειρά που με ρωτάτε!!
Οstria:
"Ανεβήκατε μετά στην στέγη να δείτε αν υπήρχε κάποια αναστάτωση στα κεραμίδια; Θυμάσαι τι καιρό είχε εκείνη την μέρα και το σπίτι βρίσκεται σε εξοχή;"
Ναι, ανέβηκα. Δεν υπήρχε τίποτε που να μαρτυρεί ή να διακιολογεί αυτό το ποδοβολητό!! Ήταν απογευματάκι, είχε πολύ ζέστη και ξηρασία.
Ingwie:
"όπως και για τα ρόπαλα που ελπίζω να μην ήταν σκαλιστά και γεμάτα περίεργους χαρακτήρες"
Πράγματι ήταν σκαλιστά, συνήθως τεράστια. Το ξύλο που προτιμούσε ήταν πρινάρι και κάποιες φορές ελιά. Τα θέματα που σκάλιζε ήταν κυρίως φύδια. Η ουρά σε μορφή πυκνής σπείρας ήταν η λαβή του ροπάλου, έπειτα το σώμα του ερπετού κάλυπτε σε πιο αραιή σπυροειδή μορφή το κυρίως μέρος και τέλος στην "κορυφή" του ροπάλου, βρίσκονταν το στώμα του φιδιού το οποίο είχε πάντοτε έξω τη γλώσσα του. Μάλιστα σε ένα από αυτά τα ρόπαλα, είχε ένα ερπετό που τελείωνε σε τρία κεφάλια με τις γλώσσες τους έξω!! Εκτός από τη γλώσσα των ερπετών, εντύπωση μου έκαναν και τα μάτια τους. Εκείνος, συνήθως αμέσως μετά από το σκάλισμα, έκαιγε τα ρόπαλα τόσο όσο να πάρουν ένα σκούρο χρώμα ( δεν τα καρβούνιαζε). Αυτό το έκανε με ένα καμινέτο. Μετά ή τα άφηνε έτσι και στο σημείο των ματιών τοποθετούσε μικρά κομμάτια κόκκινο γυαλί, ή τα χρωμάτιζε. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σώμα των φιδιών το έκανε πράσινο και τα μάτια πάντα κόκκινα. Επίσης θυμάμαι (δεν ξέρω αν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, ότι τα τοποθετούσε στους τοίχους ανά δύο, αντικρυστά, με τις κορυφές να εφάπτονται, δημιουργώντας γωνίες προς τη γη.
"Η είχε κάποια καθοδήγηση έστω και από το διαδίκτυο"
Αυτό το ενδεχόμενο το απορρίπτω γιατί δεν είχαμε υπολογιστή και ούτε ξέρει να τον χρησιμοποιεί. Μπορεί όμως να είχε παλαιότερα κάποιες επαφές.. Αυτός ζούσε στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, εκεί γνώρισε και τη μητέρα μου. Όμως το '84 για αδιευκρίνηστο λόγο έφυγαν άρων, άρων απο εκεί και ήρθαν στην Κρήτη στην οποία ζουν έκτοτε. Μάλιστα συχνά μου έδινε την αίσθηση ότι κρύβονταν από κάποιον ή κάποιους . Η μητέρα μου είχε αλλάξει και το όνομά της (το μικρό). Χαρακτηριστικό είναι ότι ΠΟΤΕ δεν μιλούσαν για την περίοδο της Αθήνας.
"το φαινόμενο από κάποια ζωοποιημένη σκεπτομορφή του πατέρα σου"
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ!!
MAGISTER:
"Μήπως είχε αμπέλια ο άνθρωπος σαν γεωργός που ήταν;"
Όχι, δεν είχε αμπέλια!! Είχε μποστάνια, δηλαδή καρπούζια, πεπόνια, ντομάτες κτλ!
"Πράγματι το επώνυμο Tσου@@άκη είναι πολύ συνηθισμένο στο Ρέθυμνο και τα Χανιά. Ελπίζω να μην είσαι μόνο η συνώνυμη συγγραφέας του «ψευδαίσθηση» και μας δουλεύεις όλους ψιλό γαζί. "
Το επώνυμο είναι δικό του, και επί πολλά χρόνια ήθελα να το αλλάξω. Τώρα πια ξέρω ότι ο άνθρωπος με τις πράξεις του δίνει αξία στο όνομα, και όχι το όνομα στον άνθρωπο!! Σχετικά με τη συνώνυμη συγγραφέα που λες, δε γνωρίζω τίποτε σχετικό. Θα ψάξω στο διαδίκτυο για περαιτέρω πληροφόρηση. Σε βεβαιώ όμως, ότι ΠΟΤΕ δεν θα κατέθετα κάτι ψευδές, το θεωρώ ανεπίτρεπτο για λόγους προσωπικής ηθικής.
(Φιλική συμβουλή: το να βρεις τα στοιχεία κάποιου στο internet είναι απλό, όμως εσύ το διευκολύνεις πολύ. Πρόσεχε please)"
Εκτιμώ τη συμβουλή σου και σε ευχαριστώ πολύ. Παρ΄όλα αυτά, δεν έχω τίποτε να κρύψω και δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος κάποιος να προσπαθήσει να με βρει για να μου κάνει κακό. Ως εκ τούτου δεν νιώθω ότι πρέπει να φοβάμαι. Το Λευκίππη είναι το όνομα που επέλεξα συνειδητά να φέρω (όχι το βαφτιστικό μου), και το χρησιμοποιώ στον στενό φιλικό μου κύκλο. Δεν είναι ψευδώνυμο!! Ειλικρινά, αν κάποιος από εσάς βρεθεί ποτέ στα Χανιά και χρειαστεί τη βοήθειά μου, δεν έχω πρόβλημα ακόμη και να τον φιλοξενήσω!! Όπερ σημαίνει ότι τον βάζω στην εστία μου και αν θέλει μπορεί να μου καταστρέψει τις ενέργειές μου!! Θα ακουστεί λίγο εγωιστικό ίσως, αλλά πίστεψε με!! Έζησα 19 ολόκληρα χρόνια σε ένα χώρο και με ανθρώπους που με αποστράγγιζαν από την ενέργειά μου. Έχω αναπτύξει άμυνες (σχεδόν αυτόματα) τις οποίες αργότερα απλά συνειδητοποίησα. Εάν κάποιος θέλει να μου κάνει κακό, θα τον αντιμετωπίσω, δεν θα κρυφτώ!!!
Ξανά σε εσένα Ingwie:
"να ρωτήσουμε τη Λευκίππη εάν ο πατριός ήταν τυπικός με το τυπικό του Αβραμελίν και το πάτωμα είχε ξύλο κέδρου,άμμο στην βεράντα για τα δαιμόνια κτλ"
Ζητώ χίλια συγνώμη, αλλά δεν γνωρίζω ούτε τι είναι ο Αβραμελίν, ούτε ποιο είναι το τυπικό του. Πάντως το πάτωμα, όχι ήταν από πλακάκια. ΤΟ σπίτι όμως ήταν προκάτ, και ως εκ τούτου οι τοίχοι ήταν ξύλινοι. Όμως στο δωμάτιο για το οποίο συζητάμε, οι τοίχοι ήταν από νοβοπάν.
Αυτά από εμένα!! Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου που μου δείξατε όσα μόνη μου δεν έβλεπα... Τώρα εξηγούνται και πολλά πολλά άλλα , φαινομενικά άσχετα αλλά πολύ δυσάρεστα συμβάντα της παιδικής μου ηλικίας!!
Ο αδελφός μου έχει μετακομίσει και ζει με την αραβωνιαστίκιά του.
Στο θέμα του πατέρα μου, ναι, έψαξα αλλά χωρίς επαρκή πληροφόρηση δεν είχα πολλά περιθώρια επιτυχίας. Εν τέλη με βρήκε εκείνος!! Μέχρι σήμερα τον έχω δει 3 φορές στη ζωή μου, αλλά έχουμε τακτική επικοινωνία μέσω e-mail!! Ούτε και με αυτόν όμως τα πράγματα είναι εύκολα. Η γυναίκα του δεν ξέρει για μένα και ούτε θέλουμε να μάθει ποτέ ( ο πατέρας μου, όταν "έκανε" εμένα, ήταν ήδη παντρεμένος και είχε δύο γιούς). Όμως δεν μπορώ να τηλεφωνώ στο σπίτι του, ούτε να βρισκόμαστε συχνότερα. Επίσης οι γιοί του δεν με αποδέχονται, αλλά μου φτάνει που ξέρω τις ρίζες μου και που ο dadakos μου μ'αγαπάει.
Για την ιστορία να σου πω, ότι οι κόρες μου ξέρουν τον παππού τους, αντίθετα δεν έχω επιτρέψει ποτέ στον πατριό μου να τις πλησιάσει!!
Νομίζω όμως ότι ξεφύγαμε λίγο από το θέμα.... Αισθάνομαί κάπως άβολα...!!
Ο αδελφός μου έχει μετακομίσει και ζει με την αραβωνιαστίκιά του.
Στο θέμα του πατέρα μου, ναι, έψαξα αλλά χωρίς επαρκή πληροφόρηση δεν είχα πολλά περιθώρια επιτυχίας. Εν τέλη με βρήκε εκείνος!! Μέχρι σήμερα τον έχω δει 3 φορές στη ζωή μου, αλλά έχουμε τακτική επικοινωνία μέσω e-mail!! Ούτε και με αυτόν όμως τα πράγματα είναι εύκολα. Η γυναίκα του δεν ξέρει για μένα και ούτε θέλουμε να μάθει ποτέ ( ο πατέρας μου, όταν "έκανε" εμένα, ήταν ήδη παντρεμένος και είχε δύο γιούς). Όμως δεν μπορώ να τηλεφωνό στο σπίτι του, ούτε να βρισκόμαστε συχνότερα. Επίσης οι γιοί του δεν με αποδέχονται, αλλά μου φτάνει που ξέρω τις ρίζες μου και που ο dadakos μου μ'αγαπάει.
Για την ιστορία να σου πω, ότι οι κόρες μου ξέρουν τον παππού τους, αντίθετα δεν έχω επιτρέψει ποτέ στον πατριό μου να τις πλησιάσει!!
Νομίζω όμως ότι ξεφύγαμε λίγο από το θέμα.... Αισθάνομαί κάπως άβολα...!!
Αγαπητέ Yngwie, σχετικά με τις ερωτήσεις που έθεσες:
Σχετικά με τον σύζυγο της μητέρας μου ξέρω ότι είναι (δυστυχώς) από τους πλέον κακούς ανθρώπους και κυριολεκτώ. Η μόνη πηγή ευχαρίστησής του ήταν το να προκαλεί πόνο και θλίψη στους γύρω του. Τρομερά σαδιστής!! Σχετικά με τη μαγεία, θυμάμαι δύο περιστατικά. Το ένα δεν το θεωρώ σημαντικό, απλά είχε απαγορεύσει την είσοδό μας σε ένα δωμάτιο.....όπα!!! όπα!! Μιλάμε για το ίδιο δωμάτιο, στο οποίο βρισκόμουν εκείνη την ημέρα....για το δωμάτιό μου..!! Λοιπόν , εκείνο το δωμάτιο (ήταν το δυτικότερο σημείο του σπιτιού), δύο φορές θυμάμαι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα, το απομόνωνε από το υπόλοιπο σπίτι. Απαγόρευε ακόμα και στη μητέρα μου να μπει εκεί μέσα. Εγώ - φυσικά- είχα τρυπώσει γιατί η περιέργεια δεν με άφηνε σε ησυχία. Τη μία φορά είχα αντικρύσει το εξής: Είχε καλύψει το μοναδικό παράθυρο του δωματίου με μια κουβέρτα (πυκότατης ύφανσης) με αποτέλεσμα να μην μπαίνει καθόλου φως στο δωμάτιο. Όταν πάτησα τον διακόπτη για να ανάψει η λάμπα, είδα ότι δεν ανταποκρίνονταν. Ο λόγος; Είχε ξεβιδώσει τη λάμπα από το ντουί!!
Στη νότια πλευρά του δωματίου υπήρχε ένα χαμηλό τραπεζάκι, και επάνω ένα δοχείο σαν ταψι, με άμμο η οπποία είχε μαύρα σημάδια επάνω. Μόνο αυτά είδα και βγήκα έξω. Την δεύτερη περίοδο απομόνωσης, υπήρχε το ίδιο σκηνικό, με τη μόνη διαφορά οτι επάνω στο τραπεζάκι υπήρχε και μια αρκάνα!!Για μικρό χρονικό διάστημα το έπαιζε μάντης!!
Για εσωτερική ομάδα ή τάγμα δεν γνωρίζω, αλλά δεν νομίζω κιόλας. Σαν χαρακτήρας δεν ήταν κοινωνικός. Όχι από επιλογή βέβαια, απλά κάθε ένας που τον γνώριζε, σύντομα απομακρύνονταν από κοντά του. Για λεκέδες ή βλένα, δεν θυμάμαι τίποτε τέτοιο. Σχετικά με τα ξίφη, είχε μανία. Συνέλλεγε όποιασδήποτε μορφής και εποχής ξιφίδιο, τα οποία μάλιστα κρέμαγε στους τοίχους του σπιτιού. Μάλιστα μια φορά η αστυνομία του είχε κατασχέσει γύρω στα είκοσι κομμάτια καθώς δεν διέθετε την απαιτούμενη άδεια κατοχής τους. Έπίσης έφιαχνε ρόπαλα, από ξύλο. (Μέναμε σε αγροτική περιοχή και το επάγγελμά του ήταν αγρότης, οπότε μπορούσε να προμηθεύεται πρώτη ύλη άνετα.) Ρόμπες..Μόνο μια κελεμπία όπου ήταν η αγαπημένη του, αλλά μέχρι σήμερα θεωρώ ότι ήταν μια ακόμη λόξα του. Α!! Δεν ξέρω αν και κατα πόσο έχει σημασία, αλλά είχε ξυρισμένο συνεχώς το κεφάλι του, ενώ είχε μακριά και πυκνή γενειάδα!!
η μυρωδιά...δεν θα το πιστέψετε, αλλά αυτός ο άνθρωπος, έχριζε τον κορμό του σώματός του και τα χέρια του με θειάφι, μια φορά ανά τρίμηνο. Εννοείτε ότι ολόκληρο το σπίτι βρώμαγε θειάφι για αρκετές ημέρες... Τώρα για φυτά, μέσα στο σπίτι πράγματι δεν ευδοκιμούσε ποτέ τίποτε. Και στην αυλή, μόνο όσα φύτευε και φρόντιζε η συγχωρεμένη η μάνα της μάνας μου ζούσαν!!
Όσον αφορά τον ηλεκτρισμό, αυτό το "τσαφ" που περιγράφεις στο σημείο που ακουμπούσαμε ο ένας τον άλλον, ήταν συχνό φαινόμενο. Επίσης συχνό φαινόμενο ήταν το να παθαίνουμε ηλεκτροπληξία (ευτυχώς όχι θανατηφόρα) κάθε φορά που αγγίζαμε μεταλλικές επιφάνειες. (όχι απαραίτητα ηλεκτρικές συσκευές) .
Ιονιστή δεν είχαμε.
Κάτι που μου έκανε εντύπωση πέραν αυτού που περιέγραψα εχθές ήταν το εξής: Μια νύχτα (γύρω στο 97 - 98 δεν θυμάμαι ακριβώς), ξυπνήσαμε όλοι στο σπίτι, με μια αίσθηση αποπνικτικής ατμόσφαιρας... Είχε συμβεί το εξής: Η τηλεφωνική συσκευή η οποία υπήρχε στο δωμάτιο του Ηλία και της μητέρας μου, (δεκαετίας του 80, κλασσική , χρώματος πράσινου λαχανί, με τον τροχό που τον γύριζες για να καλέσεις τον αριθμό)είχε πάρει φωτιά μόνη της. Καλέσαμε τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, κανείς δεν μπορούσε να βρει την αιτία, πηγή πυρός δεν υπήρχε στο δωμάτιο...
Η φωτιά είχε κάψει τον τοίχο αλλά όχι το κομοδίνο το οποίο ήταν ξύλινο, Ούτε καν το σεμέν, το οποίο ήταν βαμβακερό... Το σπίτι βρώμαγε επί εβδομάδες.. Επίσης την ίδια περίοδο, ένα άλλο βράδυ, όταν πήγε να ξαπλώσει στο κρεβάτι του, ανοίγοντας τα σκεπάσματα είδε έναν τεράστιο σκορπίο...Αυτό βέβαια θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό καθώς όπως προείπα το σπίτι βρίσκεται σε αγροτική περιοχή..
Τελευταίο χαρακτηριστικό ( και κλείνω γιατί θεωρώ ότι αρκετά σας κούρασα) ήταν ότι, ενώ ζούμε στην Κρήτη που έχουμε ηλιοφάνεια 300 ημέρες τον χρόνο, και ενώ το σπίτι ήταν και ευάερο και ευληλιο, υπήρχε πάντοτε έντονη η μυρωδιά της μούχλας.. παντού σε σκεπάσματα, σε ντουλάπες... Επίσης το σπίτι αν και μονοκατοικία ήταν πάντα παγωμένο...χειμώνα - καλοκάιρι.
Αυτά προς το παρόν!!
Λοιπόν!!!
Θα σας περιγράψω κάτι που έζησα πριν από 8 χρόνια, σε ηλικία 18 ετών. Ήταν καλοκαίρι, απόγευμα και ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου (επάνω όροφος κουκέτας)φορώντας ένα φανελάκι και το εσώρουχό μου. Διάβαζα ένα βιβλίο. Στο άλλο άκρο του σπιτιού (φανταστείτε το σπίτι σαν ορθογώνιο και στις δύο αντίθετες πλευρές, τοποθετημένα τα δύο δωμάτια) σε απόσταση 7 μέτρων είναι ο αδελφός μου(ηλικίας τότε 14 ετών), στο δωμάτιο των γονέων του και ακούει μουσική. Όλα καλά μέχρι εδώ. Καμία ένταση στο σπίτι... Ο μικρός άκουγε κασέτα με τραγούδια από Ημισκούμπρια (συγκρότημα το οποίο με διασκεδάζει ακόμα και σήμερα) οπότε και εγώ διασκεδάζω με τα όσα ακούω. Όπου γίνεται η αλλαγή τραγουδιού, και μπαίνει ένα κομμάτι, του οποίου τον τίτλο αγνοώ, αλλά θυμάμαει τους στίχους. Υποτίθεται ότι είναι ο τραγουδιστής σε ένα μαύρο αυτοκίνητο, στη διαδρομή συναντάει τον Βελζεβούλ και αρχίζουν τις κόντρες. Θυμάμαι ένα στίχο όπου έλεγε "είμαι ο Βελζεβούλ" και ο τραγουδιστής διαμόρφωνε και τη χρειά της φωνής του ώστε να ομιοάζει με τη φωνή του εν λόγω "κακού".
Ο μικρός που ήταν το αγαπημένο του τραγούδι, ανέβασε την ένταση στο μη περαιτέρω...και του βάζω τις φωνές. Με διαολοστέλνει αρκούντος ( η εφηβεία βλέπετε ) και μόλις ολοκληρώνει την πρότασή του, αρχίζει ένα τρελό βουητό στα κεραμύδια του σπιτιού!! Η ήχος ήταν σαν ένας γεροδεμένος άνδρας να έτρεχε επάνω στα κεραμύδια, με κατεύθυνση από το δωμάτιο στο οποίο ήταν ο αδελφός μου, προς το δωμάτιο στο οποίο βρισκόμουν εγώ. Πάγωσα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω τον αδελφό μου και να βγω έξω από το σπίτι, όμως ήμουν με το εσώρουχο και ντρεπόμουν πάρα πολύ να με δει έτσι ο αδελφός μου, οπότε έμεινα καρφωμένη στο κρεβάτι και προσπαθούσα να τυλιχτώ με το σεντόνι για νά μπορέσω να κατέβω από την κουκέτα. Ο μικρός αμέσως ήρθε στο δωμάτιό μου και μείναμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον, άφωνοι. Ο Θόρυβος εξακολουθούσε και μάλιστα πλησίαζε επικίνδυνα το δωμάτιό μου. Εν τω μεταξύ, το παράθυρο του δωματίου μου, ήταν ανοικτό και κοιτάζαμε έντρομοι να δούμε κάποιον (ή κάτι ) να μπαίνει από εκεί. Ο αδελφός μου, έτρεξε στην κουζίνα και μεσα στην ταραχή του κατάφερε και άναψε λίγο λιβάνι, πλησίασε (με περρισή τόλμη για την ηλικία του) το ανοιχτό παράθυρο και άρχισε να σχηματίζει τον σταυρό με το θυμιατήρι. Παράλληλα λέγαμε εκείνος το "Ιησούς χρηστός Νικά" και εγώ το "Πιστεύω"!!
Παίδες...το ποδοβολητό, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ακούστηκε σαν να επιστρέφει προς το δωμάτιο στο οποίο βρίσκονταν το κασετόφωνο (στο οποίο εξακολουθούσε να "παίζει" το άσμα),και ξαφνικά με έναν κρότο σαν έκρηξη...σταμάτησε! Ο αδελφός μου έτρεξε, έβγαλε την κασέτα και αμέσως την έκανε 1000 κομμάτια! Έκτοτε, το συγκεκριμένο τραγούδι δεν το έχω ξανα ακούσει ΠΟΤΕ!!
Από αυτό το σπίτι εγώ έφυγα το επόμενο καλοκάιρι, δια παντώς. Η μητέρα μας πάντα κατηγορούσε τον άνδρα της (και πατέρα των αδελφών μου) ότι ασχολείτο με μαγεία κτλ, μάλιστα αυτός ο άνθρωπος είχε (και εξακολουθεί να έχει προφανώς) ένα διάβολο στο στήθος του στη δεξιά πλευρά (tatoo). Γενικά πρόκειται για έναν κακό άνθρωπο, κολλημένο στις σαρκικές απολαύσεις, χωρίς ίχνος ηθικής και ενδοιασμών..
Ακόμα όμως αναρωτιέμαι... Τι ήταν αυτό; Πως "ξύπνησε"; Ήταν οι στίχοι του τραγουδιού; Ήταν η "ευχή" του αδελφού μου; Υπάρχει περίπτωση, οι στίχοι να λειτούργησαν σαν επίκληση (οι στίχοι ήταν προσβλητικοί προς το "κακό") και η ΄"ευχή" του αδελφού μου να έδωσε σε κάποιο κατώτερο πνεύμα την απαιτούμενη ενέργεια για να δημιουργήσει ήχο και να εκδηλώσει την παρουσία του;;
Τι λέτε;;
Τότε (γύρω στα 7) ήμουν σίγουρη, ότι δεν ανήκω στο ανθρώπινο είδος, αλλά ότι είμαι παιδί γοργόνων. Οι γοργόνες -λέει- επειδή ήταν κυνηγημένο, από τους ανθρώπους, είδους δεν μπορούσαν να προσέχουν τα μωρά τους για αυτό τα άφηναν στους ανθρώπους μέχρι τα μωρά να μπορούν να αυτο εξυπηρετούνται. Τότε, τα μωρά (τα οποία είχαν γίνει παιδιά) "ένιωθαν " το κάλεσμα των φυσικών τους προγόνων και για αυτό λάτρευαν την αίσθηση του νερού στο σώμα τους.
Εγώ λοιπόν πίστευα ότι η γοργόνα μητέρα μου, κάθε φορά που κολυμπούσα με παρακολουθούσε απο κάπου μακρυά. Ήμουν πεπεισμένη ότι κάποια μέρα θα έρχονταν να μου μιλήσει και ότι θα με έπαιρνε μαζί της στον υπέροχο κόσμο της. Το καλοκαίρι κολυμπούσα όσο πιο βαθιά μπορούσα για να την συναντήσω και το χειμώνα - όποτε μπορούσα- καθόμουν στα βράχια και κοίταγα τη φουρτουνιασμένη θάλασσα περιμένοντας την "μητέρα" μου!!!
Αγαπητή Axaparouda.
Πιθανόν αυτά που θα διαβάσεις να σε κάνουν να σκεφτείς "Όποιος είναι έξω απ'το χορό.... Εγώ πονάω, όχι εσείς.." Θα σου πω ένα παραμύθι για να ξεχαστείς...
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που γνωρίστηκαν στα 16 τους, ερωτεύθηκαν, πέρασαν από 1000 κύματα αλλά τα κατάφεραν, αγαπήθηκαν και έγιναν ανδρόγυνο στα 21 τους. Μιλάμε για πολύ μεγάλη αγάπη. Όλη η τοπική κοινωνία θεωρούσε τον ένα προέκταση του άλλου και τους μακάριζαν! Ωραία χρόνια!!! Ξαφνικά, το ένα έγινε δύο και τό αδύνατο, έγινε δυνατό. ΧΩΡΙΣΑΝ!! Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Και δεν ξανάσμιξαν ΠΟΤΕ από εγωισμό του ενός!!Δεν ξέρω να σου πω για το αγόρι, όμως το κορίτσι έφτασε σε καταστάσεις τραγικές. Άπειρες φορές σκέφτηκε να αυτοκτονήσει και 2 φορές το προσπάθησε. Κυριολεκτικά είχε φτάσει στην πάράνοια, του αγόραζε δώρα τα οποία θα του έδινε "όταν θα είμαστε ξανά μαζί" όπως έλεγε. Η ζωή της είχε νόημα μόνο κοντά του....!!
Πέρασαν 4 χρόνια, που μπορεί τώρα να φαίνεται μικρό χρνικό διάστημα , όμως για εκείνη ήταν αιώνας....Πόνεσε, έκλαψε, ούρλιαξέ, έσκισε τις σάρκες της, καταράστηκε θεούς , δαίμονες και ανθρώπους, ικέτεψε και απείλησε, και στο τέλος....ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ!!
Από την ημέρα του χωρισμού έχουν περάσει 6 χρόνια (παρά 64 ημέρες). Τώρα ξέρω ότι ότι έγινε είχε λόγο για να γίνει. Ξέρω ότι εαν δεν έφτανα στον πάτο -κυριολεκτώ - τώρα δεν θα ήμουν τόσο δυνατή. Τον αγαπάω ακόμα και εύχομαι να μην τον ξαναδω ποτέ στη ζωή μου γιατί φοβάμαι ότι οι πληγές μου δεν έχουν γιατρευτεί τελείως. Όμως αισθάνομαι αναγενημένη, αναστημένη!! Ϊσως ακούγεται επιπόλαιο, όμως έτσι νιώθω. Τότε κατηγορούσα την ανώτερη δύναμη ότι με μισεί και με βασανίζει, τώρα την ευχαριστώ που μου έδωσε την ευκαιρία βνα ζήσω κάτι τόσο όμορφο (τη σχέση εννοώ).
Άκουσέ με, σαν να είμαι κάποια που σε επισκέφθηκε στο όνειρό σου. Περνάς μια πολύ σκληρή δοκιμασία. Πονάς και ίσως θα πονέσεις πολύ περισσότερο στο εγγυς μέλλον. Θα νιώσεις να διαλύεται το σύμπαν, μέσα και έξω από εσένα. Υπομονή... Και πίστη ότι στο τέλος θα έχεις γίνει δυνατότερη. Όπως πολύ λαϊκά λένε: Ο καμένος δεν φοβάται τη φωτιά. Θα φτάσεις να κάνεις πράγματα για τα οποία θα ντρέπεσαι. Αν θες μια συμβουλή (πρακτική: κάνε ότι πραγματικά νιώθεις με σκοπό να τον ξανακερδίσεις, ακόμα και άν όλοι σου λένε ότι είναι λάθος. Όσο και αν "ξεφτιλίζεσαι" μέσα από αυτό. Το μόνο που δεν θα έπρεπε να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να αφαιρέσεις τη ζωή σου. Όλα τα άλλα επιτρέπονται, αν νιώθεις ότι θες πραγματικά να τα κάνεις.
Αργότερα ίσως μετανιώσεις, όμως τουλάχιστον θα τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Θα ξέρεις ότι προσπάθησες, ότι έκανες ότι μπορούσες. Υπομονή γλυκειά μου. Μακάρι να ήμουν κοντά σου, να σου σκουπίζω τα δάκρυα και να σου σφίγγω το χέρι. Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ τον πόνο σου. Όμως ο αγώνας είναι δικός σου!!!
Σέβομαι την εμπειρία και τις απόψεις σου. Μήπως όμως μπερδεύεις λίγο τα πράγματα; Από το απόσπασμα της δήλωσής σου που παραθέτω, φαίνεται ότι ενεπλάκης συναισθηματικά με αυτά τα άτομα. Μήπως αυτό σε κάνει να κρίνεις υποκειμενικά;; Και στη δική μου περίπτωση , ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρομαι δεν ήταν και ο τύπος του συμπαθητικού ατόμου. Αγέλαστος, απόμακρος, σχεδον αυτο-περιθωριοποιημένος. Άλλο όμως ο τρόπος έκφρασης του χαρακτήρα του και άλλο οι πράξεις του. Θέλω να πω, ότι δεν θα έκανα παρέα μαζί του όμως μετά από αυτό που έκανε τον σέβομαι απεριόριστα. Από την άλλη, σκέπτομαι....
Πως συνέβη και πέτυχες όχι 1, όχι2, αλλά 7 Τέκτονες;; Ποσοστικά πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί κάτι τέτοιο;; Με αυτή τη λόγικη, το 75% του ανδρικού πληθυσμού είναι Τέκτονες. Μήπως για να σου συμβαίνει κατ'εξακολούθηση, μια ανώτερη δύναμη προσπαθεί να σου πει κάτι;; Μήπως υπάρχει ένα μάθημα που δεν το έχεις "περάσει" ακόμα όπως οφείλεις;
Τέλος θυμήσου κάτι που ξαναγράφτηκε στο συγκεκριμένο θέμα: Εάν κάποιοι δεν έχουν την ηθική και την πνευματική ισορροπία που απαιτείται, τότε ακόμα και εαν εξακολουθούν να "υπάγονται" σε μια στοα, εν τούτοις δεν αξίζουν την προσφόνηση "Τέκτων".
Να προσέχεις τον εαυτό σου, αλλά και ότι συμβαίνει γύρω σου!!
Ευχαριστώ!
Διάβασα με προσοχή το θέμα και νιώθω ότι θέλω να παρέμβω. Πριν χρόνια δούλευα σε ένα καφενείο, η δουλειά μου ήταν να πηγαίνω καφέ σε πελάτες, στον χώρο εργασίας τους. Ένας από αυτούς ήταν Ιδιόμορφος. Κλειστός χαρακτήρας, (δεν τον είχα δει ποτέ να γελάει) δεν είχε σχεδόν καθόλου σχέσεις με τους περίοικους και κάθε φορά που έπρεπε να του παράδώσω καφέ, ένιωθα άβολα.
Τα χρόνια πέρασαν και παρουσιάστηκε ένα κοριτσάκι το οποίο είχε πολύ σημαντικό πρόβλημα υγείας. Χρειάζονταν μεταμόσχευση μυελού των οστών. Ανακοινώθηκε λοιπόν ότι όποιος ήθελε μπορούσε να κάνει κάποιες εξετάσεις αίματος για να ελεχθεί η συμβατότητα. Ο άνθρωπος που είχε αναλάβει τον συντονισμό της όλης προσπάθειας και που όπως έμαθα από τον παππού της μικρής, βοήθησε πολύ την οικογένεια του μικρού κοριτσιού, ήταν εκείνος ο "παράξενος". Δυστυχώς το κοριτσάκι "έφυγε" και λίγο καιρό αργότερα, είδα τον εν λόγω άνθρωπο σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, όπου αντιπροσώπευε την Στοά στην οποία ανήκε. Ήταν Τέκτονας (Μασώνος ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί!). Αυτή είναι η μοναδική "εμπειρία" μου σχετικά με το θέμα, και με πραγματική λύπη ακούω πολλούς ανθρώπους γύρω μου, (ακόμα και τους γονείς μου) να ωρίωνται και να φρήτουν εναντίον των Τεκτόνων.
Συμπέρασμα: Δεν με ενδιαφέρει εάν οι εν λόγω άνθρωποι είναι οπαδοί θρησκείας ή όχι, εάν συγκεντρώνουν τον πλούτο του πλανήτη ή όχι, εάν λατρεύουν θεό, θεούε ή δαίμονες. Αυτό αφορά τον κάθρε έναν από αυτούς ξεχωριστά και επιβαρύνει ή όχι την ψυχή τους. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι ένας από αυτούς στήριξε μια οικογένεια και πάλεψε μαζί τους, όταν έχαναν το σπλάχνο τους. Για εμένα αυτό είναι που έχει σημασία. Πάλεψε για να σώσει μια ζωή. Υπηρέτησε τον συνάνθρωπο. Έδειξε και έδωσε ΑΓΑΠΗ. Αυτό έχει σημασία, στα μάτια των ανθρώπων και του θεού, με όποιο όνομα και αν τον πιστεύουμε.
Ας κάνουμε το ίδιο. Να αποδεχθούμε τον κάθε διαφορετικό. Ας νιώσουμε και ας δείξουμε ΑΓΑΠΗ.
Σας χαιρετώ!
Δεν έχω να προσθέσω κάτι, μόνο να ευχαριστήσω τον Yngwie. Η αλήθεια είναι ότι ένα πολύ σοβαρό εμπόδιο στις πνευματικές σπουδές είναι η απουσία δασκάλου- καθοδηγητή. Δυστυχώς οι διαθέσιμοι αποδυκνύονται κίβδηλοι. Φίλε Yngwie σε αυχαριστώ πολύ. Τα λόγια σου βοήθησαν αρκετά την επίλυση αποριών μου. Πιθανόν η θεία πρόνοια να με οδήγησε να διαβάσω τα όσα καταθέτεις. Σας ευχαριστώ και εσένα και τη θεία δύναμη. Αν ζούσαμε στην ίδια περιοχή , θα σε επέλεγά σίγουρα για πνευματικό καθοδηγητή μου.
Παρ'ολα αυτά θα ήθελα πολύ τη βοήθειά σας καθότι (απ'ότι μπορώ να συμπεράνω από τα μηνύματά σας) είστε γνώστες.
Κάποιο καλό βιβλιαράκι;;;
Υποτίθεται ότι τα τελευταία 6 χρόνια ψάχνομαι όσον αφορά τον πνευματικό και εσχάτως τον πνευματιστικό κόσμο. Με τα βιβλία (εν γένει) είχα παιδιόθεν ιδιαίτερο δέσιμο.
Όσο περνούν τα χρόνια οι επιλογές μου γίνονται όλο και πιο συγκεκριμένες και πρόσφατα αποφάσισα ότι έχω τα απαιτούμενα ψυχικά αποθέματα ώστε να αρχίσω να εμπλουτίζω την βιβλιοθήκη μου αλλά και τους γνωστικούς μου ορίζοντες με βιβλία επονομαζόμενα "Μαγικά". Ο Μοναδικός συγγραφέας που διαβάζω και αποδέχομαι είναι ο Ελιφά Λεβί. Μάλιστα μέχρι προ ολίγων λεπτών θεωρούσα ότι τα έργα του ήταν το απαύγασμα της μαγείας!! Αλλά με τα όσα διάβασα εδώ, από εσάς, μάλλον θα ανθεωρήσω.
Ειλικρινά θα ήθελα αν μπορεί κάποιος από εσάς ο οποίος είναι γνώστης του έργου του Λεβί, να με κατευθύνει. Γνωρίζει κάποιος με τι βιβλίο θα μπορούσα να συνεχίσω τις "Σπουδές" μου. Όχι απαραίτητα σατανιστικό!
Πάντως άσχετο, αλλά από την μέχρι τώρα πορεία μου στο θέμα (την μικρή και ασήμαντη, αναγνωρίζω)έχω να σημειώσω τα εξής:
1ον) Υπάρχουν όντα που ονομάζονται άγγελοι ή δαίμονες αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα και το αυτό. Προσοχή (όσον αφορα τις επικλήσεις ή προσευχες) στα ονόματα. Ένα εξώκοσμο ον μπορεί να έχει εκατομμύρια ονόματα άλλα αγγελικά και άλλα δαιμονικά.
2ον)Καλό είναι να επικοινωνούμε μαζί του ΜΟΝΟ οταν ΔΕΝ θελουμε τίποτα από αυτούς. (Κάτι σαν δημόσιες σχέσεις)
Τα λόγια σου, είναι βάλσαμο στην Ψυχή. Μου έδωσαν απίστευτο κουράγιο, σε μία χρονική στιγμή που όλοι ( οι γύρω μου) μου επιτίθενται,είτε η επίθεσή τους έχει τη μορφή συμβουλής, είτε τη μορφή κατάκρισης. Και πάλι σε ευχαριστώ πολύ!!
Στη ζωή μου κυρίαρχη θέση έχει ένας άνδρας τον οποίο τον αγάπησα στην ηλικία των 16 ετών (όπου όλοι λένε ότι αυτά είναι παιδιάστηκα καμώματα). Χωρίσαμε όταν ήμουν 20 ετών, και έπειτα έκανε και είπε φρικτά πράγματα. Καί όμως εξακολουθώ να τον αγαπάω πιο πολύ και από τη ζωή μου. Προσπάθησα να τον ξεπεράσω, να φιάξω τη ζωή μου..άδικος κόπος!! Ποτέ δεν έχω αρνηθεί την αγάπη μου για εκείνον και με όποιους άνδρες σχετίζομαι, γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι Εκείνος είναι η πρώτη επιλογή μου και αφού δεν μπορώ να τον έχω, όλοι οι άλλοι είναι απλά η δεύτερη επιλογή. Να πω εδώ ότι ζω τη ζωή μου φυσιολογικά. δεν έχω κλειστεί σε μοναστήρι.... απλά είμαι διατεθειμένη ανά πάσα ώρα και στιγμή, εάν ΕΚείνος το ζητήσει, να επιστρέψω κοντά του..!!Βέβαια όλοι οι φίλοι , γνωστοί και συγγενείς μου συνηστούν να επισκεφθώ ψυχολόγο. Και ειλικρινά έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τελικά αυτό που μου συμβαίνει είναι υγιές;; Έχω κατανοήσει την έννοια της αγάπης, ή έχω τρελαθεί;; Εσείς τι λέτε;;