- Ένα σκληρό test αγάπης - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
1)
Ας φανταστούμε, ότι γνωρίσαμε μια όμορφη γυναίκα η έναν άνδρα, η ψυχή μας τρέχει προς αυτήν η αυτόν, είμαστε έτοιμοι να κλαίμε από την ευτυχία, όταν την η τον σκεπτόμαστε, μέσα μας τρέμουν τα πάντα και εντός της ψυχής μας εμφανίζεται το αίσθημα της απερίγραπτης και ακατανόητης ομορφιάς.
Αρχίζουμε να νιώθουμε, ότι αλλάζουμε, γινόμαστε πιο καλόψυχοι και πιο όμορφοι και νομίζουμε, ότι έχουμε την αγάπη.
Όμως εδώ ακόμη δεν πρόκειται για την αγάπη, πρόκειται για την ήμι -αγάπη.
2)
Και τώρα ας φανταστούμε, πως η αγαπημένη μας γυναίκα η ο αγαπημένος μας άνδρας μας προσέβαλλε η μας πρόδωσε η μας φέρθηκε αισχρά.
Αν τα αισθήματα, που είχαμε στην αρχή, τα διατηρήσαμε και μετά απ’ αυτό το αναπάντεχο και σκληρό κτύπημα- τότε εδώ πρόκειται για την αληθινή αγάπη.
3)
Η πραγματική γνώση του κόσμου δεν αρχίζει τόσο με την απόλαυση η τον πόνο, όσο με την υπέρβαση της απόλαυσης και του πόνου..
ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙΝΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Ένα παραμύθι της αγάπης…
Μία φορά κι έναν καιρό, ταξίδευαν από μέρη σε μέρη η Ευτυχία, η Αγάπη και η Υγεία.
Έφτασαν σ’ ένα χωριό και χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών και ζητούσαν από τους κατοίκους να τις φιλοξενήσουν για μια βραδιά.
Σ’ ένα σπίτι, που είχε μόνο μια ελεύθερη θέση, οι κάτοικοι θεώρησαν, ότι το κυριότερο στην ζωή είναι η Ευτυχία, γι΄ αυτό έμπασαν μέσα την Ευτυχία, ενώ την Αγάπη και την Υγεία τις άφησαν έξω στην αυλή.
Και απ΄ το σπίτι αυτό σιγά- σιγά έφυγε η Αγάπη, μετά η Υγεία και μετά και η Ευτυχία.
Στο δεύτερο σπίτι αποφάσισαν να φιλοξενήσουν την Υγεία.
Τι σόι ευτυχία και αγάπη μπορεί να υπάρξει χωρίς την Υγεία?
Γι’ αυτό άφησαν έξω στην αυλή την Αγάπη και την Ευτυχία.
Στην αρχή έφυγε η Αγάπη, μετά η Ευτυχία και μετά και η Υγεία.
Ενώ στο τρίτο σπίτι οι κάτοικοι θεώρησαν, ότι το κυριότερο στην ζωή είναι η Αγάπη.
Γι’ αυτό έμπασαν μέσα μόνο την Αγάπη.
Και μαζί με την Αγάπη μπήκαν στο μικρό σπίτι και η Υγεία και η Ευτυχία και μείνανε εκεί για πάντα……………
_________________
ΑΥΤΗ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ, ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ - ΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΤΟΥ -ΤΗΣ "ΚΑΚΕΣ" ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΛΑΣ ΠΟΥ ΛΟΓΩ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΝΟ ΩΡΑΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
Κατάλαβα σωστά αγαπητέ Diostas??
Edited by - another star on 20/06/2006 10:43:07
quote:
ΑΥΤΗ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ, ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ - ΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΤΟΥ -ΤΗΣ "ΚΑΚΕΣ" ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΛΑΣ ΠΟΥ ΛΟΓΩ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΝΟ ΩΡΑΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ
Πολύ σωστά είναι τα λόγια σου.
Πρέπει να ξέρουμε, ότι για όλους εμάς αυτό είναι ΤΡΟΜΕΡΑ ΔΥΣΚΟΛΟ, μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δακτυλό μας.
Αλλά κάθε φορά (με την καινούρια ενσάρκωση) ερχόμαστε πιο λεπτοί, πιο έμπειροι, πιο σοφοί.
Και αγαπάμε περισσότερο, όχι εμπορικά= μου κάνεις, σου κάνω, αν δεν μου κάνεις, δεν σου κάνω.
Ο καταναλωτής και ο έμπορας εξ ορισμού είναι ανίκανος να αγαπήσει πραγματικά.
Θα κάνει παζάρι, και με την μορφή του καθωσπρεπισμού και των ιδανικών.
Πάλι σε τελική ανάλυση παζάρι είναι.
Παζάρι επιπέδου του σαβουάρ βίβρ…
Όταν πετύχουμε να εφαρμόσουμε επιτέλους (άγνωστο πότε) την ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΑΓΑΠΗ- θα απαλλαγούμε από οποιοδήποτε φορτίο του κάρμα.
Διότι η Αγάπη ξεπλένει ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΒΡΩΜΙΑ.
Η Άνευ όρων Αγάπη στο υλικό επίπεδο- είναι το διαβατήριό μας για τους ευνοϊκότερους κόσμους, είναι η απαλλαγή μας από τον βασανιστικό και επώδυνο τροχό γεννήσεων και θανάτων. Είναι ο δρόμος προς την όντως Αθανασία.
ΑΣΧΕΤΩΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ, ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΛΛΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΠΟΛΥ…
Φίλη another star,
quote:
Δηλαδή με συγχωρείτε , αν κατάλαβα σωστά το θέμα, είναι να μπω στη διαδικασία να ανέχομαι ξεφτίλες για να δοκιμάσω το πόσο τον αγαπάω??
Κατάλαβα σωστά αγαπητέ Diostas??
Θα σου απαντήσω τίμια και λυπάμαι αν θα σε στεναχωρήσω: ναι, σωστά το κατάλαβες.
Ισχύει αυτό που είπα στην φίλη μας πιο πάνω.
Θα σου πω κι άλλη μια μεγαλύτερη αλήθεια: εγώ προσωπικά τρέμω να περάσω από αυτήν την δοκιμασία.
Δεν ξέρω αν θα την αντέξω.
Αλλά η αλήθεια δεν παύει να είναι αλήθεια.
Άλλο η αλήθεια, και άλλο αν εμείς, λόγω της ατέλειάς μας την φοβόμαστε όλοι.
Αν φοβόμαστε να την βιώσουμε (κατανοητό και ανθρώπινο), τουλάχιστον να μη φοβόμαστε να την παραδεχτούμε.
Γιατί υποβαλλόμαστε σε τέτοιο σκληρό Τεστ?
Μας καθαρίζουν από την συσσωρευθείσα γήινη βρωμιά των προσκολλήσεων, ψευδαισθήσεων, έμμονων ιδεών, όπως χτυπάνε με το κλώστη το χαλί στον καθαρό αέρα για να βγει ο σκόνη, που το βρωμίζει.
Η κάθαρσή μας είναι αναπόφευκτη.
Αυτό είναι γεγονός.
Όμως η κάθαρση θα δοθεί σε τέτοιες δόσεις, που η ψυχή είναι ικανή να αντέξει.
Δεν σου στέλνει δοκιμασίες που δεν μπορείς να αντέξεις ο Θεός.
Θα σου στείλει μόνο αυτό, που είσαι στην παρούσα φάση ικανός/ικανή να αντέξεις.
Ποιος απαλλάσσεται τέτοιας δοκιμασίας?
Αυτός/αυτή, που ήδη την πέρασαν στην παρούσα η την προηγούμενη ζωή/ζωές.
Μόνον αυτοί και κανένας άλλος.
Αυτοί που πέρασαν λεβέντικα την δοκιμασία, διατηρώντας και σώζοντας την Αγάπη πάση θυσία, ξεχνώντας τους ίδιους τους εαυτούς τους, την ζωή τους, το μέλλον τους- η ίδια η Αγάπη τους επιστρέφει τα χαμένα δεκαπλάσια.
Τους αποκαθιστά.
Τους κάνει βασιλιάδες.
Τους προσκυνούν μετά όλοι, διότι η Αγάπη έτσι αποφάσισε και έτσι το επέβαλλε.
quote:
ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙΝΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Όπως λέμε : « Ιδού η Ρόδος- ιδού και το πήδημα».
Είναι τρομερό.
Το ξέρω!!!
Είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Και αυτό το ξέρω!!!
Δεν είπα σε κανέναν :
« βουρ παιδιά, άντε να τρέξουμε όλοι εκεί.»
Δεν ξέρω ο ίδιος αν θα τρέξω.
Τίμια πράγματα.
Καλό όμως είναι να ξέρουμε που βρίσκεται η αλήθεια…
Και αυτό ήδη ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ…
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Τωρα ειλικρινά δε νομιζω να ανεχόμουν να με ταπεινόνουν, ή να με μειώνουν και να τα δέχομαι αβιαστα επειδη τον "αγαπαω" τον αλλο..
Αλλωστε βασική μου πεποίθηση είναι οτι ο "Αλλος θα σου κάνει μονάχα ότι του επιτρέψεις να σου κάνει".
Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς κάποιον πολλές φορές μπορείς να δεις πέρα των φαινομενικών καταστάσεων, ενδιαφέρεσε να κατανοήσεις τόσο πολύ την ψυχή του/της που καταννοόντας την φτάνεις στο σημείο να δικαιολογείς συμπεριφορές που δεν θα δικαιολογούσες διαφορετικά. Και επιπλέον έχεις το ενδιαφέρον να το παλέψεις. Λένε πως αυτοί που πραγματικά αγαπούν δεν σταματούν ποτέ τον πόλεμο της διατήρησης της αγάπης τους παρά μόνο όταν πλέον δεν έχουν άλλα όπλα να παλέψουν οπότε και η αγάπη πεθαίνει άνισα στο πεδίο της μάχης.
Όλα αυτά μέχρι ένα προσιτό σημείο, μέχρι εκεί που αξίζει να το κάνεις. Γιατί υπάρχουν πάντα και οι ακραίες καταστάσεις, όταν ο άλλος σε χτυπάει σωματικά και ψυχικά, όταν ο ξεφτιλισμός γίνεται ακραίος, όταν εσύ καταλήγεις το καλάθι όλων των αχρήστων που ο άλλος κουβαλάει μέσα του.
Κάποιος εκεί, ίσως και εσύ, να έλεγες ότι ναι αλλά αν τον αγαπάς πραγματικά θα έμενες έστω και με όλα αυτά γιατί η αγάπη θα ξεπερνούσε το εγώ σου, και ο εξευτελισμός του εγώ σου δεν θα είχε πλέον αξία.
Ναι αλλά αν μείνεις και όλας σε μια τέτοια κατάσταση τότε παυεις να αγαπάς τον εαυτό σου, επιλέγεις την καταστροφή του και τον εκμηδενισμό του εαυτού σου, επιλέγεις την ανυπαρξία σου γιατί αυτή θα είναι και αναγκαστηκά η πορεία σου, να μην υπάρχεις για να μην αισθάνεσαι.
Και η ερώτηση που μου προκείπτει είναι η εξής. Είμαστε όλοι ίσοι, με ίδια δικαιόματα απέναντι στην ζωή, στην αγάπη και στον θάνατο. Ποιο δικαίομα παραπάνω έχει ο άλλος για να θυσιαστεί η δική μου ζωή; Τι είναι αυτό που τον κάνει να αξίζει παραπάνω ώστε να δικαιούτε μια ανευ όρων αγάπης ενώ ο εαυτός μου την ίδια στιγμή δεν θα δικαιούτε τίποτα;
Ίσως η απάντηση να ήταν πως η μοίρα μου θα ήταν να περάσω μέσα απο αυτά προκειμένου να διορθώσω κάποια άλλα, ποιος μπορεί όμως με σιγουριά να το πει αυτό;, γιατί να μην είναι η μοίρα του άλλου να τον εγκαταλείψω εγώ για να μάθει εκείνος μέσα απο αυτό τα λάθη του;
Φυσικά ούτε και με το αντίθετο άκρο συμφωνώ, ούτε και με τις σχέσεις, γάμους κ.λ.π. που διαλύονται γιατί είμαστε ανίκανοι να παλέψουμε για τα πιστεύω μας και τα συναισθηματά μας ή γιατί απλά δεν έχουμε όρεξη να το κάνουμε και προτιμάμε την φυγή ως μια εύκολη λύση.
Όμως εγώ πιστεύω στην ισορροπία και στην αρμονία, ότι δεν στηρίζετε στο πάρε δώσε για μένα μια μέρα αρρωσταίνει και η επιλογή της αρρώστιας πιστεύω πως δεν σε οδηγεί σε καλύτερη πνευματική κατάσταση γιατί αρρωσταίνει μαζί και η ψυχή και το σώμα και το πνεύμα και μπαίνει σε απραγία και σε μη ικανότητα σωστής αντίληψης και σωστής αντιμετώπισης. Μια βουτιά σε ένα βούρκο όπου ούτε στο πάτο πας εντελώς ούτε και στην επιφάνεια να πάρεις αέρα.
Δεν ξέρω πια είναι η αποψή σας για αυτό, το δικό μου πιστεύω πάντως βρίσκεται στην μέση και ποτέ στα άκρα.
Πραγματικά χαίρομαι που συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αξίες ουσιαστικές και έχουν στόμα και ικανότητα και την μεταδίδουν στους γύρω του!!!!
Μου έφτιαξες την ημέρα.,..
υ.γ δεν έχω καταφέρει να διαβάσω τις απαντήσεις των υπολοιπων παιδιών λόγω του ότι είμαι στην δουλειά
"Η μεγαλύτερή μας έκπληξη είναι ο ίδιος μας ο εαυτός..."
φιλτατε Diostas δεν χαϊδευω αυτια (δεν με διεγειρει)
ειναι εμφανες οτι πληγωθηκες προσφατα (συμβαινει και στις καλυτερες οικογενειες)
εισαι σιγουρος ομως οτι το ξεπερασες? *
ΥΓ.8 φιλικα: "εχει κι αλλου πορτοκαλιες που κανουν πορτοκαλια"
ΥΓ13. * το 2 δεν ισχυει φιλε μου
γιατι αν θεωρησες την συμπεριφορα του αλλου οταν εκδηλωθηκε, αισχρη ή προδοσια, πως αλλαξες γνωμη???
quote:
ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΚΕΙΝΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΤΥΧΙΑ.
δεν υπάρχει ούτε πόνος ούτε ευτυχία φίλε μου...
μια ιδέα είναι όλα σε κάποιο διαμέρισμα του εγκεφάλου μας...
αξία δεν έχει η χαρά ή η λύπη ,αλλά η διαδικασία μέσα απο αυτές ώστε να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να γίνεις κύριος αυτού!
έπειτα όλα θα γίνουν καλύτερα και ομορφότερα με τον καιρό...
ζήσε ελεύθερα αλλά όχι ασυνείδητα
, μην κάνεις ότι σου έκαναν ή ότι δεν θα ήθελες να σου κάνουν...
ζήσε ανθρώπινα
ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ
quote:
δεν υπάρχει ούτε πόνος ούτε ευτυχία φίλε μου...
μια ιδέα είναι όλα σε κάποιο διαμέρισμα του εγκεφάλου μας...αξία δεν έχει η χαρά ή η λύπη ,αλλά η διαδικασία μέσα απο αυτές ώστε να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να γίνεις κύριος αυτού!
έπειτα όλα θα γίνουν καλύτερα και ομορφότερα με τον καιρό...
Αγαπητέ Ελάχιστε
Πιθανώς ένα μεγάλο μέρος της εκδήλωσης των συναισθημάτων μας να είναι εξαρτημένο απο τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας[ πχ υπόθάλαμος, υπόφυση κλπ] οπότε σίγουρα είναι σε συγκεκριμένο διαμέρισμα του μυαλού μας.
Ομως ένα άλλο μέρος αυτών ''φεύγει'' απο τη ψυχή μας, είναι πέραν της φυσικής.
Πιστεύω οτι νιώθουμε και λύπη και πόνο και χαρά και ευτυχία και όλα τα αντίθετα τους και αυτό είναι η ένδειξη οτι είμαστε άνθρωποι [ όντα με συνείδηση της ύπαρξης τους] ζωντανοί.
Το να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας οτι όλα αυτά είναι απλά ''διαδικασίες'' είναι για μένα ενα ωραίο ελαφρυντικό η παυσίπονο στον πόνο.
Εκτός αυτού η αναζήτητση του εαυτού είναι κάτι συνεχόμενο και μόνιμο είτε το δούμε μέσα απο τις ενσαρκώσεις μας, είτε το δούμε στο καθαρά γήινο επίπεδο.
Αυτό είναι και το πιο γοητευτικό σε αυτό το δρόμο..
φιλικά
Βασικά δεν πιστεύω σε ενσαρκώσεις , δεν με καλύπτουν σαν άτομο ούτε οι σκέψεις των πρώτων που πίστευαν σε αυτές (Αιγύπτιοι) ,ούτε οι μετέπειτα σκέψεις του Πλάτωνα του Πλωτίνου ή αυτές των Ανατολικών θρησκειών κτλ …
Πιστεύω στην μοναδικότητα του ατόμου(πνεύμα-ύλη).
Αν λοιπόν το πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο είναι ένα και μοναδικό , αυτομάτως ο χρόνος , η διάρκεια του «γνώθι σεαυτόν» έχει διαφορετικό σημείο εκκίνησης και διαφορετικό σημείο τερματισμού…
Σέβομαι φυσικά την άποψη σου αλλά δεν θα επεκταθώ παραπάνω για να μην ξεφύγουμε από το θέμα του topic.
Αυτό που θέλω μόνο να τονίσω είναι, ότι δεν εννοούσα μια διαρκή προσπάθεια αυθυποβολής του στιλ : «όλα είναι τέλεια» , διότι πράγματι με αυτόν τον τρόπο, απλά παίρνουμε ένα παυσίπονο…
Κατά την ταπεινή μου γνώμη , η διαδικασία του «γνώθι σαυτόν» έχει το νόημα του να γνωρίσω πνευματικά και σωματικά το: ποιος είμαι;! και γιατί είμαι ;!
Όταν εννοήσω αυτά τα δύο ,γίνομαι κύριος του εαυτού διότι αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κάτι το πιο ουσιαστικό από αυτό που αισθάνομαι. Και είναι αυτό που νοώ.
Τότε εννοώ λοιπό ότι απλά πόνος δεν υπάρχει αν εγώ δεν τον αφήσω να υπάρξει…
Μαθαίνοντας τον εαυτό μας μαθαίνουμε και το πώς λειτουργούν οι άλλοι, άρα γνωρίζουμε πώς να συμπεριφερθούμε σε αυτούς. Δηλαδή όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούνε και αυτοί.
Όταν όμως οι άλλοι μας εξηγούνται σκάρτα, έχοντας την γνώση του ποιοι είμαστε και γιατί ,ουδόλως μας απασχολεί πόνος ή πικρία. Διότι εξ αρχή γνωρίζαμε ότι δεν αξίζει τον κόπο.
Το αντίθετο μάλιστα , διότι ή "όλα είναι ενα ψέμα" ή υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο και σημαντικότερο ,στον νοητό μας ουρανό, από τον πόνο, την στεναχώρια , το ψέμα, την προδοσία και τις λοιπές λεπτομέρειες της κοινωνίας των «βροντών».
Κάτι ,στο οποίο λοιπόν εγώ θέλω ,σαν άνθρωπος ,να συμμετάσχω από την στιγμή που ο λόγος μου, και η λογική, μου δίνουν την δυνατότητα να το κάνω, αλλά και ο εγκέφαλος μου , μου το επιτρέπει…
Πιστεύω ότι έτσι ζω πραγματικά ανθρώπινα…
Ευχαριστώ
ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ
Edited by - ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ on 20/06/2006 17:29:35
για τα συγκινητικά σου λόγια- σ' ευχαριστώ.
Να είσαι καλά πάντα.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Νομίζω ο φίλος/η φίλη nst ήδη απήντησε και πολύ καλά κατά την γνώμη μου.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
δηλαδή να τον έχω ας πούμε να με δέρνει και το παιδί να κλαίει φοβισμένο στη γωνία που θα με βλέπει έτσι, και εγώ να κάθομαι μαζί του γιατί πρέπει να αγαπάω τους ανθρώπους
λογικό μου ακούγεται!!!
quote:nst
Πιθανώς ένα μεγάλο μέρος της εκδήλωσης των συναισθημάτων μας να είναι εξαρτημένο απο τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας[ πχ υπόθάλαμος, υπόφυση κλπ] οπότε σίγουρα είναι σε συγκεκριμένο διαμέρισμα του μυαλού μας.
Ομως ένα άλλο μέρος αυτών ''φεύγει'' απο τη ψυχή μας, είναι πέραν της φυσικής.
φιλτατε nst, η ψυχη δεν εχει αδενες, αρα ουτε συναισθηματα
για την ακριβεια δεν εχει ουτε μνημη, ουτε αισθητηρια οργανα
ειναι λιγο πιο πηχτο τιποτα μεσα στο Τιποτα, ενας σβωλος στη θαλασσα του Θειου
αυτος ο σβωλος ενσαρκωνεται την στιγμη της συλληψης (Θιβετανικη βιβλος των νεκρων)
quote:
δηλαδή να τον έχω ας πούμε να με δέρνει και το παιδί να κλαίει φοβισμένο στη γωνία που θα με βλέπει έτσι, και εγώ να κάθομαι μαζί του γιατί πρέπει να αγαπάω τους ανθρώπους
λογικό μου ακούγεται!!!
Αγαπητή φίλη another star,
Σε παρακαλώ πολύ, δες αν θέλεις το κείμενό μου περί των ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΕΩΝ στα γήινα αγαθά, τι εστί προσκόλληση και που αυτή οδηγεί.
Μετά αν θέλεις- τα ξαναλέμε ευχαρίστως.
Πάντα καλά να είσαι.
jonniebegood,
quote:
φιλτατε nst, η ψυχη δεν εχει αδενες, αρα ουτε συναισθηματα
για την ακριβεια δεν εχει ουτε μνημη, ουτε αισθητηρια οργανα
ειναι λιγο πιο πηχτο τιποτα μεσα στο Τιποτα, ενας σβωλος στη θαλασσα του Θειουαυτος ο σβωλος ενσαρκωνεται την στιγμη της συλληψης (Θιβετανικη βιβλος των νεκρων)
Παιδιά, κάνω μία πρόταση: ας μην προσκολλούμαστε κατά γράμμα σαν τα κομματικά στελέχη στα Ευαγγέλια, Βίβλους, προφήτες και συγγράμματα.
Ας αναρωτηθούμε και μέσα μας, ακούγοντας τις αισθήσεις μας, ελεύθερες από πάσης φύσης δόγματα και οδηγίες, που ειπώθηκαν πριν από μας, χωρίς εμάς, για εμάς.
Θα ανακαλύψουμε, ότι ένα μέρος των θεολογικών συγκραμάτων ευσταθεί, και ένα άλλο – όχι.
Ας ακουστούν εδώ οι δικές μας καθαρά φωνές της ψυχής.
Ο Εσωτερισμός δεν έχει ανάγκη επανάληψης των χιλιοειπωθέντων, έχει ανάγκη περαιτέρω ανάπτυξης.
Και ο καθένας εδώ μπορεί να συμβάλλει σ’ αυτό!
Ο καθένας!
Είναι σίγουρο, αρκεί να ακούσει τις αισθήσεις του.
Μην επαναλαμβάνετε τα βιβλία- που η μόνη τους αξία είναι ως εργαλεία για την σκέψη.
Ακούστε ελεύθερα την εσωτερική φωνή σας- θα εκπλαγείτε από την ομορφιά, που κουβαλάει ο καθένας ανεξαιρέτως μέσα σας!
Διότι η προσκόλληση και στο σοφότερο βιβλίο θα οδηγήσει στο ΔΟΓΜΑ και στην μισαλλοδοξία.
Σε όλους μας χρειάζεται ένας ζωντανός, παλλόμενος από την συνεχή αναζήτηση Εσωτερισμός- και ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό, αρκεί να το δει το θέμα σοβαρά, και προπαντός να ρωτάει τον εαυτό του.
Στο τέλος πάντα κάτι καλό και αξιόλογο θα προκύψει.
quote:
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
Πολύ σωστά- ας γίνει πράξη!
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
jonniebegood συμφωνώ μαζί σου σχετικά με τον τρόπο που προδιορίζεις την ψυχή ως μέρος του όλου που όλοι διαθέτουμε αλλά διαφωνώ ως πρός τις ικανότητες της.
Τα συναισθήματα έχουν σχέση με τις χημικές αντιδράσεις του οργανισμού μας καθώς και με τις ορμονικές [ καταστάσεις που άπτονται της ύλης] αλλά δεν είναι εξαρτημένα απολύτως απο εκεί και αυτό είναι ακόμα υπο έρευνα και ανάμεσα στούς ψυχίατρους και ανάμεσα στούς ενδοκρινολόγους.
Αν ήταν αποτέλεσμα μόνο της ύλης θα είχε λυθεί αυτόματα και το πρόβλημα των ψυχικών νόσων κλπ
Προσωπική μου άποψη είναι οτι η ψυχή νιώθει και αυτό εκδηλώνεται κυριώς με την διαίσθηση.
Ισως να είναι καλύτερη η λέξη << θυμάται>> η << γνωρίζει>> .Εμείς όμως λόγω της λήθης αυτό το εκλαμβάνουμε ως αίσθημα.
quote:
Τότε εννοώ λοιπό ότι απλά πόνος δεν υπάρχει αν εγώ δεν τον αφήσω να υπάρξει
quote:
Όταν όμως οι άλλοι μας εξηγούνται σκάρτα, έχοντας την γνώση του ποιοι είμαστε και γιατί ,ουδόλως μας απασχολεί πόνος ή πικρία. Διότι εξ αρχή γνωρίζαμε ότι δεν αξίζει τον κόπο.
Το αντίθετο μάλιστα , διότι ή "όλα είναι ενα ψέμα" ή υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο και σημαντικότερο ,στον νοητό μας ουρανό, από τον πόνο, την στεναχώρια , το ψέμα, την προδοσία και τις λοιπές λεπτομέρειες της κοινωνίας των «βροντών».
Αγαπητέ Ελάχιστε
δεν επεκτείνομαι στο θέμα << μετενσάρκωση>> διότι μας βγάζει έξω απο το κύριο ζήτημα μας και γιατί ουσιαστικά δεν αλλάζει την τοποθέτηση μου.
Θα ήθελα να μου πείς πως θα αναιρέσεις τον πόνο λέγοντας οτι δεν υπάρχει αφού είναι κάτι που αν είναι να συμβεί θα το νιώσεις?
Κατ'εμέ αυτό που γίνεται οσο προχωράμε στην αυτογνωσία είναι να γνωρίζουμε το γιατί των πραγμάτων και να μειώνουμε η να μεταστοιχειώνουμε κατά κάποιο τρόπο το συναίσθημα αλλά δεν μπορούμε να το καταργήσουμε κατά το δοκούν τελείως.
Επίσης τι εννοείς λέγοντας << εξ' αρχής γνωρίζαμε οτι δεν άξιζε τον κόπο? >>
Αν εννοείς οτι γνωρίζοντας τον εαυτό σου, ήξερες το μάταιο ενός πράγματος η μιας κατάστασης γιατί ενεπλάκεις σε αυτή κυρίως αφού δεν πιστεύεις στο κάρμα?
Φιλικά
quote:
Αγαπητή φίλη another star,Σε παρακαλώ πολύ, δες αν θέλεις το κείμενό μου περί των ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΕΩΝ στα γήινα αγαθά, τι εστί προσκόλληση και που αυτή οδηγεί.
Να με συγχωρέσεις αλλά θα μείνω στην ανθρώπινη φύση μου. Στην αδύναμη και δειλή. Τουλάχιστον έχω τα κότσια να το παραδέχομαι γνωρίζοντας τι είμαι. Οπότε δυστυχώς δεν μπορώ να πάρω άλλο μέρος στο τόπικ λόγω του απόλυτου της γνώμης μου.
Εύχομαι τα καλύτερα
Ευχαριστώ
Στη ζωή μου κυρίαρχη θέση έχει ένας άνδρας τον οποίο τον αγάπησα στην ηλικία των 16 ετών (όπου όλοι λένε ότι αυτά είναι παιδιάστηκα καμώματα). Χωρίσαμε όταν ήμουν 20 ετών, και έπειτα έκανε και είπε φρικτά πράγματα. Καί όμως εξακολουθώ να τον αγαπάω πιο πολύ και από τη ζωή μου. Προσπάθησα να τον ξεπεράσω, να φιάξω τη ζωή μου..άδικος κόπος!! Ποτέ δεν έχω αρνηθεί την αγάπη μου για εκείνον και με όποιους άνδρες σχετίζομαι, γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι Εκείνος είναι η πρώτη επιλογή μου και αφού δεν μπορώ να τον έχω, όλοι οι άλλοι είναι απλά η δεύτερη επιλογή. Να πω εδώ ότι ζω τη ζωή μου φυσιολογικά. δεν έχω κλειστεί σε μοναστήρι.... απλά είμαι διατεθειμένη ανά πάσα ώρα και στιγμή, εάν ΕΚείνος το ζητήσει, να επιστρέψω κοντά του..!!Βέβαια όλοι οι φίλοι , γνωστοί και συγγενείς μου συνηστούν να επισκεφθώ ψυχολόγο. Και ειλικρινά έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τελικά αυτό που μου συμβαίνει είναι υγιές;; Έχω κατανοήσει την έννοια της αγάπης, ή έχω τρελαθεί;; Εσείς τι λέτε;;