Unseen

nst μου εσύ πότε θέλεις και μπορείς; Στο σπίτι μου ένα μεσημεράκι;...

Pyramid, πώς είσαι σήμερα αλήθεια; Πού είναι καλέ η avallon και το τοξοτάκι;

Πολλά φιλιά και σε όσους δεν ανέφερα ονομαστικά.
Unseen

Τι κάνεις εσύ τέτοια ώρα εδώ; Περίεργα πράγματα συμβαίνουν!

Πολλά φιλιά
Unseen

Έχουν λοιπόν προταθεί τέσσερις διαφορετικοί τύποι ανθρώπων οι οποίοι καθορίζουν τη σχέση τους στη ζωή ανάλογα με τα θεμελιώδη ερωτήματα που τους απασχολούν. Καθένας από αυτούς τους τύπους συνδέεται με ένα χρώμα και είναι οι ακόλουθοι:

Αναλυτικός τύπος - ερώτημα: γιατί; - χρώμα: κίτρινο
Κυριαρχικός τύπος - ερώτημα: τι; - χρώμα: κόκκινο
Συμπαγής τύπος - ερώτημα: ποιός; - χρώμα: πορτοκαλί
Εκφραστικός τύπος - ερώτημα: πώς; - χρώμα: πράσινο

Ο αναλυτικός τύπος ενδιαφέρεται για τα αίτια. Εστιάζει στη λεπτομέρεια και δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις αν δεν έχει ΟΛΑ τα στοιχεία. Έχει οξυμένη αντιληπτική ικανότητα, ασκεί οξεία κριτική και είναι απαισιόδοξος από τη φύση του.

Ο κυριαρχικός τύπος ενδιαφέρεται για τους στόχους. Ξέρει αυτό που θέλει και πώς να το επιτύχει. Πηγαίνει κατ' ευθείαν στο θέμα, ενίοτε με ωμό τρόπο. Κατά βάθος πιστεύει ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".

Ο συμπαγής τύπος ενδιαφέρεται για τους δράστες. Είναι καλόκαρδος, τα πηγαίνει καλά με όλους, αλλά είναι και λίγο "φλου". Αγαπά την τέχνη, τη μουσική, την ποίηση και είναι πολύ ευαίσθητος.

Ο εκφραστικός τύπος ενδιαφέρεται για τον τρόπο των πραγμάτων. Είναι από τη φύση του καλός πωλητής ή παραμυθάς. Θερμός και ενθουσιώδης. Καλός στην επικοινωνία, τείνει προς την υπερβολή. Προτιμά να μιλά γι' αυτά που έχει να κάνει παρά να τα κάνει.

Ασφαλώς δεν υπάρχουν αμιγείς τύποι, αλλά συνδυασμοί των παραπάνω στον καθένα μας. Με βάση το τι έχουμε συζητήσει μέχρι τώρα, δείτε πώς πραγματικά ταιριάζουν τα χρώματα στους τύπους...

Καλημέρα λοιπόν σε όλους
Ανσίν

Δεν φτάνει που μένουμε άγρυπνοι τα βράδια, ξεκινάμε κι απ' τα χαράματα, μα είναι ζωή αυτή;;;

Μορφέα μου σε ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις.

Το ερώτημα που έθεσα ήρθε η ώρα να λάβει απάντηση και σημείωσέ το αυτό που λέω! Μια απάντηση που θα εξηγεί όλες τις διαφορετικές ατραπούς, όλους τους δρόμους. Γιατί νομίζεις ότι έχουν μαζευτεί τώρα στη Γη αντιπρόσωποι όλων των φυλών και γιατί νομίζεις ότι αλλάζει η άδεια; Σκέψου, Μορφέα, αφουγκράσου, ψάξε. Το 13ο σημείο του Δέντρου της Ζωής είναι πιο κοντά απ' όσο νομίζαμε.

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Και γιατί λοιπόν Μορφέα θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ δύο δρόμων και τρόπων; Νομίζω ότι στη νέα εποχή του φωτός, το ζητούμενο και ο απώτερος στόχος εντέλει είναι η ενοποίηση των φαινομενικά αντιθέτων:

αιωνιότητας-γραμμικού χρόνου
ενέργειας-ύλης
σχετικότητας-κβαντομηχανικής
μακρόκοσμου-μικρόκοσμου
θείου σπινθήρα-εγώ
ανθρώπου πριν την πτώση-μετά την πτώση
αοράτων-ορατών κόσμων
...

Η αναζήτηση μίας ενιαίας ερμηνείας για τα πάντα. Αν μπορείς σε παρακαλώ ξαναγράψε δυο λόγια για τις πολωμένες ενέργειες ή παράπεμψέ με σε παλιότερο ποστ σου.

Κι έτσι αποκαλύφθηκε επιτέλους ο λόγος που δεν κοιμάμαι τα βράδια και που θα κάνω πολλά ακόμα βράδια να κοιμηθώ...

Καληνύχτα
Unseen

Τα ψήγματα προσκολλώνται στις προβιές που οι κάτοικοι της περιοχής καρφώνουν τεντωμένες στην κοίτη των χειμάρρων. Μετά, κρεμάνε τις προβιές για να στεγνώσουν και τις καίνε, για να αποχωριστεί το πολύτιμο μέταλλο.»

Αυτά υποστήριξε ο αρχαιολόγος Χρήστος Ντούμας σε διεθνές συνέδριο για το εμπόριο στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, ου διοργανώθηκε από το Σύλλογο για τη Μελέτη και Διάδοση της Ελληνικής Ιστορίας, υπό τη διεύθυνση του δρος Απόστολου Κυριατσούλη, στη Βαυαρία.

Βρήκα επίσης να λέγεται ότι οι αργοναύτες έφεραν και μια ποικιλία άγριου ροδιού που έχει θρεπτικές και ιατρικές ιδιότητες, καθώς και σταφύλι από τον Καύκασο. Υπολείμματα από κουκούτσια εντοπίστηκαν σε πολλές προϊστορικές θέσεις του Αιγαίου. Ένας πίθος με κρουνό που βρέθηκε στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, ενίσχυσε την άποψη ότι το κρασί δεν αποκλείεται να έφτασε στο Αιγαίο από την Κολχίδα (;!)

Καλημέρα και πάλι.
Unseen

ΥΓ Βρε παιδιά πού χάθηκε ο Agnostic?

Πολύ ενδιαφέρον το σκεπτικό σου καλέ μου όσον αφορά τη διαμάχη για την επικράτηση του αρσενικού επί του θηλυκού στοιχείου καλέ μου Dying Incubus. Όσο για τον Ηρακλή, μάλλον είναι ο κατ' εξοχήν τύπος του Έλληνα ήρωα, γι' αυτό και τον απαντάμε τόσο συχνά.

Αγαπητή μου Ostria,

Πολύ καλή η παράθεση. Η Στυμφαλίδα ονομάζεται και «έλος του στυμφάλου» και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ εκτός από τις αναθυμιάσεις και το ενδεχόμενο της ελονοσίας. Ως γνωστός, η ελονοσία υπήρξε νόσος που ταλάνισε το ανθρώπινο γένος από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο επιφανέστερος των αρχαίων γιατρών, ο Ιπποκράτης, υπήρξε ο πρώτος γιατρός που αντιλήφθηκε επαρκώς τη σχέση που υπάρχει μεταξύ των ελών και των βροχών που βοηθούν στην ανάπτυξή των πυρετών αυτών. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι πυρετοί αυτοί ονομάστηκαν ελώδεις ή ελογενείς πυρετοί ή ελονοσία (κοινώς θέρμη ή θέρμες ).

Την ιδέα ότι τους πυρετούς προξενούν αναθυμιάσεις προερχόμενες από τα διάφορα έλη στα οποία οφειλόταν η όλη κακή κατάσταση του αέρα (η νόσος ονομάζεται από τους ξένους malaria) υποστήριξαν οι περισσότεροι έλληνες και ξένοι γιατροί, παρά το γεγονός ότι στην ιστορική πορεία της νόσου υπήρξαν και διάφορες άλλες θεωρίες.

(Πηγή: “Τι είναι οι ελώδεις πυρετοί και πώς δυνάμεθα να προφυλαχθώμεν από αυτούς”.
Διάλεξις διά τον λαόν Αριστοτέλους Π. Κούζη, εν Αθήναις 1936).

Κάθε άθλος, κάθε αστρολογικό ζώδιο, πλουτίζει τον μαθητή με νέα γνώση του εαυτού του και «δια της γνώσεως αυτής καταδείχνει την δύναμι του σημείου και αποκτά τα δωρήματα που το ζωδιακό σημείο του έδωσε. Σε κάθε σημείο θα τον δούμε να υπερνικά τις φυσικές του ροπές, ελέγχοντας και κυβερνώντας το πεπρωμένο του και με τον τρόπο αυτόν καταδείχνει το γεγονός ότι τα άστρα επηρεάζουν αλλά δεν ελέγχουν» (όπ.π., σελ.7). Εάν υπάρχει ενδιαφέρον, να μεταγράψω την αντιστοιχία των άθλων με τους αστερισμούς, όμως επειδή είναι καθαρά συμβολικός ο παραλληλισμός, δεν ξέρω πόση σημασία θα είχε στην παρούσα ανάλυση...

Ευχαριστώ πολύ.
Unseen

Στυμφαλίδες και Πουλιά του Άρη λοιπόν.

Ο Τζ. Ρ. Μπέικον στο «Ταξίδι των Αργοναυτών», ένα σύντομο αλλά πολύ αξιόλογο βιβλίο γύρω από τα ιστορικά προβλήματα που θέτει ο μύθος, γράφει:

«Είναι πιθανό ότι το επεισόδιο αυτό δεν ανήκε αρχικά στην Αργοναυτική ιστορία, αλλά πρόκειται για σκόπιμο εμβόλιμο του Απολλώνιου, ο οποίος γνωρίζοντας πως ο Ηρακλής, κατά την εκτέλεση του 6ου άθλου, έδιωξε τις στυμφαλίδες όρνιθες από την αρκαδική λίμνη σε κάποιο μακρινό νησί του Εύξεινου Πόντου, ένιωσε υποχρεωμένος να τις επανεμφανίσει στην αφήγησή του σχετικά με το ταξίδι της Αργούς».

Ωστόσο είναι ίσως σημαντικό να σκεφτούμε την εποχή του χρόνου που διέσχισαν οι Αργοναύτες τον ανατολικό κόλπο του Εύξεινου Πόντου. Νομίζω ότι τοποθετείται στις αρχές Μαΐου, δηλ. προς το τέλος της αποδημητικής εποχής. Γιατί είναι πολύ πιθανό οι Αργοναύτες να συνάντησαν το μεγάλο ρεύμα των αποδημητικών πουλιών που έρχονται κατά εκατομμύρια από την Παλαιστίνη και τη Συρία απ’ όπου πετώντας πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα καταλήγουν στις εκβολές του Βόλγα.

Και μια και είπα για «Πυθία». Ο Απόλλωνας κατά τον Robert Graves ήταν ένας σφετεριστής. Αρχικά ήταν ένας ταπεινός υπηρέτης της Μητέρας Θεάς, ώσπου την εκθρόνισε και οι ιερείς του έπλεξαν τα περί του ιερού του ομφαλού. Ο τίτλος Πυθία και το τοπωνύμιο Πυθώ, μπορεί να προέρχονται από το αρχαιοελληνικό ρήμα «πύθειν» (αποσυντίθεμαι, σαπίζω): οι εχθροί του Απόλλωνα σαπίζουν όταν χτυπηθούν από τα βέλη της πανούκλας του, και όχι από το ουσιαστικό Πύθων.

Ουφ, κατάφερα να μεταγράψω τις πρώτες σημειώσεις μου! Έχω να πω κάτι και για τις Στυμφαλίδες Όρνιθες (και τη σχέση τους με τα Πουλιά του Άρη που συνάντησαν στο ταξίδι τους οι Αργοναύτες), καθώς και για την αστρολογική ερμηνεία των άθλων κατά Μπέιλυ… αλλά έγραψα πολλά προς το παρόν, πιάστηκαν τα δαχτυλάκια μου, θα πρέπει να επανέλθω.

Την καλημέρα μου σε όλους.
Unseen

Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι η ιστορία του Χρυσόμαλλου Δέρατος κρύβει καλά συγκαλυμμένη τη θρησκευτική διαμάχη ανάμεσα στους οπαδούς της μητριαρχικής Μητέρας Σελήνης των «Πελασγών» και σε εκείνους του πατριαρχικού Θεού-Κεραυνού των Ελλήνων.

Ήταν η Λευκή Θεά-Ίσιδα που προέτρεψε τον Φρίξο να κλέψει το Δέρας (η ίδια Λευκή Θεά, σαν Σαμοθέα, πρόσφερε στη Βρετανία το πρώτο της όνομα) έστω κι αν στον «επίσημο» μύθο μετονομάστηκε σε Νεφέλη (λευκό σύννεφο). Ας μην ξεχνάμε ότι ο πατέρας του Φρίξου ήθελε να τον θυσιάσει στον Θεό Κεραυνό Δία και μέσα από τη θυσία και τη φυγή βλέπουμε την αναπαράσταση της σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο ασυμβίβαστα μεταξύ τους κοινωνικά συστήματα.

Αργότερα, ο Θεός-Κεραυνός έγινε τόσο ισχυρός και η Μητέρα Σελήνη πέρασε τόσο στο περιθώριο που όλα άρχισαν να παρερμηνεύονται. Ο τελετουργικός γάμος της, για παράδειγμα, ως Πασιφάη («εκείνη που για όλους φέγγει») με τον Μίνωα Θεό Ήλιο, το ιερό ζώο του οποίου είναι ο ταύρος, ερμηνεύτηκε χυδαία από τους κλασικούς συγγραφείς σαν διεστραμμένο ερωτικό πάθος της Πασιφάης, δήθεν αδερφής του Αιήτη και της Κίρκης, για τον ιερό ταύρο, με αποτέλεσμα τη γέννηση του Μινώταυρου.

Ακόμα και στους στίχους του Ομήρου διακρίνονται εύκολα τα ίχνη της διαμάχης, παρά την προσεκτική τους επεξεργασία στην Αθήνα του 6ου αι. και αργότερα στην Αλεξάνδρεια του 3ου. Κι αυτό επειδή οι αδιάκοπες συγκρούσεις ανάμεσα στον Δία και στην Ήρα υποδεικνύουν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή σάτιρα των καθημερινών διαφορών στα πλαίσια των ελληνικών οικογενειών – τη σύγκρουση, όπως προανέφερα, δύο ασυμβίβαστων μεταξύ τους κοινωνικών συστημάτων.

Ο Στράβωνας λέει πως οι Αργοναύτες εκστράτευσαν για το χρυσάφι των προσχώσεων του ποταμού της Κολχίδας, το οποίο συνέλεγαν οι Κολχοί σε δέρματα, για να το ξεπλύνουν από τη λάσπη. Η αλήθεια είναι ότι στις προσχώσεις του Ριόν υπάρχει ακόμη χρυσάφι και η μέθοδος του δέρματος για την πλύση του είναι πρακτική και δόκιμη.

Ο Σουΐδας διατείνεται πως το Δέρας ήταν ένα βιβλίο από δέρμα προβάτου που περιείχε το μυστικό της αλχημείας, το οποίο κληρονόμησαν οι Κολχοί από τους Αιγύπτιους προγόνους τους.

Ο Χάρακας ο Περγαμηνός έγραψε κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα ότι το Δέρας ήταν ένας κύλινδρος περγαμηνής, που περιείχε το μυστικό της φώτισης με το χρυσάφι.

Ο Ηρόδοτος, ο Απολλόδωρος, ο Παυσανίας και ο ανώνυμος Πρώτος Βατικανός μυθογράφος, πάλι, έχουν άλλη γνώμη. Ο τελευταίος, αν και έγραψε τον 5ο μ.Χ. αιώνα, είχε ενδεχομένως πρόσβαση σε μια πολύ παλιά πηγή του θρύλου: και είναι η μόνη αυθεντία που αναφέρει την απαγόρευση εκ μέρους των Τρώων του περάσματος της Αργούς στον Εύξεινο Πόντο (“in Pontum ire non permisit Laomedon”) σαν κεφαλαιώδες στοιχείο της όλης υπόθεσης. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, όταν ο Μινύας Αθάμαντας θέλησε να θυσιάσει τον γιο του Φρίξο προκειμένου να πείσει τον Δία Λαφύστιο-θεό Κριό να στείλει βροχή μετά από παρατεταμένη ξηρασία, ο Φρίξος έκλεψε το τελετουργικό δέρας, το ιερό και απαραίτητο μέσο για τη βροχοποιό θυσία, και διέφυγε παίρνοντάς το μαζί του στην Κολχίδα, πέρα από τα δυνατά όρια καταδίωξης.

Όμως δεν πτοούμαι. Γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω τα δικά μου στοιχεία λίγο ξεκάρφωτα και λίγο έξω από τη ροή, μέχρι να καταφέρω να την παρακολουθήσω.

ΠΕΡΙ ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ λοιπόν…

Υπάρχει ένα ανώνυμο έργο με τίτλο «Αργοναυτικά Ορφικά» το οποίο χρονολογείται γύρω στο 350 μΧ. Το έργο αυτό απορρίπτει τη σαφέστατη παράδοση που θέλει την Αργώ να επιστρέφει στην Ελλάδα από την ίδια διαδρομή (δηλαδή από την Αία του κολχικού ποταμού Φάσι στη θεσσαλική Ιωλκό ή, σε σύγχρονους όρους, από το Κουτάισι του γεωργιανού ποταμού Ριόν στον Βόλο) και τη στέλνει στα βόρεια, να διασχίσει κάποιον απροσδιόριστο ρωσικό ποταμό κι από κει, με την ευκαιριακή χρησιμοποίηση ξύλινων κυλίνδρων για τα περάσματα της στεριάς, την οδηγεί στον κόλπο της Φινλανδίας, στη Βαλτική, στη Μάγχη, στην Ιρλανδία και στα στενά του Γιβραλτάρ.

Άλλες εναλλακτικές διαδρομές που έχουν προτείνει οι ποιητές (ως γνωστόν τα αυθεντικά επικά αργοναυτικά τραγούδια ήταν αρχικά τμήμα της προφορικής παράδοσης περιπλανώμενων ραψωδών) είναι διαμέσου του Δούναβη (Ίστρου), του Ριόν, του Δνείστερου ή του Ντον. Ο Robert Graves πιστεύει ότι αυτές οφείλονται σε μια ισχυρή προ-ομηρική παράδοση που έλεγε ότι το Δέρας επέστρεψε από διαφορετική πορεία. Είναι λογικό ο Ιάσονας και η Μήδεια με το Δέρας να ακολούθησαν διαφορετική πορεία επιστροφής από εκείνη των Αργοναυτών και της Αργούς, υποχρεωτικά, κι αυτό επειδή η στυγερή δολοφονία του Άψυρτου τους απαγόρευε να επιβιβαστούν στην Αργώ, έως ότου υποβληθούν σε κάθαρση.

Κι εφόσον το μόνο πρόσωπο που θα μπορούσε να τους προσφέρει την κάθαρση ήταν η Κίρκη, η θεία του νεκρού, την φυσιολογικότερη πορεία την προσέφερε ο Δούναβης που (εξαιτίας του εμπορίου του ήλεκτρου) αφενός πρόσφερε και την άνεση διαδοχικών εμπορικών σταθμών και αφετέρου οδηγούσε κατευθείαν στο νησί της Αιαίης, στα ανοιχτά της Ίστριας, στον μυχό της Αδριατικής θάλασσας, όπου ζούσε η Κίρκη.

Ήταν ο ίδιος δρόμος διαμέσου του οποίου, μετά την άφιξή τους στη νότια Ρωσία, ήρθαν στον Απόλλωνα της Δήλου τα τυλιγμένα σε άχυρο δώρα των «Υπερβορείων». Δεν είναι γνωστό τι ήταν αυτά τα δώρα, αλλά πιθανότατα περιλάμβαναν ήλεκτρο για τη λατρεία του Απόλλωνα (βλ. Απολλώνιος ο Ρόδιος, βιβλίο Δ΄ 611).

Από πολλούς μελετητές το νησί της Κίρκης τοποθετείται στα ανοιχτά της Ίστριας και όχι στη δυτική ακτή της Ιταλίας (όπου λέγεται ότι φιλοξενήθηκε ο Οδυσσέας από την Κίρκη πολλά χρόνια αργότερα), όχι μόνον επειδή το ίστριο νησί του Άψυρτου αναφέρεται στον αργοναυτικό θρύλο, αλλά κι επειδή σύμφωνα με την παράδοση της Αιαίης το νησί ανήκε κάποτε στον Χρύση, τον πατέρα του Μινύα Ίωνα: κατά πάσα πιθανότητα οι Ίωνες ήρθαν στην Ελλάδα από τον Δούναβη διαμέσου της Ίστριας. Σήμερα το νησί αυτό λέγεται Λουσίν.

Επίσης δεν είναι ξένη στους ειδικούς των κλασικών κειμένων μια ιδέα που διατυπώθηκε και στο παρόν τόπικ (για τους άθλους και τα ταξίδια του Ηρακλή, βέβαια, αλλά το ίδιο μπορεί να ισχύει και για την αργοναυτική εκστρατεία): ότι «η ιστορία αυτή προέκυψε από τις αφηγήσεις των εμπορικών αποστολών των πλούσιων Μινύων στις ακτές του Εύξεινου Πόντου».

Από τον πέμπτο ίσως π.Χ αιώνα κι έπειτα, οι θρησκευόμενοι Ορφικοί χρησιμοποίησαν την παράδοση που ήθελε τον Ορφέα Αργοναύτη ως αιτιολογία για να παρουσιάσουν την όλη εκστρατεία σαν ένα αλληγορικό ταξίδι των Ορφικών Μυστηρίων. Περί ορέξεως…

quote:

---

Αγαπητέ/ή φίλε Unseen μήπως θα μπορούσες να εξηγήσεις με κάποια παραδείγματα τι εννοείς όταν λες
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
εγώ πάλι προσπάθησα κάποια περίοδο αρκετά επιμελώς με πολύ καλά αποτελέσματα
--------------------------------------------------------------------------------

---

******* By Art we live *******

Πολλές ευχές για το 2006

Unseen

Με αγάπη,
Unseen

Κάποια μέρα ελπίζω ότι θα μπορέσω να καταλάβω αυτό το κλίμα ειρωνίας και ξερολίασης που καλλιεργείται επιμελώς στο esoterica... χμ... Αν κάποιος χρειάζεται εκτόνωση γιατί δεν κάνει λίγη γυμναστική, λίγο χορό, ένα κρύο ντους έστω;

Λοιπόν καλοί μου φίλοι η επικοινωνία με τα ζώα είναι πολύ γνωστή και παλιά τηλεπαθητική μέθοδος, η οποία μάλιστα έχει γίνει και αντικείμενο εκμετάλλευσης και πώλησης. Για του λόγου το αληθές, μπορείτε να βάλετε στο google ή σε κάποιο άλλο search engine του Internet τη φράση "animal communication" και να δείτε πόσοι παραδίδουν μαθήματα στο εξωτερικό (κατ' ιδίαν ή με distance learning).

Κάποιοι φίλοι με τους οποίους συζητήσαμε φευγαλέα το θέμα στο τόπικ "Ξωτικά και Νεράιδες" είπαν ότι η επικοινωνία με τα ζώα γίνεται γι' αυτούς αυτόματα (τηλεπαθητικά πάντα), εγώ πάλι προσπάθησα κάποια περίοδο αρκετά επιμελώς με πολύ καλά αποτελέσματα. Στο site του INHA (International Natural Healers Association) υπάρχει και μια Ελληνίδα animal communicator, με την οποία επικοινώνησα και μου έδωσε και πολλές πρακτικές συμβουλές.

Όλα λοιπόν είναι εφικτά σ' αυτή τη ζωή... Ίσως το δυσκολότερο είναι να διατηρεί κανείς το πνεύμα του ανοιχτό.

jbg και dim.kar, μπράβο.

Unseen

Καλώς ήρθες αστεράκι του βορρά. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

Karma δεν πιστεύω να επηρεάστηκες από το ύφος του Mercury. Είναι καλό παιδί με πολύ κοφτερό μυαλό και όπως μπορείς να δεις από τη συζήτησή του με την another star διαθέτει και ροοστάτη για μείωση της έντασης.

Ελάτε βρε παιδιά. Καλές η γνώση και η σοφία, αλλά ακόμη καλύτερη η αγάπη. Τουλάχιστον ας ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον.

Άντε! Το θέμα μας είναι η μετεμψύχωση, η μετενσάρκωση και το τι πιστεύετε σχετικά.

Στο σημείο αυτό είναι ίσως ώρα να πάρουμε την κουρτίνα 3.

Ορισμοί της ψυχής:

1. Είναι η άυλη ουσία που ταυτόχρονα με το σώμα, αποτελεί την κύρια αιτία της ζωής. (Αυτός ο ορισμός απηχεί λίγο Αριστοτέλη και την εντελέχεια, τη ζωτική δηλ. δύναμη που ενυπάρχει μέσα σε κάθε ον και στρέφει κάθε ενέργειά του προς την επίτευξη της πλήρους τελειότητας).

2. Ό,τι διαφοροποιεί τα έμψυχα από τα άψυχα όντα, δηλ. η ζωτική αρχή (βεβαίως οι ανιμιστές έχουν άλλη άποψη – έχουμε ήθελα να πω).

3. Ό,τι συνιστά την ανθρώπινη πνευματικόητα σε σχέση με τα άλλα ζώα (το σύνολο των ψυχοπνευματικών λειτουργιών του ανθρώπου, π.χ. λογική, ευαισθησία, ηθική, κατ΄ αντιδιαστολή προς τις βιολογικές του λειτουργίες).

Οι παραπάνω ορισμοί (χωρίς τις παρενθέσεις) προέρχονται από το Λεξικό Εννοιών του Α. Ματακιά.

Η λέξη "ψυχή" προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα ψύχω που σημαίνει πνέω, φυσώ. Στο ευαγγέλιο, η ψυχή λαμβάνει την έννοια "ο άνθρωπος ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ο εσώτερος εαυτός". Οι Εβδομήκοντα απέδωσαν ως ψυχή την εβραϊκή λέξη nephes=πνοή.

Στον Όμηρο η ψυχή αναφέρεται ως αερώδης και αόρατη ύλη η οποία υπάρχει στο σώμα του ανθρώπου όσο ζει και κατά τον θάνατό του εξέρχεται με την τελευταία του πνοή ως σκια ή ομοίωμα του νεκρού που κατοικεί πλέον στον Άδη.

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν στη μετεμψύχωση έπειτα από κάθαρση.

Ο Πλάτωνας υποστήριξε ότι η ψυχή είναι άφθαρτη, άυλη και αθάνατη και τη θεώρησε πηγή γνώσης και ηθικότητας.

Ο Αριστοτέλης, αντίθετα, όρισε την ψυχή ως μορφή ύλης (βλ. παραπάνω εντελέχεια).

Ο Καρτέσιος δέχεται ότι η ψυχή είναι πνευματική ουσία, ενώ την ταυτίζει με την ατομική συνείδηση και τη θεωρεί πηγή κάθε βεβαιότητας.

Η νομιναλιστική φιλοσοφία αρνήθηκε την έννοια της ψυχής ως ουσίας.

Ο εμπειρισμός επεξεργάστηκε την έννοια της ψυχής ως δέσμης αισθήσεων.

Ο Καντ υποστήριξε ότι η συζήτηση για την ψυχή δεν καταλήγει πουθενά.

Ο μετακαντιανός ιδεαλισμός (Χέγκελ) επέστρεψε στον άχρονο, άυλο, αυτοτελή χαρακτήρα της ψυχής και μίλησε για υπερατομικές οντότητες (απόλυτο Εγώ, Πνεύμα, Ιστορία, κτλ.)

Ο υλισμός θεώρησε την ψυχή ως μέρος της ύλης, αν και πιο εκλεπτυσμένο και εξελιγμένο.

Εμένα πάλι μια χαρά μου κάνει ο ορισμός της Gretel (εύγε Gretel)!

Οι υπόλοιποι διαλέγετε και παίρνετε.

Ευχαριστώ πολύ
Unseen

Μπορούμε να προσπαθήσουμε να συνθέσουμε τον ορισμό της ψυχής; Τι είναι για σας ψυχή; Ή τι δεν είναι;

Είναι νους;
Είναι συναίσθημα;
Ποια η σχέση της με την προσωπικότητα;
Με τη συνείδηση;
Με τον "ανώτερο εαυτό";

Παράλληλα με τα υπόλοιπα...

Ευχαριστώ πολύ
Unseen