- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Από χαρά είναι που είδα την απάντησή σου.
Από χαρά που το τόπικ συνεχίζεται.
Εγώ ακόμη δυστυχώς δεν έχω αντικρύσει ξωτικά, αλλά τα πνεύματα της φύσης τα ένιωσα να με γεμίζουν ενέργεια και ευτυχία φέτος το καλοκαίρι.
Για πρώτη φορά πέρασα 13 μέρες σε ένα μαγικό βουνό μακρυά από τον κόσμο και από τότε άλλαξαν όλα για μένα.
Φυσικά σε καθαρά ψυχικό επίπεδο.
Αυτό που μου απέδειξε πως ό αόρατος κόσμος υπάρχει είναι η συμπεριφορά του βουνού στα άτομα που βρεθήκαμε εκεί.
Όσοι το σεβόμασταν και το φροντίζαμε, μας σεβάστηκε και μας φρόντιζε και αυτό.
Όσοι πάλι δεν το έκαναν, όλοι φεύγοντας έκαναν μια βόλτα από το τοπικό νοσοκομείο, αφού τους είχαν συμβεί διάφορα.
Δεν ήθελα να φύγω από εκεί ποτέ, δεν ήθελα ξανά πόλη και θόρυβο.
Τώρα σκέφτομαι πολύ σοβαρά μόλις τα καταφέρω λίγο στη ζωή μου, να μετακομίσω στο βουνό οριστικά.
Εκεί ήμουν πάντα εγώ!
Εκεί αγάπησα και με αγάπησαν άνθρωποι που μόλις γνώριζα.
Δεν ξέρω αν ξεφεύγω από τη θεματολογία,
αλλά ήταν η πρώτη απόδειξη που είχα πως ο κόσμος που βλέπουμε δεν είναι ο μόνος που υπάρχει.
Όσον αφορά για την επικοινωνία με τα ζώα, μιλάω μαζί τους και μου δείχνουν ξεκάθαρα πως με καταλαβαίνουν,
εγώ όμως ακόμη δυστυχώς δεν έχω την καθαρότητα να τα ακούσω.
Αυτά για τώρα, γιατί πάλι μακρυγορώ.
Με πολύ αγάπη, Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Εδώ σηκώνει πολύ γέλιο το πράγμα. Λοιπόν... η Wicca και τα παρεμφερή συνιστούν ολόκληρα τελετικά με κεριά και βιβλία που πραγματικά διασκέδασα πολύ όταν τα διάβασα σε διάφορα site. Μετά όμως προβληματίστηκα γιατί αναρωτήθηκα πόσο εύκολο είναι τελικά να ξεφύγει κανείς τόσο πολύ από την αλήθεια.
Γιατί ξέρετε ποιο είναι το κερί και το βιβλίο; Το στέλεχος του εγκεφάλου πάνω στη σπονδυλική στήλη μοιάζει με κερί. Όταν ο άνθρωπος είναι φωτισμένος, ακτινοβολεί η άλως (αυτή που ζωγραφίζουν γύρω από τα κεφάλια των αγίων στις αγιογραφίες) και έτσι το κερί που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος φαίνεται αναμμένο. Όσο για το βιβλίο: είναι η γνώση που γράφεται μέσα στον άνθρωπο. Έτσι ο ίδιος ο άνθρωπος είναι και το κερί και το βιβλίο και δεν χρειάζεται να τρέχει στις ερημιές με τέτοια συμπράγκαλα για να δει τις νεράιδες.
Πρέπει όμως να είναι όσο το δυνατό φωτισμένος έτσι ώστε η αύρα του να δονείται με την καθαρότητα των ξωτικών (αρχή του συντονισμού).
Έπειτα υπάρχουν αυτοί που ο κόσμος αποκαλεί αλαφροΐσκιωτους, καθώς και οι "τρελοί του χωριού". Στην πραγματικότητα πρόκειται για ανθρώπους που έχουν απαλλαγεί από το βάρος της συνείδησης και η καρδιά τους είναι ελαφριά γιατί βρίσκεται μακριά από την εγκόσμια βαβούρα, γι' αυτό και είναι ανοιχτή στην ομορφιά αυτών των όντων.
Ευχαριστώ πολύ.
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
Πολύ χαίρομαι που είσαι τόσο χαρούμενη!
Αυτό που ένιωσες το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν αναμφισβήτητα η μαγεία του κόσμου των νεράιδων και των ξωτικών. Αυτή είναι, δεν είναι κάτι άλλο. Και δεν έχει σημασία αν θα τα δεις ή όχι (συνήθως το να τα δούμε είναι κάτι που ζητάει το νοητικό μας κομμάτι, ο εγκέφαλος, αλλά δεν είναι κάτι το απαραίτητο εντέλει), σημασία έχει που τα αισθάνθηκες με τον ανεξίτηλο τρόπο που τα αισθάνθηκες...
Έγραφα σε έναν φίλο μου χθες ότι σημασία έχει εντέλει η ποσότητα της αγάπης που συσσωρεύουμε μέσα μας, με την οποία συνδεόμαστε και την οποία ακτινοβολούμε μέσα από αυτό που είμαστε και με τον τρόπο που εκφραζόμαστε. Όλα βλέπεις από κει ξεκινούν και εκεί καταλήγουν.
Και, όπως λες, ασφαλώς δεν υπάρχει μόνο ο κόσμος που βλέπουμε. Η αρχική πρόθεση ποτέ δεν ήταν ο άνθρωπος να είναι μόνος σ' αυτό το τεράστιο σύμπαν. Υπάρχουν πολλοί που μας αγαπούν και μας φροντίζουν και το μόνο που χρειάζεται για να δηλώσουν την ύπαρξή τους είναι λίγες θετικές, φωτεινές σκέψεις.
Ας σκεφτούμε λοιπόν όλοι, μέρες που είναι, κάτι που αγαπάμε πολύ και ας ευχηθούμε μέσα από την καρδιά μας
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Με όλη μου την αγάπη,
Χριστίνα
******* By Art we live *******
Αλλά δυστυχώς μέσα στην πόλη, η αγάπη και μαζί της και η ασπίδα ατονούν, αποδυναμόνωνται.
Μέρες που είναι, μας δίνεται μια καλή ευκαιρία να ξαναγεμίσουμε με αγάπη μιας και όλοι το χρειάζονται όσο κι εμείς.
Ας αφήσουμε τον Ιησού να ξαναγεννηθεί μέσα μας.
Καλές γιορτές σε όλους, με αγάπη πάνω απ΄όλα.
Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Καλή μου ξωτικούλα
Η αγάπη όταν δεν είναι επικεντρωμένη, δεν είναι εγωιστική και δεν ζητά, δεν είναι μόνο προστασία, είναι η ανυπέρβλητη δύναμη που κάνει τα πάντα σωστά, που όλα μέσα της αναβαπτίζονται και αποκτούν άλλο βάθος και νόημα...
Unseen
ΥΓ Το τελευταίο σου email ήρθε σε άπταιστα αλαμπουρνέζικα και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ ούτε να σου απαντήσω (μήπως έχεις κρατήσει πολλά μηνύματα και έχεις ξεπεράσει το όριο μνήμης του mailbox σου;)
******* By Art we live *******
Αναφορές για τα ξωτικά και τις νεράιδες ή γενικότερα τα «πνεύματα της φύσης» υπάρχουν πρακτικά σε όλες τις κουλτούρες και σε όλους τους λαούς. Κατά καιρούς τους έχουν αποδοθεί πολλά και ποικίλα ονόματα: the Little People, Οι Καλοί Γείτονες, Τα Κρυμμένα Ανθρωπάκια, Οι Κάτοικοι της Μέσα Γης, τα Κρυφά Παιδιά της Εύας. Elves, Brownies, Pixies, Sprites είναι επίσης πολύ κοινά αγγλικά ονόματα. Οι ανατολικές κουλτούρες τα ονομάζουν ντέβα και ημίθεους. Οι Πολυνήσιοι μένεχεν. Οι Σοβιετικοί ντομοβάι και λέσι. Οι Σκανδιναβοί νίσι ή τομτ.
Η αρχική αγγλική λέξη γι’ αυτά δεν ήταν fairy αλλά fay. Fay σημαίνει μια κατάσταση γοητείας ή ένα μαγεμένο βασίλειο. Ετυμολογικά συνδέεται με το λατινικό fata (μοίρα) και συνδέεται ασφαλώς με την υπερφυσική δύναμη που έλεγχε ή επηρέαζε δραστικά το πεπρωμένο όλων των ανδρών και γυναικών (είπαμε ήδη για το γεγονός ότι επηρεάζουν καταλυτικά τουλάχιστον το συναισθηματικό και το νοητικό μας σώμα). Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω θα βρούμε τύπους όπως fayere, pharie, feir, pherie. Και τι να πει κανείς για τον ιρλανδικό πλούτο επί του θέματος!
Τα γαλλικά ακολουθούν παρόμοια τυπολογία: faierie, fae στους παλαιότερους τύπους, feerie και fee στα μεσαιωνικά γαλλικά. Πραγματολογικά στοιχεία για τις αρχαιοελληνικές δικές μας νύμφες θα βρείτε σε ένα χιουμοριστικό παρόλα αυτά ακριβές παλιότερο ποστ που έγραψε ο lamogio στη σελ. 5 τούτου εδώ του τόπικ.
Υπάρχει και το γνωστό έργο του Ναούμ Θεοδοσιάδη "Ξωτικά" (εκδ. Αρχέτυπο), το οποίο κατ’ εμένα είναι αρκετά δυσανάγνωστο, αλλά σίγουρα περιέχει πάρα πολλές αναφορές σε διάφορους πολιτισμούς, κυρίως δε στον ελληνικό.
Θα ήθελα να αποφύγω το ακανθώδες θέμα του Τόλκιν, εκτός αν εμφανιστεί ξαφνικά κάποιος που επιμένει να συζητηθεί. Ξέρω (χωρίς να τις έχω δει προσωπικά) ότι έχουν γίνει συζητήσεις επί συζητήσεων στο esoterica οπότε κάτι τέτοιο μάλλον περιττεύει εδώ.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα παρουσιάζει η Μάρσια Ζίνα Μάγκερ στο βιβλίο της που έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενο ποστ. Λέει λοιπόν ότι τα ξωτικά και οι νεράιδες γίνονται αντικείμενο φόβου, αγάπης ή λατρείας ανάλογα με τις ειδικότερες πεποιθήσεις μιας συγκεκριμένης κουλτούρας σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αυτό βεβαίως συμβαίνει διότι τείνουμε να προβάλλουμε σε αυτά τις δικές μας σχετικές ερμηνείες.
Η ερμηνεία αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης. Και φυσικά η οπτική μας αλλάζει καθώς εξελισσόμαστε ως φυλή (καθώς εξελίσσεται η συλλογική μας ψυχή). Και μαζί η αντίληψή μας γι’ αυτά (η αντίληψη εξάλλου είναι μία από τις αισθήσεις της ψυχής. Οι άλλες τέσσερις ως γνωστόν είναι ο νους, η διάνοια, η φαντασία και η γνώμη).
Λέει λοιπόν η συγγραφέας ότι τώρα που βρισκόμαστε στην αρχή ακόμα της νέας χιλιετίας είμαστε έτοιμοι να ζωγραφίσουμε ένα διαφορετικό, πλουσιότερο, ομορφότερο και πιο εκλεπτυσμένο πορτρέτο των αιθέριων όντων.
Λοιπόν, ας το κάνουμε!
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
Ή ότι όλοι οι λαοί παγκοσμίως πάθανε την ίδια παράκρουση και της βρήκαν και ονόματα,
ή (το λογικώτερο) ότι αυτά τα πνεύματα της φύσης υπήρχαν και υπάρχουν.
Απλά όπως ξαναείπα πιστεύω πως η "μαγική" ανθρώπινη τεχνολογία που δεν δείχνει παρα μόνο το αδυσώπητο πρόσωπό της στη φύση,
έχει ευνουχίσει το ανθρώπινο αισθητήριο και οδήγησε σε μια θεώρηση του κόσμου καθαρά ανθρωποκεντρική, υποβιβάζοντας και υποτιμώντας τους αιώνιους συγκατοίκους μας.
Αλλά αυτοί πάντα θα μας κλείνουν το μάτι πονηρά....
Φιλικά Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Πράγματι δεν νομίζω ότι δεν έπαθαν παράκρουση όλοι οι λαοί του κόσμου μαζί!
Σχετικά με την ψηφιακή μου υπογραφή:
"Art is being in the right place at the right time. Art is being able to say the right thing to the right person. Art is being able to align oneself to be able to connect with what one wishes to connect to. Art is being able to translate what something higher is trying to get us to understand and do. This is art."
Αυτά από μένα επί του παρόντος. Και φυσικά
ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΧΡΟΝΟ
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
Η πρώτη ιστορία συναίβει στο χωριό της γιαγιάς μου. Κάτω απο το σπίτι της υπήρχε ένας δρόμος και ακριβώς απέναντι χωράφια που συνέχιζαν αρκετά μέχρι να συναντήσουν το βουνό. Μικρή είχα μια πολύ καλή επαφή με την φύση καθότι με γέμιζε μια ενέργεια που δεν την αναπλήρωνα απο πουθενά. Συνήθιζα λοιπόν να κατεβαίνω καθημερινά στα χωράφια αυτά (για όσο καιρό έμενα στην γιαγια) σ' ένα σημείο όπου πέρναγε ένα μικρό ποτάμι. Σκοπός μου ήταν να μαζεύω όλες τις ξυλόβεργες που τοποθετούσαν κάποιοι για να ποιάνουν πουλιά και να τις καταστρέφω. Τις περισσότερες τις τοποθετούσαν στα δέντρα κοντά σ' αυτό το ποταμάκι καθότι το νερό συγκέντρωνε περισσότερα πουλιά. Μια μέρα λοιπόν, όπως πάντα, παίρνω την σκάλα (ήταν μια ξύλινη χειροποίητη σκάλα που την είχαν φτοιάξει προφανός οι ίδιοι και την άφηναν εκεί για να μπορούν να συλέγουν μετά τις λείες τους) και την τοποθετώ προκειμένου να κατεβάσω ένα πουλί που είχε ποιαστεί. Αφού κατεβάζω το πουλί, του ξεπλένω τα πόδια και το ελευθερώνω ξανανεβαίνω να μαζέψω την ξυλόβεργα και όποια άλλη υπήρχε εκει πάνω και αφού έχω φτάσει σε κάποιο σημείο της σκάλας, η σκάλα, μην πατώντας γερά κάτω, αρχίζει να φεύγει προς τα πίσω με μένα μαζί. Εκεί ξαφνικά, καθώς είχα πάρει κλήση για σίγουρο σαβούρωμα, νοιώθω κάτι να με βαστάει απο πίσω και να με σπρώχνει σε μια προσπάθεια να με επαναφέρει να στηριχτώ στον κορμο. Ξεπερνώντας το πρώτο σοκ και των δύο γεγονότων, κατέβηκα, κοίταξα τριγύρω, μα δεν μπόρεσα να δω κάτι. Να αναφέρω πως όσες φορές είχα κατέβει εκεί πάντα ένοιωθα μια παρουσία η οποία μου έδεινε την αίσθηση ότι όσο σεβόμουν το χώρο της θα με σεβόταν και αυτή.
Η δεύτερη φορά ήταν κοντά σ' αυτό το σημείο. Βρισκόμουν ξαπλωμένη στο έδαφος και απλά χαλάρωνα όταν ξαφνικά το μάτι μου έποιασε κάτι σαν καπνό. Το πρώτο στο μυαλό μου ήταν φωτιά και πετάχτηκα. Παρατηρώντας το όμως καθιστή πια, ήταν ένας λευκός σαν καπνός ας το πω, που φαινόταν σαν να έβγαινε απο το έδαφος και ύστερα απο λίγο χάθηκε εντελώς. Δεν μπορώ φυσικά να γνωρίζω με σιγουριά τι ήταν οι υπάρξεις αυτές. Δυστυχώς όταν ξαναπήγα μετά απο καιρό το μέρος είχε περιφραχτεί, πιθανόν σε κάποιον άνοικε ή κάποιος το αγόρασε, και δεν μπόρεσα ποτέ ξανά να το επισκεφτώ.
Ελπίζω να μην σας κούρασα. Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους.
Unseen Συγχαρητήρια για το έργο σου οσον αφορα τις ερωτήσεις!
Burbulithra54 καταπληκτικη εμπειρια.Οι φωνες που άκουσες προσωπικα πιστευω οτι ήταν απο πλάσματα του αερα.Τετοιες μελωδικες και συναμα απόκοσμες φωνες σπάνια ακούγονται σε τέτοια ένταση και με την παρουσία πολλών ατόμων.Σιγουρα κατι εξαίσιο θα συνέβαινε εκείνη την στιγμή.Πιστευω οτι τα πλάσματα που ακούσατε ανήκουν στο φωτεινο μέρος του κόσμου γιατι τα πλάσματα του σκοτεινου βγάζουν εκκωφαντικες κραυγές.Θα μου άρεσε παρα πολύ να ακούσω και άλλες εμπειρίες σου.
Αυτα.
Φως και Αγαπη
serenite
Είσαι πολύ ευαίσθητος δέκτης εντέλει, αν κρίνουμε και από την ιστορία με τους σκύλους που συζητήσαμε στο τόπικ σου... Αυτό σε συνδυασμό με την προθυμία σου να προσφέρεις υπηρεσία στο ζωικό βασίλειο (και με την αγνότητα της μικρής ηλικίας) δημιούργησε προφανώς τις κατάλληλες συνθήκες για να έχεις τις εμπειρίες που είχες... Σε άγγιξαν λοιπόν οι αόρατοι κόσμοι, έστω και φευγαλέα. Ελπίζω να φυλάξεις την ανάμνηση αυτού του αγγίγματος στην καρδιά σου γιατί το άγγιγμα αυτό είναι θεραπεία και αγάπη.
Έχεις δίκιο γι' αυτό που διαισθάνθηκες να υπάρχει ανάμεσα σε μένα και την galadriel. Κι εγώ έτσι αισθάνομαι και έχει παρατηρηθεί τρομερός συντονισμός μεταξύ μας (σε σημείο να απορούμε κι εμείς οι ίδιες καμιά φορά). Ίσως είναι ένα παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ των κόσμων, ποιος ξέρει 
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
εγώ τουλάχιστον δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα! Οπότε περιμένω να σε ξαναδώ να μας γράφεις. Όλες οι εμπειρίες είναι σημαντικές. Όμως εσύ δεν είχες έκτοτε την περιέργεια να ψάξεις, να μάθεις, να δεις;
Η ΑΡΚΑΔΙΑ είναι το συνώνυμο της μυστικής χώρας των μυημένων (θυμίζω και το Et in Arcadia ego τον γνωστό πίνακα) και το βέβαιο είναι ότι αναγραμματίζεται σε ΚΑΡΔΙΑ. Νομίζω ότι στα Δολιανά έχουν αναφερθεί και καταγραφεί γενικά διάφορα φαινόμενα, οπότε είμαστε όλο αυτιά.
Παρεμπιπτόντως, να συμφωνήσω με τον Angus σε ό,τι λέει περί των φωνών...
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
αγαπημένο μου παιδί, welcome back!
Με πολλή αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
Φως και Αγάπη.
έχω μια σκέψη που πολλές φορές τείνει να γίνει πιστεύω. Πως κατα κάποιο τρόπο οι άνθρωποι που εκπέμπουν και ζουν στο ίδιο μήκος κύματος, εκείνοι που οι σκοποί τους πλησιάζουν, συχνά επικοινωνούν υποσυνήδιτα μεταξύ τους. Χωρίς να γνωρίζονται, χωρίς να μιλάνε τηλεπαθητικά μόνο υποσυνείδητα και εν άγνοια τους. Κατα την γνώμη μου αυτός είναι ένας ασφαλής τρόπος κατα τον οποίο εξαπλώνεται η γνώση απο άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτός είναι ο τρόπος που άνθρωποι που δεν διάβασαν ποτέ τους έχουν απίστευτη γνώση θεμάτων. Κάποιος συλαμβάνει μια γνώση απο τον αόρατο κόσμο και την εκπέμπει εν άγνοια του σε άνθρωπους του ίδιου κύματος. Κάτι σαν το σύνδρομο του εκατοστού πιθήκου. Δυστηχώς είναι μόνο μια σκέψη που δεν έχω ασχοληθεί να διαβάσω σχετικά και να τεκμηριώσω. Πιθανόν να το ανοίξω σαν θέμα καθότι όλο και κάποιος φίλος θα έχει ασχοληθεί. Γιατί το γράφω αυτό το άσχετο εδώ? Γιατί πιθανόν εσύ και η Galadriel να είχατε επικοινωνήσει νωρίτερα εν άγνοια σας. Πιθανόν γι αυτό να έχετε και την αίσθηση ότι γνωρίζεστε περισσότερο και νωρίτερα απο το forum αυτό και ότι κάτι σαν άτομα σας ενώνει παρόλο που δεν μπορείτε να προσδιορίσετε το τι ακριβώς. Απλώς το αναφέρω σαν πιθανότητα μιας σκέψης δικής μου και όχι σαν ένα τεκμηριωμένο πιστεύω.
Και κάτι ακόμα άσχετο. Ανάφερες στο θέμα που είχα ανοίξει για μια χρυσόμυγα. Δεν θέλω να σε στεναχωρίσω αλλά δεν υπήρχε τίποτα περίεργο στην αντίδραση της χρυσόμυγας. Μπορώ αν θες να σου εξηγήσω καθότι ενδιαφέρεσαι να πλησιάσεις τον ζωικό κόσμο μπορώ όμως κι αν θες να το αφήσω στην ψευδαίσθηση της μαγείας του, καθότι είναι δεν είναι αληθινό, έχει την ομορφια του να πιστεύεις στη στιγμή εκείνη.
Ζητώ συγνώμη απο τους υπόλοιπους φίλους για τα άσχετα περι του θέματος που έχει ανοιχτεί εδώ.
Ακόμα και στη σιγή ο αέρας δεν είναι ποτέ σιωπηλός: μεταφέρει μέσα του τη μαγεία όλου του σύμπαντος που ακουμπά απαλά στο κατώφλι της καρδιάς μας…
Ευχαριστώ όλους πολύ για τα καλά σας λόγια και συγνώμη που δεν το έκανα νωρίτερα, αλλά γενικά στέκομαι αμήχανη σε κάτι τέτοια...
Με αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
Αυτό το τόπικ έχει παράδοση στο… ξεστράτισμα.
Ναι βεβαίως να μου πεις το «φυσιολογικό» για τη χρυσόμυγα. Εξάλλου η μαγεία της στιγμής και το «θαύμα» είναι ότι βρέθηκα “en rapport” με ένα είδος ζωής που μέχρι τότε αισθανόμουν παντελώς ξένο και όχι στο τι συνέβη στο έντομο. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.
Συμφωνώ μαζί σου στο ότι υπάρχουν συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων οι οποίες μπορούν να πυροδοτήσουν συναισθήματα, ακόμα και την ΑΝΑΜΝΗΣΗ της γνώσης όχι όμως την ίδια τη γνώση.
Προφανώς εσύ και η galadriel δεν έχετε τέτοιου είδους σχέση, αλλιώς δεν θα σου ερχόταν το ungadriel!
Φιλικά,
Unseen
******* By Art we live *******