- Ρε τι πάθαμε... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Υπάρχει καλό και κακό πάθος;
Φαινομενικά όχι, όμως…
Πάθος, από το πάσχω, υποφέρω, δεινοπαθώ, προσπαθώ, αντιπαθώ, εμπάθεια, συμπάθεια κλπ κλπ, όλα δείχνουν κάτι όχι ευχάριστο κατά κανόνα.

Αλλά, παίζω (κιθάρα, μπάλλα,…ή κάτι άλλο) με πάθος, τραγουδώ με πάθος, αγαπώ(;) με πάθος, σεχιάζομαι με πάθος…

Παθιάζομαι με την πανάθα, με το εσωτερικά (λέμε και καμμιά μλκ), με τις μολδαβές…

Είμαι συμπαθής, αντιπαθής, απαθής…

Παντού (πρέπει να) υπάρχει ένα πάθος;

Να απαλλαγώ απ’ το πάθος ή να ζήσω με αυτό (ή να το αυξήσω κιόλας);
Να ζήσω χωρίς φόβο και πάθος ή να κάνω (ο,τι κι αν κάνω) με πάθος;

Εξαρτάται από το τι κάνω; Από το τι θέλω να κάνω;

Αν είμαι καλλιτέχνης, μπορώ να υπάρξω ως τέτοιος χωρίς το πάθος;
Αν είμαι μπετατζής;

Ο,τι και να είμαι, αν κάνω αυτό που κάνω χωρίς πάθος, παναπεί ότι το κάνω από αγγαρεία(;) άρα όχι καλά.
Μήπως χωρίς πάθος είμαι πάτος;

Τότε, γιατί να απαλλαγώ απ΄το πάθος μου (όποιο κι αν είναι αυτό);

Ρε τί έχουμε πάθει…(ή μήπως τί πάθη έχουμε;)

Είναι φορές που τα κάνω και τα δυό.
Δλδ, φορές χαίρομαι αφάνταστα για τα πάθη που ‘χω, γιατί άμα δεν τα ‘χα σκέφτομαι ότι θάμανε άδειος πάφλας.
Άλλες φορές, τα πάθη μου με κάνουν να υποφέρω τόσο που καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή.

Η αμφιταλάντευση δεν κρατάει και πολύ εδώ που τα λέμε, κλίνω στο πρώτο, μ’αρέσει να ζώ με πάθος το οτιδήποτε, έστω κι αν αυτό προκαλεί πόνο και βλάβη, σωματικό ή ψυχικό, δεν έχει σημασία.

Για να μην πλατειάζω και μην παρεξηγηθώ κυρίως θα αναφερθώ σύντομα σε δύο απ’ τα πολλά και μεγάλα πάθη μου, γιατί άμα κάτσω να γράψω για όλα δε με φτάνει ένα κυβικό τεραμπάιτς.

Το ένα είναι η ταχύτητα και δή με μηχανή.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς – γρήγορη – μηχανή, χωρίς την αδρεναλίνη, όχι τόσο της ταχύτητας, όσο της επιτάχυνσης.
Το τίμημα βαριούτσικο (ως τώρα), πολλά σπασίματα σε ποδόχερα, το καύκαλο ακόμα δεν έφαγε καμμιά γερή (παρ' οτι το κράνος είναι κοσμεί το ντουλάπι συνήθως) να συνέλθει αλλά...ποτέ δεν ξέρεις.
Ομοίως φυσικά και με οτιδήποτε μπορεί να πάει γρήγορα, είτε κούρσα είναι αυτό είτε αερόπλανο, είτε... με λίγα λόγια τρέχουμε και δε φτάνουμε.

Το άλλο έχει να κάμει με το σεχ.
Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνομε ρόμπαι οπότε θα πούμε λίγα.
Τούτο το ωραίο πράμα λοιπόν που λέγεται έρως ελληνιστί, μας αρέσει να το κάνωμε συχνά (όπως και σε σας φαντάζομαι), μόνο που μας αρέσει άνευ σκούφων και λοιπών παρεμβολών. Ακόμη, αρκεί ένα βλέμμα σε μια αιθέρια ύπαρξη όπως τις λέμε, για να χάσουμε τα αυγά και τα καλάθια για μέρες, να σκεφτόμαστε αυτό τούτο το πράμα και τίποτε άλλο και με κάθε θυσία (κυριολεκτικά) να επιζητούμε το … ποθούμενο.
Όταν δε κάτσει το πράμα που λέμε (γιατί κυκλοφορούν και χυλόπιτες σε μεγάλη ποικιλία), ο,τι κάνομε το κάνομε…καταλάβατε.

Από τα δύο τούτα παραδείγματα συνάγεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που αρέσκονται στο «ζειν επικινδύνως», αδιαφορώντας για τις συνέπειες, γιατί...έλα ντε, γιατί.

Φίλοι και γνωστοί μας παίρνουν με τις πέτρες ενίοτε:
Ρε παπάρα, χουφτάλιασες, πότε θα βάλεις μυαλό;
Μα είναι σοβαρά πράματα αυτά που κάνεις;
Θα το φας το κεφάλι σου...
Και άλλα τέτοια όμορφα.

Γεγονότο είναι ότι αμέτρητες φορές κόντεψα να φάω αυτό το τελευταίο αλλά το πάθος δε λέει να υποχωρήσει.

Ξέρω, αυτό δω μοιάζει με εξομολόγηση αλλά δεν είναι.
Απλά είναι αποτέλεσμα συζητήσεων επί συζητήσεων με φίλους και συγγενείς.
Θα με πει τώρα ο άλλος «ρε φίλε τράβα σ’ έναν ψυχίατρο να σε σιάξει», κι άμα με το πει θα του πω ότι πήγα ήδη παλαιόθεν με αποτέλεσμα σχεδόν μηδέν.
Και λέμε σχεδόν γιατί τελικά μερικά απ’ τα πάθη μου που θα καταλάγιαζε δήθεν ο τρελλίατρος και φίλος, τα «κόλλησε» κι αυτός, αν και υποψιάζομαι οτι μάλλον τα είχε κάπου καταχωνιασμένα και με την ευκαιρία τα ξέθαψε.

Γενικά, και για να τελειώνουμε (γιατί με το γράψιμο με κουμπάκια δεν έχω πάθος), άμα τα συμμαζέψω όλα σε ένα νοικοκυρεμένα, θα ‘λεγα ότι το πάθος τελικά είναι ένα με πολλά πρόσωπα.
Το ζειν επικινδύνως.
Κι αν καμμιά φορά το lamogio παίρνει απουσίες διαρκείας από δω (κι από αλλού), παναπεί ότι κάτι έχει «πάθει» λόγω του τέτοιου ζειν.

Όμως, εξακολουθεί να πιστεύει ότι το «ζειν» σκέτο δεν αξίζει χωρίς το επίρρημα.

Αντε και μια αφιέρωση για σήμερα:

Τι πάθος ατελείωτο, ατελείωτο
που είναι το δικό μου
Όλοι να θέλουν τη ζωή, τη ζωή
κι εγώ το θάνατό μου

Απελπίστηκα μανούλα μου
να υποφέρω
κουράστηκα μες στη ζωή
το χάρο να γυρεύω

Όσο είναι η νύχτα σκοτεινή, σκοτεινή
έτσι 'ναι κι η καρδιά μου
και σαν τη σιγανή βροχή
τρέχουν τα δάκρυά μου

Απελπίστηκα μανούλα μου
να υποφέρω
κουράστηκα μες στη ζωή
το χάρο να γυρεύω

Θα πά' να έβρω μια σπηλιά, μια σπηλιά
με πέτρες και με χώμα
εκεί θ' αφήσω κόκαλα
ζωή, ψυχή και σώμα

Στίχοι: Μ. Βαμβακάρης, Φράγκος
Μουσική: Μ. Βαμβακάρης, Φράγκος
Πρώτη εκτέλεση: Γρ. Μπιθικώτσης

υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό στα παραπάνω που έγραψες, τουλάχιστον έτσι το είδα εγώ.

Το πάθος οδηγεί στο μάθος όπως έλεγε και ο παππούς μας ο Αισχύλος.

Κάτι τέτοιο νομίζω εννοούσε και εκείνος ο Ρώσος ο Ντοστογιεύσκι στο Έγκλημα και Τιμωρία.

Και που ξέρεις καμιά φορά μπορεί πέρα από την γνώση να oδηγήσει και στην αλήθεια.

Κάτι σαν την Ιθάκη που έλεγε και ο Αλεξανδρινός δηλαδή.

Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου

Μην η αθωότητά μου είναι μέσα στη σιωπή
σ' ένα θησαυρό χαμένο που γυρεύω μια ζωή
μην την ξόδεψα στα ζάρια μην την πήρε το κρασί
ίσως φταίει η βροχή που κλαίει με παράπονο κι οργή

Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου

Χάνω την ισορροπία κι ο αέρας με τρυπά
φταίνε κι οι κραυγές των γλάρων σ' ένα γκρίζο ορίζοντα
οι αποστάσεις με λυγίζουν δεν υπάρχει επιστροφή
ειν' η αθωότητά μου μέσα στην καταστροφή

Τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα τ' ουρανού
τι πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου

Δημήτρης Λαιος (Θεός'σχωρές τον)

quote:

---

lamogio:
Το ένα είναι η ταχύτητα και δή με μηχανή.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς – γρήγορη – μηχανή, χωρίς την αδρεναλίνη, όχι τόσο της ταχύτητας, όσο της επιτάχυνσης.
Το τίμημα βαριούτσικο (ως τώρα), πολλά σπασίματα σε ποδόχερα, το καύκαλο ακόμα δεν έφαγε καμμιά γερή (παρ' οτι το κράνος είναι κοσμεί το ντουλάπι συνήθως) να συνέλθει αλλά...ποτέ δεν ξέρεις.
Ομοίως φυσικά και με οτιδήποτε μπορεί να πάει γρήγορα, είτε κούρσα είναι αυτό είτε αερόπλανο, είτε... με λίγα λόγια τρέχουμε και δε φτάνουμε.

---

ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΝΙΣΤΟΥΣΑ ΦΙΛΕ lamogio ... ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΘΙΖΕΣΑΙ ΠΟΛΥ ΣΕ ΕΠΙΚΙΔΥΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
Καλή η μηχανή για να κάνουμε την δουλειά μας, αλλά η πιθανότητα για την στραβή πάντοτε υπάρχει. Και η στραβή στις ταχύτητες δέν σηκώνει αστεία.

Για να μην αναφερθώ σε έναν άλλο στίχο από το τραγούδι "Μπαρ Ναυάγιο": "αν θες ν' αγιάσεις πρέπει να αμαρτήσεις/ ε, κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις"...

Όνειρα γλυκά.
Unseen

ΥΓ Μόλις σκέφτηκα ότι μέσα στη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ υπάρχει η λέξη ΠΑΘΟΣ (βγάζοντας τα Ν,Ρ,Ω), ίσως κάτι να σημαίνει κι αυτό...